Μήνας: Δεκέμβριος 2021

Το κύριο πρόβλημα της πολιτικής μας σκηνής είναι ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα βασικά, με αποτέλεσμα οι σωστές προσπάθειες να ανακόπτονται από τα fake news, τον λαϊκισμό και διαφόρους καιροσκόπους που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για προσωπικό όφελος  ενώ παράλληλα τροφοδοτούν το αυγό του φιδιού.

Σε ένα βασικό θέμα έχουμε βρει μια κοινή αποδέκτη λύση. Ο μεθυσμένος οδηγός έχει σοβαρές κυρώσεις όχι διότι επιλέγει να κάνει κακό στον εαυτό του με την κατανάλωση αλκοόλ (στο σπίτι του μπορεί να πιει μέχρι αναισθησίας εάν το επιθυμεί) άλλα διότι μπορεί να προξενήσει κακό στον συνάνθρωπο του και να επιβαρύνει το νοσηλευτικό σύστημα της χωράς χωρίς λόγο. Ευτυχώς μέχρι στιγμής ουδείς έχει κάνει καμπάνια να ανατρέψει αυτό το δεδομένο.

Στο ίδιο πλαίσιο μπορεί κάποιος να επιλέξει να είναι ανεμβολίαστος- δική του ζωή, ας κάνει ότι θέλει. Όταν όμως ο ανεμβολίαστος (άθελα του φυσικά) με τον τρόπο ζωή του μεταδίδει μια θανατηφόρα ασθένεια τότε το κράτος οφείλει να προστατέψει τους πολίτες του. Διότι, ας μην λησμονούμε, ζούμε μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο οπού οι πράξεις του ενός επηρεάζουν άμεσα την ζωή του συνάνθρωπου μας.

Η Κυβέρνηση, λοιπόν, επέλεξε να εφαρμόσει, διά του #πρόστιμο_100 ,  τον αναγκαστικό εμβολιασμό για τους συμπολίτες μας άνω των 60 ετών.  Προφανώς σκληρό μετρό άλλα συμβαδίζει με το πόρισμα της δυτικής ιατρικής κοινότητας και των δυτικών σοβαρών κρατών ότι εμβολιασμός αποτελεί στην ουσία το κύριο όπλο καταπολέμησης της πανδημίας.

Εδώ  λοιπόν βρίσκεται η ευκαιρία ώστε οι πολίτικες δυνάμεις να συνεννοηθούνε τουλάχιστον για τα απαραίτητα. Ποιος είναι ο στόχος; Και πως μπορεί καλύτερα να επιτευχθεί;  Ας μην λησμονούν ορισμένοι ότι η μάχη κατά της πανδημίας δεν θα κερδηθεί με στρόγγυλα μέτρα άλλα μόνο με γωνιές. Ο Πρωθυπουργός τόλμησε με να ομολογουμένως σκληρό μετρό- ίσως μάλιστα θα έτρεπε να επιβάλει τον εμβολιασμό σε ένα μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μας.

Μήπως ήρθε η ώρα για τα πολίτικα κόμματα να επιβάλουν ένα είδους εμπάργκο στα στελέχη τους που μιλούν δίχως να έχουν τις ειδικές γνώσεις και προκαλούν (άθελα τους φυσικά) σύγχυση ή ακόμα και πολίτικες έριδες και στην ουσία δεν προσφέρουν στην κατάλληλη ενημέρωση των πολιτών;

Προσωπικά θα προτιμούσα να ενημερώνομαι από τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Υγείας (και την αρμόδια επιτροπή) και φυσικά τα αντίστοιχα στελέχη της αντιπολίτευσης. Ας σταματήσει επιτέλους η άσκοπη διαμάχη που επικρατεί και ας υπάρξει η απαραίτητη πολίτικη συνεννόηση.

Όπως επίσης τα ΜΜΕ ας προσφέρουν την κατάλληλη και πραγματική αρωγή στην Κυβέρνηση ΜΑΣ να καταπολεμήσει την δολοφονική πανδημία: ας σταματήσει να δίνει βήμα σε ανθρώπους που βάλουν  ασκόπως κατά του εμβολιασμού άλλα δεν διαθέτουν  την κατάλληλη επιστημονική κατάρτιση.

Η φράση του Μητσοτάκη χθες για τους διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ και τους θανάτους ακυρώθηκε με την κινητοποίηση σήμερα για την μεταφορά σε ΜΕΘ του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας.

