07 Ιούν 2026

Μήνας: Οκτώβριος 2021

  • Πορτογαλία: Διώκοντας τη “μαφία της λεμονάδας”

    Πορτογαλία: Διώκοντας τη “μαφία της λεμονάδας”

    «Καλημέρα! Τα χαρτιά σας παρακαλώ. Τι μεταφέρετε;» Ο αστυνομικός Χέλντερ Μεντές σταματά στο συνοριακό φυλάκιο Βιλάρ Φορμόζο στα σύνορα Ισπανίας-Πορτογαλίας ένα ακόμα φορτηγό. Από κοινού με πέντε συναδέλφους του κάνουν ελέγχους από τις 7 το πρωί και είναι πια μεσημέρι.

    Οι αστυνομικοί πραγματοποιούν πλήθος ελέγχων για να πιάσουν λαθρέμπορους… αναψυκτικών. Από το 2017 η Πορτογαλία έχει επιβάλει ειδικό φόρο στη ζάχαρη των αναψυκτικών σε μια προσπάθεια να περιορίσει την κατανάλωση της, που ευνοεί την εκδήλωση διαβήτη και άλλων σχετικών ασθενειών.

    Ο λοχαγός Χέλντερ Φερνάντες, επικεφαλής του τμήματος δίωξης εγκλήματος στην πορτογαλική χωροφυλακή GNR, η οποία είναι αρμόδια για τελωνειακούς ελέγχους δηλώνει ότι «εδώ και δύο χρόνια διαπιστώνεται έξαρση του λαθρεμπορίου, πίσω από το οποίο κρύβεται το οργανωμένο έγκλημα». Το πόσο οργανωμένο είναι πλέον το λαθρεμπόριο αναψυκτικών προς την Πορτογαλία απέδειξαν οι διωκτικές αρχές της χώρας πριν από ενάμιση χρόνο όταν εντόπισαν στα σύνορα 600 εκατόλιτρα αναψυκτικού, το οποίο προορίζονταν για μικρά και μεγάλα εστιατόρια στην περιοχή της Λισαβόνας. Το ύψος του μη καταβληθέντος φόρου άγγιζε τα 40.000 ευρώ.

    Μειώθηκε η παραγωγή αναψυκτικών με πολλή ζάχαρη

    «Το πρόβλημα είναι ότι οι φόροι δεν είναι εναρμονισμένοι στην ΕΕ» παρατηρεί ο λοχαγός της πορτογαλικής χωροφυλακής: «Αρχής γενομένης από τον ΦΠΑ, αλλά και την φορολογία της ζάχαρης, με την οποία δίνονται αντικίνητρα για την επιβλαβή στην υγεία κατανάλωσή της. Ο φόρος είναι πολύ μικρός, αλλά όταν οι ποσότητες των αναψυκτικών είναι μεγάλες, αυξάνεται ανάλογα και ο φόρος», διαπιστώνει ο πορτογάλος αξιωματούχος.

    Από την πλευρά του ο αστυνομικός Χέλντερ Μεντές συμπληρώνει: «Ο  έλεγχος των φορτηγών στα σύνορα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να ελέγξουμε και να συγκρίνουμε πλήθος έγγραφα για να διαπιστώσουμε αν τα αναψυκτικά είναι λαθραία ή όχι. Καταβλήθηκε ο ΦΠΑ στην Ισπανία; Και στην Πορτογαλία; Που είναι το πιστοποιητικό καταβολής του πορτογαλικού φόρου ζάχαρης;

    Ο φόρος στη ζάχαρη των αναψυκτικών κάνει δύσκολη τη ζωή σε αστυνομικούς, τελωνειακούς και συνοριοφύλακες, έχει ωστόσο θετική επίδραση στην Πορτογαλία. Πολλοί παρασκευαστές αναψυκτικών έχουν μειώσει την περιεκτικότητα των προϊόντων τους σε ζάχαρη, διαπιστώνει με προφανή ικανοποίηση το πορτογαλικό υπουργείο Υγείας. Ασθένειες όπως ο διαβήτης και το υπερβολικό βάρος καταπολεμούνται επομένως αποτελεσματικά παρά το γεγονός ότι ο φόρος αντιστοιχεί σε μόλις 1 ευρώ ανά εκατόλιτρο.

    Πότε θα ισχύσουν ενιαίοι φόροι στις χώρες-μέλη της ΕΕ;

    Επειδή όμως τα κέρδη στην Πορτογαλία με την παράνομη εισαγωγή φθηνότερων αναψυκτικών από την γειτονική Ισπανία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα, το λαθρεμπόριο έχει αναλάβει ένα είδος μαφίας αναψυκτικών ή μαφία της λεμονάδας, όπως την αποκαλούν οι Πορτογάλοι. Σύμφωνα με τον Χέλντερ Φερνάντες «τα περιθώρια κέρδους είναι μεγάλα για τους δράστες». Για το λόγο αυτό οι πορτογαλικές διωκτικές αρχές δεν πραγματοποιούν ελέγχους κατά των λαθρεμπόρων μόνο στα σύνορα, όπως το φυλάκιο Βιλάρ Φορμόζο, αλλά και σε φορτηγά, καταστήματα και καφέ στο εσωτερικό της χώρας.

    Λίγο μετά το μεσημέρι ολοκληρώνονται οι έλεγχοι των διωκτικών και συνοριακών αρχών στα συνοριακά φυλάκια. 48 ελεγκτές έβαλαν στο μικροσκόπιο σχεδόν 500 φορτηγά. Σήμερα ωστόσο δεν εντόπισαν λαθρέμπορους. Ο Χέλντερ Μεντές και οι συνάδελφοί του αποσύρονται μέχρι την επόμενη φορά. Γνωρίζουν καλά ότι οι έλεγχοι για το παράνομο εμπόριο αναψυκτικών θα σταματήσουν μόνο όταν ισχύσουν ενιαίοι φόροι και δασμοί σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ.

    Πηγή: DW – Γιόχεν Φάγκετ, Λισαβόνα

    Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

  • ΚΙΝ.ΑΛ: Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των υποψηφίων

    ΚΙΝ.ΑΛ: Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των υποψηφίων

    Στα δημοσιογραφικά και πολιτικά γραφεία οι περισσότεροι προεξοφλούν πως η εκλογή ηγεσίας στο ΚΙΝ.ΑΛ θα κριθεί στον δεύτερο γύρο (12 Δεκεμβρίου) μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Ανδρέα Λοβέρδου. Γνώμη μου: πρόκειται για επιπόλαιη προσέγγιση. Υπάρχουν αρκετές παράμετροι που δεν λαμβάνονται επαρκώς υπόψιν, υποτιμάται, δε, η υποψηφιότητα του Νίκου Ανδρουλάκη, όπως και η δυναμική που θα αναπτύξουν αθροιστικά και καθένας από μόνος του οι υπόλοιποι διεκδικητές της αρχηγίας.

    Ας δούμε τις υποψηφιότητες ξεχωριστά:

    Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του Παπανδρέου

    Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αλήθεια πως με την απόφασή του να εκτεθεί στο εκλεκτορικό σώμα (σε αντίθεση με το μακρινό 2004 που έγινε αρχηγός “κατ’ απονομή” παίρνοντας το δακτυλίδι από τον Κώστα Σημίτη για να μην βρεθεί ο τελευταίος απολογούμενος στις εκλογές που ακολούθησαν) κατέστησε την εκλογή ενδιαφέρουσα και ελκυστική.

    Το γεγονός πως αίφνης άπαντες άρχισαν να μιλούν για το -πολιτικά, εκλογικά και δημοσκοπικά συρρικνωμένο-ΚΙΝ.ΑΛ και το ΠΑΣΟΚ είναι κάτι που πρέπει να του πιστωθεί και αναμφίβολα αποτελεί ένα πλεονέκτημα έναντι των συνυποψηφίων του. Είναι δε πιθανό αυτό να του δώσει ένα προβάδισμα στον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων του κόμματος, ιδιαίτερα σε εκείνους που έλκονται από τα παβλοφικά αντανακλαστικά του παλαιού και δοξασμένου “παπανδρεϊσμού”. Αρκεί αυτό;

    Το μειονέκτημα του πρώην πρωθυπουργού είναι ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό του. Ό,τι, δηλαδή, διετέλεσε ο πρωθυπουργός στην θητεία του οποίου έγινε η υπαγωγή της χώρας στο πρώτο μνημόνιο. Από το φθινόπωρο του 2009 -όταν κέρδισε με μεγάλη άνεση τις εκλογές- μέχρι τον Απρίλιο του 2010 (Καστελόριζο) η χώρα έζησε το δράμα της χρεοκοπίας, αν και για να είμαστε ειλικρινείς η τελευταία επήλθε επί των ημερών του προκατόχου του και της διακυβέρνησης της Ν.Δ. Το μήνυμα απόγνωσης από το ακριτικό νησί θα τον κατατρέχει ωστόσο και θα προσφέρει επιχειρήματα στους αντιπάλους του.

    Τα ερείσματα του Παπανδρέου στο γηρασμένο εκλογικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝ.ΑΛ είναι δυσανάλογα με την πολύ μικρή αποδοχή που έχει στο γενικότερο εκλογικό σώμα. Θα είναι μάλλον δύσκολο, εφόσον εκλεγεί, να προσελκύσει νέους ψηφοφόρους που έχουν πλέον εγκατασταθεί στη Ν.Δ και -κυρίως- στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

    Οι αντίπαλοί του προσπαθούν να τον ταυτίσουν με την προοπτική συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα και είναι βέβαιο πως θα το εκμεταλευτούν εις το έπακρο. Ήδη, ο Ανδρέας Λοβέρδος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του πως μια δική του επικράτηση θα ανακόψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πρόκειται για μια αντιπαράθεση που θα κλιμακώνεται καθώς θα οδεύουμε προς την εκλογή ηγεσίας, αν και πρόκειται για μια συζήτηση περί όνου σκιάς δεδομένου πως η ιδρυτική διακήρυξη του ΚΙΝ.ΑΛ είναι επ΄ αυτού σαφής:

    “…Η σημερινή εποχή επιβάλλει να ξεπεράσουμε τα στερεότυπα του μεταπολιτευτικού κύκλου στην πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία. Η χώρα πρέπει να σπάσει τον φαύλο κύκλο της κρίσης με μια νέα εθνική κοινωνική συμφωνία.Την Αλλαγή του 21ου αιώνα την φτιάχνουμε όλοι όσοι επιλέγουμε το δρόμο των συνεχών προοδευτικών αλλαγών για την Ελλάδα, για μας και τα παιδιά μας.Το δρόμο της δημοκρατίας, της αξιοκρατίας, του ήθους στην πολιτική.Όσοι αύριο θέλουμε κι οραματιζόμαστε την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου μας...”

    Προφανώς, ωστόσο, καθένας (εκ των υποψηφίων) κάνει διαφορετική ανάγνωση σχετικά με το τι σημαίνει συμμετοχή του ΚΙΝ.ΑΛ σε μια προοδευτική διακυβέρνηση.

    Ο Λοβέρδος “περιχαρακώνει” τον χώρο του

    Ο Ανδρέας Λοβέρδος θα βρισκόταν εύκολα στον δεύτερο γύρο απέναντι στο Νίκο Ανδρουλάκη εάν δεν υπήρχε η υποψηφιότητα Παπανδρέου.

    Επικοινωνιακά, ωστόσο, δρα έξυπνα προσπαθώντας να περιχαρακώσει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται υποκινούμενος από την δική του ανάγνωση σχετικά με το σώμα ψηφοφόρων που ψήφισε το ΚΙΝ.ΑΛ στις τελευταίες εκλογές. Όταν, για παράδειγμα, δηλώνει κατηγορηματικά πως δεν πρόκειται να συναινέσει σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (βάζει στο κάδρο και το Μερα25 του Γιάνη Βαρουφάκη για να “ξυπνήσει” τα αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντακλαστικά και το “φάντασμα” του 2015), αφενός προσπαθεί να εκθέσει τον Γιώργο Παπανδρέου και να τον ταυτίσει με τον Αλέξη Τσίπρα, αφετέρου στοχεύει στους ψηφοφόρους του ΚΙΝ.ΑΛ που έχουν συντηρητικοποιηθεί μετά την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και δεν διέπονται -κατ΄ αυτόν- από τα αντιδεξιά αισθήματα του παλαιού ΠΑΣΟΚ.

    Η εκτίμηση του Ανδρέα Λοβέρδου εστιάζει στο ότι το εκλογικό ακροατήριο του ΚΙΝ.ΑΛ έχει αλλάξει δραματικά και είναι περισσότερο, κατά την εκτίμησή του, ένα κεντρώο έως και κεντροδεξιό κοινό, καθώς οι περισσότεροι παραδοσιακοί αντιδεξιοί έχουν από καιρό μετακινηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Η υποψηφιότητά του αποκτά, ως εκ τούτου, μια καθαρή και διακριτή ταυτότητα υπό το σλόγκαν “ποτέ με τον ΣΥΡΙΖΑ”. Χωρίς, φυσικά, να λέει εξίσου καθαρά το ίδιο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Ν.Δ και οχυρωμένος πίσω από την άποψη περί “ελαστικής αυτονομίας”.

