Η “ανελεύθερη δημοκρατία” του Βίκτορ Όρμπαν (όπως ο ίδιος αποκαλούσε την Ουγγαρία) έλαβε τέλος μετά από 16 χρόνια αδιάλλειπτης θητείας ενός ηγέτη που είχε εφεύρει την δική του εκδοχή του τραμπισμού πριν καλά καλά ο ιδρυτής του τον εδραιώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πιό σκληρό καθεστώς που εφαρμόστηκε ποτέ σε ευρωπαϊκή χώρα άργησε να πέσει αλλά τελικά έπεσε με πάταγο, κι αυτό αποτελεί αναμφίβολα μια καλή ημέρα για τη Δημοκρατία.
Ίσως το σημαντικότερο που εξάγεται ως μήνυμα από τις ουγγρικές εκλογές είναι το γεγονός ότι στις κάλπες έσπευσαν μαζικά οι νέοι ψηφοφόροι κάτω των 30 ετών με το 65% να ψηφίζει υπέρ του Πέταρ Μάγιαρ. Αυτοί κυρίως δίνουν τώρα κοινοβουλευτική πλειοψηφία 2/3 στη νέα κυβέρνηση και της επιτρέπουν να προχωρήσει σε βαθιές θεσμικές αλλαγές που σταδιακά μπορεί να ανατρέψουν το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας της τελευταίας 15αετίας.
Προκύπτει και κάτι εξίσου σημαντικό: στις ουγγρικές εκλογές συνέπεσε η προκλητική επιρροή και παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας υπέρ του Όρμπαν και ηττήθηκε κατά κράτος. Ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε τον αντιπρόεδρο Τζέϊ Ντι Βανς να στηρίξει το τραμπικό κακέκτυπο του ακροδεξιού θύλακα του Βίζεγκραντ, ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξάντλησε τα δικά του εργαλεία παρέμβασης αλλά χάνει τώρα τον πιό χρήσιμο και αποτελεσματικό σύμμαχό του στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς θεσμούς. Αναμφίβολα ενθαρρυντικό το ότι Τραμπ και Πούτιν δεν κατόρθωσαν να χειραγωγήσουν τις ουγγρικές εκλογές. Όταν ο λαός θέλει…
Είναι, ωστόσο, αστείο να θεωρηθεί η “ιστορική νίκη” του Πέταρ Μάγιαρ ως νίκη της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, παρότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν και ο Αντόνιο Κόστα θα μπορούν πλέον να αισθάνονται πιό ασφαλείς στην διεκδίκηση δανεισμού και εξοπλισμών υπέρ της Ουκρανίας ή πιό σκληρών πολιτικών κατά της Ρωσίας.
Κι αυτό διότι η ουγγρική νεολαία ψήφισε “περισσότερη Ευρώπη” μάλλον για διαφορετικούς λόγους.Η συντριβή του Όρμπαν συνιστά μία νέου τύπου “εξέγερση του ’56” ως πάνδημο αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία και ως απάντηση στην κατάρρευση της οικονομίας και στην ενδημική διαφθορά του καθεστώτος εκείνου του πολιτικού που κάποτε ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ είχε αποκαλέσει “δικτατορίσκο”.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο libre.gr
