Η πολιτική έχει και τις άβολες στιγμές της. Ιδίως όταν εκείνοι που μέχρι χθες πανηγύριζαν για τον Ντόναλντ Τραμπ και διαφήμιζαν τη νίκη του ως υπόδειγμα πολιτικής επιτυχίας, ανακαλύπτουν ξαφνικά τη διπλωματική διακριτικότητα. Η βαριά ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ έφερε σε δύσκολη θέση τους εγχώριους θαυμαστές του Αμερικανού προέδρου.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που στο παρελθόν δήλωνε χωρίς περιστροφές ότι θα ήταν Ρεπουμπλικανός και εξυμνούσε τον Τραμπ, τώρα θυμήθηκε ότι είναι υπουργός και πρέπει να προσέχει τι λέει για τις εσωτερικές υποθέσεις συμμάχων. Ο Μάκης Βορίδης και ο Θάνος Πλεύρης ακολούθησαν περίπου την ίδια γραμμή: λιγότεροι ύμνοι, περισσότερες προσεκτικές διατυπώσεις.
Η ειρωνεία είναι ότι η ελληνική πολιτική σκηνή είχε ήδη γνωρίσει τον τραμπισμό α λα γκρέκα και τους πρόθυμους εκπροσώπους του. Τώρα καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες μιας εκλογικής αποδοκιμασίας που δεν χωρά εύκολα στα προηγούμενα εγκώμια.
Τα εσωκομματικά καρφιά
Ο Δημήτρης Καιρίδης είπε αυτό που αρκετοί στη ΝΔ πιθανότατα σκέφτονται: κανείς δεν μπορεί να κάνει πολιτική καριέρα στην Ελλάδα επενδύοντας στις αμερικανικές εσωκομματικές ισορροπίες. Η αιχμή προς Γεωργιάδη και Βορίδη ήταν σαφής.
Και το Μαξίμου; Επιλέγει τη θεσμική ασφάλεια των ισχυρών ελληνοαμερικανικών σχέσεων, αποφεύγοντας να πάρει αποστάσεις από τον Τραμπ, παρά τις πολιτικές ανατροπές στην Ουάσιγκτον.
Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε επενδύσει πολιτικά και ιδεολογικά σε μια συγκεκριμένη εκδοχή της αμερικανικής Δεξιάς. Τώρα που το πολιτικό της πρότυπο δοκιμάζεται, οι μέχρι χθες ενθουσιώδεις υποστηρικτές του αναζητούν διακριτικά την έξοδο κινδύνου.
Η αμηχανία τους είναι απολύτως κατανοητή. Η πολιτική μνήμη, όμως, δεν είναι τόσο βραχύβια όσο θα ήθελαν.