    Σε τέτοιου είδους μάχες, η σαφής πολιτική ταυτότητα (αντι-ΣΥΡΙΖΑ) παίζει σημαντικό ρόλο, κάτι που διαπιστώθηκε και στην εσωκομματική εκλογή του 2016 στη Ν.Δ, όταν μεταξύ αμφισημιών και αβεβαιότητας το εκλεκτορικό σώμα προτίμησε τελικά το διαυγές στίγμα της υποψηφιότητας Μητσοτάκη.

    Εάν εκλεγεί, ωστόσο, είναι μάλλον απίθανο να προσθέσει σημαντικό αριθμό ψηφοφόρων στο ΚΙΝ.ΑΛ. Πρέπει, αντιθέτως, να θεωρούνται βέβαιες οι διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ (μικρές γιατί οι περισσότεροι έχουν ήδη αποχωρήσει), αλλά και προς τη Ν.Δ επειδή κάποιοι θα προτιμήσουν το “αυθεντικότερο” που έχει και πολύ ισχυρό πρόσημο κυβερνησιμότητας.

    Η περίπτωση Ανδρουλάκη

    Ο ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης θα μπορούσε να είχε ήδη νικήσει εάν το μέτρο ήταν οι υπογραφές υπέρ της υποψηφιότητάς του και η στήριξη των μελών της Κ.Ε του ΚΙΝ.ΑΛ. Από τους 83.000 που υπέγραψαν υπέρ όλων των υποψηφιοτήτων, το 1/4 (20.000) στηρίζει τον εκ Κρήτης υποψήφιο, ενώ το ίδιο έκαναν και 110 μέλη της Κ.Ε (έναντι 83 που υπέγραψαν για τον Γιώργο Παπανδρέου).

    Ο Ανδρουλάκης αποφεύγει μέχρι τώρα να μπει στη διαμάχη περί “προοδευτικής διακυβέρνησης” και μιλά μόνο για την αυτονομία χωρίς να προδιορίζει τη θέση του για το τι πρέπει να γίνει την επαύριο της αναμέτρησης με απλή αναλογική. Αυτό, εφόσον το συνεχίσει, ίσως αποδειχθεί σοβαρό πλεονέκτημα, καθώς Λοβέρδος και Παπανδρέου θα φθείρονται μεταξύ του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και της διακριτικής υποστήριξης μιας μετεκλογικής συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα.

    Διαθέτει μεγάλη επιρροή στον κομματικό μηχανισμό , ο οποίος με τη σειρά του είναι βέβαιο πως μπορεί να κινητοποιήσει πολλούς για να σπεύσουν στις κάλπες του Δεκεμβρίου. Το μειονέκτημά του είναι πως πέραν αυτών δεν έχει σαφή πολιτική ταυτότητα και ότι ως ευρωβουλευτής θα απέχει από τις κοινοβουλευτικές μάχεις μέχρι τις εθνικές εκλογές- άρα θα παραβρίσκεται μέσω…αντιπροσώπου.

    Καστανίδης,Χρηστίδης,Γερουλάνος

    Ο Χάρης Καστανίδης είναι για πολλούς το πιο καταρτισμένο πολιτικά μέλος της σημερινής κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΙΝ.ΑΛ με πολύ σαφείς ιδεολογικές θέσεις και με ισχυρό πασοκικό DNA. Το γεγονός πως έσπευσε να απαντήσει στη διακήρυξη-“απειλή” Λοβέρδου σχετικά με την πιθανότητα μιας προοδευτικής διακυβέρνησης μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ ισοδυναμεί με τοποθέτηση στο αντιδεξιό στρατόπεδο και μαρτυρά το ακροατήριο στο οποίο κυρίως απευθύνεται. Είναι επί της ουσίας το ίδιο με αυτό στο οποίο απευθύνεται και ο Γιώργος Παπανδρέου, με τη διαφορά ότι δεν τον βαρύνουν τα αρνητικά που προσδίδουν αρκετοί στον πρώην πρωθυπουργό.

    Ο Παύλος Χρηστίδης μπορεί να αποδειχθεί έκπληξη, όχι ως προς το εάν μπορεί να εισέλθει στο δεύτερο γύρο -πρέπει μάλλον να αποκλείεται ως ενδεχόμενο- αλλά σχετικά με το εσωκομματικό ακροατήριο στο οποίο μπορεί να απευθυνθεί. Θα κερδίσει αναμφίβολα αρκετούς “γεννηματικούς” αλλά και τη νεότερη γενιά του ΚΙΝ.ΑΛ που θα ψηφίσουν με αντανακλαστικά ανανέωσης και μέλλοντος.

    Ο Παύλος Γερουλάνος, τέλος, αποτελεί ίσως την πιο “κεντρώα” υποψηφιότητα. Παρότι διετέλεσε υπουργός και εξ απορρήτων του Γιώργου Παπανδρέου, έχει δείξει πως θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να συνεργαστεί με τον ήπιο ΣΥΡΙΖΑ και την ήπια κεντροδεξιά. Προέρχεται από μια συναινετική πολιτική σχολή (η μέχρι σήμερα παρουσία του στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας το αποδεικνύει) και έχει αποδείξει πως μπορεί να απευθυνθεί σε ευρύτερο κοινό (έλαβε, άλλωστε, περίπου 14% στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, πολύ πάνω από το εθνικό ποσοστό του κόμματός του). Σε μια σκληρή μάχη υποψηφίων, ωστόσο, είναι μάλλον απίθανο να επιτύχει κάτι περισσότερο από μία καλή καταγραφή δυνάμεων και να προσδοκά ρόλο την επόμενη μέρα εφόσον εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου.

    Και μια βεβαιότητα (;): Η επικράτηση ενός εκ των Γιώργου Παπανδρέου και Ανδρέα Λοβέρδου είναι πολύ πιθανό μεσοπρόθεσμα να προκαλέσει μικρότερη ή μεγαλύτερη διάσπαση. Σε μετεκλογικό χρόνο και ανάλογα με το ποσοστό που θα λάβει το ΚΙΝ.ΑΛ κάτι τέτοιο πρέπει να θεωρείται μάλλον βέβαιο. Επ΄ αυτού, ωστόσο, έχουμε χρόνο να συζητήσουμε…

  • Διαψεύδει το υπουργείο Εσωτερικών: Κανονικά οι παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου

    Διαψεύδει το υπουργείο Εσωτερικών: Κανονικά οι παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου

    Κανονικά θα πραγματοποιηθούν οι μαθητικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, ξεκαθαρίζουν κύκλοι του υπουργείου Εσωτερικών, διαψεύδοντας δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο ότι στη Θεσσαλονίκη θα παρελάσουν μόνο τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων.

    Προς τούτο παραπέμπουν στη σχετική εγκύκλιο του υπουργείου, που εξεδόθη στις 13 Οκτωβρίου, η οποία προβλέπει ότι στη συμπρωτεύουσα θα παρελάσουν αντιπροσωπευτικά τμήματα μαθητών, σπουδαστών, προσκόπων, οδηγών, αναπήρων πολέμου, τμημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων, Ελληνικής Αστυνομίας, Πυροσβεστικού Σώματος κτλ.

    Στην ίδια εγκύκλιο αναφέρεται ότι λόγω πανδημίας η παρέλαση θα πρέπει να είναι διάρκειας αυστηρά μίας ώρας. Αναμένεται διευκρινιστικό δελτίο Τύπου εντός της ημέρας.

  • «Δύο Κόσμοι», φωτογραφίες πάνω και κάτω από την επιφάνεια του νερού

    «Δύο Κόσμοι», φωτογραφίες πάνω και κάτω από την επιφάνεια του νερού

    Από τον καλυμμένο με κοράλλια Kimbe Bay στην Παπούα Νέα Γουινέα μέχρι τους παγετώνες στην Danco Island της Ανταρκτικής, οι σαν διχοτομημένες φωτογραφίες του David Doubilet στο προς έκδοση λεύκωμα «Two Worlds: Above and Below the Sea» αποκαλύπτουν τα ποικίλα οικοσυστήματα και από τις δύο όψεις της επιφάνειας του νερού.

    Ως φωτογράφος του National Geographic, ο Doubilet επί πέντε δεκαετίες εξερευνά τις πλέον μακρινές γωνιές του πλανήτη και η πρόκληση που έχει βάλει στον εαυτό του είναι να δώσει, οπτικά, φωνή στους ωκεανούς της Γης και να συνδέσει εμάς με την απίστευτη ομορφιά και τη σιωπηρή καταστροφή που επισυμβαίνει στον αθέατο κόσμο εκεί κάτω. Στο 128 σελίδων λεύκωμα που εκδίδει ο οίκος Phaidon παρουσιάζονται 70 φωτογραφίες από την 50χρονη περιπέτεια του Doubilet στους ωκεανούς, συνοδευμένες με κείμενα των Kathleen F. Moran and Kathryn D. Sullivan

    ( https://www.instagram.com/p/fjpl_fmLVF/ ).

    Ο πολυβραβευμένος φωτογράφος – μεταξύ των βραβείων του, τα Picture of the Year και BBC Wildlife – είναι ήδη συγγραφέας 12 τίτλων, ανάμεσα στους οποίους και του βραβευμένου «Water Light Time». Η επιλογή των φωτογραφιών για το νέο λεύκωμα καλύπτει ευρεία χρονική περίοδο: μια μικρούλα φώκια πάνω σε παγετώνα στον Καναδά (φωτογραφία του 2011), κοπάδι ψαριών bar jack να κολυμπούν στα νερά των Grand Caymans (φωτογραφία της δεκαετίας του 1990), μαυροπτερυγοκαρχαρίες με φόντο ηλιοβασίλεμα στη Γαλλική Πολυνησία (φωτογραφία του 2018) και άλλες. «Θέλω να δημιουργήσω ένα παράθυρο στη θάλασσα που προσκαλεί τους ανθρώπους να δουν πώς ο κόσμος τους συνδέεται με έναν άλλο κόσμο που διατηρεί ζωή και είναι κρυμμένος απ’ τα μάτια τους

    ( https://www.instagram.com/p/pOn3N2mLVh/ )» λέει ο Doubilet.

  • H ενέσα

    H ενέσα

    Τον θυμάμαι από πίτσκο. Τον φόβο της. Το μεταλλικο μακρόστενο κουτί με την πραμάτεια του γιατρού. Την θέρμανση του μετάλλου σε γαλάζιο οινοπνευματι μπαμπάκι. Την αποθάρυνση που έπεφτε όταν ζητούσες να κοιτάξεις τη βελονα που σου έμπηγαν.

    Κι έπειτα, την βελόνα-μακριά γαϊδούρα της παρακέντησης. Τες τρεις πνευμονίες που τράβηξες και τα τέσσερα «χι» σταυροειδώς σπαρμένα στην πλατη σου και την κοφτή βεντούζα που γέμιζε, ολόθερμη, αίμα και αισθανόσουν ανακούφιση και τρόμο.

    Η το πυρέτιο που σε βασάνιζε νήπιο και το γέλιο των γονιών σου όταν παρακαλούσες,λυσσασμένος από πείνα «αμάν, κιοφτέ!» στα τέσσερά σου χρόνια.

    Επίσης, τα ιατρικά λάθη κάποιων θεραπόντων ιατρών που σε παρέλυαν αλλά και μόνον φορώντας την άσπρη ποδιά, τους συγχωρούσες.Ή τους μεταφυσικούς χώρους οπου έμπαινες απρόσκλήτος στο τέλος καθε πνευμονίας και ενώ η ανάσα σου γινόταν σπάνια, φλεγμονώδης και αγιάτρευτη.

    Τα βουρκωμένα μάτια συγγενών και φίλων που κρύβονταν με τρόπο πίσω από την νοσοκομα,και το χλομιασμά τους όταν σε έβλεπαν.

    Και μετά, το δύσκολο στάδιο της ανάρρωσης. Να κάθεσαι το πεζοδρόμιο επιθυμώντας να έρθει το βίντσι να σε πάρει.

    Αλλά ποτέ των ποτών να μη αισθάνεσαι τον πόνο να σε φοβίζει. Απ΄αυτό και μόνον γλύτωσα και δεν έγινα μυγιάγγιχτος και υστερικος. Κι ας έβλεπα συμμαθητάκια που έσβηναν στη θέα της βελόνας.Ή έκρυβαν την πάθηση.
    Και τώρα, πείτε ό,τι σας αρέσει, αλλά τον κόσμο των ανεμβολίαστων, ένα μεγάλο μέρος τους , κσνοναρχεί ο φόβος.

    Ο φόβος της βελόνας, η δυσπιστία στον γιατρό, η τάση να τον θεωρείς σκιτζή και αδιάφορο. Και εξ αυτού, το κρέμασμα σε όποια γνώμη ακούς που τον περιφρονεί.

    Διότι φοβάσαι τρελά και εκρέεις κρύον ιδρώτα.Και αφήνεσαι στον φόβο, εμπλουτίζοντάς τον με θρησκειολογική πέτσα, και μεταφυσική αναζήτηση του Σωτήρος- Αμνού που τον σταυρώνουν ανάποδα σε χιαστί ικρίωμα, ή τον καίνε στο κάρβουνο ή τον μοιράζουν τέσσερα άλογα στα τέσσερα.

    Μόνον ο φόβος της βελόνας και ο τρόμος της ασφυξίας είναι ασφαλείς φταίχτες της ανασούμπαλης συμπεριφοράς σου.

    Όποιο συναξάρι και να διαβάσεις, δεν περισεύει την πίστη σου. Θα την εκμηδενίσει.

