Καθ’ ημάς, Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ προσπαθούν να αλιεύσουν ψήφους στον χώρο του Κέντρου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απηύθυνε ξανά (Greece Talks) έμμεση πρόσκληση κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, η Χαριλάου Τρικούπη απάντησε αυστηρά, υπενθυμίζοντας την κατηγορηματική συνεδριακή απόφαση, ο δε Αλέξης Τσίπρας έχει επιστρέψει για τα καλά στις “εργοστασιακές ρυθμίσεις” της Αριστεράς, μετά την σύντομη ιχνηλάτηση του συγκεκριμένου χώρου που απέβη άκαρπη. Τι είναι, όμως, στις μέρες μας το Κέντρο; Υπάρχει, ή πρόκειται για ένα παρωχημένο πολιτικό στερεότυπο, μια κοινωνική ομαδοποίηση ψηφοφόρων που ανάγεται στις εποχές της ευμάρειας;
Διεθνώς, οι αναλυτές έχουν πάψει προ πολλού να το ορίζουν ως τον χώρο ανάμεσα στην Δεξιά και την Αριστερά, κι αυτό επειδή συντρέχουν ταυτόχρονα δύο βασικές συνθήκες: πρώτον, οι πολίτες αναζητούν πολιτικά μοντέλα που να μπορούν να εγγυηθούν υλική ασφάλεια (τιμές, στέγη, κοινωνικό κράτος και προστασία έναντι εξωτερικών κινδύνων) ανεξάρτητα από την κομματική “σήμανση”, και, δεύτερον, αυτό που ορίζαμε ως Κέντρο παλαιότερα έχει αποτύχει, ως προς τα παραπάνω, όπου είχε και έχει την διακυβέρνηση.
Ηχηρό παράδειγμα, η αποτυχία του “μακρονισμού” στη Γαλλία, η οποία πνέει τα λοίσθια μαζί με την προεδρία του Εμανουέλ Μακρόν και τροφοδοτεί την ακροδεξιά της Λεπέν και την ριζοσπαστική Αριστερά του Μελανσόν. Εξίσου ηχηρός και ο διχασμός του χώρου -με τις πολλές υποψηφιότητες- και το δημοσκοπικό αποτύπωμα που δείχνει ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του κόμματος Μακρόν προτιμά την ακροδεξιά από την “Ανυπότακτη Γαλλία”.
Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει το eumatrix: οι δημοσκοπήσεις στην ΕΕ δείχνουν αργή αλλά σταθερή διάβρωση του πολιτικού “mainstream”, με το κέντρο βάρους να μετακινείται δεξιότερα. Το ίδιο συμβαίνει στην Γερμανία, με το AfD, στην Ισπανία με το Λαϊκό Κόμμα και, κυρίως, το VoX, στη Βρετανία και αλλού.
Τα τελευταία στοιχεία με τον πληθωρισμό στο 5,7% δείχνουν πώς η μεγαλύτερη πίεση στον οικογενειακό προϋπολογισμό προέρχεται από την στέγαση (15,1%) και τις μεταφορές- καύσιμα (13,8%). Εάν συνυπολογίσουμε τις μεγάλες αυξήσεις στα τρόφιμα, τα εισιτήρια, τα ξενοδοχεία κ.ά, βλέπουμε την ακρίβεια να καταπίνει τις όποιες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και τις επιδοματικές πολιτικές που προκύπτουν από πολλοστημόριο των υπερπλεονασμάτων της έμμεσης φορολόγησης να καθίστανται αναποτελεσματικές.
Η πολιτική-ιδεολογική ταυτότητα και το βιοτικό επίπεδο της καθημερινότητας των πολιτών έπαψαν να είναι δύο διαφορετικά ζητήματα, επισημαίνουν όσοι παρατηρούν την διαμόρφωση νέων ρευμάτων.
Έτσι, η άνοδος της ακροδεξιάς επιπόλαια ή εμμονικά αποδίδεται -για όσους το κάνουν- στο μεταναστευτικό ζήτημα, και η κεντροδεξιά παραμένει καταφύγιο μόνο ή κυρίως για εκείνους που εξακολουθούν να ζουν σε καθεστώς υλικής ασφάλειας. Όλοι οι άλλοι -και είναι οι περισσότεροι- κινούνται προς τα δεξιά ή την ριζοσπαστική Αριστερά, ενώ και η κεντροαριστερά υφίσταται τις συνέπειες της δικής της αναποτελεσματικής διαχείρισης όπου έχει την εξουσία.
Σχετικά πρόσφατα, και με αφορμή τις τάσεις στη Γαλλία, η Le Monde έγραφε πώς δεν ισχύει πλέον ότι “οι εκλογές κρίνονται στο κέντρο” και πώς αυτό που προέχει είναι η αποτελεσματική διαχείριση έναντι των διογκούμενων κοινωνικών προβλημάτων.
Όπως οι ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες κρίθηκαν σε αυτό ακριβώς το πεδίο (ακρίβεια) και προκάλεσαν την συντριβή των επιλογών Τραμπ, έτσι φαίνεται να διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό και στην Ευρώπη.
Προφανώς και καθ’ ημάς, με τον ίδιο τρόπο θα κινηθούν τα εκλογικά ρεύματα. Δεν υπάρχει πιά κάποιο συμπαγές Κέντρο που επιλέγει παραδοσιακά (και μετακινείται για να δημιουργεί εκλογικές πλειοψηφίες) αλλά η ανάγκη και η αναζήτηση της αποτελεσματικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτός που μπορεί να εγγυηθεί το τελευταίο θα αποκτήσει προβάδισμα, αν, από την άλλη, θεωρηθεί πώς κανένα από τα κόμματα εξουσίας δεν μπορεί να το εγγυηθεί, η τάση προς την αποχή, ή την ψήφο διαμαρτυρίας, θα γίνει κύμα…
