Η Σαξονία-Άνχαλτ είναι ένα πολιτικό υβρίδιο που απασχολεί πλέον διεθνώς και η σαρωτική νίκη του ακροδεξιού και εξτρεμιστικού AfD είναι η “επιβεβαίωση του κακού”. Η διολίσθηση της Ευρώπης στην ακροδεξιά (κραυγαλέα, όπως στη Γερμανία, ή μεταμφιεσμένη σε άλλες χώρες) και τον ακραίο συντηρητικό λαϊκισμό της σκληρής αντιμεταναστευτικής ρητορικής ήταν κάτι εμφανές εδώ και καιρό. Τώρα αποκτά την πιό βίαιη έκφρασή της.
Το “Spiegel” χαρακτηρίσει τον νικητή της Σαξονίας Ούλριχ Ζίγκμουντ “τον πιό επικίνδυνο άνθρωπο στη Γερμανία”, ίσως, όμως, να διεκδικεί και τον ρόλο του πιό επικίνδυνου στην Ευρώπη.
Η Σαξονία-Άνχαλτ είναι μάλλον το πιό φτωχό από τα δέκα έξι ομόσπονδα κρατίδια της χώρας που μέχρι πριν μερικά χρόνια ήταν η “ατμομηχανή της ΕΕ” με την πιό αναπτυγμένη οικονομία και βιομηχανία που, όμως, στηρίχτηκε κυρίως στην φθηνή ρωσική ενέργεια.
Με την “ιστορική νίκη” του AfD που υπερδιπλασίασε τα ποσοστά του και ανάγκασε τους χριστιανοδημοκράτες του Φρίντριχ Μερτς (τα γερμανικά ΜΜΕ τον αποκαλούν αποτυχημένο και ακατάλληλο) να υποστούν απώλεια είκοσι μονάδων, αναδεικνύει τις αντιφάσεις της “έσω Γερμανίας”. Το κρατίδιο (στην κεντρική και ανατολική πλευρά της χώρας που ζούσε υπό τον ιδιότυπο ανατολικογερμανικό κομμουνισμό μέχρι πριν περίπου τέσσερις δεκαετίες) είναι φημισμένο για αρκετά πράγματα, αξίζει να επισημάνουμε τα εξής δύο:
Εκεί πραγματοποίησε το περίφημο πείραμά του (1654) ο Ότο φον Γκέριγκε, γνωστό για την την αποκάλυψη της τεράστιας ισχύος της ατμοσφαιρικής πίεσης. Ο επιστήμονας ένωσε δύο κενά ημισφαίρια και αφαίρεσε τον αέρα, στη συνέχεια έδεσε σε καθένα απ΄ αυτά οκτώ άλογα (σύνολο 16) που δεν κατόρθωσαν να τα χωρίσουν!
Επίσης, η πρωτεύουσα Μαγδεμβούργο έγινε γνωστή για το πρωτοποριακό σύστημα διοίκησης, γνωστό ως Magdeburger Recht. Ένα σύστημα αστικών νόμων και προνομίων που αναπτύχθηκε κατά τον 13ο αιώνα και καθόριζε την ελευθερία των πολιτών, το εμπόριο και την ανεξαρτησία των δήμων από τους φεουδάρχες.
Σε αυτή την περιοχή, που από πλευράς πληθυσμού, έκτασης και άλλων χαρακτηριστικών, μοιάζει με την Κεντρική Μακεδονία, ο Ζίγκμουντ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από έναν “άνθρωπο της διπλανής πόρτας”. Κυκλοφορούσε με το ποδήλατό του, είχε μία τυπική εργασία και εκπληκτική φωτογένεια. Έκρυβε -πλέον όχι-, ωστόσο, μία από τις πιό ακραίες εκδοχές της γερμανικής ακροδεξιάς την οποία κατόρθωσε σταδιακά να “κανονικοποιήσει”.
Ογδόντα χρόνια μετά το τέλος των Ναζί, οι μικροί “Αδόλφοι” πολλαπλασιάζονται σε μία χώρα που διαπιστώνει ότι χάνει ταχύτατα την ευμάρεια του παρελθόντος, εγκαταλείπει πτυχές του φημισμένοι κοινωνικού κράτους της και διαφωνεί με την στροφή της οικονομίας της στον πόλεμο.Σε τμήματα της ανατολικής Γερμανίας επικρατεί η λεγόμενη «Ostalgie», μια νοσταλγία για την υποτιθέμενη μεγαλύτερη σταθερότητα της κομμουνιστικής εποχής.
Η Σαξονία-Άνχαλτ είναι μία μικρογραφία πολλών ευρωπαϊκών περιφερειών, ο δε Ζίγκμουντ δεν είναι καθόλου επικίνδυνος για τους Σάξονες, όπως δεν είναι πολλοί με ανάλογες (αλλά με ηπιότερη εκφορά) πεποιθήσεις από το Λονδίνο έως την Πολωνία, και από τη Μαδρίτη έως την Αθήνα.
Σε ανάλυσή του το BBC περιγράφει το αποτέλεσμα των εκλογών στη Σαξονία-Άνχαλτ ως εξής: “Το βαθύτερο μήνυμα των εκλογών, ωστόσο, αφορά τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων. Πόλεμοι, οικονομική ανασφάλεια, προβλήματα στις δημόσιες υπηρεσίες, μετανάστευση και εγκληματικότητα δημιουργούν την αίσθηση ότι τα παραδοσιακά κόμματα δεν προσφέρουν λύσεις. Η στροφή προς τα άκρα δεν σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι έγιναν ξαφνικά εξτρεμιστές. Σημαίνει ότι περισσότεροι είναι πλέον διατεθειμένοι να δοκιμάσουν πολιτικές δυνάμεις που μέχρι σήμερα δεν έχουν κυβερνήσει. Το σύνθημα της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ —«Όλα είναι δυνατά»— αποτυπώνει αυτή τη νέα πολιτική πραγματικότητα.”
Από την ευρωπαϊκή ηγεσία των Βρυξελλών δεν μπορεί να αναμένει κανείς κάτι περισσότερο από την έκφραση ανησυχίας. Αν και ελάχιστοι τοποθετήθηκαν σχετικά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, την ώρα που από τον Τραμπ έως τον Σαλβίνι, το ισπανικό Vox, τον Φάρατζ και άλλους τα χαμόγελα περισσεύουν. Η επίσημη “μεταμφιεσμένη” ευρωπαϊκή ακροδεξιά, βεβαίως, κρατά εδώ και καιρό αποστάσεις από το AfD (λόγω του νεοναζιστικού προσήμου που έχει κηρυχθεί αντισυνταγματικό στη Γερμανία), όμως όταν αυτά συμβαίνουν στην ισχυρότερη ευρωπαϊκή χώρα, “όλα είναι δυνατά” παντού.