    Θυμάμαι την νταρντανογυναικάρα με την κοιλιά στο στόμα που μας κατηγορούσε για την δική μας κοιλιά, υποστηρίζοντας πως θα γεννήσει εύκολα στον τάκο, στο δέντρο ,στο Άουσβιτς, επειδή είναι γενναία.
    Και στο πρώτο πονάκι της γέννας, να βαράει σφαλιάρα στον άντρα της, ουρλιάζοντας: «μαλάκα! Που με γκάστρωσες! Αρχίδι! Βάρα μου ενέσεις, διώξε από πάνω μου το μούλικο!»

    Δεν είναι ντροπή ο φόβος, καταλήγω.

    Τα παράπονά σας στη λέξη «ωδίνες», στη λέξη «δίνη» και στον τυφλο φόβο που είναι ανομολόγητος και προτιμάς να αποθάνεις παρά να ξεράσεις τον πανικο σου, προτιμώντας να σε εκλάβουν ως αγωνιστή.

  • ΕΛΣΤΑΤ: Σε 341,086 δισ. ευρώ ή 206,3% του ΑΕΠ στο τέλος του 2020 το χρέος

    ΕΛΣΤΑΤ: Σε 341,086 δισ. ευρώ ή 206,3% του ΑΕΠ στο τέλος του 2020 το χρέος

    Σε 341,086 δισ. ευρώ ή 206,3% του ΑΕΠ ανήλθε στο τέλος του 2020 το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης, ενώ το έλλειμμα, σύμφωνα με το ESA 2010, ανήλθε σε 16,674 δισ. ευρώ ή 10,1% του ΑΕΠ.

    Αυτό προκύπτει από τη δεύτερη κοινοποίηση των δημοσιονομικών μεγεθών της χώρας από την ΕΛΣΤΑΤ στη Eurostat, στο πλαίσιο της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος.

    Σε σχέση με τα στοιχεία που κοινοποιήθηκαν τον περασμένο Απρίλιο, το χρέος εμφανίζεται τον Οκτώβριο αυξημένο κατά 0,7 μονάδες (ήταν 205,6% του ΑΕΠ) και το έλλειμμα είναι αυξημένο κατά 0,4 μονάδες (ήταν 9,7% του ΑΕΠ).

    Σύμφωνα, επίσης, με τις αναθεωρήσεις που έγιναν από την ΕΛΣΤΑΤ τα προηγούμενα έτη, το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης ανήλθε σε 179,5% του ΑΕΠ το 2017, σε 186,4% του ΑΕΠ το 2018 και σε 180,7% του ΑΕΠ το 2019. Ενώ υπήρξε πλεόνασμα (αντί ελλείμματος) ύψους 0,6% του ΑΕΠ το 2017, ύψους 0,9% του ΑΕΠ το 2018 και ύψους 1,1% του ΑΕΠ το 2019. Οι αναθεωρήσεις στο αποτέλεσμα των ετών 2017- 2020 οφείλονται κυρίως σε επικαιροποιημένα στοιχεία, σε μεθοδολογικές αλλαγές στην ταξινόμηση κάποιων ειδικών συναλλαγών και στην αναθεώρηση του ΑΕΠ. Η μεταβολή του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ οφείλεται αποκλειστικά στην αναθεώρηση του ΑΕΠ.

    Το ΑΕΠ ανήλθε πέρυσι σε 165,326 δισ. ευρώ από 183,250 δισ. ευρώ το 2019. Τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης ανήλθαν πέρυσι σε 82,197 δισ. ευρώ (49,72% του ΑΕΠ) από 89,823 δισ. ευρώ (49,02% του ΑΕΠ) το 2019. Ενώ οι δαπάνες της Γενικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκαν πέρυσι σε 98,871 δισ. ευρώ (59,8% του ΑΕΠ) από 87,758 δισ. ευρώ (47,89% του ΑΕΠ) το 2019, λόγω και των μέτρων στήριξης για την πανδημία.

    Παράλληλα, το 2019 η υποστήριξη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είχε θετική επίπτωση στο ισοζύγιο της Γενικής Κυβέρνησης. Αυτό οφείλεται στο ότι οι δεδουλευμένες αμοιβές που προκύπτουν από τις εγγυήσεις του διατραπεζικού δανεισμού και του συστήματος ομολογιακών δανείων, καθώς και τα έσοδα από τις προνομιούχες μετοχές των τραπεζών, ήταν υψηλότερα από τις δεδουλευμένες δαπάνες. Αντιθέτως, στα έτη 2017, 2018 και 2020 η δαπάνη της υποστήριξης ήταν μεγαλύτερη από τα σχετικά έσοδα.

    Όπως επισημαίνει η ΕΛΣΤΑΤ, η μέτρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου όπως καθορίζεται στο πλαίσιο του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής για την Ελλάδα δεν υπολογίζεται από την ΕΛΣΤΑΤ και δεν κοινοποιείται στη Eurostat. Καθώς, κατά τη μέτρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου στο πλαίσιο του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής, μια σειρά από δαπάνες και έσοδα αντιμετωπίζονται διαφορετικά από ό,τι αντιμετωπίζονται κατά την κατάρτιση των δημοσιονομικών στοιχείων για τους σκοπούς της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος. Συγκεκριμένα, τα στοιχεία που αντιμετωπίζονται διαφορετικά στο πλαίσιο του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής περιλαμβάνουν τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων, συναλλαγές για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τα έσοδα από μεταφορές ποσών που συνδέονται με εισοδήματα των εθνικών κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης, τα οποία προέρχονται από την κατοχή ελληνικών κρατικών ομολόγων στα επενδυτικά τους χαρτοφυλάκια.

  • Π. Κ. Ιωακειμίδης/ Θα μας προστατεύσουν οι ΗΠΑ;

    Π. Κ. Ιωακειμίδης/ Θα μας προστατεύσουν οι ΗΠΑ;

    Θα μας προστατεύσουν οι ΗΠΑ (Ην. Πολιτείες);

    Του Π. Κ. Ιωακειμίδη

    Η υπογραφή της νέας Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defence Cooperation Agreement – MDCA) για μία πενταετία (και όχι μονοετούς διάρκειας όπως είναι η τρέχουσα συμφωνία – 2019), όπως ακριβώς επεδίωκε η Ουάσιγκτον, αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη.

    Η αμερικανική πλευρά είχε μάλιστα αφήσει να εννοηθεί ότι θα ήθελε και διάρκεια της Συμφωνίας εις το διηνεκές, κάτι που φυσικά δεν μπορούσε να αποδεχθεί η Αθήνα.

    Η νέα Συμφωνία εκτός από τη μακρύτερη διάρκεια ισχύος έχει και ευρύτερο πεδίο εφαρμογής, με νέες γεωγραφικές τοποθεσίες.

    Η ελληνική πλευρά και μέρος του επικοινωνιακού συστήματος παρουσιάζει την υπογραφή της νέας πενταετούς συμφωνίας ως εξέλιξη αποφασιστικής θωράκισης της χώρας απέναντι στην Τουρκία – ως εάν η Συμφωνία να έχει ως κύριο στόχο, να στρέφεται αποκλειστικά εναντίον της Τουρκίας – που μαζί με την πρόσφατη Ελληνογαλλική Συμφωνία Στρατηγικής Συνεργασίας εξασφαλίζουν στέρεα στην Ελλάδα την κυριαρχία και ανεξαρτησία της.

    Η συνοδευτική επιστολή Μπλίνκεν

    Η ελληνική πλευρά στηρίζει το επιχείρημά της αυτό και στην επιστολή του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Ant. Blinken που συνοδεύει τη Συμφωνία, κατά το προηγούμενο της επιστολής που έστειλε τον Ιανουάριο 2020 ο τότε υπουργός Εξωτερικών M. Pompeo στον έλληνα πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη.

    Η επιστολή Pompeo δεν διελάμβανε όμως καμία ρητή, ξεκάθαρη και κατηγορηματική δέσμευση ότι οι ΗΠΑ θα παρέμβουν προκειμένου να στηρίξουν την Ελλάδα σε περίπτωση σύγκρουσης (ο μη γένοιτο) με την Τουρκία.

    Απλώς η επιστολή αυτή έλεγε:

    «Οι ΗΠΑ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην περιοχή και πιστεύουν ακράδαντα ότι όσοι έχουν συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να αναζητήσουν λύσεις με ειρηνικά μέσα που να συμβαδίζουν με το άρθρο 33 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και να απέχουν από κάθε πράξη ή διακήρυξη που μπορεί να είναι προκλητική. Δεν χρειαζόμαστε κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή, αλλά ειλικρινή διάλογο που οδηγεί σε αποτελέσματα που σέβονται το διεθνές δίκαιο».

    Ωραία, διπλωματική, χρήσιμη γλώσσα, αλλά τίποτα περισσότερο πέραν αυτού. Καμία συγκεκριμένη δέσμευση για παρέμβαση.

    Αντίθετα, η επιστολή που έστειλε τον Απρίλιο 1976 ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χ. Κίσινγκερ στον έλληνα ομόλογό του Δ. Μπίτσιο (σε απάντηση επιστολής με σχετικά  αιτήματα του τελευταίου) περιείχε πολύ συγκεκριμένη δέσμευση αφού ειδικότερα τόνιζε:

    «Εχουμε εκδηλώσει και προηγουμένως την πεποίθησή μας ότι καμία πλευρά δεν θα πρέπει να αναζητεί στρατιωτική λύση σε αυτές τις διαφορές. Αυτή παραμένει η αμερικανική πολιτική. Επομένως οι ΗΠΑ θα αντιταχθούν ενεργά και κατηγορηματικά σε προσπάθεια οποιασδήποτε πλευράς να αναζητήσει στρατιωτική λύση και θα αναλάβει σημαντική προσπάθεια ώστε να αποτρέψει τέτοια πορεία ενεργειών».

    Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ μέσω της επιστολής αυτής ανελάμβαναν τη ρητή δέσμευση να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικά μέσα προκειμένου να αποτρέψουν μια σύγκρουση στο Αιγαίο. Δεν γνωρίζουμε τη στιγμή που σύρονται οι γραμμές αυτές το ακριβές περιεχόμενο της επιστολής (ή του κειμένου) Blinken.

    Ωστόσο…

    Αλλά η απάντηση στο καίριο ερώτημα «εάν θα μας προστατεύσουν οι ΗΠΑ» είναι απλά όχι, δεν θα μας προστατεύσουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Συμφωνία δεν είναι σημαντική για την Ελλάδα και το ισοζύγιο ισχύος (και δεν πρέπει να επικυρωθεί).

    Η Συμφωνία είναι σημαντική. Η παρουσία τόσο ισχυρού αμερικανικού στρατιωτικού αποτυπώματος σε ελληνικό έδαφος έχει από μόνη της βαρύτητα.

    Ωστόσο:

    Πρώτον, ας ξεκαθαρίσουμε ότι η Συμφωνία αυτή καθ’ εαυτή δεν στρέφεται ουδόλως εναντίον της Τουρκίας. Στρέφεται πρωτίστως εναντίον της Ρωσίας, αποβλέπει στην αναχαίτιση της Κίνας  και έχει ως στόχο τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή (Μαύρη Θάλασσα, Ουκρανία, Βαλκάνια κ.λπ.) και την εδραίωση της σταθερότητας.

    Δεύτερον, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε δέσμευση στο χαρτί, το πιθανότερο σενάριο είναι ότι οι ΗΠΑ θα αποφύγουν να εμπλακούν σε μια θερμή, localized σύγκρουση στην περιοχή. Η αρνητική εμπειρία που είχαν από τέτοιες εμπλοκές τις οδηγούν σε αποστασιοποίηση. Πολύ περισσότερο για μια χώρα όπως η Τουρκία, η οποία παρά τα προβλήματα που προκαλεί θεωρείται σημαντικός εταίρος «που δεν θα πρέπει να χαθεί».

    Επομένως η όποια παρέμβαση θα έχει το χαρακτήρα τύπου R. Hollbroοke το 1996 στο κρίσιμο βράδυ των Ιμίων. Θα είναι δηλαδή διπλωματική παρέμβαση.

    Τρίτον, αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι όπως δείχνει η Ιστορία, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κερδίσουν σχετικά χαμηλής έντασης συγκρούσεις. Ηττήθηκαν σε όλες τις παρεμφερείς συγκρούσεις, όπως Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν. Οι λόγοι για τις ήττες αυτές πάρα πολλοί.

    Ας μην καλλιεργούμε αυταπάτες

    Επομένως ας μην καλλιεργούμε αυταπάτες. Οι ΗΠΑ δεν θα μας προστατεύσουν. Αλλά από την άλλη μεριά δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε και στη λογική των «προστάτιδων δυνάμεων».

    Αλλωστε ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Κ. Καραμανλής επεδίωξε, το 1975, την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα/Ενωση ήταν να απαλλάξει τη χώρα από την «προστασία» των ΗΠΑ. Δεν χρειαζόμαστε σήμερα προστάτες.

    Ευπρόσδεκτη επομένως η νέα 5ετής Συμφωνία, όπως και η στενή σχέση με τις ΗΠΑ, αλλά ας μην παραβλέπουμε και τα όριά τους.

    *Ο καθηγητής Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του FEPS και ΕΛΙΑΜΕΠ. Από τις εκδόσεις Θεμέλιο κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο «Επιτεύγματα και Στρατηγικά Λάθη της Εξωτερικής Πολιτικής της Μεταπολίτευσης».

