Μήνας: Οκτώβριος 2021

«Ύμνος εις την Ελευθερίαν» 116 καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα

Εκατόν δεκαέξι καλλιτέχνες από όλα τα μέρη της Ελλάδας μετέφεραν σε έργα και δημιουργίες τους μία ή περισσότερες από τις 158 στροφές του Εθνικού μας Ύμνου, σε μια μοναδική εικαστική έκθεση, που διοργάνωσε το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης (ΙΘΤΠ) στην πόλη της Ξάνθης, στο πλαίσιο του εορτασμού της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Τα εγκαίνια τη έκθεσης πραγματοποιήθηκαν στην κεντρική αίθουσα εκδηλώσεων της Καπναποθήκης «Π», που φέρει το όνομα της ιδρύτριας του ΙΘΤΠ, της αείμνηστης υφυπουργού Εξωτερικών Βιργινίας Τσουδερού, με την παρουσία των τοπικών αρχών και αρκετού κόσμου, τηρώντας όμως αυστηρά όλα τα υγειονομικά μέτρα ασφάλειας κατά του κορονοϊού.

Ο Διονύσιος Σολωμός και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» αποτέλεσαν έμπνευση για δεκάδες καλλιτέχνες που αφιέρωσαν χρόνο για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε μια πρωτότυπη έκθεση που κέρδισε εξ αρχής τις εντυπώσεις. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο καθ’ όλα δραστήριος διευθυντής του ΙΘΤΠ Ανδρέας Ματζάκος κάνει λόγο για ένα «εκλεκτικό αποτέλεσμα. Θα έλεγα πως αυτή η έκθεση αποτελεί ταυτόχρονα ένα μάθημα ιστορίας, πατριδογνωσίας, ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού μέσα από τα έργα».

«Την ευθύνη για το όλο εγχείρημα», συνεχίζει ο κ. Ματζάκος, «το οποίο σχεδιάζαμε και προετοιμάζαμε στο ΙΘΤΠ για πάνω από ένα χρόνο, είχε η ιστορικός τέχνης Ίρις Κρητικού, την οποία και ευχαριστούμε θερμά. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι ότι πάρα πολλοί καλλιτέχνες, ταξίδεψαν από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κομοτηνή, τη Δράμα, την Αλεξανδρούπολη για να παρευρεθούν στα εγκαίνια και να δουν τα έργα τους στην έκθεση. Τους γνωρίσαμε από κοντά, κάναμε παρέα, συζητήσαμε, βγήκαμε μαζί, ταξιδέψαμε στα Πομακοχώρια και αποτελέσαμε μια εκπληκτική παρέα».

Η Ίρις Κρητικού, μιλώντας για την έκθεση, τονίζει μεταξύ άλλων: «Στο πλαίσιο της δράσης και εν μέσω των περιοριστικών μέτρων λόγω της πανδημίας, προσκαλέσαμε διακεκριμένους Έλληνες εικαστικούς να αναγνώσουν τον Ύμνο εξαρχής και να επιλέξουν μία ή περισσότερες στροφές του Ύμνου εις την Ελευθερίαν, προκειμένου να προχωρήσουν σε μια σπάνια και αναπάντεχη εικαστική “ανάγνωση”».

«Το εγχείρημα αυτό», συνεχίζει η κ. Κρητικού, «στέλνει ταυτόχρονα το μήνυμα της συλλογικής εργασίας, της επικοινωνίας και του “μαζί”, σε καιρούς αναταραχής, κοινωνικών στερήσεων και προσωπικής ερημίας. Τα πρωτότυπα έργα αυτής της ανάγνωσης έχουν υλοποιηθεί με διαφορετικές τεχνικές και υλικά, όλα όμως διατηρούν τη διάσταση του ορθού Α4, προκειμένου ο θεατής να μπορεί τόσο στην έκδοση και την ψηφιακή πλατφόρμα της έκθεσης όσο και από κοντά να τα περιτρέξει με τον τρόπο των ανοιχτών σελίδων ενός βιβλίου».

Στην διάρκεια των εγκαινίων, το ΙΘΤΠ βράβευσε κι έναν Ξανθιώτη μαθητή της Γ’ τάξης λυκείου, τον Παντελή Δημητρόγλου, ο οποίος πέρυσι, με το ποίημα του «Ωδή στην Σημαία», απέσπασε το 3ο βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι και τις 6 Νοεμβρίου και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
10 Οκτ 2021
Γιώργος Σκιαδόπουλος/ Προστασία του περιβάλλοντος: Μια καινοτόμος πρόταση για ένα νέο πλαίσιο δράσης

Στο παρόν άρθρο καταθέτω μια νέα πρόταση για την προστασία του περιβάλλοντος βασιζόμενος σε επιστημονικά ευρήματα και σε εργαλεία που μας προσφέρει η χρηματοοικονομική επιστήμη.

Του Γιώργου Σκιαδόπουλου

Η πρόταση μου συνδέει την χρηματοδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης με την περιβαλλοντική της επίδοση όπως αυτή θα μετρηθεί με δείκτες τύπου ESG (Environmental-Social-Governance). Για την διαμόρφωση της πρότασης μου, ξεκινάω από δύο δεδομένα. Πρώτον, η περιβαλλοντική υποβάθμιση στην Ελλάδα συνεχίζεται παρά τις όποιες εξαγγελίες μέτρων. Η υποβάθμιση συμβαίνει τόσο μέσω μεγάλων περιβαλλοντικών καταστροφών (βλ. πλημμύρες, πυρκαγιές) οι οποίες ελκύουν την (παροδική) προσοχή των ιθυνόντων και των πολιτών, όσο και με φαινόμενα όπως η άναρχη/παράνομη οικοδόμηση, αναστολή των νόμων και οι ρυπογόνες δραστηριότητες, τα οποία δυστυχώς δεν ευαισθητοποιούν ούτε τους ιθύνοντες αλλά ούτε και τους πολίτες. Εκ του αποτελέσματος λοιπόν, οι εξαγγελίες έχουν μικρή αποτελεσματικότητα και απαιτείται ένα πλαίσιο δράσης. Δεύτερον, η επιστημονική μας έρευνα (βλ. Faccini, R. Matin, R. Skiadopoulos, G. (2021), Dissecting Climate Risks: Are they Reflected in Stock Prices? https://ssrn.com/abstract=3795964) έχει δείξει ότι οι επενδυτές ευαισθητοποιούνται μόνο όταν λαμβάνονται μέτρα από την Πολιτεία τα οποία θα έχουν ένα οικονομικό αντίκτυπο σε αυτούς με την μορφή κυρώσεων και επιβραβεύσεων (π.χ. οι ρυπογόνες εταιρίες να φορολογούνται βαρύτερα από τις μη ρυπογόνες). Είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο ισχύει και στην περίπτωση των τοπικών αρχόντων και των πολιτών, καθώς οι άνθρωποι κινητοποιούνται και ενεργούν οποτεδήποτε υπάρχουν νομοθετικές ρυθμίσεις με άμεσες οικονομικές επιδράσεις σε αυτούς (wake-up call).

Με γνώμονα τα παραπάνω, προτείνω ένα νέο πλαίσιο δράσης με χρήση εργαλείων της χρηματοοικονομικής επιστήμης το οποίο θα δημιουργήσει κίνητρα σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη για την προστασία του περιβάλλοντος και την πρόληψη περιβαλλοντικών καταστροφών. Το προτεινόμενο πλαίσιο συνδέει την χρηματοδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης με το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα/ επίδοση (footprint). Προς την αξιολόγηση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος μπορούν να κατασκευαστούν δείκτες περιβαλλοντικής αξιολόγησης για δήμους και περιφέρειες στα πρότυπα των δεικτών ESG (Environmental–Social–Governance) στα πρότυπα αυτών που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση και του περιβαλλοντικού αποτυπώματος (διάσταση «Ε») των εταιριών. Στη συνέχεια, η χρηματοδότηση της κάθε περιφέρειας/δήμου από το κράτος θα γίνεται λαμβάνοντας υπόψη και το συγκεκριμένο αποτύπωμα.Αναφορικά με την κατασκευή του δείκτη μέτρησης της περιβαλλοντικής επίδοσης του κάθε δήμου, όπως εξειδίκευσα στο άρθρο μου στην Κυριακάτικη Καθημερινή (3 Οκτωβρίου 2021, https://www.kathimerini.gr/economy/561521788/apopsi-mia-nea-protasi-gia-tin-prostasia-toy-perivallontos/), αυτή μπορεί να γίνει με την βαθμολόγηση του δήμου σε κατηγορίες όπως αυτές της ψδπροστασίας δασών, παραλιών, υδάτων και αέρα, και φιλικών προς το περιβάλλον όρων δόμησης. Επίσης, στην κατασκευή του περιβαλλοντικού δείκτη τους θα πρέπει να προσμετρώνται τυχόν φυσικές καταστροφές εντός της επικράτειας τους.

Η αξιολόγηση της περιβαλλοντικής επίδοσης του κάθε δήμου θα γίνεται σε ετήσια βάση από μια ανεξάρτητη αρχή. Η αρχή αυτή μπορεί να είναι η Επιτροπή Περιβάλλοντος (κάτι που προϋποθέτει την επαρκή στελέχωση της) η οποία θα επιλαμβάνεται και όλων των θεμάτων προστασίας του περιβάλλοντος όπως έχει προτείνει και η Επιτροπή Πισσαρίδη. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης θα δημοσιοποιούνται στους πολίτες ώστε να γνωρίζουν και εκείνοι το αποτέλεσμα των ενεργειών των τοπικών αρχόντων. Έτσι με τη σειρά τους, θα αξιολογούνται και οι τοπικοί άρχοντες. Εκείνοι με τη σειρά τους πλέον θα έχουν κίνητρο να επιβλέψουν τη διαδικασία περιβαλλοντικής αναβάθμισης καθώς η χρηματοδότηση τους και τελικά οι πιθανότητες επανεκλογής τους θα εξαρτάται από αυτή. Έτσι, δεν θα επιτρέπουν παράνομες χωματερές, θα καθαρίζουν τα οικόπεδα μεταφέροντας το κόστος στους μη συνεπείς δημότες, θα επιζητούν την κατεδάφιση των αυθαιρέτων, θα συνεννοούνται με τις εταιρίες για μείωση των ρυπογόνων δραστηριοτήτων τους, κλπ.

Η παραπάνω πρόταση δεν είναι ουτοπική. Αντιθέτως, τα συστατικά μέρη αυτής ήδη εφαρμόζονται σε άλλες χώρες ή και σε άλλους χώρους! Στις Η.Π.Α. για παράδειγμα, υπάρχουν ήδη δείκτες ESG σε επίπεδο δήμων (municipal ESG ratings) οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τις χρηματοδοτήσεις των αντίστοιχων περιφερειών από την αγορά μέσω δημοτικών ομολόγων (municipal bonds). Το κόστος δανεισμού για τους δήμους που είναι εκτεθειμένοι σε περιβαλλοντικούς κινδύνους είναι υψηλότερο. Επίσης, η σύνδεση της χρηματοδότησης δημόσιων οργανισμών με την αξιολόγηση αυτών δεν είναι πρωτόγνωρη στην Ελλάδα. Ήδη συμβαίνει και στον χώρο των Ελληνικών πανεπιστημίων με την ανάθεση της αξιολόγησης αυτών σε ανεξάρτητη αρχή (Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, ΕΘΑΑΕ). Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης χρησιμοποιούνται από την πολιτεία για την χρηματοδότηση τους. Τέλος, το περιβαλλοντικό αποτύπωμα πολλών εταιριών παγκοσμίως ήδη αξιολογείται με τους δείκτες ESG. Πρόσφατα μάλιστα, το Χρηματιστήριο Αθηνών κατασκεύασε χρηματιστηριακό δείκτη με τις μετοχές τριανταπέντε εταιριών λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα κριτήρια. Η κατασκευή αυτών των κριτηρίων μπορεί να εμπλουτισθεί λαμβάνοντας υπόψη εάν οι εταιρίες δραστηριοποιούνται σε περιφέρειες φιλικές προς το περιβάλλον. Κατά αυτό τον τρόπο, η εταιρία θα έχει κίνητρο να επιζητεί βελτίωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος της περιφέρειας στην οποία δραστηριοποιείται. Έτσι, δεν θα βλέπουμε τις εταιρίες μόνο να προσφέρουν πολύτιμες δωρεές και δράσεις κατόπιν των καταστροφών αλλά να αναλαμβάνουν ενέργειες και για την πρόληψη αυτών. Όμως αν και η εφαρμογή των κριτηρίων ESG σε επίπεδο εταιριών είναι απαραίτητη δεν αρκεί. Απαιτείται η εφαρμογή του «Ε» σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς αυτό θα μεταφέρει τελικά την ευθύνη προστασίας του περιβάλλοντος στον πολίτη. Η πολιτεία δεν μπορεί να έχει ένα πυροσβεστικό όχημα έξω από κάθε σπίτι. Ο πολίτης είναι αυτός ο οποίος τελικά πρέπει να δράσει προληπτικά και να απαιτήσει αυτή την πρόληψη και από τους τοπικούς άρχοντες.

