Το γνωστό στερεότυπο λέει πώς “η Δημοκρατία δεν φοβάται…”. Αληθές, ωστόσο θα έπρεπε να συμπληρώνεται με το “πρέπει, όμως, να προβλέπει”. Δεν χρειάζεται να φτάνουμε σε μία “Νύχτα των Κρυστάλλων” ή στο να βγάλει τα τανκς στους δρόμους μια δράκα συνταγματαρχών για να αρχίσει να φοβάται η Δημοκρατία. Τότε είναι αργά.
Το ζήσαμε με τους νεοναζί χρυσαυγίτες πριν περίπου δέκα πέντε χρόνια. Υπό την αυτοπεποίθηση πώς η Δημοκρατία δεν έχει τίποτε να φοβηθεί, και με την συνδρομή της πιό χυδαίας, δήθεν lifestyle, προώθησης που εκδηλώθηκε από κάποια μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους και δημοσιολογούντες της εποχής, το μόρφωμα που στη συνέχεια αποκαλύφθηκε πώς ήταν εγκληματική οργάνωση και στη Βουλή μπήκε και με ανοχή το υποδέχτηκαν ακόμα και κάποιοι του “δημοκρατικού τόξου”.
Η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και η κατά τα φαινόμενα προσπάθεια του να εκτεθεί άμεσα ή άμεσα στις επόμενες εκλογές έχει ανοίξει συζήτηση σχετικά με το εάν κάτι τέτοιο είναι νομικά εφικτό. Ήδη, κάποιοι συνταγματολόγοι (Κοντιάδης, κ.ά) επιχειρηματολογούν πώς δεν είναι, υπό την έννοια πώς μπορεί μεν να αποφυλακιστεί στα 7 χρόνια έναντι ποινής 13 ετών που του είχε επιβληθεί, όμως η άρση των πολιτικών του δικαιωμάτων μπορεί να συμβεί μόνο μετά το πέρας της έκτισης αυτής της ποινής.
Κυβερνητικά στελέχη παραπέμπουν, βεβαίως, στην τελική απόφαση του Α’ (Πολιτικού) Τμήματος του Αρείου Πάγου, ωστόσο έχουμε το προηγούμενο της “αφανούς” συμμετοχής του Κασιδιάρη στις εκλογές του 2023 με τους “Σπαρτιάτες”. Η Δημοκρατία δεν μπόρεσε να διακρίνει την εκλογική απάτη και μόνο εκ των υστέρων αντιληφθήκαμε το προφανές. Θεωρητικά, κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί ξανά, αν δεν “ανακαλύψει”ο χρυσαυγίτης κάποιο άλλο νομικό τερτίπι.
Η υπόθεση δεν πρέπει να διευθετηθεί (…) σε εκλογικό χρόνο, ή ακόμα χειρότερα, σε μετεκλογικό. Διότι είναι τέτοιος ο “βρασμός” στην κοινωνία που εύκολα κάποιοι έχουν την τάση να ξεχούν τις δολοφονίες του Φύσσα και του Λουκμάν, τα τάγματα εφόδου και τις σβάστικες. Κι ακόμα περισσότερο, όταν στην Ευρώπη οι νεοναζί και η ακροδεξιά “κανονικοποιούνται” στο κενό που έχουν αφήσει τα δημοκρατικά κόμματα και εξαιτίας της ηχηρής απουσίας πολιτικής απάντησης στα μείζονα κοινωνικά προβλήματα- από την ακρίβεια, και την χαλάρωση των θεσμών, μέχρι το μεταναστευτικό.
Η Δημοκρατία πρέπει να προβλέψει, λοιπόν, τώρα. Όχι μόνο για να απαγορευτεί η κάθοδος του Κασιδιάρη ή κάποιου σχήματος με υποκρυπτόμενο αρχηγό τον Κασιδιάρη στις εκλογές. Αλλά για να βρεθούν πολιτικές λύσεις που δεν θα περιθωριοποιούν μεγάλα κοινωνικά στρώματα και θα οξύνουν τα προβλήματα…