    Πρώτη δημοσίευση In.gr

  • Κενά αέρος στο υπουργείο εξωτερικού τουρισμού

    Κενά αέρος στο υπουργείο εξωτερικού τουρισμού

    Έχοντας συνάψει μια συμφωνία με τις ΗΠΑ που άλλες χώρες θα πλήρωναν προκειμένου να σταθμεύσουν αμερικανικές δυνάμεις στο έδαφος τους (Δένδιας Καθημερινή 17/10/21), δεσμεύοντας τόσο την παρούσα αμερικανική κυβέρνηση όσο και την επόμενη, η Ελλάδα για πρώτη φορά στα 200 χρόνια ζωής της αισθάνεται ασφαλής.

    Τα πιάσαμε κορόιδα τα αμερικανάκια που δεν πρόσεξαν και έχασαν πακτωλό δολαρίων που θα έπαιρναν από άλλες χώρες γι’ αυτό που πήραμε τζάμπα εμείς.

    Όμως δεν σταματάει εδώ η μεγάλη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας. Συνεχίζεται με την δέσμευση τόσο αυτής όσο και της επόμενης αμερικανικής κυβέρνησης στο να μας κατσικωθούν και να βολτάρουν όπως, όπου κι όποτε θέλουν, εσαεί στα εδάφη μας.

    Τώρα το ότι αυτή η συμφωνία δεσμεύει τόσο την σημερινή όσο και την επόμενη κυβέρνηση της Ελλάδας δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία για τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών.

    Σημασία για τον Νίκο Δένδια έχει να κάνει δηλώσεις. Δηλώσεις που τις κάνει μόνος του συνήθως στα πολλά «άσκοπα» ταξίδια του, στους Έλληνες δημοσιογράφους, που μόνιμα σχεδόν είναι μόνο ένας ή μια κάμερα. Αξία ανεκτίμητη καθώς αυτή η κάμερα καταγράφει όλες αυτές τις «μεγάλες» στιγμές της εξωτερικής μας πολιτικής και μιας διπλωματίας κεντημένης με δεξιοτεχνία.

    Είναι τόση η δεξιοτεχνία της εξωτερικής πολιτικής που ασκείται από το δίπολο του ΥΠΕΞ, Μαξίμου-Δένδια, ώστε ακόμα και τα σημαντικά κενά στην διάρθρωση του Υπουργείου, να περνούν απαρατήρητα.

    Ας είναι καλά ο Γενικός Γραμματέας του ΥΠΕΞ, το μάτι του Μαξίμου όπως λένε κάποιες κακές γλώσσες, που έχει φροντίσει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, να τρέπει σε φυγή έμπειρους διπλωμάτες και να έχει αναδείξει το ΥΠΕΞ, στον δεύτερο οργανισμό όπου οι υπάλληλοι του είτε συνταξιοδοτούνται, είτε ζητούν μετάταξη.Βέβαια, με διαφορά σ αυτόν τον τομέα την πρώτη θέση κατέχει η ΕΥΠ, αποδεικνύοντας την σοβαρή δουλειά που γίνεται εκεί, καθώς τα λίγα ικανά στελέχη την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για αλλού. Είναι τόσο σοβαρή η δουλειά που γίνεται εκεί, πάντα με αξιοκομματικά κριτήρια, που σε διοικητικές θέσεις σε πολύ ευαίσθητους τομείς βρίσκονται άτομα που παρανόμως(;) εντάχθηκαν στους κόλπους της Υπηρεσίας.

    Όμως αυτό είναι άσχετο με το σημερινό μας θέμα, καθώς στο ΥΠΕΞ, αυτή τη στιγμή παρουσιάζονται κενά σε πολύ σημαντικές Διευθύνσεις όπως της Κύπρου, της Ρωσίας (Λευκορωσίας Χωρών Καυκάσου και χωρών Ευξείνου Πόντου), της ζώνης Σένγκεν αλλά και κάποιων άλλων.

    Το πογκρόμ διπλωματών συνεχίζεται, για να μην φανεί η ανικανότητα της διοίκησης του ΥΠΕΞ ενδεχομένως, αναγκάζοντας πολλούς ικανούς και έμπειρους διπλωμάτες να αποχωρήσουν ακολουθώντας τον δρόμο της συνταξιοδότησης.

    Λογικό είναι οι τόσες πολλές αστοχίες του Υπουργείου, να εντείνουν τη μεγάλη προσπάθεια από τον ΥΠΕΞ, να διαμορφώσει ένα θετικό προφίλ με τον τρόπο που γνωρίζει πολύ καλά αυτή η κυβέρνηση, την χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσα από επικοινωνιακά τεχνάσματα.

    Όσο συνεχίζεται η απαξίωση του διπλωματικού κεφαλαίου του ΥΠΕΞ, τα λάθη και οι αστοχίες θα συνεχίζονται, με καταστροφικά αποτελέσματα. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και ιδιαίτερα αν είναι κενό περιεχομένου.

  • Ομπρέλες και πέρα βρέχει…

    Ομπρέλες και πέρα βρέχει…

    Εμβριθώς αναλύεται στα ανώτερα κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η επιστροφή του Γιώργου Παπανδρέου στον “αφρό των ημερών” και η σοβαρή πιθανότητα να εκλεγεί πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. Κυρίαρχη, ωστόσο, είναι η άποψη –την οποία εκφράζει και ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος- πως μία τέτοια εξέλιξη θα καταστήσει στέρεο το αφήγημα περί προοδευτικής διακυβέρνησης. Η δήλωση ανακοίνωσης της υποψηφιότητας του πρώτου, άλλωστε, ενισχύει την σχετική πρόβλεψη.

    Αν με την σκλήρυνση της αντιπολιτευτικής στάσης επί των ημερών της Φώφης Γεννηματά το αντιδεξιό πρόσημο έγινε ορατό, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν πως εφόσον εκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου αυτό θα αποκτήσει ταυτοτικά χαρακτηριστικά για το τρίτο κόμμα της Βουλής, σπάζοντας έτσι τη μοναξιά του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και δημιουργώντας γέφυρες απευθείας επικοινωνίας και πιθανώς συνεννόησης στην πορεία προς τις επόμενες (διπλές;) εκλογές.

    Θα ήταν ωστόσο σοβαρό λάθος για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να σπαταλούν την ενεργητικότητά τους αναλύοντας και προεξοφλώντας τις προθέσεις του Παπανδρέου (ή οιουδήποτε άλλου), διότι πρωτίστως εκείνο που έχει σημασία είναι εάν τα στελέχη της Κουμουνδούρου αποδειχθούν ευφυή και έτοιμα να ενσωματώσουν τις όποιες ανακατατάξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς στο δικό τους αφήγημα διακυβέρνησης. Μία από τις εκφράσεις που ακούγονται εδώ και καιρό είναι πως “ο Τσίπρας είναι αναντικατάστατος γιατί μπορεί να συγκεράσει τα ασύμβατα, να κρατά στο ίδιο κόμμα και τον Πάνο Λάμπρου και τον Πάνο Κουρουμπλή” (τα συγκεκριμένα ονόματα τα “δανείζονται” για να επισημάνουν την αντίθεση).

    Αυτό,όμως, που περιγράφεται ως δύναμη του Τσίπρα ίσως, τελικά, να είναι και η αχίλλειος πτέρνα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Η αγωνία, συχνά, να γίνονται συγκερασμοί και να τηρούνται ισορροπίες δρα υπονομευτικά και κρατά τα πολιτικά υποκείμενα καθηλωμένα.

    Τέτοιου είδους εγχειρήματα προϋποθέτουν ένστικτο επιβίωσης και καλές προθέσεις απ΄ όλους, συνήθως, δε, συμβαίνουν όταν υπάρχει η συγκολλητική ουσία της νομής της (κυβερνητικής) εξουσίας. Ένας λόγος παραπάνω όταν πρόσωπα όπως τα παραπάνω -και αρκετά ακόμα- δεν αφορούν παρά μόνο τον συριζαϊκό μικρόκοσμο και ουδεμία απήχηση έχουν στην (ευρεία) κοινωνία. Ίσως και να μην έχουν πείσει καν πως θέλουν να ξανακυβερνήσουν.

    Οι ψηφοφόροι δεν θα στηρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές επειδή διαθέτει έναν αρχηγό δεινό ισορροπιστή που οργανώνει δείπνα κατευνασμού των τάσεων, πρωθυπουργό θα επιλέξουν. Τον οποίο θέλουν εμπνευσμένο, με απαντήσεις στα μεγάλα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και εθνικά θέματα, και, επιπλέον, με στοιχισμένη δίπλα του μία ομάδα διακυβέρνησης που να απαρτίζεται από πρόσωπα πιο αξιόπιστα από αυτά που τώρα κυβερνούν. Το έχει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; Όχι (ακόμα)…

    Τούτων δοθέντων προκαλεί απορία η συζήτηση στην Κουμουνδούρου ενόψει του συνεδρίου (το οποίο θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Φεβρουαρίου), όπως την περιγράφει το εξαιρετικό ρεπορτάζ του Σωτήρη Μπολάκη στο libre.

    Όπως αναφέρεται, “Τσακαλώτος, Βούτσης, Δρίτσας και Σκουρλέτης, εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην εισήγηση του προέδρου πάνω στα «συμφωνηθέντα» για τις ποσοστώσεις στα κορυφαία όργανα που θα εκλεγούν μέσα από το Συνέδριο”! Ε, και;

    Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται (βοηθούντων, φυσικά, και των επικοινωνιακών και μιντιακών μηχανισμών) να ηγεμονεύει απερίσπαστος σε ένα κόμμα που εσωματώνει τον Καραμανλή, τον Σαμαρά, τον Δένδια, την Κεφαλογιάννη και από την άλλη τον Άδωνι, τον Βορίδη, τον Πλεύρη και τη Βούλτεψη, στον ΣΥΡΙΖΑ ομφαλοσκοπούν εσωστρεφώς περί της δόσης “ριζοσπαστικότητας” που θα προκύψει από το συνέδριο και εάν η διεύρυνση εξέπνευσθε τα λοίσθια ή παραμένει ακόμα ως ενεργό αίτημα.

    Ποια είναι, αλήθεια, η πρόταση κάθε “Ομπρέλας” για το κυβερνητικό πρόγραμμα μιας “δεύτερης φοράς”, τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν κυβέρνηση και κράτος, τα μεγάλα ζητήματα; Καμία ουσιαστική συζήτηση, κι όποτε κάνει ένα βήμα μπροστά ο Τσίπρας πρέπει να κάνει και δύο στα πλάγια για να μην παρεξηγηθεί.

    Διότι, εν τέλει, ενώ μερικές βασικές πολιτικές που προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας αποτελούν κτήμα και πρόταγμα της νέας κυβέρνησης που οικοδομείται στη Γερμανία του Όλαφ Σολτς, στην Κουμουνδούρου έχουν βγάλει το αριστερόμετρο και μετρούν τις ριζοσπαστικότητές τους. Και όχι μόνο στη Γερμανία. Από την Πορτογαλία, και την Ισπανία μέχρι τη Δανία και την Ιταλία, τα θέματα αυτά βρίσκονται στη δημόσια συζήτηση ή υλοποιούνται από τις εκεί κυβερνήσεις.

    Δείτε, για παράδειγμα, το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε (SPD, Πράσινοι, Φιλελεύθεροι) στο Βερολίνο και ονομάστηκε από τον Σολτς «το μεγαλύτερο βιομηχανικό εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα, που εφαρμόστηκε στη Γερμανία την τελευταία εκατονταετία.» Και συγκρίνετέ το με μερικές από τις βασικές προτάσεις του Τσίπρα (π.χ αύξηση κατώτατου μισθού) αλλά και με ορισμένες φιλελεύθερες που δεν πρέπει να ενοχοποιούνται.

