Σε μια κίνηση που αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός μιας πόλης κρίνεται από το πώς συμπεριφέρεται στα πιο ευάλωτα μέλη της, οι αρχές του Άμστερνταμ προχωρούν στην τοποθέτηση ειδικών κατασκευών στα κανάλια της πόλης. Πρόκειται για «σκάλες για γάτες», σχεδιασμένες να δίνουν διέξοδο στα αιλουροειδή που, στην προσπάθειά τους να κυνηγήσουν ή να περιηγηθούν, καταλήγουν στα παγωμένα νερά.
Η απλή λύση σε ένα θανάσιμο πρόβλημα
Τα κανάλια του Άμστερνταμ, αν και ειδυλλιακά, αποτελούν παγίδες θανάτου για τα ζώα. Λόγω των κάθετων και λείων τοιχωμάτων από πέτρα και τσιμέντο, μια γάτα που θα πέσει στο νερό είναι αδύνατον να σκαρφαλώσει πίσω στο δρόμο, με αποτέλεσμα τον θάνατο από εξάντληση ή υποθερμία. Οι νέες σκάλες, κατασκευασμένες από υλικά που επιτρέπουν το εύκολο κράτημα με τα νύχια, τοποθετούνται σε στρατηγικά σημεία, προσφέροντας μια «δεύτερη ευκαιρία» στα τετράποδα της πόλης.
Προστατεύοντας τα ζώα, προστατεύουμε τους ανθρώπους
Η ευθύνη του σχεδιασμού απέναντι στη ζωή
Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μια έμμεση κριτική στον τρόπο που χτίζονται οι σύγχρονες πόλεις. Συνήθως, ο αστικός σχεδιασμός είναι εχθρικός προς οτιδήποτε δεν εξυπηρετεί την κίνηση των οχημάτων ή την εμπορική δραστηριότητα. Το Άμστερνταμ, ωστόσο, υπενθυμίζει ότι οι πόλεις είναι ζωντανοί οργανισμοί. Η τοποθέτηση αυτών των σκαλών δεν είναι «πολυτέλεια», αλλά μια αναγκαία διορθωτική κίνηση σε ένα περιβάλλον που ο άνθρωπος έκανε αφιλόξενο για τη φύση.
Μήνυμα προς τις δικές μας «τσιμεντουπόλεις»
Ενώ σε πολλές χώρες η διαχείριση των αδέσποτων ή των ζώων συντροφιάς εξαντλείται σε ημίμετρα ή αδιαφορία, η ολλανδική πρωτεύουσα δείχνει το δρόμο της συνύπαρξης. Είναι μια ανατροπή στη λογική του «αστικού εγωισμού», όπου ο δημόσιος χώρος προσαρμόζεται για να χωρέσει όλες τις μορφές ζωής.
Το ερώτημα που προκύπτει για εμάς είναι απλό: Πότε θα αρχίσουμε να σχεδιάζουμε τις πόλεις μας με γνώμονα τη ζωή και όχι μόνο το μπετόν; Το παράδειγμα του Άμστερνταμ είναι μια μικρή, αλλά ουσιαστική νίκη της ενσυναίσθησης απέναντι στην αστική σκληρότητα.
