Στην πολιτική πολλοί είναι εκείνοι που δεν αντέχουν να αντικρύσουν κατάματα την πραγματικότητα, προτιμούν το εικονικό και εξιδανικευμένο στο οποίο πάντοτε –τι σύμπτωση…– πρωταγωνιστούν οι ίδιοι και τα κόμματά τους.
Επί ημέρες παρακολουθώ την σφοδρή αντιπαράθεση σχετικά με το εάν αξίζει μία θέση αντιπροέδρου της Βουλής στην Έλενα Ακρίτα. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι το καταστατικό της Βουλής προβλέπει ρητά πώς είναι στην απόλυτη ευχέρεια κάθε κόμματος και εκλέγεται με τουλάχιστον 75 ψήφους σε μυστική ψηφοφορία.
Όσοι επικαλούνται πώς έχει συμβεί και κατά το παρελθόν –ελπίζω πώς δεν αναφέρονται σε πρόσωπα που είχαν προτείνει οι νεοναζί της “Χρυσής Αυγής” πριν πέσει η μάσκα και αποκαλυψθεί η εγκληματική οργάνωση– οφείλουν να αιτιολογήσουν γιατί απορρίπτουν την Έλενα Ακρίτα και όχι να επικαλούνται “δεδικασμένο”.
Η περίπτωση Ακρίτα και ο στομφώδης λόγος περί τοξικότητας που εκφωνούν οι αντιδρώντες στην υποψηφιότητά της είναι, ωστόσο, η μία όψη του νομίσματος. Διότι, οι περισσότεροι εξ αυτών που υποδύονται τους “ακριτο-κλάστες” δεν ψέλλισαν το παραμικρό όταν άλλοι βουλευτές- (κομματικοί) συνδαιτημόνες εξαπέλυαν σεξισμούς, ομοφοβίες, κουτσαβακισμούς και άλλου τύπου “μαγκιές”.
Το προσπερνώ κι αυτό, για να έρθω στην κατακλείδα.
Αυτές τις ημέρες έγινε γνωστό ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θα τιμήσει με τον “Χρυσούν Σταυρό μετ’ αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου της Εκκλησίας της Ελλάδος” τον τέως μητροπολίτη Αμβρόσιο Καλαβρύτων για την εν γένει ποιμαντική προσφορά του.
Όταν το διάβασα, αυθορμήτως σκέφτηκα “ο Ιερώνυμος το ξέρει;”. Διότι ο σεβάσμιος Αρχιεπίσκοπος, πνευματικός ηγέτης μετριοπαθής και αγαπητός, προφανώς δεν θα μπορούσε να έχει σχέση με τον ακραία τοξικό και ενίοτε χυδαίο λόγο του Καλαβρύτων.
Άσχετο: στην ποιμαντική του περίμετρο, πρόσφατα κάποιοι ξεσηκώθηκαν για να μην προβληθεί η “Αρκουδότρυπα”!
Ο Αμβρόσιος που έχει αφορίσει από τον Τσίπρα ως “προδότη”, για τη Συμφωνία των Πρεσπών, μέχρι τον Μητσοτάκη για τους εμβολιασμούς στην πανδημία, ο πιό χυδαίος και δη από άμβωνος υμνητής της Χρυσής Αυγής, έλεγε το 2018: «Προτιμώ οποιοδήποτε από τα παραπάνω, αφού όλα έχουν σχέση με την έννοια της πατρίδος, δηλαδή προτιμώ να με αποκαλείτε φασίστα, όχι όμως κατσαπλιά, όχι συμμορίτη, όχι άθεο και αριστερό, ούτε αντάρτη και προδότη. Φασίστα ναι, κατσαπλιά όχι»
Σε κείμενά του είχε χαρακτηρίσει τα μέλη της Χρυσής Αυγής ως «γλυκιά ελπίδα» για τον τόπο και «δικαιωμένους» στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν την πατρίδα, ενώ διατηρούσε στενές επαφές και φωτογραφιζόταν με στελέχη της Χρυσής Αυγής.
Η ρητορική του κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων υπήρξε εξαιρετικά βίαιη. Το 2015, με αφορμή την ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης, δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο χαρακτήριζε τους ομοφυλόφιλους «αποβράσματα της κοινωνίας» και προέτρεπε το κοινό: «Φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους!».Λόγω αυτών των δηλώσεων, οδηγήθηκε στα δικαστήρια και το 2019 καταδικάστηκε τελεσίδικα από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου (απόφαση που επικυρώθηκε αργότερα και από τον Άρειο Πάγο) σε 7 μήνες φυλάκιση με αναστολή για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους και κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος.
Λοιπόν, εάν δεν τα θυμάται ο Αρχιεπίσκος και το σώμα των σεπτών ιεραρχών που θα τιμήσουν τον Αμβρόσιο, να τα θυμήσουμε εμείς.
Όπως, επίσης, να πληροφορήσουμε πώς τις μέρες που θα του απονέμουν τον “Χρυσούν Σταυρόν”, εις εξ αυτών που εκπροσωπούσαν την νεοναζί “γλυκιά ελπίδα” της Χρυσής Αυγής, ο Ηλίας Κασιδιάρης, θα έχει βγει από τη φυλακή και, όπως έχει ανακοινώσει, θα ιδρύσει κόμμα για να κατέλθει στις επόμενες εκλογές. Πιθανώς, τιμημένος από την Ιερά Σύνοδο πλέον, ο Αμβρόσιος μπορεί να καταλάβει τη θέση του επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας.
Αλλά, για όλα αυτά δεν μιλάμε. Για την Ακρίτα περισσεύει θυμός, ορμή και πάθος, για τους Αμβρόσιους και τους Κασιδιάρηδες που επιστρέφουν, ούτε κουβέντα. Κάπως έτσι κάναμε και πριν δέκα πέντε χρόνια: κρύψαμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι και τα βρήκαμε, αίφνης(;) μέσα στη Βουλή.
Διαβλέπω πώς πάμε πάλι να υποτιμήσουμε το (νέο) πρόβλημα αν κρίνω από τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδη που παρέπεμψε στο Α’ Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου για το υπό ίδρυση νέο κόμμα Κασιδιάρη. Λες και δεν έχει πατήσει ξανά την “μπανανόφλουδα” η κυβέρνηση, ή, ακόμα περισσότερο, κάνοντας το λάθος να αντιμετωπίζει τεχνικά και με διοικητικά μέτρα μία τάση στο εκλογικό σώμα που μπορεί νσα γενήσει “τέρατα”.
Διότι, εν τέλει, ο δυσαρεστημένος ψηφοφόρος που έχει “φόβο Θεού” και βλέπει τον Αμβρόσιο να “αγιογραφείται” από την Ιερά Σύνοδο, ευκολότερα μπορεί να οπλίσει το δεξί χέρι του (αφού κάνει πρώτα τον σταυρό του) με την ψήφο υπέρ του εκλεκτού του τιμηθέντος -τότε- Καλαβρύτων. Αυτόν που ίσως εκπροσωπήσει ξανά την “γλυκιά ελπίδα”.