Μετά από δύο δεκαετίες παλινδρομήσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ινδία υπέγραψαν τελικά μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, την οποία η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έσπευσε να βαφτίσει ως τη «μητέρα όλων των συμφωνιών».
Μια συμφωνία-ανάγκης υπό την απειλή της Ουάσινγκτον
Δεν είναι τυχαίο ότι διαπραγματεύσεις που λίμναζαν από το 2007 «έτρεξαν» και ολοκληρώθηκαν μέσα σε μόλις έξι μήνες. Με την κυβέρνηση Τραμπ να επιβάλλει εξοντωτικούς δασμούς 50% στις εξαγωγές και να απειλεί την ΕΕ με αντίποινα για το ζήτημα της Γροιλανδίας, η ευρωπαϊκή ηγεσία αναζητά απεγνωσμένα εναλλακτικές αγορές. Η Ινδία, με τα 1,4 δισεκατομμύρια καταναλωτές, φαντάζει ως το ιδανικό «σωσίβιο» για τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες και τους Γάλλους οινοπαραγωγούς, που βλέπουν την αμερικανική αγορά να κλείνει τις πόρτες της.
Οι δασμοί Τραμπ ως όπλο γεωπολιτικής πίεσης και εκβιασμών
Κερδισμένοι, χαμένοι και η «σκιά» του προστατευτισμού
Η συμφωνία υπόσχεται μηδενισμό δασμών στο 96,6% των προϊόντων, ανοίγοντας τον δρόμο για ευρωπαϊκά αυτοκίνητα (με τη μείωση των δασμών από το 110% στο 10%) και κρασιά. Σε αντάλλαγμα, η Ινδία κερδίζει ευκολότερη πρόσβαση για τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και τα φάρμακά της. Όμως, η βιασύνη με την οποία κλείστηκε το deal εγείρει ερωτήματα για το αν οι Βρυξέλλες θυσίασαν εργασιακά και περιβαλλοντικά πρότυπα στον βωμό της γεωπολιτικής επιβίωσης απέναντι στο δίδυμο Τραμπ-Κίνας.
Το διά ταύτα
Η «ιστορική» συμφωνία ΕΕ-Ινδίας είναι το αποτέλεσμα ενός κόσμου που αλλάζει βίαια. Όσο ο Τραμπ οπλίζει τους δασμούς, δημιουργούνται «αναγκαίες φιλίες».