Αυτός ο ίδιος πήρε πολύ κόσμο στο λαιμό του, αλλά και πάλι πολύ σωστά – γιατί το δημόσιο σύστημα υγείας δεν κάνει διακρίσεις – πρέπει να τύχει της καλύτερης δυνατής περίθαλψης.

Όπως όποιος νοσεί από κοβιντ, εμβολιασμένος ή ανεμβολίαστος. Όπως όποιος νοσεί από οποιαδήποτε ασθένεια γιατί πια νοσοκομεία της χώρας δεν μπορούν να παράσχουν άλλη φροντίδα και δεν μπορούν να κάνουν χειρουργεία.

Ο Μητσοτάκης διαψεύδεται από την καθημερινότητα και τα στοιχεία. Στοιχεία αποκαρδιωτικά, δεν είμαστε όλοι ψυχροί απέναντι σε αριθμούς.

Δυστυχώς όμως ένα μεγάλο τμήμα οικογενειών που έχασαν δικούς τους ανθρώπους, που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί – να μην έχουν νοσήσει καν, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι δεν πέθαναν από τον κόβιντ.

Ο Μητσοτάκης ανακοινώνει λάθος μέτρα, στέλνοντας λανθασμένο μήνυμα, τοποθετώντας την όποια αποσυμφόρηση και αναχαίτιση μετά τον Φεβρουάριο. Στο επόμενο κύμα.

Στον Μητσοτάκη περιμένουμε να απαντήσουν ιατρικές ειδικότητες, μάταια. Είναι για τα συνέδρια και τα ταξίδια οι Ιατρικές Εταιρείες.

Και απαντούν μόνοι τους γιατροί Εντατικής και απαντούν και άλλοι με κατάρρευση και με παραίτηση.

Καλό είναι, όσοι για όποιον λόγο έχουν εμβολιαστεί, να σταματήσουν να σιγοντάρουν και να κατασκευάζουν θεωρητικά μυθεύματα και σχήματα για εκείνους που επιμένουν να αρνούνται.

Ο Μητροπολίτης έστειλε κόσμο αδιάβαστο.

Καλώς την δεχτήκαμε την Ο.

Ο Όλαφ Σολτς ζήτησε διακομματική συναίνεση προκειμένου να υιοθετήσει η νέα γερμανική κυβέρνηση (SPD,Πράσινοι,FDP) την καθολική υποχρεωτικότητα στους εμβολιασμούς. Προς έκπληξη αρκετών, το κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) όχι μόνο συναίνεσε αλλά εισηγήθηκε και ένα νέο γενικό lockdown με την επισήμανση πως τάσσεται στο πλευρό της επιστήμης υπό τις έκτακτες συνθήκες εξάπλωσης της πανδημίας, σχετικά χαμηλής εμβολιαστικής κάλυψης και διαφαινόμενου νέου κινδύνου από την μετάλλαξη Όμικρον. Στην αντίθετη πλευρά βρίσκεται μόνο το ακροδεξιό AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), γεγονός που καθιστά ευκρινή τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ορθολογισμό και τον ανορθολογισμό.

Προς την ίδια κατεύθυνση έχουν ήδη κινηθεί η Αυστρία και η Σλοβακία, ενώ η “προσωπική άποψη” της προέδρου της Κομισιόν προειδεάζει πως είναι θέμα χρόνου -εφόσον δεν αλλάξουν θεαματικά προς το καλύτερο οι σκληροί δείκτες της πανδημίας- να τεθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της υποχρεωτικότητας. Αν και είναι μάλλον δύσκολο να υιοθετηθεί από την Γαλλία που βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο με τον Εμανουέλ Μακρόν να πιέζεται από Λεπέν και Ζεμούρ αλλά και από τις αναχρονιστικών αντιλήψεων κυβερνήσεις της ανατολικής Ευρώπης.

Στα καθ΄ημάς συμβαίνουν διάφορα αντιφατικά πράγματα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλαβε μία απόφαση με πολιτικό κόστος για το κόμμα του. Ίσως είναι η πρώτη της διακυβέρνησής του. Η Ν.Δ υπερέχει εκκωφαντικά στους ψηφοφόρους άνω των 60 ετών, σε κάποια δε (ηλικιακά) κοινά καταγράφει διπλάσιο ποσοστό από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η επιβολή υποχρεωτικότητας υπό την απειλή του προστίμου ενέχει αναμφίβολα τον κίνδυνο του πολιτικού κόστους. Μπορεί, όντως, να χάσει ψήφους ηλικιωμένων που θα δυσαρεστηθούν, από την άλλη, ωστόσο, έκανε μία κίνηση που απευθύνεται προνομιακά στους λεγόμενους κεντρώους. Είναι βέβαιο πως ζύγισε την απόφασή του και έλαβε υπόψιν του τις δημοσκοπήσεις εκείνες που δείχνουν πως η υποχρεωτικότητα δεν αφήνει ασυγκίνητο ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος.

