Μετά από σκληρή δουλειά και στερήσεις κατορθώνεις να περάσεις από τις συμπληγάδες του εξεταστικοκεντρικού συστήματος και βλέπεις το όνειρό σου να γίνεται πραγματικότητα. “Sky is the limit”, που λένε οι πιό ενθουσιώδεις. Έχεις περάσει σε μία πολυτεχνική σχολή, θα γίνεις μηχανικός (πολιτικός, ηλεκτρολόγος, χημικός, πληροφορικάριος) σε μία εποχή που “διψά” για τέτοιες ειδικότητες. Οι γονείς σου, όμως, που έχουν εξαντλήσει το υστέρημά τους σε φροντιστήρια, μετρούν ευρώ το ευρώ τις δυνατότητές τους. Εκστρατεύουν στην Πάτρα, το Ηράκλειο, τη Θράκη για να σου βρουν ένα μικρό διαμέρισμα που θα φιλοξενήσει αυτό το όνειρο. Ενοίκια στα ύψη για “τρύπες”, το κόστος ζωής αξεπέραστο.
Η είδηση περνάει στα “ψιλά”. Τετρακόσια παιδιά που κατόρθωσαν να εισαχθούν σε σχολές του Πανεπιστημίου της Πάτρας δεν εγγράφηκαν, όπως αποκάλυψε ο πρύτανης Χρ. Μπούρας. Ο λόγος; Οι οικογένειές τους δεν μπορούν αν στηρίξουν την διαβίωση των νέων φοιτητών στην συγκεκριμένη πόλη καθώς ζουν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, ή αλλού. Αδιέξοδο, το όνειρο ραγίζει.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνουν τα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα τελευταία χρόνια αυξάνει ανησυχητικά ο αριθμός των φοιτητών που παρότι κατορθώνουν να περάσουν, και μάλιστα σε δημοφιλείς σχολές, δεν φτάνουν στις γραμματείες των σχολών για να εγγραφούν λόγω της οικονομικής αδυναμίας των οικογενειών να καλύψουν την ανάγκη της μετακίνησής του σε άλλη πόλη. Ακριβώς γι΄ αυτόν τον λόγο, όπως επισημαίνει ο πρύτανης, μέχρι το 2040 οι νέοι φοιτητές ενδέχεται να περιοριστούν στους μισούς, σε 30.000 έως 32.000 από 60.000 που είναι σήμερα.
Ανακύπτει, λοιπόν, ένα σοβαρό πρόβλημα που αναιρεί στην ουσία της την “δωρεάν Παιδεία” και την μετατρέπει σε “αγαθό” μόνο για εκείνους που έχουν την οικονομική δυνατότητα να την χρηματοδοτήσουν. Η ανεμπόδιστη πρόσβαση στα ΑΕΙ -έστω μέσω αυτού του σκληρού συστήματος των πανελλαδικών- καταλήγει μία δυνατότητα με ταξικά χαρακτηριστικά.
Τετρακόσια παιδιά (μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση) πιθανότατα δεν θα φτάσουν στην Πάτρα. Θα αναγκαστούν να δώσουν ξανά εξετάσεις του χρόνου και να προσπαθήσουν να περάσουν στην ίδια ή άλλη σχολή που, όμως, θα βρίσκεται στην πόλη όπου ζει η οικογένειά τους.
Εκπαιδευτικός γαρ και η ίδια, η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη έχει μπροστά της ένα πρόβλημα και δύο επιλογές: ή θα το προσπεράσει, αφού δεν ανήκει στις αρμοδιότητές της να παρεμβαίνει στην αγορά ακινήτων και να ρυθμίζει τις τιμές των ενοικίων, ή θα το καταστήσει πρόβλημα συνολικά της κυβέρνησης, θα αναζητήσει πάραυτα λύσεις, θα εξασφαλίσει το όνειρο να μείνει ζωντανό.
Και δεν μπορεί να αποτελεί λύση η μετακίνηση (στη βάση εισοδηματικών κριτηρίων των οικογενειών) αυτών των φοιτητών σε ιδρύματα του τόπου καταγωγής τους. Θα ήταν άνισο και προβληματικό για εκείνους που, έστω και οριακά, μπορούν να μετακινηθούν. Θα προκαλούσε περαιτέρω “αφαίμαξη” των ΑΕΙ της περιφέρειας.
Και, εν κατακλείδι, τι είναι οι οικογένειες που δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στην πανεπιστημιακή σχολή που πέρασαν επειδή δεν δύνανται να καλύψουν το κόστος ζωής τους; Μήπως “κακομοίρηδες”; Ή, θα απαντήσουμε σ’ αυτούς τους γονείς… “ναι, αλλά η Συγγρού είναι γεμάτη από αυτοκίνητα;”.