    Το δωδεκασέλιδο κείμενο, στο οποίο συμφώνησαν Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι, αναφέρονται ως στόχοι μεταξύ άλλων:

    -εντατική προώθηση της ψηφιοποίησης

    -επίσπευση της απαλλαγής της Γερμανίας από τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Για παράδειγμα – το 2030 και όχι το 2038 θα σταματήσει να αξιοποιείται το κάρβουνο για την παραγωγή ενέργειας

    -αύξηση του κατώτερου ωρομισθίου από 9,60 ευρώ στα 12 ευρώ (αίτημα SPD, Πρασίνων)

    -δεν μειώνονται οι συντάξεις (αίτημα SPD, Πρασίνων)

    -δεν αυξάνονται οι φόροι (αίτημα Φιλελευθέρων)

    -δεν χαλαρώνει το φρένο χρέους (αίτημα Φιλελευθέρων)

    -δεν επιβάλλεται όριο ταχύτητας 130 χμ/ώ (αίτημα Φιλελευθέρων)

    -τα δικαιώματα του παιδιού κατοχυρώνονται συνταγματικά

    -κατάργηση της επιβάρυνσης που προβλέπει ο νόμος περί ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (EEG)

    -διάθεση του 2% του εδάφους της χώρας στη στεριά και πολύ μεγαλύτερης έκτασης στη γερμανική ΑΟΖ για αιολικά πάρκα

    -νέα νομοθεσία για τη μετανάστευση – προσέλκυση καταρτισμένου προσωπικού από το εξωτερικό, επίσπευση διαδικασιών παροχής ασύλου και επανένωσης οικογενειών

    -δημιουργία 400.000 νέων διαμερισμάτων ετησίως, από αυτά τα 100.000 με δημόσιες δαπάνες

    -αύξηση των δημόσιων επενδύσεων στον τομέα της έρευνας στο 3,5% του ΑΕΠ

    -δικαίωμα ψήφου στα 16 για τις εθνικές και τις ευρωεκλογές

    Μπορεί κάτι τέτοιο να αποτελέσει τη βάση μιας πιθανής σύγκλισης του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΙΝ.ΑΛ (αναλόγως των εξελίξεων ως προς την εκλογή ηγεσίας), ή και άλλων πολιτικών δυνάμεων και προσωπικοτήτων, ή έχουν αντίρρηση οι συμπαθείς και σεβαστοί “ομπρελοφόροι” της Κουμουνδούρου;

    Διότι, όπως η φύση απεχθάνεται το κενό έτσι και η αδυναμία ενός κόμματος εξουσίας να αναπτύξει αφήγημα διακυβέρνησης και να χτίσει συνθήκες εμπιστοσύνης με μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μπορεί να προκαλέσει μετατοπίσεις. Κι αυτό που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ευχή για τις εξελίξεις στο ΚΙΝ.ΑΛ μπορεί να καταλήξει κατάρα εάν ένα μέρος της εκλογικής του βάσης (που δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο) απογοητευτεί…

  • Ποιός “ξέχασε” τη δικογραφία για τη “λίστα Πέτσα” στη Βουλή, οέο;

    Ποιός “ξέχασε” τη δικογραφία για τη “λίστα Πέτσα” στη Βουλή, οέο;

    Από τον περασμένο Μάιο, δηλαδή εδώ και τουλάχιστον πέντε μήνες, έχει διαβιβαστεί στη Βουλή η δικογραφία με την αναφορά 48 πολιτών που αφορά σε ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων σχετικά με την περίφημη “Λίστα Πέτσα”, προκειμένου να ερευνηθεί το αδίκημα της απιστίας εις βάρος του δημοσίου και δεν το ήξερε κανείς;

    Ηταν παραπεταμένη σε κάποιο αραχνιασμένο συρτάρι και ουδείς ασχολήθηκε;

    Σοβαρά τώρα;

    Και ας υποθέσουμε ότι ο πρόεδρος της Βουλής το είχε ξεχάσει. Τόσα πράγματα απασχολούν τον κύριο Τασούλα, τι να κάνει με ένα μυαλό, χειμώνα-καλοκαίρι;

    Κι ας υποθέσουμε επίσης ότι άλλοι βουλευτές και αντιπρόεδροι της συμπολίτευσης είχαν κάθε λόγο να την ξεχάσουν.

    Τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Κανένα δεν πήρε χαμπάρι τη μήνυση 48 πολιτών που είχε υποβληθεί τον Απρίλιο του ’21; Κανένας εκπρόσωπός τους στο Προεδρείο της Βουλής; Το θέμα δεν συζητήθηκε ποτέ στη Διάσκεψη των Προέδρων; Δεν ενημερώθηκαν από τον Πρόεδρο της Βουλής; Ενημερώθηκαν αλλά δεν έδωσαν σημασία;

    Κι έπρεπε να βγουν δικαστικές πηγές για να μας το θυμίσουν;

    Και οι εκπρόσωποι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που πριν λίγες ημέρες κατέθεσε πρόταση για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τη “Λίστα Πέτσα”;

    Ούτε αυτοί ήξεραν ότι είναι σε εξέλιξη έρευνα από τη Διεύθυνση Ερευνών Οικονομικού Εγκλήματος, που τελεί υπό την καθοδήγηση και συντονισμό του Οικονομικού Εισαγγελέα, για ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες των εκπροσώπων της εταιρίας που ανέλαβε τον διαμοιρασμό των χρημάτων της διαφημιστικής καμπάνιας σε ΜΜΕ και ότι η δικογραφία ήταν στη Βουλή;

    Σοβαρά τώρα; Να αρχίσουμε να ανησυχούμε ότι η αντιπολίτευση αγνοεί ή ξεχνάει και άλλες υποθέσεις; Διότι αν αγνοεί ένα μείζον ζήτημα που τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα άλλα κόμματα έχουν κάνει, δικαίως, σημαία, πρέπει να αρχίσουμε να φανταζόμαστε ότι αγνοούν και το που παν τα… τέσσερα!

    Ετσι για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι στη Διάσκεψη των Προέδρων συμμετέχουν πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και επτά βουλευτές από τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης…

    Μαζική αμνησία; Οέο;

    Σοβαρά τώρα;

  • Πολωνία: Η χώρα αντιμετωπίζει μια «έκρηξη» της Covid-19 αλλά δεν συζητεί τη στιγμή την επιβολή λοκντάουν

    Πολωνία: Η χώρα αντιμετωπίζει μια «έκρηξη» της Covid-19 αλλά δεν συζητεί τη στιγμή την επιβολή λοκντάουν

    Έκρηξη των κρουσμάτων Covid-19 σημειώνεται τις δύο τελευταίες ημέρες στην Πολωνία και, αν η σημερινή τάση συνεχιστεί, θα χρειαστούν δραστικά μέτρα, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Υγείας, αφού η χώρα κατέγραψε περισσότερα από 5.000 κρούσματα μέσα σε 24 ώρες, για πρώτη φορά από το Μάιο.

    «Τις δύο τελευταιες ημέρες βλέπουμε μια έκρηξη της πανδημίας», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο υπουργός Άνταμ Νιτζίλσκι, προσθέτοντας ότι την ερχόμενη εβδομάδα τα κρούσματα σ’ ένα 24ωρο μπορεί να είναι «πολύ πάνω» από τις 5.000.

    Ωστόσο ο υπουργός Υγείας διευκρίνισε πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει συζήτηση για επιβολή νέου λοκντάουν εξαιτίας της Covid-19.

  • Ο Pierrot, για τις τρισδιάστατες τοιχογραφίες του

    Ο Pierrot, για τις τρισδιάστατες τοιχογραφίες του

    Είναι δύσκολο να μην αρέσουν οι μοναδικές και υπέροχες δημιουργίες του καλλιτέχνη δρόμου Pierrot· γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Scaf, δημιουργεί τρισδιάστες οφθαλμαπάτες που μοιάζει να είναι έτοιμες να πηδήξουν από τους τοίχους. Και προσφάτως, ο καλλιτέχνης από τη Λωρραίνη στη Γαλλία έδωσε συνέντευξη στο Bored Panda.

    «Πρωταρχικός μου στόχος είναι να κάνω τον κόσμο να γελάσει. Να διασκεδάσει ο κόσμος και να δραπετεύσει, βλέποντας τα έργα μου. Ζωγραφίζω από μικρός, ο ξάδελφος μου ζωγράφιζε πολύ και ξεκίνησα γκράφιτι το 2001 μ’ έναν φίλο απ’ το σχολείο» λέει.

    Μιλώντας για τα θέματά του, διευκρινίζει: «Δεν έχω κατά νου κάποιο ιδιαίτερο θέμα. Δεν μεταφέρω κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα με την τέχνη μου. Απλά, προσπαθώ να την κρατήσω παιδική και διασκεδαστική». Και συνεχίζει: «Το στυλ μου είναι ως επί το πλείστον 3D και μοιάζει πολύ με καρτούν. Εξαρτάται από τη στιγμή. Έτσι ώστε ο κόσμος που θα ανακαλύψει τα έργα μου να έχει μια στιγμή ελαφράδας σ’ έναν κόσμο που τα πάντα πάνε τόσο γρήγορα και με τέτοια τρέλα. Βλέπω πολύ καρτούν. Ο στόχος μου είναι επίσης να ξεφύγω από τα προβλήματα της καθημερινότητας και να ονειρευτώ».

    «Άρχισα να κάνω 3D σχέδια πριν πέντε ή έξι χρόνια, αλλά ζωγραφίζω εδώ και 20 χρόνια. Εξακολουθώ να ελπίζω ότι θα ζωγραφίζω ακόμη και γέρος με μεγάλη λευκή γενειάδα, οι νεαροί θα με αποκαλούν “ ο γερο-τρελός του χωριού”» δηλώνει. Σε ερώτηση κατά πόσον οι τοιχογραφίες του ενοχλούν, απαντά: «Όχι, στους περισσότερους αρέσουν ή απλά δεν δίνουν σημασία. Ζω σ’ ένα χωριό στη βορειοανατολική Γαλλία. Ο κόσμος δεν πολυβλέπει γκράφιτι και δεν αγαπά και τόσο την τέχνη».

    Έχει δύο συμβουλές. Η πρώτη, για όσους θέλουν να κάνουν τέχνη: «Πάντα να εξασκείστε, μη παρακολουθείτε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άλλα μέσα, ιδιαίτερα στην αρχή. Ζωγραφίζετε, ζωγραφίζετε και ξανά ζωγραφίζετε. Ειδικά, για τη διασκέδαση του πράγματος, όχι για τα χρήματα ή για να γίνετε γνωστοί. Είναι πάθος, πριν γίνει επάγγελμα». Η δεύτερη συμβουλή είναι για εμάς, τους αναγνώστες: «Κρατείστε ζωντανή τη νεανική ψυχή σας, μην είστε πολύ σοβαροί και αυστηροί στη ζωή σας. Να θυμάστε όταν ήσασταν 10 χρονών και ο κόσμος έμοιαζε να είναι μαγικός. Αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής μου και, πάνω απ’ όλα, να έχετε περιέργεια για τα πάντα».

  • “Μεγάλες Χώρες”, “Μεγάλες Ιδέες, μύθοι και αλήθειες

    “Μεγάλες Χώρες”, “Μεγάλες Ιδέες, μύθοι και αλήθειες

    Πρώτιστα οι δημοσιογράφοι και δευτερευόντως οι πολιτικοί διαμορφώνουν την κοινή γνώμη σε όλα τα ζητήματα. Είτε αυτά αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών είτε τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, είτε σε κάτι άλλο.

    Το πολιτικό σύστημα διαμορφώνει το πλαίσιο της δράσης του σε δυο άξονες.

    Πρώτον, αυτό το οποίο θεωρεί αναγκαίο για την πολιτική του επιβίωση μέσα από έναν συνδυασμό «ιδεολογίας» και ρεαλισμού.

    Και δεύτερον την ικανότητα που έχει βάσει του ανθρώπινου κεφαλαίου, της γνώσης και της εμπειρίας που διαθέτει στα ζητήματα που μπορεί να διαχειριστεί.

    Αν παρακολουθήσει κανείς σε βάθος χρόνου τις κυβερνήσεις που ηγήθηκαν της Ελλάδας, θα δει τις διαφοροποιήσεις, βάση των δυο προηγούμενων αξόνων.

    Ο μόνος κοινός τόπος όλων των τύπων άσκησης πολιτικής, χρήσιμο και χρηστικό, είναι φυσικά ότι έχει σχέση με την ανάταση της εθνικής περηφάνιας που λειτουργεί ως βαλβίδα ασφαλείας στα ζητήματα της καθημερινότητας των πολιτών.

    Αυτό δεν είναι φαινόμενο που παρουσιάζεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά σχεδόν στο σύνολο των κρατών, καθώς πολλοί πιστεύουν στο «καλύτερα φτωχός και περήφανος, παρά πλούσιος και υποταγμένος.»

    Τα γεγονότα που προκάλεσαν την χάραξη των σημερινών συνόρων, δεν είναι στο μακρινό παρελθόν. Ακόμα και για την Ελλάδα τα σημερινά της σύνορα διαμορφώθηκαν σχεδόν πριν από 70 χρόνια.

    Όλες σχεδόν οι χαράξεις συνόρων έγιναν μετά από πολεμικές συρράξεις, αφήνοντας πίσω είτε πληθυσμούς, που για δικούς τους λόγους παρέμειναν εκτός των «εθνικών» τους συνόρων, είτε ιστορία που δεν μπορεί να μεταφερθεί έτσι κι αλλιώς.

    Οι αλύτρωτες πατρίδες υπάρχουν για όλους και όχι μόνο για τους Έλληνες.

    Παρότι επίσημα, τουλάχιστον από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, δεν γίνεται καμιά αναφορά για αλύτρωτες πατρίδες, υπάρχουν αρκετοί στην Ελλάδα που πιστεύουν και θέλουν να πάρουν πίσω ότι «χάσαμε».

    Η Ελλάδα, όπως όλες οι χώρες εξάλλου, απλά προστατεύει τις εθνικές μειονότητες που είναι αναγνωρισμένες ή όχι, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου.

    Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι άλλες χώρες στη γειτονιά μας, μόνο που το αφήγημα που έχει αφεθεί από μερίδα του πολιτικού προσωπικού στην Ελλάδα να κυριαρχήσει είναι, ότι όλοι αυτοί έχουν επεκτατικές βλέψεις και εθνικιστικές τάσεις.

    Συχνά οι εκφράσεις «Μεγάλη Αλβανία», «Μεγάλη Σερβία», «Μεγάλη Βουλγαρία», «Νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία» κάνουν την εμφάνιση τους σε άρθρα ή σε σχόλια για δηλώσεις των ηγετών των χωρών τους, προκαλώντας έτσι από τη μια πλευρά φόβο και ανασφάλεια στους πολίτες και από την άλλη ενισχύουν την εθνικιστική ρητορική στο εσωτερικό της Ελλάδας.