Την ίδια ώρα, όμως, βυθίζεται στις αμφισημίες και τον ανορθολογισμό άλλων αποφάσεών του. Επιτρέπει να διαχέται αντιεπιστημονικός λόγος ό,τι, για παράδειγμα, ο ιός δεν μεταδίδεται μεταξύ και από τους αστυνομικούς! Το γεγονός πως ένας ανεμβολίαστος αστυνομικός που μπορεί να είναι ασυμπτωματικός φορέας θα ελέγχει εάν έχει πιστοποιητικό εμβολιασμού ένας 70άρης που θα έχει υποχρεωθεί να εμβολιαστεί δια προστίμου, αποτελεί, αναμφίβολα, έναν τραγέλαφο του ορθολογισμού. Αστυνομικοί, στρατιωτικοί, ιερείς εξαιρούνται από κάθε υποχρεωτικότητα. Ο πρωθυπουργός στέκεται αμήχανα μπροστά στο “τελεσίγραφο Μπαλάσκα” και αποφεύγει να εφαρμόσει τους δειγματοληπτικούς ελέγχους στους ναούς που είχε ανακοινώσει ο κυβερνητικός του εκπρόσωπος!

Από την άλλη επέλεξε να συγκρουστεί μετωπικά με τη λογική και την επιστημονική βεβαιότητα, όταν είπε πως “δεν υπάρχουν ενδείξεις περί αυξημένης θνητότητας σε ασθενείς Covid που διασωληνώνονται εκτός ΜΕΘ”. Πέραν του ότι υπάρχουν σχετικές μελέτες, καλό θα ήταν να συνομιλήσει ο πρωθυπουργός με καθηγητές και γιατρούς της πρώτης γραμμής. Από τον καθηγητή Θ. Βασιλακόπουλο, ο οποίος προ ημερών ανέφερε την χαοτική διαφορά περίθαλψης μεταξύ μιας κανονικά στελεχωμένης και οργανωμένης ΜΕΘ και μιας κλίνης ΜΕΘ με φορητό μηχανικό εξαερισμό, μέχρι τον διευθυντή εντατικολόγο στο “Παπανικολάου” Νίκο Καπραβέλλο που περιέγραψε την ίδια διαφορά με δραματικό τρόπο.

Όπως έχει πει, οι ίδιοι γιατροί (με τις γνωστές ελλείψεις) τρέχουν μεταξύ κανονικών ΜΕΘ και θαλάμων χειρουργείων ή κοινών θαλάμων που έχουν μετραπεί σε πρόχειρες μονάδες εντατικής και πως στη δεύτερη περίπτωση τα ποσοστά θνητότητας είναι πολύ μεγαλύτερα. ΕΙΝΑΠ και ΟΕΝΓΕ, άλλωστε, με δηλώσεις της Ματίνας Παγώνη και του Πάνου Παπανικολάου αποκάλυψαν πως περίπου 140 ασθενείς παραμένουν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ και γίνεται αγώνας μεταξύ ζωής και θανάτου για να βρεθεί θέση σε κανονικές ΜΕΘ. Για ποιο λόγο, δηλαδή, να μεταφέρονται ασθενείς προς διασωλήνωση από τη Θεσσαλονίκη στο Βόλο, ή από τη Λάρισα στην Αθήνα, εάν αρκούσε ένας φορητός αναπνευστήρας σε μια κλίνη χειρουργείου;

Σε μια άλλη εκδοχή του ανορθολογισμού, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ζητά την επιβολή υποχρεωτικότητας στους αστυνομικούς -ή έστω επικαλείται ως επιχείρημα την κυβερνητική υποχωρητικότητα- αλλά αρνείται την υποχρεωτικότητα στους άνω των 60, αφήνοντας να εννοηθεί, όμως, πως εκείνο που κυρίως τον ενοχλεί είναι το πρόστιμο. Με θετικά κίνητρα θα το δεχόταν; Θα ήταν, δηλαδή, θεμιτή η υποχρεωτικότητα εάν συνδυαζόταν με ένα voucher ηλικιωμένων, μία αύξηση στις συντάξεις όσων εμβολιαστούν ή κάτι ανάλογο;

