Ο Βίκτορ Όρμπαν αποτελεί μία από τις σοβαρότερες πολιτικές νεοπλασίες μεταξύ των “27” της Ε.Ε εδώ και χρόνια. Το “υιοθετημένο παιδί” του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που κατέστη επήλυδας για την ευρωπαϊκή κεντροδεξιά και τον οποίο ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ είχε αποκαλέσει παλαιότερα “δικτατορίσκο” κυβερνάει αδιαλλείπτως από το 2010 την Ουγγαρία, έξι χρόνια μετά την ένταξη της χώρας στο ευρωπαϊκό μπλοκ.
Στις εκλογές της Κυριακής (12 Απριλίου) έχει ως αντίπαλο τον πρώην συνεργάτη του Πέτερ Μάγιαρ που αποχώρησε από το κυβερνών κόμμα Fidesz, το 2024, μετά το σκάνδαλο απονομής χάριτος σε άτομο που κατηγορούνταν για παιδεραστία. Οι δημοσκοπήσεις φέρουν το κεντροδεξιό Tisza του Μάγιαρ να προηγείται με σημαντική διαφορά και τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στη Βουδαπέστη για να δουν εάν όντως έκλεισε ο 25αετής κύκλος της παντοδυναμίας του Όρμπαν.
Το ουγγρικό παράδοξο
Για να εξηγήσει κανείς το ουγγρικό παράδοξο, μία χώρα που προσβάλλει κατάφωρα και κατά συρροή βασικές ευρωπαϊκές αξίες και εκμεταλλεύεται τους ευρωπαϊκούς πόρους (αν και συχνά δεσμεύονται λόγω της παρέκλισης από τις αποφάσεις των Βρυξελλών) χωρίς να τηρεί την ευρωπαϊκή στρατηγική, πρέπει να επισημάνει το γεγονός ότι ο Ούγγρος πρωθυπουργός τυγχάνει, εν όψει των εκλογών, της απόλυτης υποστήριξης ταυτόχρονα και του Ντόναλντ Τραμπ και του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Επί της ουσίας, όμως, ο Όρμπαν εφηύρε τον τραμπισμό πριν τον Τραμπ και, κατά πολλούς, δρα συχνά ως δολιοφθορέας της ευρωπαϊκής συνοχής παίζοντας το παιχνίδι του Ρώσου προέδρου. Οι Ούγγροι είναι Ευρωπαίοι χωρίς Ευρωπαίο πρωθυπουργό, ωστόσο γι΄ αυτό την ευθύνη φέρουν πρώτα οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών.
Ο Όρμπαν δεν είναι μόνο ένα πολιτικό πρόσωπο που επιπλέει εδώ και διόμιση δεκαετίες χάρη στην αβελτηρία και την αμηχανία της Ε.Ε. Είναι ηγέτης ενός καθεστώτος που απέχει παρασάγγας από την αντίληψη περί ευρωπαϊκών θεσμών και ανομολόγητο πρότυπο αρκετών ακροδεξιών κομμάτων σε διάφορες χώρες. Ακόμα και άλλοθι άλλων κομμάτων ή και κυβερνήσεων που αξιοποιούν τα κενά που αφήνει η ανοχή των Βρυξελλών απέναντι σε όσα συμβαίνουν στη Βουδαπέστη.
Αυτός ο πολιτικός με τους πολλούς μιμητές ανά την Ευρώπη συμπυκνώνει την ευρωπαϊκή ακινησία, είναι ταυτόχρονα ένας μικρός Τραμπ και ένας μικρός Πούτιν στις όχθες του Δούναβη, σαν να βγήκε από ρωσική μπάμπουσκα και να φοράει καουμπόϊκο καπέλο.
Οι τάσεις
Αν στις εκλογές της Κυριακής νικήσει ξανά, οι μεταστάσεις της ορμπανικής νεοπλασίας θα συνεχιστούν. Αν χάσει από τον Μάγιαρ είναι αμφίβολο πώς θα εξαφανιστεί η πολιτική του κληρονομιά καθώς υπάρχουν από το Βίζεγκραντ μέχρι την κεντρική και βόρεια Ευρώπη αρκετοί συνεχιστές του.
Όπως αναφέρουν Ούγγροι αναλυτές (Bloomberg), αυτό που διακυβεύεται είναι το πολιτικό μέλλον ενός από τους μεγάλους επιζώντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενός λαϊκιστικού ειδώλου και βασικού συμμάχου του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ . Αυτό έχει οδηγήσει τον Όρμπαν να προσπαθεί να ενισχύσει την υποστήριξή του μεταξύ των παραδοσιακά πιστών φτωχών ψηφοφόρων στις επαρχίες της Ουγγαρίας.
Η επανεκλογή του πρωθυπουργού μπορεί να εξαρτηθεί από έως και 400.000 ψήφους περιθωριοποιημένων ανθρώπων – πολλοί από αυτούς σε αγροτικές περιοχές – οι οποίοι μπορούν να επηρεαστούν από τον έλεγχο του κυβερνώντος κόμματος στον κρατικό τομέα, δήλωσε ο Matyas Bodi, πολιτικός αναλυτής στο Πανεπιστήμιο ELTE, ο οποίος διαχειρίζεται το ιστολόγιο Electoral Geography.
Με περίπου το 5% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της Ουγγαρίας, αυτός ο αριθμός θα μπορούσε να είναι αρκετός για να βοηθήσει το Fidesz να εξασφαλίσει μια ακόμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ακόμα κι αν όχι, θα μπορούσε να κοστίσει στην Tisza τα δύο τρίτα των εδρών στη νομοθετική εξουσία που θα χρειαζόταν για να ανατρέψει γρήγορα την ενοποίηση της εξουσίας του Orban.