Ο παραπάνω μηχανισμός επιμερίζει μέρος από τις ευθύνες από το κεντρικό κράτος στην τοπική αυτοδιοίκηση και αυτή με την σειρά της στους πολίτες. Ο επιμερισμός αυτός θα φέρει εκ των πραγμάτων καταλογισμό ευθυνών και επιβράβευσης των ικανών και κινητοποίησης και των υπολοίπων προς την βελτίωση των περιβαλλοντικών επιδόσεων τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το κράτος απαλλάσσεται από τις ευθύνες του. Θα πρέπει οι νόμοι να τηρούνται και να μην ακυρώνονται από το ίδιο το Κοινοβούλιο, βλ. πάγωμα κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε αιγιαλούς και παραλίες. Κατά αυτό τον τρόπο οι προσπάθειες πυροσβεστών, εθελοντικών οργανώσεων, χορηγών και αξιοθαύμαστων δημοσίων λειτουργών θα έχουν αντίκτυπο.

Σύντομα η Ελληνική Βουλή θα αποφασίσει για τον κλιματικό νόμο. Είναι ευκαιρία να ενσωματωθεί το παραπάνω πλαίσιο δράσης το οποίο θα έχει πολλαπλά οφέλη και για την Ελληνική οικονομία και τους εμπλεκόμενους φορείς και τελικά για την κοινωνία. Απαριθμώ κάποια από αυτά. Το παραπάνω πλαίσιο

(1) συνάδει με την ανάγκη αποκέντρωσης των λειτουργιών του κράτους,

(2) θα βοηθήσει στην αντιστροφή του κύματος μετανάστευσης των νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Κανένας νέος άνθρωπος δεν θα ήθελε να επιστρέψει σε μια Ελλάδα χωρίς πνεύμονες πράσινου όπου δεν θα έχει ένα μέρος απόδρασης το Σαββατοκύριακο δίπλα στην πόλη για να ξεκουραστεί αυθημερόν (βλ. καταστροφή δάσους Βαρυμπόμπης και Πάρνηθας),

(3) θα βοηθήσει τον τουρισμό και την απασχόληση. Η πρόσφατη καταστροφή της Βόρειας Εύβοιας και η συνακόλουθη μαζική ακύρωση των κρατήσεων είναι μια απόδειξη αυτού. Παράλληλα, η καταστροφή του δασικού πλούτου αποτελεί αιτία απώλειας θέσεων εργασίας και εγκατάλειψης της επαρχίας από τους κατοίκους της, όπως ακριβώς έγινε μετά τον Εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα,

(4) θα προσελκύσει νέες βιώσιμες επενδύσεις. Ολοένα και αυξανόμενη μερίδα των επενδυτών ενδιαφέρονται για επενδύσεις οι οποίες θα έχουν ένα θετικό πρόσημο για το περιβάλλον. Αυτοί οι επενδυτές δεν θα επενδύσουν σε περιοχές οι οποίες παραμελούν την βιώσιμη ανάπτυξη,

(5) θα οδηγήσει σε μια άμιλλα μεταξύ των δήμων της χώρας για την ευρύτερη βελτίωση των υπηρεσιών τους ως «best places to live» (καλύτεροι χώροι για να ζήσεις), αντίστοιχη με αυτή μεταξύ των εταιριών ως «best places to work» (καλύτεροι χώροι για να εργαστείς).Οι τελικά ωφελημένοι είναι οι δημότες/ εργαζόμενοι,

(6) θα βοηθήσει στην χρηματοδότηση των δήμων και από φορείς πέρα της κεντρικής διοίκησης και στη διαμόρφωση των ασφαλίστρων με ορθολογικά κριτήρια. Οι αξιολογήσεις της περιβαλλοντικής επίδοσης θα μπορούν να χρησιμοποιούνται και από τις τράπεζες για την χρηματοδότηση των δήμων και από τους επενδυτές για τις επενδύσεις που σκοπεύουν να κάνουν σε κάθε περιφέρεια, όπως ακριβώς κάνουν και στην περίπτωση της χρηματοδότησης εταιριών. Η περιβαλλοντική αξιολόγηση θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την διαμόρφωση των ασφαλίστρων για την (υποχρεωτική) ασφάλιση των κατοικιών που βρίσκονται εντός ή πλησίον δασικής έκτασης. Χαμηλή αξιολόγηση θα συνεπάγεται υψηλό ασφάλιστρο, όπως ακριβώς το ασφάλιστρο ενός αυτοκινήτου αυξάνεται όταν υπάρχει ιστορικό ατυχημάτων.

Κλείνοντας, η παραπάνω πρόταση δίνει την ευκαιρία στη χώρα μας να διακριθεί διεθνώς με ένα ορθολογικό πλαίσιο το οποίο θα αξιοποιεί τη γνώση της χρηματοοικονομικής επιστήμης, όπως έκανε με την διαχείριση της πανδημίας και την ψηφιακή μεταρρύθμιση αξιοποιώντας την γνώση από τους αντίστοιχους επιστημονικούς κλάδους. Η κλιματική αλλαγή υφίσταται μεν, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την μη ολιστική αντιμετώπιση αυτής.

*Ο Γιώργος Σκιαδόπουλος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και στο Queen Mary University of London, Διευθυντής του Institute of Finance and Financial Regulation και Ερευνητικός Εταίρος στο Bayes Business School, City University of London, [email protected] .
10 Οκτ 2021
«Κύκλωπες» στους γαλλικούς δρόμους

Από το 2014, ο καλλιτέχνης Le Cyklop μεταμορφώνει σε ως επί το πλείστον θυμωμένους «Κύκλωπες» τα κολωνάκια στα πεζοδρόμια της Γαλλίας. Με την τέχνη του έχει επισκεφθεί περιοχές του Παρισιού όπως Pantin, Colombes και Montreuil και πλέον πρόσφατη αστική παρέμβαση του έχει την επωνυμία «Angry L’éGO» δανειζόμενη την αισθητική γλώσσα της από τη γνωστή δανέζικη εταιρεία παιχνιδιών.

Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους, ο Le Cyklop εντοπίζει τα κολωνάκια στα οποία θέλει να δώσει «ζωή» και με σπρέι τα βάφει με έντονο κίτρινο χρώμα. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια διαφόρων στίκερ προσθέτει χαρακτηριστικά προσώπου. Αν και το τελευταίο πρότζεκτ λέγεται «Θυμωμένο L’éGO» πολλές από τις κυκλώπειες φιγούρες έχουν έκφραση έκπληξης, σύγχισης ή και χαράς, τραβώντας με κάθε δυνατό τρόπο την προσοχή των περαστικών ( https://www.instagram.com/p/CUxCM-6sHKE/ ).

Πιστός στο καλλιτεχνικό ψευδώνυμό του, ο Γάλλος καλλιτέχνης αντλεί έμπνευση από τους Κύκλωπες της ελληνικής μυθολογίας. «Στη δουλειά μου, προσπαθώ να απελευθερωθώ από συμβατικά μέσα όπως τοίχοι ή καμβάδες, να επενδύσω σε αντικείμενα. Βάζοντας πάνω τους ένα μάτι προσπαθώ να τους φέρω στη ζωή, να τους δώσω μια ψυχή και να γεννήσω ένα είδος φαντασίας» λέει ο Le Cyklop και σε ένα μεγάλης διάρκειας βίντεο ξεδιπλώνει τη σκέψη και την τέχνη του

10 Οκτ 2021
H επιστροφή Παπανδρέου

O Γιώργος Παπανδρέου έρχεται, ο Βασίλης Κεγκέρογλου φεύγει, οι άλλοι πέντε μένουν. Προσώρας τουλάχιστον, και μέχρι νεωτέρας από την εμπόλεμη ζώνη της Χαριλάου Τρικούπη.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως η εκλογή νέου προέδρου στο ΚΙΝΑΛ βάζει πλέον σοβαρές υποθήκες να εξελιχθεί σε αναμέτρηση χωρίς αύριο. Κάτι σαν τον πόλεμο των Ρόουζ, με όρους πολιτικού σίκουελ. Ναι, όταν συγκρούονται στο ΠΑΣΟΚ – από εποχής Πεντελικού, μέχρι Ζαππείου του 2007 και αλήστου μνήμης 2011-, το εσωκομματικό ροκ του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με παιδική χαρά.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ροπή στο ρίσκο. Εχει πολιτικά guts κατά κάποιους, έχει πολιτικό θράσος κατά κάποιους άλλους. Σίγουρα πάντως, δεν έχει κόλλημα με την υστεροφημία του.

Ο ίδιος επιμένει ότι δεν θα μπει σε μάχη μηχανισμών, λέει ότι κατεβαίνει γιατί θέλει να ενώσει και να μεγαλώσει την παράταξη, και το ιδανικό του θα ήταν έως τις 5 Δεκεμβρίου να βρεθεί μόνος απέναντι στον Λοβέρδο. Να καθαρίσει το τοπίο (και το πεδίο), να στρέψει ξανά το κόμμα στις σοσιαλδημοκρατικές του ρίζες και να παίξει μετά, στα ίσα, απέναντι στον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.

Μπορεί να το κάνει γιατί θεωρεί ότι όντως υπάρχει πολιτικός χώρος– μπορεί να αναζητά αποκλειστικά και μόνον προσωπική δικαίωση. Μπορεί πράγματι να πιστεύει πως το ΠΑΣΟΚ έχει ακόμη μέλλον κι όχι μόνον λείψανα του παρελθόντος – μπορεί κι απλώς η βεντέτα που κρατά από το 2011 να μην έκλεισε ποτέ.

Εάν του βγει, είναι σίγουρο ότι, την επόμενη μέρα, δεν θα είναι όλοι συγκάτοικοι στο ίδιο κόμμα – όχι απαραιτήτως με δική του ευθύνη.

Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι θα του βγει. Ρισκάρει να ανταγωνιστεί με τους παλιούς του υφυπουργούς και τους rookies της πολιτικής και να χάσει. Ρισκάρει να βρεθεί αντιμέτωπος με τον Λοβέρδο και τον Ανδρουλάκη και να μείνει τρίτος. Ξέρει ότι εάν συμβεί αυτό έχει τελειώσει με την πολιτική. Και με την ιστορία επίσης.

Σε κάθε περίπτωση διάβηκε τον Ρουβίκωνα και από εδώ και πέρα δεν μπορεί να κάνει πίσω.

Θα βρει μπροστά του το Καστελόριζο, το Νταβός, τις Κάννες και το Μνημόνιο (το πρώτο, εκείνο που δεν είχε προλάβει να διαβάσει ο Χρυσοχοίδης). Θα βρει την «σιωπή» του Ευάγγελου Βενιζέλου, που σπάει επιλεκτικά για να ζητήσει «σοβαρότητα» και να θυμίσει ότι ο ίδιος δεν είναι πολιτικός των «κληρονομικών δικαιωμάτων».

Θα βρει τους πάλαι ποτέ συμμάχους του σημιτικού μπλοκ (χωρίς το δαχτυλίδι αυτή την φορά), το φιλελεύθερο κέντρο, και την «μεταρυθμιστική αντιπολίτευση» του Ανδρέα Λοβέρδου οχυρωμένη στο Καλέτζι. Να κηρύττει από τα πατρογονικά εδάφη των Παπανδρέου το no pasaran.

