Υπάρχουν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που βλέπουν αρνητικά ή καχύποπτα το κόμμα που ανακοινώνει ο Αλέξης Τσίπρας; Ναι, υπάρχουν, όχι όμως σε ικανό αριθμό που να συντηρήσουν την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του στην επόμενη Βουλή. Δεν το αποτυπώνουν μόνο οι δημοσκοπήσεις, το δείχνει η ίδια η λογική.
Έχει νόημα, λοιπόν, η εκλογική κάθοδος του κόμματος, που ο πρώην πρωθυπουργός έφερε στη διακυβέρνηση της χώρας, αντιπαραθετικά με τον ηγέτη που το παρέλαβε από την αφάνεια και το μετέτρεψε σε κόμμα εξουσίας; Προφανώς όχι.
Ο μοναδικός λόγος που καθοδηγεί ορισμένους να αγωνίζονται να κρατήσουν πάση θυσία ημιθανή τον ΣΥΡΙΖΑ (εκδιώκοντας τους “Τσιπρικούς”) είναι επειδή δεν θέλουν να ακολουθήσουν το νέο εγχείρημα, ή, το πιθανότερο διότι γνωρίζουν πώς δεν είναι ευπρόσδεκτοι σε αυτό.
Στο πολιτικό προσωπικό του κόμματος που εκτοξεύτηκε στη διακυβέρνηση και επέτυχε πολλά εν μέσω τερατωδών σφαλμάτων εκείνοι που αντιστέκονται με μεγαλύτερη ένταση σε κάθε σχέδιο διευκόλυνσης του νέου πολιτικού φορέα που ιδρύει ο Αλέξης Τσίπρας είναι όσοι πολιτικά “ευεργετήθηκαν” περισσότερο απ΄ αυτόν. Πρόσωπα που απέκτησαν πολιτική υπόσταση μέσα από την σχέση τους μαζί του, που έγιναν υπουργοί και κομματικοί “διμοιρίτες”, που ακόμα και προστατεύθηκαν σε δύσκολες στιγμές. Στελέχη που κάποιες στιγμές επέλεξαν την βολική σιωπή, την αποστασιοποίηση, ή και άνοιξαν τις κομματικές κερκόπορτες στην εσωστρέφεια και τον πολιτικό θρυμματισμό. Ακόμα και στελέχη που απέφυγαν επί μακρόν να συγκρουστούν στα τηλεοπτικά πάνελ με εκπροσώπους της κυβέρνησης και που περιορίστηκαν σε ανακοινώσεις και αναρτήσεις.
Ενδεχομένως να τους εξοργίζει ότι ο πολιτικός τους μέντορας είναι ακόμα ικανός να βρει και να αναδείξει νέα πρόσωπα με όρεξη και επάρκεια και να μην υποκύψει στην ευκολία των κομματικών εφεδρειών.
Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι αμείλικτο. Μπορεί οτιδήποτε απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ -με ένα μισοάδειο και χάσκον κομματικό κτήριο και τα υπόλοιπα της κρατικής επιχορήγησης- να φτάσει στις εκλογές και να αντιπαρατεθεί με τον φυσικό του ηγέτη μόνο και μόνο για να κρατήσουν κάποιοι πολιτικά παράσημα και ίχνη από το παλαιό (τους) “μεγαλείο”;
Στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο κόμμα Τσίπρα δεν θα συγκεντρώσει το απαιτούμενο 3% για την είσοδό του στη Βουλή. Θεωρητικά, κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό μέσα από μία συγκόλληση των ψηφίδων που έχουν απομείνει από την παλαιότερη ενιαία έκφρασή του. Κοινός τόπος, όμως, θα είναι ο θυμός τους απέναντι στον Τσίπρα επειδή αξιολογεί ότι δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στην πορεία ανασύνθεσης και επανεκκίνησης της κεντροαριστεράς. Για το γινάτι που δεν σηκώνει το τηλέφωνο και δεν αναγνωρίζει την σπουδαιότητά τους.
Και θυμώνουν κάποιοι ακόμα περισσότερο γιατί ο πρώην πρωθυπουργός δεν κάνει “face control” για να στείλει μηνύματα ποιούς θέλει να τον ακολουθήσουν και ποιούς όχι. Θα ήταν πολιτικά ορθό και ηθικό;
Όπως ο Τσίπρας έκανε την επιλογή του να διακόψει κάθε οργανική σχέση με το άθροισμα συνιστωσών που έκανε κόμμα εξουσίας, έτσι και οι ίδιοι πρέπει να κάνουν την επιλογή τους και να αναλάβουν το κόστος που συνεπάγεται η πρόθεση να ενταχθούν σε αυτό που επιχειρεί και για το οποίο θα κριθεί- κυρίως, ίσως και μόνο αυτός, πλέον…
Το λογικό και σωστό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να αναστείλει τη λειτουργία του όταν φτάσει η κατάλληλη ώρα. Δεν θα υποστεί δα και κάποια καταστροφή το πολιτικό σύστημα εάν κάποιοι κάνουν για λίγο -ή και για πάντα- στην άκρη.
