Πολλά αμερικανικά ΜΜΕ επιχειρούν να εξηγήσουν την αποπομπή της Κίμπερλι Γκιλφόϊλ από την πρεσβεία της Αθήνας, όχι γιατί υποτιμούν τις αναμφίβολα σοβαρές αποκαλύψεις της Wall Street Journal, αλλά για έναν λόγο που αξίζει να διερευνηθεί: ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει συγκρουστεί με το σύνολο περίπου των μίντια, ενώ έχει διώξει το CNN και το Politico από το briefing του Λευκού Οίκου, ενώ ζήτησε την απόλυση του Τζίμι Κίμελ, λύγισε μπροστά στα δημοσιεύματα της εφημερίδας του Μέρντοχ;
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πώς ακριβώς γι’ αυτό. Δηλαδή, επειδή η WSJ αποτελεί τη ναυαρχίδα του υπερσυντηρητικού μιντιακού συστήματος στις ΗΠΑ (ο άλλος πυλώνας είναι για το τραμπικό σύστημα το Fox News) αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ακούγεται λογικό, όμως για τον συγκρουσιακό χαρακτήρα του Τραμπ δεν είναι και πολύ πειστικό.
Προφανώς, οι ενδιάμεσες εκλογές και η πολιτική πίεση που του ασκείται λόγω της ακρίβειας (το γαλόνι το πετρέλαιο ξεπέρασε τα 6 $) δεν του επέτρεπε να ανοίξει ένα μέτωπο με τους Δημοκρατικούς και τα μέσα ενημέρωσης και δη για ένα πρόσωπο που εκπροσωπεί το MAGA και τον πιό κλειστό πυρήνα του τραμπισμού.
Από την άλλη, υπάρχει και το προσωπικό στοιχείο. Ο Ντόναλντ Τραμπ έσπευσε από την πρώτη στιγμή να πει ότι η Γκιλφόϊλ δεν ανήκε στην οικογένειά του. Υποτίμησε και προσπάθησε να παρακάμψει την δεκαετή (!) σχέση του γιού του με την πρώην εισαγγελέα και τηλεοπτική περσόνα. Αφ’ ης στιγμής το έπραξε πολλοί είπαν ότι η κλεψύδρα για την Γκιλφόϊλ γύρισε ανάποδα.
Θα σας πώ και κάτι ακόμα. Παρότι η κυβέρνηση επιμένει πώς η απόλυση Γκιλφόϊλ είναι ένα εσωτερικό πολιτικό θέμα των ΗΠΑ -και είναι…- , αρκετοί στην Αθήνα εκτιμούν πώς το ελληνικό σκέλος της υπόθεσης μπορεί να μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα. Η εγκωμιαστική δήλωση του επικεφαλής της Atlantic Sea Αλ. Εξάρχου, με την οποία εξήρε τη συνεισφορά της Κίμπερλι Γκιλφόϊλ στο πρότζεκτ του “Κάθετου Διαδρόμου”, δεν πέρασε απαρατήρητη. Ο γνωστός επιχειρηματίας είναι ο μοναδικός, έως τώρα, που είχε το θάρρος να υποστηρίξει την πρέσβειρα και δη στην στιγμή της πτώσης της.
Κάποιοι ψίθυροι, πάντως, μεταφέρουν ότι άλλα επιχειρηματικά κέντρα στην Αθήνα επιχαίρουν για την αποπομπή Γκιλφόϊλ, ακριβώς επειδή δεν είδαν με καλό μάτι την γιγάντωση του ομίλου Aktor με τη συμμετοχή του στο πρότζεκτ. Όμως, από την άλλη, συμμετοχή κατά 40% είχε και η ΔΕΠΑ, κάτι που δεν επισημαίνεται. Και γιατί επιχαίρουν; Οι ίδιοι ψίθυροι μεταφέρουν την δυσφορία αυτών των άλλων επιχειρηματικών κέντρων για την δική τους απουσία από το ίδιο πρότζεκτ, ενώ χρεώνουν στους αντιπάλους τους και την ανακίνηση ενός θέματος τραπεζικού δανεισμού. Ο νοών νοείτο.
Το ερώτημα, τώρα, είναι εάν η αποχώρηση της Γκιλφόϊλ από την Αθήνα σημαίνει και την λήξη αποκαλύψεων περί των ημερών και των έργων της πρέσβειρας στα καθ΄ ημάς. Δεν είναι βέβαιο κάτι τέτοιο…
Έτι δε περαιτέρω που τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για “συναλλακτική διπλωματία” και αναδεικνύουν την επιχειρηματική πτυχή της υπόθεσης. Τόσο ο Νίκος Ανδρουλάκης, όσο και ο Αλέξης Χαρίτσης, έχουν “σηκώσει” το θέμα, κάτι που εξόργισε αρκετούς στην επιχειρηματική ελίτ που εμπλέκεται στα ενεργειακά.
Υπάρχει, δε, και ο φόβος ότι η WSJ δεν θα αφήσει το θέμα και οσονούπω μπορεί να προκύψουν και νέα δημοσιεύματα σχετικά με όσα έχουν συμβεί στη Ρουμανία, την Αλβανία και αλλού.