Θα βρει επίσης το αίτημα της ανανέωσης. Είτε στην τολμηρή και φιλόδοξη εκδοχή του Παύλου Χρηστίδη, είτε στην δουλεμένη στους μηχανισμούς (αλλά ατελή ως προς το πολιτικό της στίγμα) υποψηφιότητα του Νίκου Ανδρουλάκη – είτε ακόμη και στην, παπανδρεϊκών αναφορών, «σφήνα» Γερουλάνου.

Θα βρει όμως κι ένα πολιτικό σκηνικό σε απόλυτη στασιμότητα. Σε στοπ καρέ διαρκείας δυόμισι χρόνων, με την ΝΔ ακούνητη στην κορυφή να αυτοτροφοδοτεί τις δάφνες της και τον ΣΥΡΙΖΑ επίσης ακούνητο δεύτερο, να αδυνατεί να εισπράξει. Είναι παράδοξο, αλλά ισχύει, ότι το μόνο πολιτικό γεγονός που κατάφερε έως τώρα να ταράξει αυτή την ακινησία ήταν η εσωτερική αντάρα του μικρού ΚΙΝΑΛ.

Θα βρει επίσης και μια νέα ευκαιρία να ανοίγει για την σοσιαλδημοκρατία σε όλη την Ευρώπη, όπως κι ένα κενό μέχρι στιγμής εγχώριο πρόπλασμα για προοδευτική διακυβέρνηση.

Θα βρει και δυό ακόμη Μνημόνια – ένα υπογεγραμμένο από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο κι ένα από τον Τσίπρα. Τώρα που όλοι, δεξιά, κεντροαριστερά και αριστερά, έχουν πατσίσει με την ιστορία, ενδεχομένως η κουβέντα να μπορεί να γίνει και με άλλους όρους.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα γίνει τελικά αυτή η κουβέντα – στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες είναι εναντίον της. Για να φθάσει να γίνει, είτε ο Γιώργος Παπανδρέου, είτε οποιοσδήποτε από τους άλλους πέντε (ή όσους μείνουν) υποψηφίους θα πρέπει πρώτα να φέρουν την αντάρα του ΚΙΝΑΛ και στην κάλπη. Να κινητοποιήσουν τον κόσμο, να τον πείσουν να πάει να ψηφίσει και να δημιουργήσουν κοινωνικό αίτημα.

Μοιάζει δύσκολο, κι εάν συμβεί θα είναι πολιτική έκπληξη. Το γεγονός όμως ότι η επιστροφή Παπανδρέου προκάλεσε αυτή την αντάρα δείχνει ότι υπάρχει πολιτικό κενό. Όπως υπάρχει και – διακομματική – αγωνία για το ποιος τελικά θα το καλύψει…
10 Οκτ 2021
Το νέο trailer του The Batman με τον Robert Pattinson βάζει το goth στο Gotham

Αυτό περιμέναμε όλο το βράδυ στο DC FanDome 2021 Event και ήρθε επιτέλους. Το νέο trailer του The Batman μόλις κυκλοφόρησε και παρουσιάζει μια ανεξέλεγκτη βερσιόν του “Σκοτεινού Ιππότη” που την υποδύεται ο Robert Pattinson.

Για ακόμη μια φορά ο Reeves επιλέγει να συνδέσει το κομμάτι “Something in the Way” των Nirvana για να φέρει μια στοιχειωμένη ατμόσφαιρα στο trailer και, πράγματι, έτσι είναι όπως θα δείτε παρακάτω.

Τα πρώτα δευτερόλεπτα του trailer μας συστήνουν στον Riddler του Paul Dano, με έναν ευρηματικό τρόπο καθώς θα αποτελέσει τον κύριο κακό της ταινίας που θα ωθήσει στα άκρα τον “Καλύτερο Ντετέκτιβ του Κόσμου”, καθώς αυτή είναι η βερσιόν του χαρακτήρα που ενσαρκώνει ο Pattinson. Ακόμη βλέπουμε τον Oswald Cobblepot (πριν γίνει Penguin) του αγνώριστου Colin Farrell σε περισσότερες σκηνές, τον Alfred του Andy Serkis, τον Jim Gordon του Jeffrey Wright.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην Selina Kyle (Catwoman) που την υποδύεται η Zoe Kravitz και φαίνεται πως θα…βασανίσει τον Bruce Wayne αρκετά.

Το The Batman αναμένεται στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 4 Μαρτίου του 2022.

Πηγή: Unboxholics
10 Οκτ 2021
Eκθεση στη Νέα Υόρκη για τον θρυλικό φωτογράφο Gordon Parks

Το 1971, η ταινία «Shaft» προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. «Πιο καυτή από τον Μποντ. Πιο κουλ από το “ Bullitt”» έλεγε το teaser της ταινίας που επισκίασε τον Σον Κόνερυ και τον Στιβ Μακουήν.

Σκηνοθέτης της δεν ήταν άλλος από τον Gordon Parks, τον ποιητή, συγγραφέα, συνθέτη και βεβαίως παγκοσμίως διάσημο φωτογράφο του LIFE, τον άνθρωπο ο οποίος για δεκαετίες ήταν ο μόνος Μαύρος φωτογράφος στο επιτελείο του «Περιοδικού της Αμερικής». Σηματοδοτώντας τα 50ά γενέθλια αυτής της ταινίας-ορόσημο, η γκαλερί Howard Greenberg Gallery στη Νέα Υόρκη φιλοξενεί την έκθεση «A Choice of Weapons», η οποία εστιάζει στην κινηματογραφική προσέγγιση της φωτογραφίας από τον Parks.

Στη φωτογραφία του τού 1967 με λεζάντα «Untitled, Harlem, New York», ο Parks δείχνει μια σκυθρωπή σκηνή νεαρών τη νύχτα. «Φυσιολογικά, δεν είναι αυτός ο τρόπος να τραβήξεις μια φωτογραφία ντοκιμαντέρ. Δεν βλέπεις τις εκφράσεις στα πρόσωπά τους. Δεν βλέπεις ποιος τους κυνηγά» επισημαίνει η εδώ και χρόνια αναπληρώτρια διευθύντρια στη Howard Greenberg Gallery, Alicia Colen. «Δεν ξέρω αν αυτό είναι η επιρροή του Gordon στη σκηνοθεσία ή η επιρροή της σκηνοθεσίας στον Gordon. Εδώ όμως, σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, έναν τρόπο με λίγο περισσότερη δραματική ένταση και πιο πολύ χώρο για ερμηνείες. Σκέφτεται σαν σκηνοθέτης ( https://www.instagram.com/p/CUuJ6LeIxj2/ )».

Ο τίτλος της έκθεσης, «A Choice of Weapons», είναι αναφορά στα λόγια του Gordon Parks «διάλεξα μια φωτογραφική μηχανή επειδή ήταν η δική μου επιλογή όπλων ενάντια σε αυτό που μισούσα περισσότερο σε όλο το σύμπαν: τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τη φτώχεια». Το «A Choice of Weapons» ήταν ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του 1966 τού Parks καθώς και ο τίτλος ενός καινούργιου ντοκιμαντέρ της HBO για τους νεαρούς δημιουργούς και ακτιβιστές τους οποίους εδώ και δεκαετίες έχει επηρεάσει ο Gordon Parks.

Η έκθεση στη Howard Greenberg Gallery ολοκληρώνεται στις 23 Δεκεμβρίου, και στον σύνδεσμο https://www.howardgreenberg.com/exhibitions/gordon-parks-a-choice-of-weapons?view=slider ο ενδιαφερόμενος μπορεί να δει τις φωτογραφίες του Parks που εκτίθενται.
10 Οκτ 2021
Οι εκλογικές απώλειες για τον Ζάεφ στις δημοτικές, προάγγελος εξελίξεων;

Οι δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν την Κυριακή στη Βόρεια Μακεδονία, ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ζόραν Ζάεφ, που είδε να έχει σημαντικές απώλειες στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών.

Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα που ανακοίνωσε η εκλογική επιτροπή, το αντιπολιτευόμενο δεξιό VMRO-DPMNE φαίνεται να κερδίζει από τον πρώτο γύρο αρκετούς μεγάλους δήμους της χώρας, όπως το Πρίλεπ και το Στιπ, ενώ προηγείται με σημαντική διαφορά σε άλλους δήμους.

Όσον αφορά τον Μητροπολιτικό Δήμο των Σκοπίων, η εύκολη επικράτηση που έβλεπαν όλοι για τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος μοιάζει να μην επαληθεύεται και ο δεύτερος γύρος θα αποτυπώσει την βούληση των πολιτών.

Η αλήθεια είναι ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ζόραν Ζάεφ και το δεξιό VMRO-DPMNE σε εκλογική δύναμη δεν έχουν κάποια μεγάλη διαφορά. Παρότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία τέσσερα χρόνια, οι ρίζες που έχει η δεξιά στον κρατικό μηχανισμό και τη χώρα είναι βαθιές.

Στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις τόσο για τον προεδρικό θώκο το 2019, όσο και τις βουλευτικές το 2020, η διαφορά τους ήταν στα όρια του στατιστικού λάθους.

Μόνο 4.200 ψήφοι ήταν η διαφορά στον πρώτο γύρο των Προεδρικών εκλογών το 2019, υπέρ του σημερινού Προέδρου Πεντάροφσκι, που στον δεύτερο γύρο κατάφερε να πάρει τις εκλογές με διαφορά σχεδόν 60.000 ψήφων.

Στις δε κοινοβουλευτικές εκλογές του 2020, η διαφορά μεταξύ του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Ζάεφ και του δεξιού VMRO-DPMNE του Μίτσκοσκι άγγιξαν τις 12.000 ψήφους.

Αυτές οι μικρές διαφορές που καταγράφονται σε ψήφους, υποδηλώνουν και την ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού στη χώρα.

Αν και ουσιαστικά οι δημοτικές εκλογές δεν καθορίζουν τη κυβερνητική πολιτική, το αποτέλεσμα τους μπορεί να προκαλέσει εξελίξεις και πολιτική αστάθεια. Κάτι που κάθε άλλο παρά ευχάριστο είναι για τον Ζόραν Ζάεφ.

Αν και είναι νωρίς για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα, χωρίς τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών να έχει ολοκληρωθεί, κάποια ζητήματα παραμένουν αγκάθι στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Το πρώτο ζητούμενο για τους πολίτες είναι η διαφθορά, που δεν χτυπήθηκε από την κυβέρνηση του Ζάεφ όσο θα επιθυμούσαν κι όσο τους είχε υποσχεθεί ο σημερινός Πρωθυπουργός.

Δεύτερον η δυσκολία της αύξησης του ατομικού εισοδήματος, σε ανεκτά επίπεδα για την αξιοπρεπή διαβίωση των πολιτών, παρότι έγιναν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, παραμένει η μεγάλη γκρίνια στην κοινωνία.

Τρίτον η κακή διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού, που όμως δεν είναι μόνο ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και της ΕΕ, άφησε το αποτύπωμα της στην κοινή γνώμη. Κερασάκι σ’ αυτή την αποτυχία η φωτιά που ξέσπασε σε λειωμένη κατασκευή νοσηλείας ασθενών με Covid και τον θάνατο 14 ασθενών στις αρχές Οκτωβρίου.

Τέταρτον εξίσου σημαντικό, το βουλγαρικό βέτο ενάντια στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, που δεν κατέστη δυνατόν για τον Ζάεφ, να μπορέσει να ξεπεράσει αυτόν τον σκόπελο, ισορροπώντας μεταξύ του ρεαλισμού και της εθνικοφροσύνης.

Τέλος η αδιαφορία από την πλευρά της ΕΕ, για τα Δυτικά Βαλκάνια, που συνεχίζει να τα αφήνει εκτός της Ένωση, ενισχύοντας έτσι την ακροδεξιά και γκρεμίζοντας τις προσδοκίες που ενίσχυσε η πολιτική Ζάεφ.

Η συσσώρευση αυτών των προβλημάτων, σε μια δύσκολη πανδημική περίοδο, ενδεχομένως να οδήγησε τους πολίτες να «μαυρίσουν» τους υποψήφιους του κόμματος του Ζάεφ, στον πρώτο γύρο στέλνοντας ένα μήνυμα στον Πρωθυπουργό.

Ο δεύτερος γύρος θα δώσει τη δυνατότητα να βγουν πιο ασφαλή συμπεράσματα για την πολιτικό μέλλον της κυβέρνησης στη Βόρεια Μακεδονία.