Είπε κάτι ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή που προκαλεί εύλογα ερωτηματικά:

‘Οταν λέει “υποχρεωτικότητα σημαίνει για όλους το ίδιο”, σημαίνει πως θα στεκόταν θετικά απέναντι σε ένα τέτοιο μέτρο που υιοθετεί πλήρως η γερμανική Αριστερά (με την οποία συνυπάρχει στο Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς) και προωθεί η κυβέρνηση συνασπισμού του Όλαφ Σολτς την οποία χαιρέτισε πρόσφατα ως θετική εξέλιξη πολιτικών συμμαχιών; Κι αν έχει κάτι τέτοιο κατά νου, γιατί δεν στηρίζει την πρόταση του συμβούλου του, καθηγητή αιματολογίας στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Γρηγόρη Γεροτζιάφα περί καθολικής υποχρεωτικότητας;

Διότι είναι προφανές πως καμιά υποχρεωτικότητα δεν μπορεί να εξαντλείται στα ξένα εκλογικά ακροατήρια των αστυνομικών, των ιερέων και των στρατιωτικών. Όσο μεταδίδεται -σε πείσμα των αντιεπιστημονικών απόψεων Σκέρτσου- ο Covid μεταξύ αστυνομικών και ιερέων και από αυτούς σε πολίτες και πιστούς, άλλο τόσο μεταδίδεται και μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων που έρχονται σε επαφή με το κοινό.

“Βουνό” το δίκιο των επιχειρημάτων Τσίπρα για την κυβερνητική ολιγωρία σχετικά με την ενίσχυση του ΕΣΥ, τα σχολεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όμως στον σκληρό πυρήνα των εμβολιασμών εμφιλοχωρούν αντιφάσεις και δισταγμοί.

Για τον Αλέξη Τσίπρα το θέμα της υποχρεωτικότητας θα μπορούσε να είναι μία κίνηση για την εδραίωση στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ακόμα και για την πολιτική ηγεμονία. Μέχρις ώρας δεν το κάνει, λες και θέλει να ακολουθήσει τους δισταγμούς και της αντιφάσεις του πρωθυπουργού. Ίσως θα ήταν άδικο να ζητήσει κανείς από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αναλάβει ένα βάρος που οφείλει εκ της θέσεώς της να αναλαμβάνει η κυβέρνηση. Όμως, αυτή είναι η μικρή αλλά ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην πρωτοπορία και σε έναν ορθολογισμό a la carte.

Κατά τον Κυριάκο Μητσοτάκη το πρόστιμο των 100 ευρώ στους ανεμβολίαστους άνω των 60 ετών είναι «αντίτιμο υγείας».

Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ – και τον καθηγητή και σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα Γρηγόρη Γεροτζιάφα – είναι «χαράτσι πινοσετικής έμπνευσης».

Κατά τον υπουργό Ανάπτυξης Αδωνι Γεωργιάδη μπορεί να είναι και βαθιά αντιδημοκρατικό μέτρο. Διότι ήταν ο ίδιος ο Αδωνις Γεωργιάδης που μόλις πριν από λίγες μέρες διακήρυττε από το τηλεπαράθυρο του Σκάι πως «ένα δημοκρατικό κράτος δεν μπορεί να βάλει κάποιον με το ζόρι να εμβολιαστεί».

Κατά τον συνταγματολόγο Γιώργο Κασιμάτη, επίσης, είναι μέτρο κατάφωρα αντισυνταγματικό, κατά τον καθηγητή Αντώνη Μανιτάκη ουδεμία παραβίαση του συντάγματος υφίσταται καθώς τίθεται ζήτημα προστασίας του δημόσιου αγαθού της υγείας.

Εάν τα πάρουμε όλα τοις μετρητοίς, θα βουτήξουμε απλώς σε ένα ακόμη κύμα του διαχειριστικού χάους της πανδημίας – εν τέλει, μπορεί και να ζούμε κατά τύχη.

Εάν μείνουμε στον πυρήνα της απόφασης Μητσοτάκη, θα δούμε τις δύο βασικές – και μοναδικές – αγωνίες της κυβέρνησης.

