Από τον αγωνιστικό χώρο και τη σφυρίχτρα της διαιτησίας στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος για τις αντοχές του έρωτα στον χρόνο. Η Εδεσσαία Δέσποινα Τσεχελίδου γνωρίζει καλά από «φάουλ», κίτρινες και κόκκινες κάρτες, μόνο που αυτή τη φορά το παιχνίδι που εξετάζει δεν έχει διαιτητή. Είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και οι δύσκολες ισορροπίες τους.
Όταν το ποδόσφαιρο συνάντησε τον έρωτα
Για πολλά χρόνια η Δέσποινα Τσεχελίδου έτρεχε χιλιόμετρα στους αγωνιστικούς χώρους, σφυρίζοντας φάουλ, δείχνοντας κίτρινες και κόκκινες κάρτες και εφαρμόζοντας τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Σήμερα, η σφυρίχτρα έχει δώσει τη θέση της στην πένα και ο αγωνιστικός χώρος στις σελίδες ενός μυθιστορήματος.
Η ίδια, ωστόσο, δεν εγκατέλειψε ποτέ πραγματικά το ποδόσφαιρο. Απλώς βρήκε έναν διαφορετικό τρόπο να μιλήσει για αυτό. Αυτή τη φορά, το αντικείμενο δεν είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά ο έρωτας και οι σχέσεις των ανθρώπων.
«Μόνο που στον έρωτα δεν υπάρχουν διαιτητές», λέει χαρακτηριστικά. Υπάρχουν, όμως, όπως εξηγεί, λάθος συμπεριφορές, «φάουλ» και στιγμές που μπορεί να χρειάζεται μια «κίτρινη κάρτα» ή ακόμη και μια «κόκκινη». Υπάρχει, επίσης, η στιγμή κατά την οποία κάποιος καλείται να σφυρίξει τη λήξη.
«Ο έρωτας χρόνια δεν κρατά»
Αυτό ακριβώς είναι το θέμα του βιβλίου της, που βρίσκεται πλέον έτοιμο για έκδοση. Η συγγραφέας παίρνει τη γνωστή φράση «ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά» και την παραφράζει σε «ο έρωτας χρόνια δεν κρατά».
«Είναι ίσως μία από τις πιο δύσκολες και πιο ειλικρινείς συνάμα διαπιστώσεις που αναδύονται από τις ανθρώπινες σχέσεις», σημειώνει.
Για την ίδια, η βασική διαφορά ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και στις σχέσεις είναι ότι στο γήπεδο υπάρχει νικητής και ηττημένος. Στον έρωτα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
«Στις σχέσεις, όμως, αν υπάρχει νικητής και ηττημένος, μάλλον έχουν ήδη χαθεί και οι δύο», επισημαίνει.
Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την έννοια του έρωτα και τις μεταβολές του μέσα στον χρόνο και στις διαφορετικές συνθήκες της ζωής. Ο έρωτας, όπως υποστηρίζει η Δέσποινα Τσεχελίδου, δεν παραμένει ποτέ ίδιος. Μεταμορφώνεται και μετουσιώνεται.
Το πάθος και η εξιδανίκευση των πρώτων ημερών μπορεί να δώσουν σταδιακά τη θέση τους στην καθημερινότητα και την πραγματικότητα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα το τέλος. Η αγάπη που έρχεται μετά την πρώτη φλόγα μπορεί να αποδειχθεί αρκετά δυνατή ώστε να κρατήσει μια σχέση ζωντανή και, ενδεχομένως, να την κάνει πιο ολοκληρωμένη.
Μια ιστορία αγάπης από την πρώτη γνωριμία στον έγγαμο βίο
Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Πρόσωπα στα οποία ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του, τις επιλογές του, τις απογοητεύσεις και τις προσωπικές του ιστορίες.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η ιστορία αγάπης ενός νεαρού ζευγαριού. Η αφήγηση ξεκινά από την πρώτη γνωριμία τους και ακολουθεί την πορεία τους μέχρι τον έγγαμο βίο, καταγράφοντας τις αλλαγές, τις εντάσεις, τις χαρές και τις δυσκολίες που συνοδεύουν μια μακροχρόνια σχέση.
Παράλληλα, γύρω από την κεντρική ιστορία εξελίσσονται και άλλες μικρότερες ιστορίες, με στόχο να φωτίσουν διαφορετικά στάδια και εκφάνσεις του έρωτα καθώς περνούν τα χρόνια.
Από τον ΕΦΚΑ της Έδεσσας στη συγγραφή
Η συγγραφή δεν είναι, πάντως, μια καινούργια περιπέτεια για τη Δέσποινα Τσεχελίδου. Μητέρα τριών παιδιών, εργάζεται στον ΕΦΚΑ της Έδεσσας ως ελεγκτής, σε μια ιδιαίτερα απαιτητική θέση, ενώ παράλληλα συνεχίζει να ασχολείται με τις μεγάλες της αγάπες: τη λογοτεχνία, το θέατρο και το ποδόσφαιρο.
Έχουν ήδη εκδοθεί δύο παραμύθια της, ενώ το 2021 κυκλοφόρησε το ποδοσφαιρικό βιβλίο «Μια ομάδα, μια αγάπη, μια ιστορία», αφιερωμένο στην ομάδα του χωριού της, τον ΠΑΣ Ξιφιανής.
Η συγγραφική της δραστηριότητα έχει συνοδευτεί και από διακρίσεις σε διαγωνισμούς, ενώ έχει ασχοληθεί και με την παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων.
Η σχέση της με το ποδόσφαιρο παραμένει ενεργή. Σήμερα συμμετέχει ως υπεύθυνη της μικτής ομάδας ποδοσφαίρου κορασίδων Κ15 Ν. Πέλλας, ενώ, όπως λέει, κατά διαστήματα παίρνει ξανά στα χέρια της και τη σφυρίχτρα.
Το «ματς» της ζωής
Το νέο της βιβλίο αναμένεται να παρουσιαστεί σύντομα στην Έδεσσα, την πόλη της, όπου η συγγραφέας θέλει να συζητήσει με το κοινό για τον έρωτα, τη φθορά του χρόνου, τις αντοχές των σχέσεων και το δύσκολο «για πάντα».
Άλλωστε, η ίδια γνωρίζει καλύτερα από πολλούς ότι κάθε αγώνας έχει κανόνες, διακοπές και κάποια στιγμή λήξη. Μόνο που στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει πάντα κάποιος τρίτος για να αποφασίσει πότε τελειώνει το παιχνίδι.
«Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο “ματς” της ζωής: όχι να κερδίσεις τον έρωτα, αλλά να καταφέρεις να τον κρατήσεις ζωντανό», σημειώνει, αφήνοντας ανοιχτό και το δυσκολότερο ερώτημα: πότε συνεχίζεις τον αγώνα και πότε σφυρίζεις τη λήξη.