Βέβαια, να μην ξεχνάμε ότι οι δημοτικές εκλογές, εμπεριέχουν περισσότερο προσωπικά χαρακτηριστικά από ότι κομματικά και οι υποψήφιοι παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο από τις κομματικές υποστηρίξεις.

Όμως είναι δεδομένο ότι επηρεάζουν την κοινή γνώμη τα όποια αποτελέσματα των εκλογών.

Με πολλές χώρες στην περιοχή να βρίσκονται σε πολιτική κρίση, η είσοδος άλλης μιας χώρας στη ίδια δίνη, μόνο ευχάριστο δεν θα είναι και για την Ελλάδα.
10 Οκτ 2021
Οι Πελόμα Μποκιού, ο Βλάσης και ο Γαρύφαλλος

Στις 14 Οκτωβρίου του 2004 πέθανε ο Βλάσης Μπονάτσος.
………………………………………..

ο Βλάσης ήταν καλλιτεχνική φύση
και με την πληθωρική του προσωπικότητα δέσποζε για πολλά χρόνια στην ελληνική σόου μπιζ.
………………………………………..
σήμερα θα σας μιλήσω για το τραγούδι που τον έκανε σούπερ σταρ
………………………………………..

Ο θρυλικός «Γαρύφαλλος» λοιπόν ηταν το πρώτο ροκ τραγούδι με ελληνικό στίχο
που εκείνη την εποχή έγινε θρύλος.

………………………………………..
ο Γαρύφαλλος ήταν ένα πέρα για πέρα υπαρκτό πρόσωπο.
………………………………………..
Ήταν ένας ηλικιωμένος -80αρης- τύπος που κυκλοφορούσε στο κέντρο της Αθήνας
………………………………………..
Ήταν γείτονας του Τραγουδοποιού Γιάννη Κιουρτσόγλου,
που οταν στις αρχές του ’70, η Lyra τον ρώτησε αν έχει κάποιο ροκ τραγούδι γραμμένο σε ελληνικό στίχο,
που μέχρι τότε δεν υπήρχε,
Εκείνος,
αντιλαμβανόμενος πως του δίνεται μία τεράστια επαγγελματικά ευκαιρία, απαντάει θετικά.
………………………………………..
Η εταιρεία να του ζητά να τους πάει το τραγούδι την επόμενη κιόλας μέρα!
………………………………………..
ο Κιουρτσόγλου ομως δεν είχε κανένα τραγούδι έτοιμο.
ετσι κλείνεται σπίτι του και μέσα σε ένα βράδυ γράφει τον «Γαρύφαλλο»
εμπνεόμενος από το γείτονα του .
………………………………………..
Το τραγούδι περιγράφει την ιστορία του «τρελού του χωριού», ο οποίος συνήθιζε να βγάζει λόγους στο κοινό,
διχάζοντας τα πλήθη και δημιουργώντας ανάμεικτα συναισθήματα, αφού άλλοι γελάνε και άλλοι κλαίνε.
………………………………………..

Τα χρόνια περνούν, ο πρωταγωνιστής πεθαίνει και τότε πηγαίνει στον παράδεισο και συνομιλεί με τους αγγέλους.
………………………………………..
την επόμενη ημέρα δινει το τραγούδι στην Lyra, ομως δε τους κάνει εντύπωση στη δισκογραφική
Μάλιστα κάποιες φήμες έλεγαν τοτε ότι ο Αλέκος Πατσιφάς ειχε πει
τον Γιάννη Κιουρτσόγλου, ατάλαντο .
………………………………………..
τον Απρίλιο του 1970, ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου αποφασίζει να φτιάξει μία ροκ μπάντα.
Ακόμα μία από τις πολλές που γεννιόντουσαν εκείνη την εποχή στην Αθήνα
και τραγουδούσαν όλες αποκλειστικά ξένο στίχο.
………………………………………..
Έτσι, σχηματίζονται οι Πελόμα Μποκιού,
που από την αρχή προκάλεσαν αίσθηση με το όνομά τους.
(ηταν και λιγο θεμα μαρκετινκ)
………………………………………..
Το κοινό προσπαθούσε να μαντέψει τι να σήμαινει το ονομα Πελόμα Μποκιού και οι εκδοχές έδιναν και έπαιρναν…
………………………………………..
όπως καταλαβαίνετε στα στέκια έγινε μεγάλος ντόρος
………………………………………..
στην πραγματικότητα, το όνομα δεν ήταν παρά συλλαβές από τα ονόματα ή επίθετα των μελών του συγκροτήματος.
Νίκος Δα(ΠΕ)ρης,
Νίκος (ΛΟ)γοθέτης,
Τάκης (ΜΑ)ρινάκης,
Βλάσης (ΜΠΟ)νάτσος
και Γιάννης (ΚΙΟΥ)ρκτσόγλου
………………………………………..
ήταν τα ιδρυτικά μέλη των Πελόμα Μποκιού,
που έμελλε να γράψουν τη δική τους ιστορία στην ελληνική ροκ μουσική.
………………………………………..

Εκείνη την εποχή ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου Δέχεται τηλεφώνημα από τη Lyra
Που του προτείνουν να δώσουν το τραγούδι «Γαρύφαλλε» στη Πόπη Αστεριάδου.
………………………………………..
Εκείνος τους εξήγησε πως πλέον είχε τη δική του μπάντα κι έτσι τους αντιπροτείνει να το ηχογραφήσουν με το συγκρότημά του.
………………………………………..
ομως στο στούντιο για την αρχικά ηχογράφηση του κομματιού μπαίνει ο Νίκος Δαπέρης.
Ωστόσο, ο Βλάσσης Μπονατσος το ερμήνευε στα live του συγκροτήματος
κι έτσι καταφέρνει να «σφραγίσει» το τραγούδι με το όνομα και την σκηνική του παρουσία.
……………………………………………………….
Στην πραγματικότητα, ο Μπονάτσος μπήκε για πρώτη φορά στο στούντιο για να ηχογραφήσει τον «Γαρύφαλλο»
το 1995 διασκευασμένο απο τους Goin’ Through .

10 Οκτ 2021
Guardian για γλυπτό Μαρίας Kάλλας: «Ο… Γκάντι με τακούνια»

Για τις αντιδράσεις που έχουν προκληθεί για το νέο γλυπτό της Μαρίας Κάλλας στην Αθήνα κάνει λόγο ο Guardian με δημοσίευμά του.

Η εφημερίδα αναφέρεται συγκεκριμένα στις επικρίσεις για το γλυπτό όπως το ότι είναι κιτς, ακατάλληλο και, ακόμη χειρότερα, ότι δε μοιάζει σε τίποτα με τη Μαρία Κάλλας.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, κάποιοι το περιγράφουν ως «Γκάντι με τακούνια» ή ως αγαλματίδιο των Όσκαρ.

O Guardian επισημαίνει ότι το γλυπτό παρουσιάστηκε από τον Κώστα Μπακογιάννη, δήμαρχο Αθηναίων, την περασμένη εβδομάδα και ότι έκτοτε αποτελεί αντικείμενο αρνητικού σχολιασμού. Η εφημερίδα αναφέρεται μεταξύ άλλων στο μεγαλείο της Μαρίας Κάλλας το οποίο δε συνάδει με το άγαλμα που πρόσφατα αποκαλύφθηκε.

Υπενθυμίζεται ότι το γλυπτό εντοπίζεται επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, απέναντι από την είσοδο του ρωμαϊκού Ωδείου Ηρώδου Αττικού. Το χάλκινο γλυπτό τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία του Ελληνικού Συλλόγου «Μαρία Κάλλας» και αποτελεί μια δημιουργία της καθηγήτριας της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αφροδίτης Λίτη.
10 Οκτ 2021
6 για το 6%;- ή μήπως κάτι άλλο;/ Μια “βαριά” επέτειος και ένα δίλημμα

Μπορεί να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία το γεγονός ότι κερδίζει τόσα πρωτοσέλιδα, προβολή στο διαδίκτυο και πολιτικές ζυμώσεις ένα κόμμα που δημοσκοπικά καταγράφεται μονότονα εδώ και πολύ καιρό γύρω από το 6%,αναμφίβολα, όμως, στην περίπτωση του μικρού ΚΙΝ.ΑΛ συντρέχουν δύο σοβαρές παράμετροι που δικαιολογούν την δημοσιότητα.

Η πρώτη παράμετρος αφορά έμμεσα στην αυριανή ημερομηνία: 18 Οκτωβρίου 2021, ήτοι 40 ακριβώς έτη από την 18η Οκτωβρίου 1981 και το φαραωνικό 48% που συγκέντρωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Μεγάλη η ιστορία και βαριά η φανέλα του κόμματος που έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στην ιστορία της Μεταπολίτευσης(η οποία δεν λέει να τελειώσει). Αυτή την ιστορία, άλλωστε, επικαλούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και οι έξι (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές-αύριο άλλη μέρα…) υποψήφιοι για την ηγεσία.

Με αυτό τον συνειρμό “παίζει” δίχως άλλο και ο Γιώργος Παπανδρέου αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία να συνομιλήσει με τους υποψήφιους για την προεδρία του ΚΙΝ.ΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Είναι ο γιός του ιδρυτή, διετέλεσε υπουργός και έγινε πρωθυπουργός για να αποκαθηλωθεί με έξωθεν επιρροή μετά από εκείνη την επεισοδιακή Σύνοδο Κορυφής στις Κάννες (2011) και αφού είχε υπογράψει την υπαγωγή της χώρας στο πρώτο μνημόνιο.

Η δεύτερη παράμετρος που αιτιολογεί το γενικότερο ενδιαφέρον αφορά την προσοχή που συγκεντρώνει η κούρσα για την ηγεσία από το Μέγαρο Μαξίμου και την Κουμουνδούρου.

Κυριάκος Μητσοτάκης και Αλέξης Τσίπρας έχουν κάθε λόγο να προτιμούν συγκεκριμένο προφίλ για το νέο αρχηγό. Ο μεν πρώτος, παρότι διεκδικεί διλημματικά την αυτοδυναμία στην δεύτερη από τις δύο επόμενες κάλπες (με απλή αναλογική και μετά με το νέο εκλογικό νόμο του κλιμακωτού μπόνους), έχει κάθε λόγο να επιθυμεί μια ηγεσία με σαφή αντι-ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά που να “σπάει” το μέτωπο της αντιπολίτευσης.

Ακόμα και με την άνετη διαφορά στις δημοσκοπήσεις ο πρωθυπουργός θα προτιμούσε δίχως άλλο να μην βρίσκει διαρκώς απέναντί του το συμπαγές αντιπολιτευτικό μέτωπο που αναδείχθηκε στην πρόσφατη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την εξεταστική επιτροπή (λίστες Πέτσα και Opinion Poll) και το οποίο καθιέρωσε η Φώφη Γεννηματά στην προσπάθειά της να φιλοτεχνήσει νέα πολιτική ταυτότητα με αντιδεξιές αποχρώσεις. Και, φυσικά, επειδή μόνο ο Θεός δικαιούται να κάνει σχέδια, δεν θα ήταν φυσιολογικό να απορρίπτει το ενδεχόμενο να χρειαστεί συμμαχίες. Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι ένα πρόσωπο που δυνητικά μπορεί να του προσφέρει μια τέτοια δυνατότητα, χωρίς να διατρέχει σοβαρό κίνδυνο διαρροής ψηφοφόρων.

Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη θα προτιμούσε για νέο αρχηγό οποιοδήποτε πρόσωπο θα ήταν εφικτό, υπο προϋποθέσεις, να σταθεί αρωγός στο αφήγημα της προοδευτικής διακυβέρνησης. Γνωρίζει πως κάτι τέτοιο αποκλείεται με τον Ανδρέα Λοβέρδο, είναι, ωστόσο, πιθανό με κάποιον από τους άλλους πέντε υποψήφιους για την ηγεσία-χωρίς τίποτε να θεωρείται δεδομένο.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι μία τρίτη μεταβλητή που δεν μπορεί ακόμα να αξιολογηθεί. Εάν αποφασίσει τελικά να είναι υποψήφιος θα το πράξει μόνο εφόσον αποσυρθούν πολιτικά “γειτνιάζουσες” ανθυποψηφιότητες. Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Καστανίδης και πιθανότατα Παύλος Χρηστίδης και Βασίλης Κεγκέρογλου δεν έχουν πολλές πιθανότητες σε μία τέτοια περίπτωση. Εάν συνεχίσουν στην κούρσα με υποψήφιο τον Παπανδρέου θα το κάνουν μόνο από ματαιοδοξία ή προσωπική σκοπιμότητα. Σε όλα αυτά, βεβαίως, θα μετρήσει τελικά και η άποψη της Φώφης Γεννηματά, η οποία προς τιμήν της δεν έχει εμπλακεί, όμως την τελευταία στιγμή ίσως διατυπώσει με κάποιον τρόπο τη γνώμη της.

