Κυβέρνηση και αντιπολίτευση σταχυολογούν επιλεκτικά ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων για να περιγράψουν το πολιτικό πρόβλημα της χώρας και το ακριβώς αντίθετο. Η πρώτη επικαλείται την αδιάλλειπτη δημοσκοπική της κυριαρχία (είναι ακριβές πώς η Ν.Δ παραμένει σταθερά πρώτη από το 2016 και τα τελευταία χρόνια με άνετο προβάδισμα), η δεύτερη το αίτημα για πολιτική αλλαγή που συγκεντρώνει έως και 70%. Η μεν τους διθυράμβους δεθνών οίκων αξιολόγησης και μέσων ενημέρωσης που μιλούν για το ελληνικό “οικονομικό θαύμα”, η δε τα στοιχεία της Eurostat που μας κατατάσσουν στις τελευταίες θέσεις σε αγοραστική δύναμη.
Καθένας “αγοράζει” την εκδοχή που προτιμά για να στηρίξει την δική του επιχειρηματολογία εν όψει μάλιστα και των επόμενων εθνικών εκλογών όποτε κι αν διεξαχθούν. Όμως, οι εμμονές ένθεν κακείθεν δρουν τελικά παραλυτικά. Η κυβέρνηση εγκλωβίζεται στην δική της αλήθεια, η αντιπολίτευση θεωρεί πώς είναι θέμα χρόνου να αντιληφθεί ο ψηφοφόρος ότι …η βελόνα πρέπει να κουνηθεί, ή να δράσει ως από μηχανής θεός το νέο αφήγημα εναλλαγής.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι σκληρή και βρίσκεται δίπλα μας. Είναι τα νέα ζευγάρια που θεωρούν “Γολγοθά” το να δημιουργήσουν οικογένεια, τα ενοίκια που συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία και κατατρώγουν το μισό του ισχνού εισοδήματος, οι νέοι που φεύγουν για …σεζόν για να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές τους ή την διαβίωση για το υπόλοιπο του έτους, η αδυναμία να ελεχθεί η εκτόξευση της ακρίβειας που δρα σωρρευτικά παρά τις όποιες στιγμιαίες αντιδράσεις με επιδόματα, κουπόνια, “συμφωνίες κυρίων” και πρόστιμα. Είναι οι επιστήμονες που εξακολουθούν να φεύγουν στο εξωτερικό, αν και τελείωσαν τα μνημόνια του “brain drain”, είναι η δυσβάστακτη φορολογία και οι μνημονιακές θηλειές που ακόμα πνίγουν τους περισσότερους οκτώ χρόνια μετά τον καταναγκασμό της κρίσης.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές, τα Τέμπη είναι τα σύννεφα που πυκνώνουν πάνω από μία ήδη βαριά ατμόσφαιρα. Δημοσκοπικά δεν φαίνεται ότι συνιστούν τον κύριο λόγο της πίεσης που δέχεται η κυβέρνηση ώστε να μην μπορεί να βρει τον δρόμο προς μία νέα αυτοδυναμία και τρίτη θητεία. Αποτελούν, όμως, καταλύτη που καθιστά πιό τοξικό το μείγμα της δυσφορίας.
Όσοι πιστεύουν πώς δεν θα είναι αυτά τα θέματα που θα κρίνουν τους πολιτικούς συσχετισμούς ίσως έχουν δίκιο. Θα δώσουν, όμως, πιθανώς, τις πρόσθετες αφορμές που θα οδηγήσουν πολλούς στην τελική απόφαση.
Το πιό επικίνδυνο, ίσως, για τη χώρα είναι το γεγονός ότι οι τάσεις διαμορφώνονται ερήμην αυτών που ισχυρίζεται η κυβέρνηση και όσων υποστηρίζει η αντιπολίτευση. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας συνεχίζει να απομακρύνεται από τις βεβαιότητες που επιχειρούν να καλλιεργήσουν και οι δύο πλευρές. Το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα κινείται με χαμηλές προσδοκίες ενισχύει τους θύλακες αντισυστημισμού και εντείνει τα αδιέξοδα.
Η τρίτη θητεία της Ν.Δ -εφόσον την επιτύχει- θα είναι μία αποδυναμωμένη θητεία υπό την ομηρία αυτών ακριβώς των κοινωνικών αδιεξόδων. Η δε αντιπολίτευση μοιραία θα οδηγηθεί σε νέες διασπάσεις και σε μία ανασύνθεση που θα πάρει χρόνο για να επιστρέψουμε στον διπολισμό της εναλλαγής…
