Η Ελένη Προκοπίου, ηθοποιός και χορεύτρια που συνδέθηκε με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Η είδηση έγινε γνωστή μέσα από ανάρτηση της ηθοποιού Μέλπως Κωστή, κλείνοντας τον κύκλο μιας καλλιτεχνικής διαδρομής που ξεκίνησε από τον χορό και πέρασε στη μεγάλη οθόνη.
Η Προκοπίου συμμετείχε σε 23 ταινίες από το 1960 έως το 1972, αρκετές από τις οποίες ήταν πρωταγωνιστικές. Η παρουσία της ξεχώριζε για την κινησιολογία, τη σκηνική της άνεση και την ιδιαίτερη εμφάνισή της, στοιχεία που την ανέδειξαν σε χαρακτηριστική γυναικεία παρουσία μιας ολόκληρης περιόδου του ελληνικού κινηματογράφου.
Η καλλιτεχνική της πορεία είχε μια ιδιαιτερότητα: ο χορός δεν αποτέλεσε απλώς ένα συμπλήρωμα στην υποκριτική της, αλλά το σημείο εκκίνησης και ένα σταθερό στοιχείο της παρουσίας της. Από παιδί βρέθηκε στη σκηνή και αργότερα συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες του θεάτρου, της επιθεώρησης και του κινηματογράφου.
Από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της κινηματογραφικής της διαδρομής ήταν η συμμετοχή της στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, ταινία που αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για τον σκηνοθέτη και το ελληνικό σινεμά. Η Προκοπίου συνεργάστηκε επίσης με τη Φίνος Φιλμ, ενώ δημιούργησε ένα δημοφιλές κινηματογραφικό δίδυμο με τον Γιώργο Πάντζα.
Από έξι ετών στη σκηνή
Η σχέση της Ελένης Προκοπίου με τον χορό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις έξι ετών. Τότε άρχισε μαθήματα μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σχολή χορού της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, η οποία λειτουργούσε στο Ωδείο Αθηνών.
Οι δύο μελλοντικές πρωταγωνίστριες εμφανίστηκαν μαζί ακόμη και ως παιδιά σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε σε ηλικία 14 ετών. Στο θέατρο «Ολύμπια» του Πειραιά εμφανίστηκε ως χορεύτρια και παρτενέρ του γνωστού χορευτή Δημήτρη Ιβάνωφ.
Το ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό
Καθοριστική για την εξέλιξή της υπήρξε η συνεργασία της με τον Βαγγέλη Σειληνό. Οι δυο τους δημιούργησαν χορευτικό ντουέτο και από το 1960 έως το 1965 συμμετείχαν σε πολλές επιθεωρήσεις στις αθηναϊκές σκηνές.
Παράλληλα, η συνεργασία τους πέρασε και στον κινηματογράφο, σε μια εποχή κατά την οποία το μιούζικαλ, η επιθεώρηση και οι χορευτικές σκηνές αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι των δημοφιλών ελληνικών παραγωγών.
Ο χορός παρέμεινε κεντρικός στην καλλιτεχνική της ταυτότητα και αργότερα, καθώς σε ορισμένες ταινίες ανέλαβε και την επιμέλεια των χορογραφιών.
Από τις «Μικρές Αφροδίτες» στη Φίνος Φιλμ
Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έγινε το 1960. Στα πρώτα χρόνια εμφανίστηκε κυρίως σε ρόλους που αξιοποιούσαν τις χορευτικές της ικανότητες, όμως σταδιακά ανέπτυξε και την υποκριτική της παρουσία.
Το 1963 συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, ενώ το 1964 εμφανίστηκε στον «Εμίρη και τον κακομοίρη», υποδυόμενη τη Γκιουλινάρ, μια πριγκίπισσα από ένα φανταστικό εμιράτο.
Το 1965 συμμετείχε στις ταινίες «Το πρόσωπο της ημέρας» και «Ραντεβού στον αέρα». Στη δεύτερη είχε διπλή παρουσία, συνδυάζοντας την υποκριτική με τον χορό. Η ταινία αποτέλεσε και την αρχή της συνεργασίας της με τη Φίνος Φιλμ.
Ακολούθησε το «Και οι…14 ήταν υπέροχοι», ενώ η φιλμογραφία της περιλάμβανε κωμωδίες, μιούζικαλ και δραματικές παραγωγές.
Το 1966 ήταν η χρονιά των πέντε ταινιών
Το 1966 αποτέλεσε μία από τις πιο πυκνές περιόδους της κινηματογραφικής της καριέρας. Η Ελένη Προκοπίου πρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες:
«Παράνομοι πόθοι», «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε χιλιάδες ψέματα», «Οι κυρίες της αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος».
Την ίδια περίοδο δημιούργησε ένα από τα γνωστά κινηματογραφικά ζευγάρια της εποχής με τον Γιώργο Πάντζα. Οι δυο τους συμπρωταγωνίστησαν σε πέντε ταινίες, αποκτώντας τη δική τους θέση στη χορεία των δημοφιλών διδύμων του ελληνικού σινεμά.
Στις επόμενες παραγωγές συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Σωτήρης Μουστάκας.
Η απόφαση να αποχωρήσει από τον καλλιτεχνικό χώρο
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η Ελένη Προκοπίου παντρεύτηκε τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου Αντώνη Συρίγο. Μετά τον γάμο της αποφάσισε να απομακρυνθεί οριστικά από την καλλιτεχνική ζωή.
Το ζευγάρι απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη, και η Προκοπίου επέλεξε έκτοτε να ζήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η τελευταία περίοδος της καλλιτεχνικής της παρουσίας συμπίπτει με το κλείσιμο μιας εποχής για το εμπορικό ελληνικό σινεμά.
Η αποχώρησή της ήρθε σχετικά νωρίς, καθώς η κινηματογραφική της διαδρομή διήρκεσε περίπου δώδεκα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε αυτό το διάστημα πρόλαβε να αφήσει ένα αναγνωρίσιμο αποτύπωμα σε 23 ταινίες.
Η τιμή από τον Δήμο Αθηναίων
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2006 ο Δήμος Αθηναίων τίμησε την Ελένη Προκοπίου με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για τη συνολική προσφορά της, μαζί με ακόμη 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Η τιμητική διάκριση ήρθε πολλά χρόνια μετά την αποχώρησή της από τον καλλιτεχνικό χώρο, επιβεβαιώνοντας τη θέση που είχε κατακτήσει μέσα από τις ταινίες και τις θεατρικές εμφανίσεις της.
Η αναφορά της Φίνος Φιλμ
Με αφορμή τον θάνατό της, η Φίνος Φιλμ αναφέρθηκε στην Ελένη Προκοπίου, εστιάζοντας στον συνδυασμό της χορευτικής της ικανότητας, της υποκριτικής της παρουσίας και της χαρακτηριστικής εμφάνισής της.
Η διαδρομή της έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με άλλες πρωταγωνίστριες της ίδιας περιόδου. Η Προκοπίου αποχώρησε ενώ βρισκόταν ακόμη σε παραγωγικά χρόνια, αφήνοντας πίσω της έναν σχετικά μικρό σε αριθμό αλλά αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό κύκλο.
Οι ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε εξακολουθούν να προβάλλονται και να επαναφέρουν στην οθόνη μια ηθοποιό που ξεκίνησε ως χορεύτρια, πέρασε στην επιθεώρηση και τελικά καθιερώθηκε ως πρωταγωνίστρια στον ελληνικό κινηματογράφο.