Ο πρώην πρωθυπουργός επισημαίνει στην τελευταία δήλωσή του πως στόχος του είναι μια προοδευτική διακυβέρνηση απέναντι στην συντηρητική πρόταση. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως προσδιορίζει ως αντίπαλο του ΚΙΝ.ΑΛ το κυβερνών κόμμα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το “δόγμα” Λοβέρδου που χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ “υπαρξιακό αντίπαλο”.

Θα αρκεστεί ο Γιώργος Παπανδρέου σε έναν ρόλο εγγυητή της ενότητας του χώρου και θα προστατεύσει τα χαρτιά του για έναν μελλοντικό χρόνο με “έκτακτες συνθήκες”, ή θα επιδιώξει εδώ και τώρα την πολιτική επιστροφή του; Η 18η Οκτωβρίου αποκτά έναν ενδιαφέροντα συμβολισμό.

Το κρίσιμο θέμα, ωστόσο, παραμένει. Οι (σημερινοί) έξι υποψήφιοι θα ανταγωνιστούν για ένα κόμμα του 6% που θα επιδιώξει έναν περιορισμένο ρυθμιστικό ρόλο “γκενσερικού τύπου”, ή μπορεί να προσδοκά κάτι περισσότερο; Η αλήθεια είναι πως, παρόντος του Τσίπρα στην -έστω καχεκτική- ηγεμονία του αντιδεξιού μετώπου, οι πιθανότητες να επιστρέψουν παλαιοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που έχουν επιλέξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες (αρκετές) εκλογικές αναμτερήσεις είναι μικρές. Ακόμα και υπό την ηγεσία του Παπανδρέου, σημαίνοντες “παπανδρεϊκοί”, από τον Ραγκούση και την Ξενογιαννακοπούλου μέχρι τον Μωραϊτη και τον Τόγκα, έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δεν προβλέπεται να “επαναπατρισθούν”.

Ένα ΚΙΝ.ΑΛ με αντιδεξιό προφίλ θα μπορούσε, θεωρητικά, να αποκτήσει λόγο ύπαρξης μόνο εάν αποχωρήσει ο Τσίπρας από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε κάτι τέτοιο προβλέπεται-ακόμα και μετά από μία ακόμα εκλογική ήττα.

Τούτων δοθέντων, ο νέος αρχηγός του ΚΙΝ.ΑΛ πρέπει να συμβιβαστεί με το νέο ρόλο του κόμματος στο πολιτικό σκηνικό. Κι αυτός ο ρόλος δεν μπορεί παρά να είναι ρυθμιστικός και συμπληρωματικός. Αναμφίβολα χρήσιμος και ενίοτε εξισορροπιστικός, αλλά έως εκεί.

Από την άλλη, μία στροφή προς την κεντροδεξιά θα χαρίσει σε κάποιους προσωπικό πολιτικό μέλλον, ίσως και νομή της εξουσίας στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, θα μετατρέψει, όμως, το ΚΙΝ.ΑΛ σε κάτι που ουδεμία σχέση θα έχει ταυτοτικά με το παλαιό ΠΑΣΟΚ.
10 Οκτ 2021
Η Ελληνική Δημοκρατία της Ελλάδας η ΑΟΖ, το Κοσσυφοπέδιο και τα 10 ν.μ.

Η Ελληνική Δημοκρατία της Ελλάδας (;) (Hellenic Republic of Greece), σύμφωνα με τη απόδοση του ονόματος της Ελλάδας από το State Department στην επιστολή που απέστειλε ο Αμερικάνος Υπουργός Εξωτερικών στον Έλληνα Πρωθυπουργό, υπέγραψε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες δυο αμυντικές συνεργασίες. Μια με τη Γαλλία και μια ανανεωμένη με τις ΗΠΑ.

Δυο συμφωνίες που πανηγυρίστηκαν δεόντως από την ελληνική κυβέρνηση και χύθηκαν τόνοι από μελάνι για να γραφούν χιλιάδες σελίδες για το πόσο σημαντικές είναι αυτές οι συμφωνίες για την αμυντική ενίσχυση και θωράκιση της χώρας από οποιαδήποτε επιβουλή.

Και τι δεν ακούστηκε αυτές τις μέρες από δημοσίως γράφοντες για τις συμφωνίες. Ας μην μιλήσουμε για τις διαρροές τόσο από το Μέγαρο Μαξίμου όσο και από το Υπουργείο Εξωτερικών. Ακόμα και ο Μινχάουζεν θα κοκκίνιζε.

Όμως πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, το αφήγημα καταρρέει ξεκινώντας από τη Γαλλική πρωτεύουσα και το Υπουργείο Άμυνας, όπου με δήλωση του στο Euractiv, τονίζει ότι η ρήτρα αμοιβαίας βοήθειας και συνδρομής αφορά την επικράτεια των δύο χωρών και δεν συμπεριλαμβάνει την ΑΟΖ.

Ουαί κι αλίμονο για την κυβέρνηση που δεν μπόρεσε να χαρεί αυτή την τεράστια επιτυχία, που εξαγόρασε, λίγο ακριβά είναι η αλήθεια, με 10 δισ. ευρώ.

Δεν πετάω στον κάλαθο των αχρήστων την ελληνογαλλική συμφωνία. Είναι μια αναγκαία συνεργασία, η οποία όμως τόσο στον καταστατικό χάρτη των ΗΕ, όσο και σε άρθρα συνδρομής προς τις συμμαχικές χώρες του ΝΑΤΟ αναφέρονται σε αντίστοιχα άρθρα της συμφωνίας. Κοινώς είναι μια διμερής συμφωνία, πανομοιότυπη με όσες έχουμε υπογράψει σε διεθνείς οργανισμούς.

Κοιτάζοντας την ανανέωση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας, θα προσπεράσω την προχειρότητα που επέδειξαν και οι δυο πλευρές με την αναγραφή στην επιστολή Μπλίνκεν προς τον Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας της Ελλάδας.

Θα μείνω όμως στο ότι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες ουσιαστικές διαφορές με τις προηγούμενες.

Πρώτον η συμφωνία γίνεται επ’ αόριστον. Δηλαδή, η Ελλάδα εγκλωβίζεται στην συμφωνία αυτή χωρίς να μπορεί, αν δεν το επιθυμούν οι ΗΠΑ, να διαφοροποιήσει σημεία της.

Δεύτερον και πολύ σημαντικό είναι ότι για πρώτη φορά γίνεται αναφορά για το Κοσσυφοπέδιο, στη συμφωνία, καθώς αναφέρει ότι «τόσο η Ελλάδα όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να υποστηρίζουν σθεναρά την ευρωατλαντική ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου, και τονίζουν τη σημασία της επείγουσας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ της ΕΕ και της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας σύμφωνα με τους όρους που έχουν τεθεί».

Προτροπή ή ειλημμένη απόφαση για αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την Ελλάδα;

Ο χρόνος θα δείξει, αν και οι φήμες από την Πρίστινα έχουν φουντώσει ότι σύντομα επίκειται αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την Ελληνική Κυβέρνηση. Κάτι βέβαια που δεν έχει επιβεβαιώσει η ελληνική πλευρά, που μιλά μόνο για αναβάθμιση των διμερών σχέσεων.

Όσον αφορά το Διεθνές Δίκαιο που γίνεται αναφορά στη συμφωνία, εδώ υπάρχει ένα ζήτημα που δεν το δίνουμε ιδιαίτερη σημασία και αφορά τη ασυμφωνία των 6 ναυτικών μιλίων των χωρικών μας υδάτων με τα 10 ναυτικά μίλια του εναέριου χώρου μας στο Αιγαίο.

Αν η ελληνική πλευρά δεν του δίνει τόση αξία και σημασία, η τουρκική το έχει σε πρώτο πλάνο για να το χρησιμοποιήσει. Αυτό δείχνουν και οι επονομαζόμενες «παραβιάσεις» του ελληνικού εναέριου χώρου.

Η αναμονή εδώ δεν σκοτώνει, αλλά μπορεί να μας διαφωτίσει για το τι ακριβώς ανταλλάγματα δόθηκαν στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ, για την Συμφωνία, η οποία οσονούπω θα περάσει από τη Βουλή των Ελλήνων για να εγκριθεί.

10 Οκτ 2021
Το Κοσσυφοπέδιο παραχωρεί στρατόπεδο στις ΗΠΑ κι εμείς επιχειρησιακή ελευθερία

Η απόφαση κυοφορούνταν εδώ και καιρό για την παραχώρηση ενός στρατοπέδου στις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις από την Κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου. Μια συμφωνία που υπογράφηκε δυο μέρες μετά την ελληνοαμερικανική.

Όχι ότι δεν υπήρχε η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση στην ίδια χώρα, αλλά φαίνεται πως οι ανάγκες για στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή αυξάνονται.

Το είδαμε και στην Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας που υπέγραψε πριν λίγες μέρες ο Νίκος Δένδιας στην Ουάσιγκτον, παραχωρώντας ακόμα και κυριαρχικά δικαιώματα στις ΗΠΑ.

Το αμερικανικό στρατιωτικό αποτύπωμα αυξάνεται στην περιοχή. Όχι για την προστασία των χωρών που παραχωρούν μέσω αποικιοκρατικών συμφωνιών κυριαρχικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, αλλά για την επίβλεψη κι όχι μόνο της Ρωσίας.

Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τη στιγμή που αποφασίστηκε επί εποχής Ομπάμα η ανάπτυξη πυραυλικής ασπίδας του ΝΑΤΟ στη Ρουμανία.

Η αντίδραση της Μόσχας δεν ήταν και τόσο φιλική έναντι της Ρουμανίας καθώς της διαμήνυσε ότι πλέον έχει γίνει στόχος από τα οπλικά της συστήματα.

Δεν το έχουν κρύψει οι ΗΠΑ, αλλά και η ΕΕ, ότι η Ρωσία του Πούτιν είναι «εχθρός».

Μια Ρωσία που ακόμα προσπαθεί να βρει τα βήματα της σ’ ότι αφορά την οικονομική της ευρωστία, με την συγκεκριμένη χρονική περίοδο να την ωφελεί σημαντικά οικονομικά η αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου και του πετρελαίου.

Η στοχοποίηση από τις ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας, χωρίς την εμπλοκή άλλων χωρών θα ήταν κάτι το φυσιολογικό στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για την επικυριαρχία της.

Η χρησιμοποίηση όμως άλλων χωρών για την επίτευξη των επιδιώξεων της, μέσω αμυντικών συμφωνιών το λιγότερο που κάνει είναι να αυξάνει την ένταση σε περιοχές όπου δεν υπάρχει ιδιαίτερη ασφάλεια και σταθερότητα. Μια από αυτές τις περιοχές είναι και τα Βαλκάνια, όπου συμμετέχουν χώρες όπως η Ρουμανία, το Μαυροβούνιο, η Βόρεια Μακεδονία το Κοσσυφοπέδιο και η Ελλάδα.

Οι συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας που συνάπτουν οι ΗΠΑ, συνήθως είναι με φίλα προσκείμενες κυβερνήσεις, που για ένα κομμάτι ψωμί και πολλές ψευδαισθήσεις, υποκύπτουν στις αμερικανικές απαιτήσεις.

Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι κάνουν τα αδύνατα δυνατά να προστατεύσουν τους κυβερνώντες με τους οποίους έχουν συνάψει τις συμφωνίες. Η Πολωνία είναι τρανό παράδειγμα, ως η πρώτη χώρα που ανέπτυξε πυραυλική ασπίδα ενάντια στη Ρωσία με την ηγεσία της να απολαμβάνει ασύδοτη προστασία από τις ΗΠΑ. Μια προστασία που η Πολωνία την χρησιμοποιεί ως ιερό δισκοπότηρο ασυδοσίας έναντι της ΕΕ.