    Αυτό που θα πρέπει όμως να ξεκαθαριστεί είναι ότι δεν βρισκόμαστε στις αρχές του 20ου αιώνα και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, μέσα σε λογικά πλαίσια, τα σύνορα μιας άλλης κυρίαρχης χώρας.

    Οι μύθοι που έχουν δημιουργηθεί, περί των Μεγάλων χωρών της περιοχής, ενισχύεται και από πολιτικούς αλλά και δημοσιογράφους, που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, στις χώρες αυτές.

    Αυτοί οι μύθοι πρέπει για το καλό όλων μας να απομυθοποιηθούν. Η συνέχιση αυτής της πρακτικής δεν βοηθάει καθόλου ούτε την ασφάλεια ούτε την σταθερότητα στην περιοχή.

    Οι αλήθειες μπορεί να μην είναι αρεστές σε κυβερνητικούς και πολίτες γιατί καταρρίπτει το αφήγημα τους, όμως είναι αναγκαίες για το αύριο αυτής της τόσο πολυτάραχης περιοχής.

    Όχι δεν θα γίνει η Μεγάλη Αλβανία. Ούτε οι Μεγάλες Σερβία, Βουλγαρία και Τουρκία.

    Για πολλούς και διάφορους λόγους δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί αυτό, ούτε κανείς από τους ηγέτες τους το επιθυμεί στην πραγματικότητα.

    Κανείς δεν θα επιτεθεί σε καμιά χώρα, ούτε καν η Τουρκία, η οποία προκαλεί μεν την Ελλάδα, αλλά δεν παραβιάζει κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως πράττει με την Κύπρο, την οποία δεν αναγνωρίζει ως κυρίαρχη κρατική οντότητα.

    Ούτε η Σερβία, ούτε η Βουλγαρία έχουν τέτοιες βλέψεις. Αυτό που όλοι επιθυμούν είναι να βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση στο παιχνίδι ισχύος που παίζεται στη διεθνή σκηνή, αλλά και στην συσπείρωση του εσωτερικού τους ακροατηρίου, αλλάζοντας την ατζέντα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τους πολίτες των χωρών τους.

    Είναι γνωστό το έργο και το έχουμε δει αρκετές φορές να παίζεται και στην Ελλάδα.

  • Το “σχέδιο Αλεπού”, ο Τσίπρας, ο Παπανδρέου και η εκλογή στο ΚΙΝΑΛ

    Το “σχέδιο Αλεπού”, ο Τσίπρας, ο Παπανδρέου και η εκλογή στο ΚΙΝΑΛ

    Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 το (πανίσχυρο) ΠΑΣΟΚ εφάρμοζε σε βάρος της Αριστεράς το “σχέδιο Αλεπού”, το οποίο πολλοί αποδίδουν στον Κώστα Λαλιώτη, τον πιο εμπνευσμένο πολιτικό στρατηγικό νου αλλά και τακτικιστή στο κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Τι κάνουν οι αλεπούδες; Κατεβαίνουν τη νύχτα στο χωριό, μπαίνουν στα κοτέτσια, πνίγουν τις κότες και φεύγουν. Το πρωί οι νοικοκύρηδες βρίσκουν το κοτέτσι άθικτο αλλά με λιγότερες κότες.

    Αυτό υπέστη (προφανώς και με δική της ευθύνη αφού δεν κατόρθωνε να διατυπώσει κυβερνητική πρόταση) η Αριστερά, μιλώντας με το σύνηθες παράπονο/καταγγελία περί “λεηλασίας” από το παπανδρεϊκό πολιτικό και ιδεολογικό imperium.

    Οι καιροί έχουν αλλάξει από την πρώτη περίοδο των μνημονίων και εντεύθεν, κυρίως λόγω της συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τον Αντώνη Σαμαρά και, αναμφίβολα, λόγω της παρουσίας του χαρισματικού Αλέξη Τσίπρα. Οι ρόλοι άλλαξαν και το ΠΑΣΟΚ-ΕΛΙΑ-ΚΙΝΑΛ βρέθηκε στη θέση του “λεηλατηθέντος”, με μία γιγαντιαία μετακίνηση εκλογικού πληθυσμού προς τον (κυβερνητικό) ΣΥΡΙΖΑ η οποία συνοδεύτηκε με την προσχώρηση πολλών στελεχών με πασοκικό διαβατήριο.

    Αυτά εισαγωγικά και ως αφετηρία σχετικά με τη συζήτηση που γίνεται για την εκλογή ηγεσίας στον μικρό, ταλαιπωρημένο, απαξιωμένο και συρρικνωμένο διάδοχο του ΠΑΣΟΚ. Τι συμφέρει, άραγε, στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: να κερδίσει ο Γιώργος Παπανδρέου, ή, μήπως, ο Ανδρέας Λοβέρδος;

    Η Νικόλ Λειβαδάρη διατυπώνει μερικές σκέψεις και μεταφέρει πληροφορίες και κλίμα στο άρθρο της στο “AN”, σχετικά με το ποια εξέλιξη επιθυμούν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αντιπαραθέτω τα εξής…

    Επί της ουσίας, το δίλημμα αφορά στο κατά πόσο μια ηγεσία Λοβέρδου θα επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να απομυζήσει ακόμα περισσότερο το εκλογικό ακροατήριο του ΚΙΝ.ΑΛ, ή στο εάν μία νίκη Παπανδρέου μπορεί να προκαλέσει “επαναπατρισμό” παλαιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει το μικρό κάδρο που επαναφέρει αντιστρόφως την τακτική της …αλεπούς, υπάρχει, όμως, και το μεγάλο (στρατηγικό) κάδρο.

    Ας υποθέσουμε ότι νικά ο Ανδρέας Λοβέρδος, επιμένοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο “υπαρξιακός αντίπαλος” και ενισχύοντας έτι περαιτέρω το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο του οποίου ήταν εκ των πρωταγωνιστών τα προηγούμενα χρόνια. Ό,τι έχει απομείνει από το αντιδεξιό ακροατήριο του ΚΙΝΑΛ είναι πιθανό να οδεύσει προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντιδρώντας στην υφέρπουσα βεβαιότητα πως μια ηγεσία Λοβέρδου θα προσαρτήσει το μικρό αυτό κόμμα στην ηγεμονία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πόσοι, όμως, είναι τελικά αυτοί οι ψηφοφόροι; Και τι επί της ουσίας θα συνεισφέρουν στον ΣΥΡΙΖΑ; Μία μονάδα, δύο μονάδες;

    Εάν ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατορθώσει –στον χρόνο που απομένει μέχρι τις εκλογές και στο συνέδριο- “πεδίο δόξης λαμπρό” όπου του δίνεται η ευκαιρία να αποτινάξει την εσωστρέφεια και τη μικρή “βαβέλ” της αυταρέσκειας– να συγκρατήσει ή και να αυξήσει το 32% των εκλογών του 2019, οι μικρές μετακινήσεις ψηφοφόρων που μπορεί να προκαλέσει η επικράτηση Λοβέρδου δεν πρόκειται να τον ωφελήσουν ουσιαστικά. Η μεγάλη πολιτική μάχη, άλλωστε, είναι με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με τη νιρβάνα της αμφισημίας που εκπέμπει ενίοτε ο ΣΥΡΙΖΑ, και όχι με τον Λοβέρδο.

    Με όρους εκλογικής αριθμητικής, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ χάσει με σημαντική διαφορά από τη Ν.Δ στην αναμέτρηση της απλής αναλογικής, ελάχιστα μπορεί να αναμένει στην σκληρή αντιπαράθεση που θα ακολουθήσει με το νέο εκλογικό νόμο. Εκεί το δίλημμα Μητσοτάκη για αυτοδυναμία θα είναι ισχυρό και, ως συνήθως συμβαίνει, “ο νικητής τα παίρνει όλα”.

    Εφόσον, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει –και φαίνεται πως ο ίδιος πράγματι το πιστεύει– πως το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προοιωνίζεται ενδιαφέρον μόνο ως κόμμα εξουσίας-οδηγός σε μια ευθυγράμμιση των μικρών και μεγαλύτερων πλανητών της κεντροαριστεράς, τότε η νίκη Παπανδρέου ίσως αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων.

    Αφήγημα προοδευτικής διακυβέρνησης χωρίς εταίρους, άλλωστε, δεν έχει καμία αξία. Θα παραμείνει μετέωρο και ευάλωτο στην κριτική του πρωθυπουργού “με τον Βαρουφάκη;”. Και θα συμπαρασύρει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην αμηχανία. Την οποία το εκλογικό σώμα μυρίζει όπως ο καρχαρίας το αίμα.

    Ακόμα και στην περίπτωση –την οποία προσωπικά δεν θεωρώ ιδιαίτερα πιθανή– που το ΚΙΝ.ΑΛ με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου “επαναπατρίσει” μικρό αριθμό ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που από το 2012, ή το 2015, ψηφίζουν ανελλιπώς, συνειδητά και συντεταγμένα τον Αλέξη Τσίπρα, είναι προτιμότερο ο τελευταίος να διαπραγματευτεί μία κυβέρνηση συνεργασίας με κεντροαριστερή κατεύθυνση με σχετικά δυσμενέστερους (…) όρους, παρά να συνομιλεί με τον εαυτό του.

  • Οι “ό,τι κινείται σφάζεται” και η Δημοκρατία…

    Οι “ό,τι κινείται σφάζεται” και η Δημοκρατία…

    Αίφνης, όλα θα κριθούν από την απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλη Πλιώτα. Η προσβολή στο κοινό αίσθημα από την απόφαση και κυρίως το σκεπτικό της σχετικά με την αποφυλάκιση του νεοναζί πυρηνάρχη της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια που στην ουσία έδωσε την έντολή στα τάγματα εφόδου για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έφερε σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Και προκάλεσε ίλιγγο στο στομάχι κάθε δημοκρατικού πολίτη.

    Ένα χρόνο πριν χιλιάδες πολίτες έκλαιγαν με ενθουσιασμό έξω από το Εφετείο και χειροκροτούσαν για την καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης των νεοναζί. Σήμερα, τρεις απ΄ αυτούς βρίσκονται εκτός φυλακής και ο “ότι κινείται σφάζεται” Γιώργος Πατέλης ατενίζει την ελευθερία λόγω των “ψυχολογικών προβλημάτων του παιδιού του”.

    Εκείνο, ωστόσο, που εξοργίζει είναι το σκεπτικό της απόφασης του εισαγγελέα.

    Πρωτόδικα, ο Πατέλης έχει καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης 10 ετών και δύο μηνών, για απλή συνέργεια στην δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, και για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση του νεοναζιστικού μορφώματος. Από τα δέκα χρόνια όμως έχει εκτίσει μόλις 30 μήνες – 18 προσωρινά κρατούμενος και ένα έτος μετά την περσινή απόφαση.

    Ο πυρηνάρχης της Νίκαιας φέρεται να επικαλέστηκε προβλήματα του παιδιού του και να προσκόμισε σχετικές γνωματεύσεις. Με την απόφαση του Εφετείου, αφήνεται ελεύθερος, με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και την υποχρέωση να παρουσιάζεται σε αστυνομικό τμήμα μία φορά τον μήνα.

    Ο εισαγγελικός λειτουργός κατά την πρότασή του πρότεινε την αποφυλάκισή του Πατέλη με το σκεπτικό πως «δεν υπάρχει σοβαρά μεγάλη πιθανότητα τέλεσης νέας πράξης καθώς το συγκεκριμένο αδίκημα τελέστηκε για συγκεκριμένους λόγους εν όψει συγκεκριμένων συνθηκών».

    Τα κυβερνητικά στελέχη, λαλίστατα παλαιότερα όταν τα συμβούλια φυλακών έδιναν πενθήμερες άδειες στον “αμετανόητο” Δημήτρη Κουφοντίνα, σιώπησαν μπροστά στην προκλητική απόφαση για αποφυλάκιση του πυρηνάρχη της Χρυσής Αυγής.

    Το γεγονός ότι πριν μερικές ημέρες οι “απόγονοι” των νεοναζί προκαλούσαν στα σχολεία της Θεσσαλονίκης διέλαθε μάλλον της προσοχής τους.

    Η ανάρτηση Τσίπρα

    Το πρωί της Τρίτης ήρθε και η έντονη αντίδραση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έγραψε χαρακτηριστικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επικαλούμενος μάλιστα τον Οδυσσέα Ελύτη:

    “7/10/20.

    Στη δίκη της Χρυσής Αυγής ο πυρηνάρχης Πατέλης καταδικάζεται σε 122 μήνες φυλάκισης.

    18/10/21.

    Αφήνεται ελεύθερος με αναστολή.

    «Κι ούτε μια μέρα, μια στιγμή στον τόπο αυτόν, που να μη γίνεται άδικο και φονικό κανένα.»

    Οδ. Ελύτης”

    Η ανακοίνωση της Ν.Δ

    Ανακοίνωση με την οποία στηλίτευει την παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα κατά της αποφυλάκισης του χρυσαυγίτη πυρηνάρχη της Νίκαιας, Γιώργου Πατέλη εξέδωσε η Νέα Δημοκρατία.