Η πρώτη είναι να μην υπάρξει επ’ ουδενί lockdown. Να μην κλείσει η αγορά τα Χριστούγεννα και να μην κλείσει ξανά η οικονομία. Αφενός διότι δεν υπάρχει κανένα δημοσιονομικό περιθώριο νέων πακέτων στήριξης και αφετέρου διότι δεν υπάρχει και κανένα πολιτικό περιθώριο περαιτέρω σύγκρουσης με την μεσαία τάξη – τους επιχειρηματίες του λιανεμπορίου και της εστίασης. Και διότι επιπλέον, όπως έχει τονιστεί επανειλημμένα στις τελευταίες συσκέψεις του Μαξίμου, ένα νέο lockdown θα «κάψει» τον στόχο για ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 7% φέτος και πάνω από 5% το 2022. Καίγοντας μαζί και τα περιθώρια για παροχές και φοροελαφρύνσεις την επόμενη, εκλογική χρονιά. Μοιάζει κυνικό, αλλά ισχύει ως κυβερνητική προτεραιότητα – προτεραιότητα πολιτικής επιβίωσης.

Η δεύτερη αγωνία στο Μαξίμου είναι να μην καταρρεύσει το ΕΣΥ.

Με πάνω από 140 ασθενείς διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ, με πάνω από 18.000 θανάτους και με τον υψηλότερο δείκτη θνητότητας σε όλη την Ευρώπη, το Μπέργκαμο δεν απέχει και πολύ. Κι αυτό το πολιτικό τίμημα δεν το αντισταθμίζει καμία μεταχρονολογημένη παροχή.

Η σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο αγωνίες έβγαλε το πρόστιμο του 100άρικου στους ανεμβολίαστους 60άρηδες. Εκτιμήθηκε, κατά την ανάλυση Σκέρτσου, ότι εκείνοι που απειλούν περισσότερο το ΕΣΥ είναι οι 520.000 ανεμβολίαστοι πολίτες άνω των 60 ετών. Και το πολιτικό κόστος της σύγκρουσης μαζί τους κρίθηκε περισσότερο διαχειρίσιμο από μια ευθεία σύγκρουση με την ανεξέλεγκτη Εκκλησία.

Το μέτρο είναι τιμωρητικό και διχαστικό, είναι ταξικό – άλλο κόστος έχουν τα 100 ευρώ για τον συνταξιούχο των 450 ευρώ και άλλο για εκείνον των 2.000 ευρώ -, ποντάρει στον κοινωνικό αυτοματισμό, και ελέγχεται για την αποτελεσματικότητά του. Μπορεί, υπό το κράτος του οικονομικού εκβιασμού, να οδηγήσει άμεσα κάποιους 60άρηδες στα εμβολιαστικά κέντρα, δεν μπορεί όμως να δημιουργήσει κουλτούρα εμβολιασμού σε μια φάση της πανδημίας που όλα δείχνουν ότι μετά την τρίτη έρχεται και τέταρτη δόση, και πιθανότατα και νέας γενιάς εμβόλια.

Υπονομεύει επίσης, για μια ακόμη φορά, την αξιοπιστία των όποιων παρεμβάσεων της κυβέρνησης, καθώς ακυρώνει τον ίδιο τον πρωθυπουργό που δήλωνε ότι η υποχρεωτικότητα δεν λειτουργεί διότι χτυπά «τείχος αντίδρασης» στους ανεμβολίαστους.

Εντάσσεται όμως στην πάγια τακτική του Μαξίμου σε όλα τα… τελευταία μίλια των αποτυχών στην διαχείριση της πανδημίας: Πολιτική και κυβερνητική ευθύνη δεν υφίσταται και τα πάντα μετατίθενται στην ατομική ευθύνη – εν προκειμένω, δε, μετατίθεται και το κόστος ενδεχόμενης νοσηλείας των ανεμβολίαστων αφού ο οβολός του προστίμου θα διατεθεί «υπέρ ΕΣΥ». Του ίδιου ΕΣΥ που ήδη πληρώνουν με φόρους εμβολιασμένοι και ανεμβολίαστοι και το οποίο η κυβέρνηση δεν θεώρησε σκόπιμο να ενισχύσει διότι, επίσης κατά τον Ακη Σκέρτσο,η χώρα δεν χρειάζεται πολυτελές σύστημα υγείας.