Ο κλοιός που χτίζουν οι ΗΠΑ στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη ενάντια στην Ρωσία, μας συμπαρασύρει σε μια ενδεχομένως επικίνδυνη ένταση που θα αναγκαστούμε κάποια στιγμή να πληρώσουμε.
10 Οκτ 2021
Χρήστος Παπαστυλιανός/Ψευδείς ειδήσεις ή έλεγχος;

Τίθεται για ακόμη μια φορά το θέμα εάν οι περιορισμοί που αφορούν το περιεχόμενο του λόγου μπορούν να είναι συμβατοί με την ελευθερία της έκφρασης και αν ναι, υπό ποιες προϋποθέσεις.

Μία από τις αλλαγές διατάξεων του Ποινικού Κώδικα οι οποίες περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου που δόθηκε προς διαβούλευση αφορά τη διατύπωση του άρθρου 191 περί διασποράς ψευδών ειδήσεων. Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, η νέα διατύπωση της διάταξης έχει ως εξής: «Οποιος δημόσια ή μέσω του διαδικτύου διαδίδει ή διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις που είναι ικανές να προκαλέσουν ανησυχίες ή φόβο στους πολίτες ή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην εθνική οικονομία, στην αμυντική ικανότητα της χώρας ή στη δημόσια υγεία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή. Εάν η πράξη τελέστηκε επανειλημμένα μέσω του Τύπου ή μέσω διαδικτύου, ο υπαίτιος τιμωρείται με φυλάκιση».

Εξαλείφεται δηλαδή το στοιχείο του αποτελέσματος και των συνεπειών που είχε η εκφορά του λόγου, όπως προβλέπει η διάταξη με τη σημερινή της μορφή, η οποία ορίζει ότι «Οποιος δημόσια ή μέσω του διαδικτύου διαδίδει ή διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσει φόβο σε αόριστο αριθμό ανθρώπων ή σε ορισμένο κύκλο ή κατηγορία προσώπων, που αναγκάζονται έτσι να προβούν σε μη προγραμματισμένες πράξεις ή σε ματαίωσή τους».

Με την αλλαγή αυτή τίθεται για ακόμη μια φορά το θέμα εάν οι περιορισμοί που αφορούν το περιεχόμενο του λόγου μπορούν να είναι συμβατοί με την ελευθερία της έκφρασης και αν ναι, υπό ποιες προϋποθέσεις. Αν μπορεί δηλαδή το κράτος να ορίζει ποιας μορφής περιεχόμενο του λόγου είναι επιτρεπτό. Η παραδοσιακά φιλελεύθερη αντίληψη περί ελευθερίας της έκφρασης όπως αυτή εκφράζεται στη νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ είναι ότι το κράτος δεν μπορεί να επεμβαίνει στο περιεχόμενο του λόγου. Ακόμη και στην περίπτωση που ένας ομιλητής κινδυνεύει ο ίδιος από τις αντιδράσεις του ακροατηρίου στον λόγο του, η υποχρέωση που υπέχει το κράτος είναι να προστατεύσει τον ομιλητή από το εχθρικό ακροατήριο, λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα αποτροπής όσων αντιδρούν σε αυτά που λέει (υπόθεση Feiner vs New York).

Ωστόσο, ακόμη και στις ΗΠΑ ένα κλασικό παράδειγμα το οποίο αναφέρεται συχνά για να αναδείξει τα όρια αυτής της προσέγγισης είναι η περίπτωση κατά την οποία κάποιος/α θα φωνάξει «φωτιά» μέσα σε ένα γεμάτο θέατρο με αποτέλεσμα να προκληθεί πανικός. Θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως άσκηση του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση μια τέτοια εκφορά λόγου με βάση την απαγόρευση των περιορισμών ως προς το περιεχόμενο του λόγου; Οσοι/ες θέτουν ένα παρόμοιο ερώτημα αγνοούν όμως μια βασική παράμετρο του ζητήματος. Σε αυτό το παράδειγμα το κρίσιμο δεν είναι το περιεχόμενο του λόγου, αλλά οι συνθήκες εκφοράς του και το αποτέλεσμα που μπορεί να προκαλέσει.

Η ίδια έκφραση θα έμενε ατιμώρητη εάν κάποιος είχε φωνάξει «φωτιά» σε ένα χώρο όπου δεν υπάρχει συνωστισμός. Οταν λοιπόν η απαγόρευση του λόγου έχει ως σκοπό την προστασία της δημόσιας τάξης, γιατί σε αυτό το κεφάλαιο του Π.Κ. εντάσσεται η διάταξη του άρθρου 191, τότε οι συνθήκες εκφοράς του λόγου και το αποτέλεσμα που προκαλείται (αν δηλαδή πράγματι προκλήθηκε ως αποτέλεσμα η διασάλευση της δημόσιας τάξης) δεν μπορεί να είναι νομικά αδιάφορες. Αντίθετα, θα πρέπει να είναι τα βασικά στοιχεία τα οποία προσδιορίζουν τον περιορισμό ή μη του λόγου, έτσι ώστε ο περιορισμός αυτός να μη βασίζεται σε αξιολογήσεις ως προς περιεχόμενο του λόγου.

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών

*καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας
10 Οκτ 2021
«Are You Going with Me?»

Μια κλασική μελωδία από το άλμπουμ «Offramp», που ηχογραφήθηκε, τον Οκτώβριο του 1981 στο Power Station Recording Studios της Ν.Υ. και του οποίου όλοι οι χώροι ηχογραφήσεων, από την οροφή, τους τοίχους έως και τα πατώματα, έχουν ξύλινη επένδυση με πολυάριθμα μετακινούμενα μέρη ικανά να μεταβάλουν την ακουστική των χώρων ώστε να παρέχονται προσεγγιστικές εκτιμήσεις ακρίβειας οκτάβας.

Να παρενθέσω, ότι η σύγχρονη επιστημονική θεμελίωση της ακουστικής κλειστών χώρων, αμφιθεάτρων κ.λ.π, πραγματοποιήθηκε από τον Wallace Clement Sabine, το 1900. Αυτός, ήταν ο αρχιτέκτονας για την ακουστική του Symphony Hall Boston, που θεωρείται ως μία από τις δύο, τρεις καλύτερες αίθουσες συναυλιών στον κόσμο για την ακουστική της.

Το άλμπουμ «Offramp», κυκλοφόρησε το 1982, από την ECM Records και θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου επειδή 30 χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση των ηχογραφημάτων του δίσκου από την εκπομπή Studio 344 του Β΄ Προγράμματος (ΕΡΤ Α.Ε.), βρέθηκα στη μοναδική συναυλία που έδωσε, ο Pat Metheny με το Trio του, στο Παλλάς στις 4 Δεκεμβρίου 2011 στις 21:00.

Όλες εκείνες τις ώρες της συναυλίας του το εγκεφαλικό ταξίδι μου με έβγαλε σε άλλα αξιοθέατα, ιδίως όταν μας επιφύλαξε την έκπληξη για μετά το τέλος (encore), με την εκτέλεση του «Are You Going with Me?». Οι μουσικοί Larry Grenadier στο κοντραμπάσσο) και ο Bill Stewart που τον συνόδευαν, μας Απογείωσαν!

Για το μουσικό θέμα «Are You Going with Me?», δήλωσε σε μια ανάρτηση του, ο Pat:

«Αυτή η μελωδία είναι ιδιαίτερη. Υπήρξαν πολλά καινούργια στοιχεία που εισήχθησαν σε αυτόν τον δίσκο: Το synth κιθάρας Synclavier. Ένας προσηλωμένος στα κρουστά, o Nana Vasconselos κι ένας καινούργιος φανταστικός μπασίστας, o Steve Rodby, ο οποίος ήταν εξίσου εξοικειωμένος με το ακουστικό και το ηλεκτρικό μπάσο. Χρειάστηκαν κάποιοι μήνες προκειμένου να παιχθεί η μουσική σε ανοιχτή συναυλία, να εξελιχθεί και να φθάσει στο επίπεδο που τελικά πραγματοποιήθηκε η live ηχογράφηση.

Όταν έλαβα το Roland GR300 Guitar Synthesizer ήταν σαν να πήρα ένα εισιτήριο για έναν άλλο μουσικό πλανήτη για μένα. Ξαφνικά, αντιλήφθηκα ότι θα μπορούσα να παίξω πράγματα που πάντα υπήρχαν στο κεφάλι μου, αλλά, μου διαφεύγανε με την συμβατική κιθάρα. Αυτό το κομμάτι έγινε ένα είδος οχήματος, μια τομή που συνεχίζει να με συναρπάζει ακόμα και τώρα, πολλά χρόνια μετά.

Πρόκειται για τη μελωδία μας με την μεγαλύτερη ζήτηση από το κοινό και επιμένω σε αυτό επειδή έχω λάβει εκατοντάδες μηνύματα, σημειώσεις και γράμματα διαφόρων ειδών ανθρώπων, όλα αυτά τα χρόνια, που έχουν ιδιαίτερη αίσθηση για αυτόν τον ήχο και το τι σημαίνει για αυτούς. Εγώ, νομίζω ότι θα μπορούσα να παίζω αυτή τη μελωδία 24 ώρες την ημέρα και να μην κουραστώ ποτέ, διότι μου φαίνεται πάντα ατελείωτη. Γράφτηκε σχεδόν ακριβώς στο χρόνο που χρειαζόταν να το παίξω και η έμπνευση γι αυτό μου ήρθε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα καθώς καθόμουν να γράψω κάτι που έως εκείνη την ώρα δεν είχα καν σκεφθεί.»

Συμμετέχοντες μουσικοί στο άλμπουμ «Offramp»:
Pat Metheny – electric and acoustic guitar, guitar synthesizer, Synclavier
Lyle Mays – piano, synthesizers, autoharp, electric organ, Synclavier
Steve Rodby – electric and acoustic bass
Danny Gottlieb – drums
Naná Vasconcelos – percussion, voice, berimbau (μονόχορδο κρουστό όργανο σε σχήμα τόξου, με καταγωγή από την Αφρική, που χρησιμοποιείται ευρέως στη Βραζιλία.
Pat Metheny
Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 – #defteroprogramma
#Jazz_fusion
10 Οκτ 2021
“Έξυπνα” φρεάτια…

Παρακολουθώντας τη συζήτηση σχετικά με το αναμφίβολα ενδιαφέρον σχέδιο για τις “Έξυπνες πόλεις” των Κυριάκου Πιερακκάκη και Θοδωρή Λιβάνιου σκέπτεται κανείς μήπως πρέπει να ενταχθεί και ειδική μέριμνα για …”έξυπνα φρεάτια”.

Αυτοκαθαριζόμενα, με αισθητήρες που να προβλέπουν εγκαίρως τα ακραία καιρικά φαινόμενα, συνδεδεμένους με το κέντρο επιχειρήσεων της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας ώστε να λαμβάνουν όλες τις έκτακτες οδηγίες και τα σχετικά δελτία καιρού. Με αυτό τον τρόπο ίσως επιλύσουμε άπαξ και δια παντός το έλλειμμα στον συντονισμό των αρμοδίων κρατικών υπηρεσιών και να αποφεύγουμε στο μέλλον όλα αυτά που συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες του…Μπάλλου.

Διότι ένα “έξυπνο φρεάτιο” θα αντιδρούσε ακαριαία και θα αποφεύγαμε την βύθιση του λεωφορείου στην υπόγεια διάβαση στο ύψος του “Σταύρος Νιάρχος”, όπως και στην περίπτωση του Κολωνού που ζήλεψε τα κανάλια της Βενετίας.

Και, επιπλέον, θα αποφεύγαμε αυτό το πινγκ πονγκ μετάθεσης ευθυνών, με την κεντρική κυβέρνηση να ψέγει παρασκηνιακώς τον (δικό της) περιφερειάρχη Γιώργο Πατούλη και τον τελευταίο να κατηγορεί τη μία τη…Δούρου και την άλλη τον Δήμαρχο Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη.

