Στην Ισπανία, 24 ώρες μετά το σιδηροδρομικό μακελειό με δεκάδες νεκρούς, συμβαίνουν πράγματα πραγματικά εξωφρενικά.
Ο τόπος της τραγωδίας παραμένει ανέπαφος. Δεν μπαζώθηκε. Δεν «καθαρίστηκε». Δεν μετατράπηκε σε εργοτάξιο λήθης. Οι αρχές, αντί να σπεύσουν με φορτηγά και μπουλντόζες, κάνουν το αδιανόητο: αφήνουν τον χώρο ως πειστήριο, προσβάσιμο μόνο σε διασώστες και ερευνητές.
Ακόμη πιο ανησυχητικό: δεν στήθηκε σκηνικό συμβολικής συγκίνησης. Δεν κατέφθασαν ο Βασιλιάς της Ισπανίας και άλλοι επίσημοι να καταθέσουν στεφάνια πάνω στα συντρίμμια, πριν προλάβει να στεγνώσει το αίμα. Δεν οργανώθηκε τελετουργικό «σεβασμού», ώστε να κλείσει πρόωρα ο φάκελος. Η σιωπή προηγείται της επικοινωνίας.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, καμία ισπανική εφημερίδα δεν έχει ακόμη δημοσιεύσει διαλόγους σταθμάρχη–μηχανοδηγού. Καμία κυβέρνηση δεν έσπευσε, μέσα σε λίγες ώρες, να εντοπίσει τον «μοναδικό υπεύθυνο», κατά προτίμηση χαμηλόβαθμο, ανθρώπινο και αναλώσιμο. Καμία βιασύνη να τελειώνουμε με το θέμα.
Περίεργα πράγματα. Πολύ περίεργα. Σχεδόν σαν να πιστεύουν ότι η αλήθεια χρειάζεται χρόνο, ότι η Δικαιοσύνη προηγείται της επικοινωνιακής διαχείρισης και ότι ο σεβασμός στα θύματα δεν μετριέται σε κυβικά μπαζών. Για εμάς, όλα αυτά μοιάζουν πράγματι ακατανόητα. Σχεδόν εξωτικά.
