Στους δρόμους της Γαλλίας, μέσα στην ασφυξία μιας γενιάς που αρνείται να κληρονομήσει αδιαμαρτύρητα έναν κόσμο χωρίς ορίζοντα, οι νότες γίνονται κάτι περισσότερο από το soundtrack της διαμαρτυρίας παίρνοντας ταυτοτικές μορφές ιδεολογικού ζητούμενου, συλλογικού συναισθήματος και μνήμης…
Του Βαγγέλη Ποτέα
Γίνονται ένας τρόπος να αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον μέσα στο πλήθος…
Να ενώνεται και να εκφράζεται μαζί του…
Να δημιουργεί μια άτυπη γλώσσα εξέγερσης.
Τρία τραγούδια, τρεις διαφορετικές μουσικές διαδρομές, τρεις εκδοχές της ίδιας βαθύτερης αγωνίας.
1. “J’AI DEUX PASSIONS: LA FANFARE, LA RÉVOLUTION”
Το απόλυτο τραγούδι των παρισινών δρόμων της φωτιάς αυτή την περίοδο, χωρίς δημιουργούς στα κρεντιτς και χωρίς επίσημη ηχογράφηση ερμηνευμένο μονάχα ξέφρενα στις πλατείες και στις διαδηλώσεις ως ένα άγριο, μεταδοτικό, συλλογικό μουσικό συμβάν που ακούγεται πλέον παντού…
Είναι η μουσική που παύει να είναι έργο και γίνεται πράξη σα να λέμε…
Ανήκει σε όσους τη φωνάζουν, τη φυσάνε με τα πνευστά τους, τη χτυπούν με τα κρουστά τους, τη μεταφέρουν από δρόμο σε δρόμο, τη χορεύουν ξέφρενα…
Η επιστροφή της μουσικής στην πιο αρχέγονη μορφή της δηλαδή …
Οι στίχοι:
J’ ai deaux passions: La fanfare, le révolution…
Les grèves et les sabotages,
Les ZAD et les manif sauvages.
J’ai deux passions,
La fanfare, la révolution,
Se soutenir, construire le rêve,
Que la terre entière se soulève!!!
(στα ελληνικά):
Δύο αγάπες έχω, τη “φανφάρα” και την επανάσταση
Τις απεργίες και τα σαμποτάζ,
Τις ZAD* και τις αυθόρμητες διαδηλώσεις
Δύο αγάπες έχω, την “φανφάρα” και την επανάσταση
Να αλληλοϋποστηριζόμαστε, να χτίζουμε το όνειρο,
Να ξεσηκωθεί ολόκληρη η γη!!!
*ZAD (Zone à Défendre): αναφέρεται σε υπό κατάληψη εκτάσεις από ακτιβιστές με σκοπό να εμποδίσουν μεγάλα κατασκευαστικά έργα και να προστατεύσουν το περιβάλλον, δημιουργώντας παράλληλα κοινότητες αυτόνομης διαβίωσης.
Υ.Γ. το τραγούδι σίγουρα αποτελεί ειρωνική παράφραση των στίχων του κλασικού “J’ai deux amours…Mon pays et Paris” της Josephinne Baker από το 1930
2. “THE HANGING TREE” από το “Hunger Games”…
Ένα τραγούδι που γεννήθηκε μέσα στη μυθοπλασία με δημιουργό τον σπουδαίο κινηματογραφικο σύνθετη Jamres Newton Howard (παλιότερα αγόρι της Barbra Streisand ) ως μνήμη βίας, απώλειας και καταπίεσης και όπου στη σειρά των ταινιών μεταμορφώνεται σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους συμβολισμούς της εξέγερσης.
Έτσι στον κόσμο των “Hunger Games”, η μουσική που κάποτε συνδεόταν με τον φόβο και την απαγόρευση γίνεται το κοινό σήμα αναγνώρισης των εξεγερμένων περιφερειών απέναντι στην “Κάπιτολ” και αναμετράται με το τίμημα της Θυσίας!
3. “EMMENEZ MOI” του Chales Aznavour από το 1967
Με τον σπουδαιο στίχο «Il me semble que la misère serait moins pénible au soleil» (“μου φαίνεται πως η μιζέρια θα ήταν λιγότερο επώδυνη κάτω από τον ήλιο…”)
Ένας στίχος σχεδόν αφοπλιστικός μέσα στην απλότητά του.
Μια μελαγχολική επιθυμία φυγής, ένα όνειρο για έναν άλλο τόπο, για μια ζωή λιγότερο ασφυκτική, για μια καθημερινότητα που δεν θα εξαντλείται στην επιβίωση.
Κι εδώ ένα κλασικό γαλλικο τραγούδι που άκουγαν οι παππούδες τους γίνεται κτήμα παιδιών γενιές μετά που επανα-ανακαλυπτει την ιδιαίτερη συγκινησιακή του δύναμη: Δεν μιλά απαραίτητα τη γλώσσα της εξέγερσης, αλλά τη γλώσσα εκείνου που έχει κουραστεί να ζει χωρίς προοπτική. Της νεότητας που δεν ζητά απλώς καλύτερες συνθήκες, αλλά το δικαίωμα να φανταστεί ένα διαφορετικό μέλλον. Που αισθάνεται εγκλωβισμένη σε μια κοινωνία η οποία της υπόσχεται διαρκώς ότι πρέπει να περιμένει, να προσαρμοστεί, να κάνει υπομονή.
Το «Emmenez-moi» είναι η μουσική της ασφυξίας λοιπόν αλλά ταυτόχρονα και της φυγής από αυτήν. Η βαθιά, σχεδόν υπαρξιακή επιθυμία κάποιου να βρεθεί αλλού, χωρίς πάντα να το φωνάζει…
*Τρία τραγούδια, λοιπόν, τρεις διαφορετικές θερμοκρασίες της εξέγερσης…
Ο αυθόρμητος, αταξινόμητος ρυθμός που μετατρέπεται σε διονυσιακή έκσταση και κοινό βίωμα, το τραύμα που μετατρέπεται σε σύμβολο, η μελαγχολία που γίνεται επιθυμία φυγής…
Και όταν οι δρόμοι αρχίζουν να τραγουδούν, κάτι έχει ήδη αλλάξει…
Η κανονικοποίηση της μοναξιάς έχει αρχίσει να γίνεται συλλογική εμπειρία.
Η σιωπή έχει χάσει το μονοπώλιό της.
Και το μέλλον, έστω για λίγο, παύει να μοιάζει με κάτι που απλώς μας συμβαίνει…
Αρχίζει να ακούγεται σαν κάτι που μπορούμε να φανταστούμε ολοι ΜΑΖΙ!!!