Ο δε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας δίκην σχολιαστή επέρριψε ευθύνες (σε ποιους;) για τα βουλωμένα φρεάτια διαβάζοντας “βουλωμένο γράμμα” που, όπως, έχει διαβαστεί πλειστάκις και από πολλούς κατά το παρελθόν. Τραγέλαφος για ακόμα μία φορά…
10 Οκτ 2021
Ο Άδωνις και ο “κορυφαίος” Άρης…

H δεοντολογία στα σκουπίδια. Μέτρο επιτυχίας δεν είναι ούτε η αξιοπρέπεια, ούτε η απόσταση από τα κομματικά υπόγεια, ούτε η ειλικρινής υποκειμενικότητα (τα περί αντικειμενικής δημοσιογραφίας όσον αφορά τον σχολιασμό είναι μια άλλη παρεξηγημένη ιστορία). Μοναδικό μέτρο είναι “ο αριθμός εκείνων (των ακροατών) που σε ακούνε και σε εμπιστεύονται”. Τάδε έφη Άδωνις Γεωργιάδης προς υποστήριξη του Άρη Πορτοσάλτε, ο οποίος διεγράφη οριστικά από την ΕΣΗΕΑ για την συνεχή ανυπακοή του στις αποφάσεις του δημοσιογραφικού οργάνου για απεργιακές κινητοποιήσεις.

Δεν είναι κακό να θεωρεί ο υπουργός Ανάπτυξης οιονδήποτε δημοσιογράφο “εκ των κορυφαίων της χώρας”. Περί ορέξεως, άλλωστε… Υπάρχουν αναγνώστες που θεωρούν τον Κοέλιο κορυφαίο όλων των εποχών, άλλοι πάλι τον θεωρούν μανιερίστα και “ξενέρωτο” και προτιμούν τον Μαρκές. Έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα ο πρώτος, τα βιβλία του δεύτερου δεν έχουν πια την απήχηση που είχαν κάποτε. Και τα Άρλεκιν άπειρα αντίτυπα έχουν πουλήσει.

Ούτε, φυσικά, επειδή ο Άδωνις θεωρεί “κορυφαίο” τον Πορτοσάλτε σημαίνει -για τους εχθροπαθείς με τον υπουργό- πως ο ραδιοφωνικός παραγωγός και σχολιαστής του Σκάϊ δεν είναι. Το ανορθόδοξο είναι πως η θετική αξιολόγηση του δημοσιογράφου γίνεται -κατά τον υπουργό- επειδή “πουλάει”. Τον ακούνε και τον εμπιστεύονται (δεν ταυτίζεται, βεβαίως, το ένα με το άλλο- αλλά κι αυτό είναι μια άλλη περίπλοκη συζήτηση) πάρα πολλοί.

Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, ο ίδιος δημοσιογράφος πάλι “κορυφαίος” ήταν όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 συμμετείχε στην ομάδα του ίδιου σταθμού που καθύβριζε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Τότε τον /τους άκουγαν εκατοντάδες χιλιάδες. Ακόμα πιο “κορυφαίος”.

“Κορυφαίος” ήταν μέχρι πρόσφατα και ο αυτοαποκαλούμενος και “περφόρμερ” των ραδιοσυχνοτήτων Γιώργος Τράγκας, όταν καθύβριζε (σκαιά) τον σημερινό πρωθυπουργό. Πάλι εκατοντάδες χιλιάδες τον άκουγαν. Το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί κανείς, υιοθετώντας τη λογική Άδωνι, για πολλούς ακόμα. Εκ των “κορυφαίων” υπήρξαν και κάποιοι εκπρόσωποι του παραδημοσιογραφικού βόθρου που πρωταγωνιστούσαν παλιότερα στις μεταμεσονύχτιες ζώνες περιθωριακών καναλιών. Χιλιάδες τους έβλεπαν και αγόραζαν την ρυπαρότητά τους.

Θα συμφωνήσει κανείς με τον υπουργό πως τους δημοσιογράφους δεν τους καταξιώνει “μια συνδικαλιστική ταυτότητα”. Δεν απαίτησε, όμως, κανείς από τον Άρη Πορτοσάλτε να είναι καλός συνδικαλιστής. Άλλο πράγμα είναι η τήρηση στοιχειωδών κανόνων δεοντολογίας και η αποδοχή βασικών κανόνων λειτουργίας του σωματείου στο οποίο ανήκει. Η επιθυμία για εγγραφή στο σωματείο συνιστά υπακοή στο πλαίσιο και τον κώδικα λειτουργίας, η δε διαγραφή υπάρχει για τον ακριβώς αντίθετο λόγο.

Απλά πράγματα που ισχύουν και στην πολιτική. Ο προσφάτως διαγραφείς από την Κ.Ο της Ν.Δ Κωνσταντίνος Μπογδάνος πρέπει να θεωρείται -κατ΄ αντιστοιχία- κορυφαίος πολιτικός αφού δοκιμασμένα τον ακολουθούν, τον ψηφίζουν και τον εμπιστεύονται δεκάδες χιλιάδες (όσοι ακούνε και τον παραγωγό του Σκάϊ, ίσως περισσότεροι). Προς τι η διαγραφή του;

Για, δε, τον μόνιμο αντίπαλο του Άδωνι, Παύλο Πολάκη, προς τι η μομφή; Χιλιάδες τον ψηφίζουν και τον εμπιστεύονται. Ποιος ο λόγος να διαγραφεί;

Υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες. Ο Πορτοσάλτε και κάθε Πορτοσάλτε δικαιούται να είναι Ν.Δ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Συριζα, ΚΙΝ.ΑΛ ή Πειρατής και Κυνηγός. Δικαιούται να εκφράζεται με την υποκειμενικότητά του και να αρέσει σε πολλούς, ή να μην αρέσει πάλι σε πολλούς. Δεν μπορεί να του στερήσει κανείς το δικαίωμα να μιλά και να εκφράζει τις απόψεις του. Εάν δεοντολογικά δικαιούται να εμφανίζεται ως quest star σε κομματικές εκδηλώσεις και να αποθεώνεται είναι ένα θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση. Και δεν αφορά μόνο τον ίδιο.

Η διαγραφή του από την ΕΣΗΕΑ δεν απαλλάσσει το δημοσιογραφικό όργανο από την σιωπή της για πολλά τραγικά που συμβαίνουν στον χώρο των μέσων ενημέρωσης. Να συμφωνήσουμε, όμως, πως η απόφαση της που αφορά τον Άρη Πορτοσάλτε δεν έχει να κάνει ούτε επειδή είναι συχνά “ντουντούκα” της κυβέρνησης (δικαιωμά του), ούτε επειδή δεν τίμησε την “συνδικαλιστική του ταυτότητα”. Απεργοσπάστης ήταν. Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Όπως εκείνοι οι βουλευτές που “σπάνε” τις γραμμές.

Υ.Γ Εν κατακλείδι, όποιος δημοσιογράφος πλησιάζει ή ξεπερνά την ακροαματικότητα του Σκάϊ στο πρωϊνό δίωρο του Πορτοσάλτε είναι το ίδιο ή και… πιο “κορυφαίος”. Και οφείλει να το αποδεχθεί ο Άδωνις…

Τους δημοσιογράφους στην συνείδηση του Κοινού δεν τους καταξιώνει μία συνδικαλιστική ταυτότητα αλλά ο δημόσιος λόγος τους και η δουλειά τους. Ο @ArisPortosalte είναι εκ των κορυφαίων της Χώρας μας λόγω του αριθμού των ακροατών και τηλεθεατών που έχει και τον εμπιστεύονται. https://t.co/lkm8EwkJbk
— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) October 14, 2021
10 Οκτ 2021
Συμφωνία με επιστροφή στο μαύρο παρελθόν;

Μεγάλωσα στα τελευταία 4 χρόνια της χούντας στη Δράμα. Το ΛΑΤ το στρατόπεδο όπου υπηρετούσε ο πατέρας μου ήταν δίπλα σ’ ένα στρατόπεδο που το λέγαμε βάση, γιατί ήταν αμερικάνικη βάση.

Απομεινάρι ενεργό της συμφωνίας που υπογράφηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1953 και κυρώθηκε με τον νόμο 2733/53. Σαν αυτή την βάση εκείνη την εποχή υπήρχαν άλλες τουλάχιστον είκοσι διάσπαρτες σ’ όλη την επικράτεια, για την υπεράσπιση των αμερικανικών συμφερόντων από τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

Ακόμα θυμάμαι από τότε, στα χρόνια της χούντας, τα γυμνάσια και τις στρατιωτικές επιδείξεις που έκαναν οι Αμερικανοί στρατιώτες με πλήρη εξάρτηση και οπλισμό φορώντας αντιασφυξιογόνες μάσκες στην κεντρική πλατεία της Δράμας, ως δρώμενο εξόχως ενδιαφέρον.

Για μας, μικρά παιδιά τότε, ήταν κάτι το εξωτικό. Παρότι είχα περάσει πολλές ώρες μέσα σε στρατόπεδα κι είχα πολλές εμπειρίες από τη στρατιωτική ζωή, η αμερικάνικη βάση ήταν κάτι το τελείως διαφορετικό. Παρότι δεν κατάφερα ποτέ να μπω μέσα στη βάση το κρυφοκοίταγμα από τα κοινά συρματοπλέγματα με εντυπωσίασαν.

Στην μικρή κοινωνία πάντως της Δράμας, υπήρχαν πολλές αντιρρήσεις για τη χρησιμότητα της παρουσίας της βάσης, που δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα απ’ ότι οφέλη. Έτσι τουλάχιστον έλεγαν οι μεγάλοι στις συζητήσεις τους.

Οι βάσεις στην ελληνική επικράτεια ήταν ένα κράτος εν κράτει, κάτι που δεν άλλαξε με το πέρασμα του χρόνου, παρά τις εξαγγελίες του Ανδρέα Παπανδρέου ότι θα έφευγαν από τη χώρα.

Το μόνο που άλλαξε στην ουσία μετά την ανάρρηση στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου με την συμφωνία του 1983 για να φύγουν οι βάσεις που έμειναν, ήταν μικρές αλλαγές στη λειτουργία και στην διάρκεια που έγινε πενταετής.

Το 1990 στην ολοκλήρωση της συμφωνίας που είχε ξεκινήσει ο Παπανδρέου το 1987, από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το νέο γεγονός στην συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας ήταν ότι έγινε μονοετής η διάρκεια της κάτι που δεν άλλαξε μέχρι και σήμερα.

Γιατί με την σημερινή υπογραφή από τον Νίκο Δένδια η ανανέωση της συμφωνίας έγινε πενταετής, αν και ο Άντονυ Μπλίνκεν στις κοινές δηλώσεις με τον ομόλογο του μίλησε για επ’ αόριστον διάρκεια.

Παρά τις επευφημίες των διπλωματικών διαρροών από την ελληνική πλευρά για την υπογραφή της συμφωνίας του αιώνα, το ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις θα αποκτήσουν πρόσβαση εκτός από τη Σούδα και στο πεδίο βολής του Λιτοχώρου, δικαίωμα μεταστάθμευσης στην ταξιαρχία της αεροπορίας στρατού στο Στεφανοβίκειο της Μαγνησίας και δικαίωμα παραμονής σε στρατόπεδα στην Αλεξανδρούπολη, μοιάζει να γυρίζουμε στο παρελθόν. Ένα παρελθόν με βαθύ μαύρο χρώμα.

Ακόμα και στις δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ, που ανάρτησε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν διαφαίνεται ότι υπάρχει κάποια εντυπωσιακή αλλαγή σε ότι αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Μένει βέβαια να δούμε το πλήρες κείμενο της επικαιροποιημένης συμφωνίας για να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα.

Πάντως στην ομιλία του ο Μπλίνκεν έκανε απόλυτα σαφές τι σημαίνει η συμφωνία για τις ΗΠΑ λέγοντας ότι «αυτή η επικαιροποίηση θα επιτρέψει στη συμφωνία να παραμείνει σε ισχύ επ’ αόριστον και επιτρέπει στις αμερικανικές δυνάμεις στην Ελλάδα να εκπαιδεύονται και να επιχειρούν από πρόσθετες τοποθεσίες.»

