Σαφές πολιτικό μήνυμα με διεθνείς προεκτάσεις έστειλε από το Φεστιβάλ των Καννών ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, μετατρέποντας την παρουσίαση της νέας του ταινίας «Amarga Navidad» σε δημόσια παρέμβαση για την κατάσταση της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Ο Ισπανός σκηνοθέτης, υποψήφιος για τον Χρυσό Φοίνικα, τοποθετήθηκε με ασυνήθιστα αιχμηρή γλώσσα απέναντι σε κορυφαίους ηγέτες, αλλά και στον ρόλο της Ευρώπης.
Η δήλωσή του εντάσσεται σε ένα κλίμα πολιτικοποίησης του φεστιβάλ, όπου ήδη από τις προηγούμενες ημέρες είχαν ακουστεί αντίστοιχες παρεμβάσεις από δημιουργούς όπως ο Χαβιέρ Μπαρδέμ.
«Ασπίδα» απέναντι στους παγκόσμιους ηγέτες
Ο Αλμοδόβαρ κάλεσε την Ευρώπη να λειτουργήσει ως «ασπίδα» απέναντι σε αυτό που περιέγραψε ως «τέρατα της εποχής», κατονομάζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Με λόγο ευθύ και χωρίς υπαινιγμούς, υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν θεσμική και ηθική υποχρέωση να υπερασπιστούν το διεθνές δίκαιο απέναντι σε ηγεσίες που, όπως είπε, το υπονομεύουν. Η τοποθέτησή του εντάσσει το Φεστιβάλ των Καννών όχι μόνο στο πεδίο του κινηματογράφου, αλλά και σε μια ευρύτερη πολιτική συζήτηση για τη δημοκρατία και τα όριά της.
Τοποθέτηση για τον ρόλο των καλλιτεχνών
Ο Ισπανός δημιουργός προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, θέτοντας το ζήτημα της ευθύνης των καλλιτεχνών απέναντι στα πολιτικά γεγονότα. Όπως σημείωσε, ο καλλιτέχνης έχει ηθική υποχρέωση να μιλά για την πολιτική πραγματικότητα όταν αυτή επηρεάζει τη δημοκρατία και την κοινωνία.
«Δεν κρίνω αυτούς που δεν το κάνουν, αλλά η σιωπή και ο φόβος είναι ένα πολύ κακό σύμπτωμα, ένα σύμπτωμα απαξίωσης της δημοκρατίας», ανέφερε χαρακτηριστικά, συνδέοντας την αποχή από τον δημόσιο λόγο με μια ευρύτερη υποχώρηση της δημοκρατικής εγρήγορσης.
Οι Κάννες ως πολιτική σκηνή
Η παρέμβαση Αλμοδόβαρ έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά δημόσιων τοποθετήσεων που μετατρέπουν τις Κάννες σε χώρο πολιτικού διαλόγου πέρα από τον κινηματογράφο. Η αναφορά του στη «σιωπή» και στον «φόβο» των δημιουργών ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το πού τελειώνει η τέχνη και πού ξεκινά η πολιτική ευθύνη.
Στο επίκεντρο παραμένει η θέση ότι η τέχνη δεν λειτουργεί αποκομμένα από την εποχή της, αλλά αντανακλά και ταυτόχρονα σχολιάζει τις κρίσεις της. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλμοδόβαρ τοποθετεί τον καλλιτέχνη ως ενεργό συμμετέχοντα και όχι ως ουδέτερο παρατηρητή.