Αρκετοί επιστήμονες, ανάμεσά τους ο Ηλίας Μόσιαλος και η Αθηνά Λινού, αντιπρότειναν προσέγγιση θετικών κινήτρων στο εγχείρημα του εμβολιασμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ συντάχθηκε, αλλά οι παλαιότερες θέσεις του μπέρδεψαν. To γεγονός ότι χαρακτήριζε «φιλοδώρημα» τα 150 ευρώ που δόθηκαν το καλοκαίρι στους νέους για τον εμβολιασμό αποδυναμώνει τις σημερινές του προτάσεις. Στην Κουμουνδούρου λένε πως το τότε και το τώρα δεν είναι  ίδιο – ότι τα κίνητρα στους νέους ακολούθησαν την συστηματική στοχοποίηση και ενοχοποίησή τους ως ανεύθυνων μεταδοτών του κορονοϊού, εξ ου και τα οικονομικά κίνητρα παρέπεμπαν σε επιχείρηση εξαγοράς. Ενδεχομένως έχουν δίκιο – μένει όμως να το εξηγήσουν…

Αλήθεια, ο Νοέμβρης που μας πέρασε ήταν ο μήνας της συγκομιδής της ελιάς. Επιτραπέζια ή για ελαιοπαραγωγή, ιστορικά αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι των ανθρώπων που έζησαν στην βαλκανική περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα, αλλά και γενικότερα της Μεσογείου.

Παραδοσιακά το μάζεμα της ελιάς είναι ομαδική εργασία. Με το στρώσιμο των πανιών γύρω από τα δέντρα, με εργασία από το χάραμα μέχρι να πέσει ο ήλιος, τίναγμα, κούνημα, χτύπημα στα κλαδιά που φέρουν τον ζουμερό αυτό καρπό και που από αυτόν εξαρτάται το λάδι της χρονιάς, το εισόδημα της οικογένειας, η κατ’ εξαίρεση μετακίνηση στην καραντίνα και η αποφυγή προστίμων εν μέσω πανδημίας. 

Βέβαια το τίναγμα της ελιάς, γίνεται από τα κλαδιά, όχι από τον κορμό, σε παραδοσιακή μορφή. Δεν χτυπάς τον κορμό που σου προσέφερε χρόνια, ακόμα και δεκαετίες, νέα κλαδιά και καρπούς γιατί πέντε ή έξι κλαδιά δεν “έδεσαν” καλό καρπό και βγήκε λίγο μαζεμένος, λίγο αρρωστιάρης. Δεν ψάχνεις στον κορμό αν έχει δάκο, αλλά στα κλαδιά που φαίνονται ταλαιπωρημένα. Δεν δέρνεις τον κορμό. Δεν τον τιμωρείς. Κι αν λίγο έφταιξε ο κορμός, η καρποφορία επλήγη στο κλαδί.

Τα 100€ πρόστιμο στους άνω των 60 ετών, είναι μια άδικη, μη αναγκαία, τιμωρία σε μια ομάδα που επλήγη όσο καμία άλλη. Όχι μόνο μέσα στην πανδημία, αλλά και οικονομικά εδώ και αρκετά χρόνια. Κυρίως όμως δεν είναι αναλογικό. Καθώς οι συντάξεις των 300 και 400 ευρώ, αυτές που επαρκούν για να ζήσουν οι συμπολίτες μας αξιοπρεπώς με το δυσθεώρητο ποσό των 13€ την ημέρα για φως, νερό, τηλέφωνο, φαγητό, θέρμανση, ενοίκιο(μην είναι όλοι κτηματίες;) φαντάζουν ήδη φιλοδώρημα από ένα κράτος το οποίο καρπώθηκε πολλάκις τις καρποφορίες των παραγωγικών χρόνων αυτών των ανθρώπων.

Άλλωστε η διασπορά αποδεδειγμένα γίνεται από τους ανθρώπους που κινούνται κοινωνικά και σε ηλικίες από τα 20 έως τα 60 τους έτη. Τους δραστήριους εργασιακά. Χωρίς να αφήσουμε έξω και τις σχολικές ηλικίες με το αμίμητο 50%+1 που απαιτείται για το κλείσιμο της τάξης. Η διασπορά στο σπίτι γίνεται αφειδώς και χωρίς φραγμό. Κυκεώνας διασποράς και την πληρώνει ο ηλικιωμένος. Τόσο με την υγεία του που ούτως ή άλλως σε ένα ΕΣΥ που έχει ήδη καταρρεύσει δεν θα τη βρει, αλλά πλέον και οικονομικά. 

Όταν ο δάκος χτυπάει το κλαδί, τα κλαδιά, δεν χτυπάς τον κορμό να φύγει. Φροντίζεις να γιατρέψεις – εμβολιάσεις τα κλαδιά. Αλλιώς δεν είσαι γεωργός. Αλμπάνης είσαι.