Κατά το πρακτορείο Bloomberg και αναλυτές μεγάλων funds η νίκη του Λούλα ντα Σίλβα έναντι του Φλάβιο Μπολσονάρο αποτέλεσε “σοκ” διότι οι αγορές προτιμούσαν τον δεύτερο. Στην αντίπερα όχθη, αριστερά και κεντροαριστερά, διεθνώς, αλλά και καθ΄ημάς, επιχαίρουν για τη νίκη απέναντι στην ακροδεξιά. Μόνο που οι λαϊκές πλειοψηφίες διαμορφώνουν συσχετισμούς στη βάση του πραγματισμού της επιβίωσης και της προστασίας κοινωνικών δικαιωμάτων, ενώ οι αγορές δρουν με κριτήριο το χρέος και την ανάγκη για λήψη δημοσιονομικών μέτρων. Ο Λούλα κατόρθωσε να κινητοποιήσει μερικά επιπλέον εκατομμύρια ψηφοφόρους (αύξηση της συμμετοχής από το 79% στο 83%) για τον πρώτο λόγο, οι δε αγορές, ως γνωστόν, δεν ψηφίζουν. Ο φόβος της ακροδεξιάς, ακόμα και για τον γιό του καταδικασμένου Ζαϊρ Μπολσονάρο, ήταν, ως φαίνεται, ο λιγότερο σημαντικός λόγος στο αποτέλεσμα-έκπληξη των βραζιλιάνικων εκλογών.
Ο κατώτατος μισθός στη Βραζιλία είναι 1.621 ρεάλ τον μήνα, δηλαδή περίπου 290 €. Από τον Ιανουάριο του 2026, με νόμο Λούλα αυξήθηκε κατά 6,79%. Περίπου 61,9 εκατ. Βραζιλιάνοι έχουν εισόδημα που συνδέεται με τον κατώτατο, όπως εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και δικαιούχοι επιδομάτων.
Ένας εργαζόμενος με μισθό 4.500 ρεάλ, για παράδειγμα δάσκαλος ή βοηθός νοσηλευτή, κερδίζει περίπου τρεις φορές τον κατώτατο. Δεν είναι φτωχός με τα βραζιλιάνικα δεδομένα, είναι η κατώτερη μεσαία τάξη. Γι’ αυτό η φοροαπαλλαγή έως 5.000 ρεάλ που υποσχέθηκε και εφάρμοσε ο Λούλα είχε μεγάλο πολιτικό βάρος αφού απευθύνεται σε ένα πολυπληθές στρώμα που ως τώρα πλήρωνε φόρο. Η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος δεν θέλησε να θέσει σε κίνδυνο αυτή την κατάκτηση.
Από την άλλη, το 48% του Μπολσονάρο δεν πρέπει να συνιστά επικρότηση της ακροδεξιάς, θα ήταν εφιαλτική μία τέτοια παραδοχή. Η καταδίκη του πατέρα του έπαιξε ρόλο, όμως και το κόμμα του Λούλα έχει κατηγορηθεί για σκάνδαλα. Το μείζον που έφερε την ανατροπή του αποτελέσματος του πρώτου γύρου ήταν η μαζική κινητοποίηση των εκλογέων.
Προφανώς σημαντική παράμετρος είναι και η έμμεση αλλά εκκωφαντικά σαφής υποστήριξη του Ντόναλντ Τραμπ στον Μπολσονάρο, όπως, άλλωστε, είχε κάνει και με τον πατέρα του. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ προσπάθησε να αποφύγει την ευθεία στήριξη προεκλογικά για να μην κινητοποιηθούν τα αντανακλαστικά κατά της έξωθεν παρέμβασης και της πρόσδεσης της Βραζιλίας στην “τραμπική ασπίδα”, όπως έχει συμβεί με άλλες λατινοαμερικανικές χώρες. Λογικά και ορθώς ο Λούλα το αξιοποίησε. Άλλωστε, οι ΗΠΑ με την επιβολή δασμών στη Βραζιλία είχαν ήδη δείξει την αντίθεσή τους στην επανεκλογή Λούλα.
Η Washington Post αποκάλυσε πώς τον περασμένο Μάϊο η εκλογική ομάδα του Φλάβιο Μπολσονάρο επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο, ενώ νωρίτερα ο ίδιος είχε βρεθεί στην Ουάσιγκτον και συναντήθηκε με τον Τραμπ, τον Βανς και τον Ρούμπιο. Εκείνο που κυρίως επηρέασε, όμως, ήταν η αποκάλυψη του Reuters, λίγες ημέρες πριν τν δεύτερο γύρο των εκλογών: δύο αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ηγήθηκαν εκστρατείας για την επιστροφή των Μπολσονάρο στην εξουσία και πέτυχαν την επιβολή κυρώσεων με στόχο να γείρουν τις εκλογές υπέρ τους. Μετά την καταδίκη του Ζαΐρ Μπολσονάρο, τον Σεπτέμβριο του 2025, στράφηκαν στη στήριξη του Φλάβιο και είπαν στο προσωπικό της πρεσβείας να μην έχει επαφές με άλλους συντηρητικούς υποψηφίους.
Αναμφίβολα, λοιπόν, το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί ήττα του Τραμπ. Όμως, το κρίσιμο θέμα, πλέον, για τον Λούκα είναι να συγκεράσει την εφαρμογή του κοινωνικού του προγράμματος και την προστασία των οικονομικά ευάλωτων (κάτι που είχε ξεκινήσει να κάνει) με την ανάγκη των αγορών να τον δουν να εφαρμόζει δημοσιονομικά μέτρα που θα περιορίσουν το χρέος. Αλλά και τα υψηλά επιτόκια που τρομάζουν και τους πολίτες (κόστος δανείων), αλλά και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.
Για τον 80χρονο Λούλα αυτό θα είναι ένα δύσκολο στοίχημα. Το συμπέρασμα είναι, πάντως, πώς κατόρθωσε να κερδίσει μια μάχη που φαινόταν χαμένη απέναντι σε αυτό που προτιμούσαν οι αγορές και ο Τραμπ…