Πάντως η αφωνία από την ελληνική πλευρά για τα ανταλλάγματα που έλαβε σ’ αυτή τη συμφωνία, με προβληματίζει και μ’ ανησυχεί ιδιαίτερα.
10 Οκτ 2021
Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ (επί έξι, συν Παπανδρέου…)

Με το ΠΑΣΟΚ δεν βαριέσαι ποτέ. Είτε ως παλαιό κραταιό ΠΑΣΟΚ είτε ως μικρό «διάδοχο» ΚΙΝΑΛ, είτε ως μεγάλη δημοκρατική παράταξη του 45%, είτε ως «μικρό κόμμα» του 5% και του 8%, ξέρει να φτιάχνει πολιτικό θόρυβο. Παράγει ίντριγκα και παρασκήνιο, βγάζει (και «καίει» ενίοτε) πρόσωπα, δανείζει – και χαρίζει επίσης – στελέχη δεξιά κι αριστερά, διεκδικεί και παίρνει ρόλους. Όχι πάντα στην σωστή πλευρά της ιστορίας, αλλά επ’ αυτού το τίμημα πληρώθηκε ακριβά και πληρώνεται ακόμη.

Το ερώτημα πια είναι εάν μπορεί να παράξει και πολιτική πρόταση και πολιτικό μέλλον. Για τον εαυτό του, για την κομματική του επιβίωση, και για τους ανέστιους της κεντροαριστεράς. Οι οποίοι, εδώ και δυόμισι χρόνια, συγκροτούν το κόμμα των «αντιδεξιών αναποφάσιστων»: Το, περίπου, 10% του εκλογικού σώματος που παραμένει σταθμευμένο στην δημοσκοπική γκρίζα ζώνη τη αναποφάσιστης/αδιευκρίνιστης ψήφου και αρνείται είτε να μεταπηδήσει στην ΝΔ, είτε να επιστρέψει – προσώρας τουλάχιστον – στον Αλέξη Τσίπρα (και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ) που το γοήτευσε κάποτε, κάπου εκεί ανάμεσα στο 2012 και το 2015.

Εδώ, οι έξι – μέχρι τώρα – υποψηφιότητες για την προεδρία του κόμματος μπορεί να μην συνιστούν ορισμό του ενστίκτου πολιτικής επιβίωσης. Μπορούν όμως να παράξουν εξελίξεις και περαιτέρω κινητικότητα – είτε π.χ. μια ακόμη υποψηφιότητα διαφορετικού ειδικού βάρους, είτε αυξημένη συμμετοχή στις κάλπες για την εκλογή προέδρου.

Το πρώτο έχει, προφανώς, να κάνει με το εάν θα αποδώσουν οι, ισχυρές, πιέσεις που δέχεται ο Γιώργος Παπανδρέου να βγει μπροστά – προοπτική όχι πιθανή. Οσοι γνωρίζουν, λένε ότι σε μάχη μηχανισμών ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόκειται να μπει. Λένε όμως επίσης πως έχει πολιτική και ιστορική ευθύνη έναντι του κόμματος, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην περίπτωση που η εκλογική κούρσα εκφυλιστεί ή οδηγήσει σε αποτέλεσμα αποσταθεροποιητικό για το ΚΙΝΑΛ.

Με τα ισχύοντα δεδομένα πάντως, το βασικό δίπολο της κούρσας παραμένει εκείνο των Λοβέρδου – Ανδρουλάκη.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος έχει καθαρή και σκληρή ατζέντα – «υπαρξιακός αντίπαλος ο ΣΥΡΙΖΑ» -, ομνύει στο όνομα του ΠΑΣΟΚ και έχει την στήριξη του παλαιού εκσυγχρονιστικού μπλοκ. Δεν τον στηρίζει το αριστερόστροφο εκλογικό σώμα αλλά δεν τον αφορά κιόλας. Και η τελική επίδοσή του θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και από το πόσοι ψηφοφόροι της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ θα πάνε να ψηφίσουν για… πρόεδρο το ΚΙΝΑΛ, από το κατά πόσο δηλαδή θα υπάρξει εξωτερικός «δάκτυλος».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει την «προίκα» του 44% που τον είχε ψηφίσει το 2017 κόντρα στην Φώφη Γεννηματά, ελέγχει μεγάλο τμήμα του κομματικού μηχανισμού, κι έχει χτίσει ενδιαφέρουσες συμμαχίες στα χρόνια της θητείας του στην Ευρωβουλή. Δεν έχει ισχυρό πέρασμα έξω από το στενό κομματικό πλαίσιο και στο «προπύργιό» του, την Κρήτη, θα βρει πλέον αντίπαλο τον Βασίλη Κεγκέρογλου (με τον οποίο, παρεμπιπτόντως, οι σχέσεις του είναι κακές).

Από τις φρέσκες υποψηφιότητες, ο Βασίλης Κεγκέρογλου θέλησε να «παίξει» στο κενό που αφήνει η αποχώρηση της Φώφης Γεννηματά, κάτι που δεν άρεσε καθόλου όμως στην ίδια την πρόεδρο του Κινήματος Αλλαγής.

Κάπου εδώ μάλλον «κούμπωσε» η υποψηφιότητα του Παύλου Χρηστίδη, η οποία δεν υπαγορεύθηκε μεν αλλά εγκρίθηκε από την πλευρά Γεννηματά. Ο ίδιος αντιπροσωπεύει το «νέο αίμα» του ΚΙΝΑΛ και, σε κάθε περίπτωση δεν έχει τίποτα να χάσει, βάζει υποθήκες για το μέλλον.

Ο Χάρης Καστανίδης είναι ο σταθερός «αριστερόστροφος» πόλος, με παπανδρεϊκές καταβολές και αναφορές, αλλά εδώ βρίσκει πια απέναντί του και τον Παύλο Γερουλάνο.

Είναι η υποψηφιότητα που, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να ταράξει κατά τι παραπάνω τα νερά.

O Παύλος Γερουλάνος έχει ως δική του «προίκα» την υψηλή του επίδοση στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας – 13,19% έναντι 8,1% του ΚΙΝΑΛ στις εθνικές εκλογές -, έχει πέρασμα από το κέντρο και την κεντροαριστερά έως τις παρυφές της αριστεράς, και δεν κουβαλά πολιτική φθορά. Είναι αστός, είναι μάνατζερ και πολιτικό τέκνο του Γιώργου Παπανδρέου.

Τα τελευταία χρόνια όμως δεν βρίσκεται στην ίδια ρότα με τον πρώην πρωθυπουργό. Δεν είχε επίσης ούτε κακές, ούτε θερμές σχέσεις με την Φώφη Γεννηματά. Η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ τον είχε τοποθετήσει στην τελευταία θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, με ό,τι σημαίνει πολιτικά αυτό, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι εσχάτως επιχείρησε να τον προσεγγίσει ο Ανδρέας Λοβέρδος.

Στα μειονεκτήματά του είναι πως δεν βρίσκεται στην Βουλή, δεν έχει επαφή με τον κομματικό μηχανισμό και, από την στιγμή που δεν πρόκειται να μετατεθεί ο χρόνος των εκλογών, δεν έχει πολύ χρόνο για να «δουλέψει» την υποψηφιότητά του και να κινητοποιήσει κόσμο εκτός κομματικών τειχών.

Οι υποστηρικτές του λένε, πάντως, πως είναι ο υποψήφιος που δεν αρέσει ούτε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ούτε στον Αλέξη Τσίπρα. Ενδεχομένως γιατί έχει καθαρό αντιδεξιό στίγμα αλλά και αναφορές στην «ανέστια» κεντροαριστερά…
10 Οκτ 2021
Δημήτρης Χριστόπουλος/ Η πλημμύρα, η ταπεινοφροσύνη και τα αθηναϊκά βουλεβάρτα

Σε συνθήκες εκτάκτων φυσικών φαινομένων και καταστροφών, όπως πιθανώς αυτή η πλημμύρα στην Αττική, η κριτική στους κρατούντες θεωρώ πως πρέπει να είναι πιο μετρημένη από το σύνηθες.

Για τρεις λόγους:

1ον, οι δυσκολίες είναι αντικειμενικά τεράστιες και η διοίκηση ούτως ή άλλως προβληματική στην αντιμετώπισή τους.

2ον, υπάρχει χρόνος μετά για τη συνηθισμένη ελληνική κλωτσοπατινάδα που λέγεται “απόδοση ευθυνών”

3ον, τέλος όντως υπάρχουν ακόμη ζωτικοί κίνδυνοι καθώς το φαινόμενο θα ενταθεί στις ώρες που έρχεται.
Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί το μείζον δίδαγμα ότι η ασύγνωστη οίηση εκείνων που μόλις χθες έκαναν λόγο για “βουλεβάρτα” και διάφορες άλλες ανοησίες, πληρώνεται ακριβά, αν όχι απο τους πολιτικούς αντιπάλους αλλά από τη φύση.

Γι’αυτό λοιπόν, η ταπεινοφροσύνη είναι πολιτική αρετή.

Περισσότερο από την αναποτελεσματικότητα και την ανικανότητα ενοχλεί η αλαζονία ανίκανων και αναποτελεσματικών δημοσίων αξιωματούχων.
10 Οκτ 2021
Αποκατέστησαν με τεχνητή νοημοσύνη πίνακες του Γκούσταβ Κλιμτ που είχε καταστρέψει η φωτιά

Μεγάλη ψηφιακή αναδρομική έκθεση έργων του Γκούσταβ Κλιμτ, γνωστού από τον πίνακα «To Φιλί», ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα παγκοσμίως έργα ζωγραφικής, είναι πλέον διαθέσιμη στο φιλότεχνο κοινό.

Η έκθεση, με τίτλο «Klimt vs. Klimt – The Man of Contradictions», είναι προϊόν συνεργασίας του μουσείου Belvedere της Βιέννης και της Google Arts & Culture, με την υποστήριξη άνω των 30 άλλων βιεννέζικων και διεθνών μουσείων. Στο πλαίσιο της έκθεσης, η Google ψηφιακά αποκατέστησε τρία από τα χαμένα έργα του Αυστριακού ζωγράφου, χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη για να βάλει χρώμα στις μαυρόασπρες φωτογραφίες αυτών των έργων.

Οι τρεις πίνακες – «Ιατρική», «Φιλοσοφία» και «Νομική» – συναπαρτίζουν τους «Πίνακες της Σχολής» και ήταν παραγγελία του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Με την παράδοσή τους το 1899, αξιωματούχοι του πανεπιστημίου τα θεώρησαν «πορνογραφικά» και «διεστραμμένα» και τελικώς πουλήθηκαν σε ιδιώτη. Το 1945, τις τελευταίες μέρες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι τρεις πίνακες χάθηκαν σε φωτιά και σήμερα επιβιώνουν μόνο σε μαυρόασπρες φωτογραφίες. Ο δόκτωρ Franz Smola, επιμελητής στο μουσείο Belvedere και ο Emil Wallner, εργαζόμενος αυτή την περίοδο στο Google Arts & Culture Lab, συνεργάστηκαν για να εξελίξουν έναν αλγόριθμο που θα μπορούσε με ακρίβεια να δώσει χρώμα στους «Πίνακες της Σχολής». «Το αποτέλεσμα ήταν για μένα έκπληξη επειδή μπορέσαμε να δώσουμε χρώμα ακόμη και σε σημεία για τα οποία δεν είχαμε καμία γνώση, με μηχανομάθηση είχαμε καλές υποθέσεις για το ότι ο Κλιμτ χρησιμοποιούσε κάποια χρώματα» ανέφερε, σε ανακοίνωση, ο Smola ( https://www.instagram.com/p/CUu0v2JlX4F/ ).

https://www.instagram.com/p/CUu0v2JlX4F

Σε επιμέλεια του Franz Smola, ο διαδικτυακός κόμβος παρουσιάζει 700 αντικείμενα, περιλαμβανομένων πινάκων, σχεδίων, επιστολών και εικονογραφήσεων, πολλά εκ των οποίων ψηφιοποιήθηκαν για πρώτη φορά. Την «Klimt vs Klimt – The Man of Contradictions» ( https://artsandculture.google.com/project/klimt-vs-klimt ) μπορεί ο φιλότεχνος να περιδιαβεί σε μία «έκθεση τσέπης διευρυμένης πραγματικότητας», όπου 63 αριστουργήματα του Γκούσταβ Κλιμτ είναι ψηφιακά διατεταγμένα σε μία και μόνη ψηφιακή αίθουσα.
10 Οκτ 2021