    “Ο κ. Τσίπρας, προσπαθεί να καλύψει το έλλειμμα πολιτικής του χρησιμοποιώντας οτιδήποτε συμβαίνει στην επικράτεια προκειμένου να κάνει αντιπολίτευση» αναφέρει στην ανακοίνωσή της η ΝΔ και προσθέτει:

    “Να του θυμίσουμε λοιπόν ότι:

    1. Η Δικαιοσύνη στα κράτη δικαίου είναι ανεξάρτητη. Ο κ. Τσίπρας κάνει στοιχείο της πολιτικής αντιπαράθεσης απόφαση δικαστηρίου και δη του Εφετείου Αθηνών, στην οποία προφανώς δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρέμβει άλλη κρατική λειτουργία.
    2. Με τη Χρυσή Αυγή μαζί κατέβαιναν στις πλατείες των αγανακτισμένων. Μαζί έριξαν την Κυβέρνηση Σαμαρά. Μαζί οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και οι υπόδικοι βουλευτές της ΧΑ συμμετείχαν και φωτογραφίζονταν σε επικοινωνιακές παραστάσεις στο Καστελόριζο. Μαζί υπερψήφιζαν κρίσιμα νομοσχέδια όπως την απλή αναλογική λέγοντας ότι «δεν υπάρχουν μη ευπρόσδεκτες ψήφοι». Οι μαϊμού εταιρείες δημοσκοπήσεων που έστηνε έδιναν στη Χρυσή Αυγή 10% λίγες εβδομάδες πριν μείνει εκτός Βουλής.

    Ενώ με τον Ποινικό Κώδικα που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ παραμονές εκλογών άλλαξαν προς το ευνοϊκότερο οι ποινές για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και καταργήθηκε η στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

    1. Να του θυμίσουμε επίσης ότι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν βρισκόταν αίθουσα για να ολοκληρωθεί η δίκη της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης”.

    Η ΝΔ τονίζει ότι όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν ότι με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας οδηγήθηκε η Χρυσή Αυγή στη Δικαιοσύνη και με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας ολοκληρώθηκε η Δίκη της Χρυσής Αυγής που οδήγησε τους νεοναζί στη φυλακή. «Και με τον νέο Ποινικό Κώδικα που προτείνει η κυβέρνηση αυξάνονται τα όρια πραγματικής έκτισης ποινής στα τρία πέμπτα και τα τέσσερα πέμπτα, από δύο και τρία πέμπτα αντιστοίχως. Ο κ. Τσίπρας θέλει να τα ξεχάσει. Οι πολίτες ξέρουν και θυμούνται» καταλήγει η ΝΔ.

    Η τοποθέτηση του ΚΚΕ

    Το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του τονίζει ότι «προκαλεί έντονα το λαϊκό αίσθημα και προσβάλλει βάναυσα τα θύματα της εγκληματικής δράσης της ναζιστικής Χρυσής Αυγής η σημερινή απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών της Αθήνας, για την αποφυλάκιση του διαβόητου πυρηνάρχη της Νίκαιας Γιώργου Πατέλη».

    «Ένα χρόνο μόλις μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η απόφαση αποφυλάκισης του επικεφαλής του Τάγματος Εφόδου, που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα και ευθύνεται για δεκάδες εγκληματικές επιθέσεις κατά μεταναστών, του γνωστού «ό,τι κινείται σφάζεται», με το προκλητικό σκεπτικό ότι δεν είναι επικίνδυνος για τη διάπραξη νέων εγκλημάτων, είναι απαράδεκτη και εξοργιστική» προσθέτει η ανακοίνωση.

    «Η σημερινή απόφαση αντικειμενικά συνδυάζεται με το κλίμα προκλητικής ανοχής, που καλλιεργούν οι μηχανισμοί του αστικού κράτους και η κυβέρνηση, απέναντι στη νέα εγκληματική δράση των ναζιστών της Χρυσής Αυγής και των παραφυάδων της, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, την επίκληση της ανιστόρητης θεωρίας των δύο άκρων, που την αθωώνει. Αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι το αστικό κράτος και οι θεσμοί του ούτε θέλουν ούτε μπορούν ποτέ να ξεκόψουν οριστικά με το φασισμό, γιατί το εκμεταλλευτικό σύστημα τον έχει ανάγκη. Να τον αξιοποιεί πολύμορφα ενάντια στο λαό, να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» για το χτύπημα του εργατικού και λαϊκού κινήματος» υπογραμμίζει το ΚΚΕ και επισημαίνει καταληγοντας στην ανακοίνωσή του: «Επιβεβαιώνει τις προειδοποιήσεις του ΚΚΕ ότι κανένας εφησυχασμός απέναντι στη φασιστική δράση δεν επιτρέπεται. Λαϊκή επαγρύπνηση και κινητοποίηση τώρα, για την απόκρουση και απομόνωση των φασιστών παντού, οργάνωση του αγώνα για την ανατροπή του σάπιου συστήματος, που γεννά και τρέφει τα φασιστικά και ναζιστικά εκτρώματα», αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

  • Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζε για πρόεδρο στο ΚΙΝΑΛ…

    Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζε για πρόεδρο στο ΚΙΝΑΛ…

    O Γιώργος Παπανδρέου θα ανακοινώσει την οριστική του απόφαση απόψε – μετά το απόγευμα, αφού επιστρέψει από την Κωνσταντινούπολη.

    Ποια θα είναι αυτή η απόφαση; Εδώ που έφθασε, μάλλον δεν έχει και πολλές εναλλακτικές πέραν της καθόδου στην αρένα για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Παρά ταύτα, όσοι γνωρίζουν το παρασκήνιο λένε ότι μέχρι χθες το βράδυ η υποψηφιότητά του δεν είχε ακόμη «κλειδώσει». Το βλέπει με «θέρμη» έλεγαν, αλλά ακόμη δεν έχει καταλήξει.

    Με τον Παπανδρέου άλλωστε, είναι αλήθεια πως ποτέ κανείς δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Το βασικό σενάριο όμως παραμένει εκείνο του ολικού come back. Και αποτελεί talk of the town αρκετά πέραν τον τειχών της Χαριλάου Τρικούπη – τουλάχιστον έως το Μαξίμου και την Κουμουνδούρου.

    Στο Μαξίμου η αμηχανία μπερδεύεται – και καλύπτεται – με την απαξίωση. Όχι μόνον του Παπανδρέου, αλλά εν γένει του ΚΙΝΑΛ. Είναι η ίδια γραμμή της απαξίωσης που είχε εγκαινιάσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Βουλή απέναντι στην Φώφη Γεννηματά. Οι συναινέσεις και οι γέφυρες δεν αφορούν την κυβέρνηση, το εκλογικό δίλημμα έτσι κι αλλιώς, όπως το έθεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην ΔΕΘ είναι «αυτοδυναμία ή χάος» και, εν τέλει, ποιος νοιάζεται; «Οσα συμβαίνουν στο ΚΙΝΑΛ αφορούν το πολύ 500 άτομα σε Χαριλάου Τρικούπη και πέριξ», είναι το μήνυμα που εκπέμπεται.

    Είτε είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους και για την αυτοδυναμία, είτε το plan B τους χωρά ένα και μοναδικό σενάριο – εκείνο του ΚΙΝΑΛ με πρόεδρο Λοβέρδο.

    Στην Κουμουνδούρου είναι αλλιώς. Δεν παρεμβαίνουν στις εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ, δεν εμπλέκονται και δεν πρόκειται να εμπλακούν, αλλά συζητούν και δεν το κρύβουν. Όπως δεν κρύβουν πια ότι μέχρι την περασμένη εβδομάδα ήθελαν να επανεκλεγεί πρόεδρος η Φώφη Γεννηματά. Θεωρούσαν ότι, παρά τις ισορροπίες που κρατούσε, είχε τραβήξει οριστική διαχωριστική γραμμή με την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διαπίστωναν ότι άφηνε χώρο για ρωγμές στο «αντιΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο και έβλεπαν πεδίο για μετεκλογικές γέφυρες – εάν και εφόσον οι κάλπες της απλής αναλογικής βγάλουν όντως προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης.

    Τώρα, κοινός «προτιμώμενος» υποψήφιος στην Κουμουνδούρου δεν υπάρχει. Για αρκετούς – για τους υπέρμαχους των σκληρών και μετωπικών συγκρούσεων –  ο ιδανικός για τον ΣΥΡΙΖΑ πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ θα ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος. Θεωρούν ότι έχει καθαρή «ατζέντα Μητσοτάκη» , ότι θα διώξει αντί να φέρει αριστερόστροφους ψηφοφόρους στο κόμμα του, και πως σε καμία περίπτωση δεν απειλεί με επαναπατρισμό νυν αναποφάσιστων και παλαιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που το 2015 και το 2019 είχαν επιλέξει ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, βλέπουν ότι μια προεδρία Λοβέρδου μπορεί να έχει διαλυτικές συνέπειες στο ΚΙΝΑΛ προς όφελος του ΣΥΡΙΖΑ.

    Οι πιο προβληματισμένοι το βλέπουν διαφορετικά. Βλέπουν ότι μια προεδρία Λοβέρδου σημαίνει και το τέλος της προοδευτικής διακυβέρνησης. Με το ΚΙΝΑΛ εκτός παιχνιδιού και με το ΚΚΕ ιστορικά εκτός, μένει μόνον το ΜέΡΑ 25 του Γιάνη Βαρουφάκη. Η προοπτική δεν συζητείται καν.

    Οι ίδιοι βλέπουν επιφυλακτικά και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Περιγράφουν την υποψηφιότητά του ως «αχαρτογράφητα νερά»., δεν διακρίνουν το πολιτικό του στίγμα και  δεν είναι καθόλου σίγουροι για το τι θα κάνει μετεκλογικά.

    Εδώ ακριβώς η κουβέντα φθάνει στον Γιώργο Παπανδρέου. Η μία εκδοχή λέει πως μπορεί να «κόψει» αντιδεξιές-κεντροαριστερές ψήφους και να κάνει εκλογική ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ένα ενδεχόμενο, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να κοιτά περισσότερο το μεγάλο, στρατηγικό κάδρο. Εκεί, καταγράφεται το σκληρό αντιδεξιό στίγμα του Γιώργου Παπανδρέου, η – και ιστορική – απόστασή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπως και το γεγονός ότι στην πρώτη δημόσια παρέμβασή του μετά την αποχώρηση Γεννηματά επέλεξε να μιλήσει για «προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης».

    Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας χθες το βράδυ, όταν ρωτήθηκε στην συνέντευξή του στον Alpha, είπε ότι θα ήταν άκομψο και άκαιρο να εκφράσει «ο,τιδήποτε μπορεί να εκληφθεί ως επιλογή στον έναν ή τον άλλον υποψήφιο».

    Πρόσθεσε όμως και το εξής: «Το μόνο που θα πω είναι ότι για μας είναι πάρα πολύ κρίσιμο να υπάρξει την επόμενη μέρα, όχι μόνο από το ΚΙΝΑΛ, την επόμενη μέρα συνολικά για τη χώρα, η προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης – μιας κυβέρνησης που θα ξαναβάλει τη χώρα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».

    Συνομιλητές του θυμίζουν δύο ακόμη πράγματα που είχε πει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, σε λιγότερο φορτισμένο χρόνο, στις αρχές του καλοκαιριού. Είχε πει τότε για τον Ανδρέα Λοβέρδο ότι «είναι προφανές πως έχει ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό σχέδιο και το

    εκπέμπει. Μιλώ για την ανάγκη το ΚΙΝΑΛ να γίνει ένας δορυφόρος της ΝΔ». Και για τον Γιώργο Παπανδρέου είχε δηλώσει πως «εκφράζει θέσεις και προτάσεις οι οποίες είναι πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, από ό,τι άλλων στελεχών του χώρου του ΚΙΝΑΛ» …

  • Η εργαλειοποίηση του πόνου του άλλου και τα όρνεα των ΜΜΕ

    Η εργαλειοποίηση του πόνου του άλλου και τα όρνεα των ΜΜΕ

    Οι περιπέτειες της υγείας δύο προβεβλημένων πολιτικών, της κυρίας Φώφης Γεννηματά και της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη και η δημοσιοποίησή τους από τις ίδιες, πέρα από τα κύματα συμπάθειας, συμπαράστασης και ειλικρινούς ενδιαφέροντος που προκάλεσαν σε ευρύτατα στρώματα απλών πολιτών, αποτελούν και υποδείγματα γενναιότητας, θάρρους, ειλικρίνειας από τις ίδιες.

    Πέρα όμως κι από αυτά, τα προσωπικά χαρακτηριστικά των δύο γυναικών, αποτελούν και πολιτικές συν-δηλώσεις που αφορούν την “ορατότητα” όλων των ανθρώπων που έχουν χτυπηθεί από τον καρκίνο και άλλες σοβαρές παθήσεις καθώς και μήνυμα κοινού αγώνα μαζί τους, μήνυμα δύναμης και κουράγιου αλλά και ευαισθητοποίησης όλων των άλλων που όντας τυχεροί, μη έχοντας οι ίδιοι ή κάποιος αγαπημένος τους, ένα σοβαρό νόσημα, ίσως δεν κατανοούν τη σφοδρότητα αυτής της μάχης για τη ζωή. Και θα είναι ευχής έργον, με αφορμή αυτό, να υπάρξει ευαισθητοποίηση και από πλευράς πολιτείας για την ανάληψη δράσεων σε στο επίπεδο της πρόληψης και της αντιμετώπισης του καρκίνου και στήριξης όσων νοσούν και των οικογενειών τους. Κάτι που πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα αντικαρκινικά κέντρα, νοσοκομεία και δομές, σε όλη τη χώρα.

    Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω επισκιάζονται από αρνητικά υποδείγματα με πρώτο, το νοσηρό τρόπο που ορισμένα Μέσα και κυρίως κάποια “ταμπλόιντ”, έντυπα και ψηφιακά, αντιμετωπίζουν το θέμα, με ένα μίγμα κυνισμού και άκρατου κουτσομπολιού που ευτελίζει τη σημασία του και καταρρακώνει την βαθιά ανθρώπινη διάστασή του. Δεν θα αναφερθώ στους επαίσχυντους τίτλους που “κρεμάστηκαν” στα “μανταλάκια” ούτε και στις “λεπτό προς λεπτό” περιγραφές της “κατάστασης της υγείας” των δύο πολιτικών. Ακόμη περισσότερο απάνθρωπες είναι οι “πολιτικές” αναλύσεις των “εξελίξεων” που πυροδοτεί η ασθένεια και η εργαλειοποίηση τους. Τα “σίριαλ” που στήνονται για να “πουλήσουν” λίγα φύλλα, λίγα ποσοστά τηλεθέασης, λίγες περισσότερες επισκέψεις σε μιαρούς ιστότοπους.

    Το φαινόμενο δεν είναι βέβαια καινούργιο. Η εργαλειοποίηση του πόνου των άλλων, ακόμη και του θανάτου είναι κάτι που χάνεται στα βάθη της ιστορίας των ΜΜΕ και το είδαμε και πρόσφατα ακόμη και με το θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη. Το είδαμε με τον θάνατο του Παντελίδη, το είδαμε με το δυστύχημα του Mad-Clip, το βλέπουμε σε συνέχειες με την υπόθεση με το βιτριόλι. Κανιβαλισμός. Εμπόριο θανάτου από τα όρνεα της “ενημέρωσης”

    Η εργαλειοποίηση της προσωπικής περιπέτειας, του δυστυχήματος, της ασθένειας και του θανάτου είναι η κορύφωση του κυνισμού και της αντικοινωνικότητας, Είτε αυτό αφορά μεμονωμένα πρόσωπα είτε πολλά θύματα. Είτε είναι ένα τροχαίο στην παραλιακή λεωφόρο είτε μια τραγωδία όπως αυτή στο Μάτι. Το να “μετράς φέρετρα” και να τα χρεώνεις στους αντιπάλους σου είναι επαχθές. Είναι το πολιτικό εμπόριο του θανάτου. Είναι αυτό που αντί να βάζει φραγμό στις “φυλλάδες”, τους δίνει “αέρα” να συνεχίζουν τις αθλιότητές τους.

    Ομως, εξίσου απαράδεκτο είναι το να επικαλείσαι μία προσωπική περιπέτεια ενός συνανθρώπου σου για να επιτεθείς και να “φρονηματίσεις” τον αντίπαλό σου. Ο πόνος του άλλου δεν είναι και δεν πρέπει ποτέ να γίνεται “ευκαιρία”. Για κανέναν και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και για οποιονδήποτε λόγο. Στοιχειώδης ευπρέπεια υπαγορεύει να μην παραβιάζεται αυτή η λεπτή αλλά εξαιρετικά σημαντική γραμμή ανάμεσα στην επίκληση για ανθρωπιά και στην κατάφωρη παραβίασή της.

    Τη Δευτέρα, στην Ολομέλεια της Βουλής, ο πρωθυπουργός κατά την έναρξη της ομιλίας του, ξεπέρασε οριακά αυτή τη γραμμή καθώς εκφράζοντας τις ευχές του για την υγεία της Φώφης Γεννηματά επιχείρησε να “φρονηματίσει” τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης λέγοντας:

    «Επειδή μερικές φορές αυτές οι ανθρώπινες δοκιμασίες θα πρέπει να μας ευαισθητοποιούν περισσότερο, καλό είναι να έχουμε υπόψη μας ότι σε τέτοιες στιγμές όπου εκ των πραγμάτων τέτοιες περιπέτειες μεγάλες μονοπωλούν και δικαιολογημένα την επικαιρότητα, ίσως είναι μια ευκαιρία να δείξουμε κύριε Τσίπρα, περισσότερα αντανακλαστικά καταλλαγής, αλληλοσεβασμού και να μπορούμε επιτέλους να είμαστε αντίπαλοι χωρίς να είμαστε εχθροί. Χωρίς να προσωποποιούμε όλες τις πολιτικές μας αντιπαραθέσεις, χωρίς να θεωρούμε, γιατί αυτό κάνετε ουσιαστικά, ότι οτιδήποτε στραβό υπάρχει σε αυτή τη χώρα, υπάρχει προσωπική ευθύνη δική μου, του πρωθυπουργού δηλαδή»

    Καταλλαγή και αλληλοσεβασμός ανάμεσα σε αντιπάλους που δεν είναι εχθροί σημαίνει ότι κανείς δεν σηκώνει το δάχτυλο για να “διδάξει” τον άλλον. Σημαίνει επίσης ειλικρινή ανάληψη ευθυνών. Προσωπικών και πολιτικών. Πάνω από όλα όμως σημαίνει ανθρωπιά. Αυτή που απαγορεύει την εργαλειοποίηση του πόνου του διπλανού μας ως ευκαιρία επίθεσης και αποποίησης ευθυνών.

    Ας ελπίσουμε ότι το παραπάνω απόσπασμα εξέφραζε μόνο το λογογράφο και όχι τον ίδιο τον πρωθυπουργό στον οποίο οφείλουμε να ευχηθούμε κουράγιο για την περιπέτεια που κι αυτός βιώνει στο πλάι της αδελφής του.

    Αυτονόητες, βέβαια, οι θερμότερες ευχές μας για τις κυρίες Γεννηματά και Μπακογιάννη…

  • Ξεκινάει επίσημα ο διάλογος για τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης

    Ξεκινάει επίσημα ο διάλογος για τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης

    Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επανεκκινεί επίσημα σήμερα τον δημόσιο διάλογο για τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που περιορίζει τα δημόσια ελλείμματα στο 3% και το χρέος στο 60% του ΑΕΠ, καταγράφοντας τις εξελίξεις μετά την κρίση της COVID-19.

    Η δημόσια συζήτηση για την αναθεώρηση του πλαισίου της οικονομικής διακυβέρνησης στην ΕΕ είχε ξεκινήσει για πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 2020, πριν την πανδημία COVID-19. Η συζήτηση αυτή διακόπηκε προκειμένου τα κράτη-μέλη να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας, η οποία οδήγησε στην αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, μέχρι το Δεκέμβριο του 2022.

    Παρουσιάζοντας το σχετικό έγγραφο για την επανεκκίνηση της διαβούλευσης για τους δημοσιονομικούς κανόνες, ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις εξέφρασε την άποψη ότι η Ευρώπη πλέει τώρα σε πιο ήρεμα νερά μετά την αναταραχή της πανδημίας και οι προσδοκίες για ανάπτυξη έχουν επιτευχθεί. Ωστόσο, τόνισε ότι η κρίση έχει κάνει κάποιες προκλήσεις πιο ορατές, όπως τα υψηλότερα ελλείμματα και το υψηλότερο χρέος, έχει διευρύνει τις αποκλίσεις και τις ανισότητες και η ανάγκη για επενδύσεις είναι μεγαλύτερη. «Χρειαζόμαστε κανόνες οικονομικής διακυβέρνησης που μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προκλήσεις κατά μέτωπο», είπε ο Β. Ντομπρόβσκις, επισημαίνοντας ότι χρειάζεται δημόσια συζήτηση, να ακουστούν οι απόψεις και οι ιδέες για να υπάρξει συναίνεση στις όποιες αποφάσεις.

    Στο ίδιο μήκος κύματος τοποθετήθηκε και ο Επίτροπος Οικονομίας Πάολο Τζεντιλόνι. Ανέφερε ότι μετά το πρωτοφανές σοκ του περασμένου έτους, η οικονομία της Ευρώπης ανακάμπτει δυναμικά, τονίζοντας ότι «τώρα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η μελλοντική μας ανάπτυξη θα είναι βιώσιμη». Ο ίδιος τόνισε ότι η αναθεώρηση της οικονομικής διακυβέρνησης ξεκινά με φόντο τις τεράστιες επενδυτικές ανάγκες, καθώς η κλιματική έκτακτη ανάγκη γίνεται πιο έντονη κάθε χρόνο που περνά. Ωστόσο, ο Επίτροπος Οικονομίας ανέφερε ότι η ισχυρή δημοσιονομική υποστήριξη που παρέχεται κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχει οδηγήσει το χρέος σε υψηλά επίπεδα και αυτό καθιστά ακόμη πιο σημαντικό να υπάρχει ένα αποτελεσματικό δημοσιονομικό πλαίσιο. «Είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον της Ένωσης», είπε χαρακτηριστικά.

    Η δημόσια διαβούλευση απευθύνεται στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, στις εθνικές κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, στις κεντρικές τράπεζες, στην ΕΚΤ και στον ακαδημαϊκό κόσμο και θα παραμένει ανοιχτή έως τις 31 Δεκεμβρίου. Μέχρι τότε, οι δημόσιες αρχές και όλοι οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να υποβάλουν τις προτάσεις τους. Η Επιτροπή θα αξιολογήσει τις προτάσεις και θα εξετάσει όλες τις απόψεις που θα εκφραστούν κατά τη διάρκεια της διαβούλευσης και θα παρουσιάσει τις οδηγίες και τις κατευθύνσεις της για τις αλλαγές στο πλαίσιο της δημοσιονομικής διακυβέρνησης, το πρώτο τρίμηνο του 2022. Στόχος είναι η επίτευξη ευρείας συναίνεσης, έγκαιρα, πριν από το 2023.

    Αυτό που τονίζει, προς το παρόν, η Επιτροπή είναι ότι από την ίδρυσή του, το πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ οδήγησε τα κράτη μέλη να επιτύχουν τους στόχους της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής τους, να συντονίσουν τις οικονομικές τους πολιτικές, να αντιμετωπίσουν τις μακροοικονομικές ανισορροπίες και να εξασφαλίσουν υγιή δημόσια οικονομικά. Ωστόσο, η Επιτροπή παραδέχεται ότι παραμένουν ορισμένα «τρωτά σημεία» τα οποία το δημοσιονομικό πλαίσιο δεν έχει αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Επιπλέον, επισημαίνεται ότι “το οικονομικό πλαίσιο έχει αλλάξει σημαντικά από τότε που θεσπίστηκαν για πρώτη φορά οι κανόνες”.

    Σύμφωνα με την Επιτροπή, η δημόσια συζήτηση σχετικά με την αναθεώρηση του πλαισίου οικονομικής διακυβέρνησης θα πρέπει να λάβει υπόψη και να αντιμετωπίσει τα ζητήματα που εντοπίστηκαν τον Φεβρουάριο του 2020. Επιπλέον, θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τις νέες προκλήσεις που επισημαίνονται από την κρίση της COVID-19. Θα μπορούσε επίσης να αντλήσει χρήσιμα διδάγματα από την επιτυχή αντιμετώπιση της πολιτικής της ΕΕ στην πανδημία, ιδίως από τη διακυβέρνηση του μηχανισμού ανάκαμψης και ανθεκτικότητας (RRF)

    H Επιτροπή τονίζει, τέλος, ότι «μια ευρεία και χωρίς αποκλεισμούς δέσμευση με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία ευρείας συναίνεσης σχετικά με την πορεία προς τα εμπρός για το πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ». Συνεπώς, η Επιτροπή καλεί τα ενδιαφερόμενα μέρη να συμμετάσχουν στη συζήτηση και να εκφράσουν τις απόψεις τους σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο έχει λειτουργήσει το πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης μέχρι τώρα και για πιθανές λύσεις για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητάς του.

  • Το «Φάγωμα των Μήλων»

    Το «Φάγωμα των Μήλων»

    Ακούγεται σαν μια υπόθεση διαφορών μεταξύ αγροτών. Αντιθέτως, ήταν μια σειρά από αγωγές οι οποίες διήρκεσαν, σχεδόν, 30 χρόνια και αφορούσαν δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα της ψυχαγωγίας και της τεχνολογίας. Συγκεκριμένα: τους Beatles και τον Steve Jobs.

    Η ιστορία αναφέρει ότι ο George Harrison ήταν αυτός o οποίος άκουσε για πρώτη φορά το όνομα Apple Computer, αμέσως μετά την ίδρυση της, το 1977. Δίχως χάσιμο χρόνου, κινητοποιεί το προσωπικό για τις νομικές διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσουν για λογαριασμό της Apple Corps, μιας εταιρείας πολυμεσικών εφαρμογών που δημιούργησαν οι τέσσερις Beatles, τον Ιανουάριο, του 1968, σε αντικατάσταση της προηγούμενης που είχαν με την επωνυμία Beatles Ltd.

    Σκοπός των τεσσάρων ήταν, η νέα εταιρική μορφή, να αναπτυχθεί ως Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης επικεντρωμένο στην ψυχαγωγία. Διέθετε στούντιο ηχογραφήσεων, κινηματογραφικό στούντιο, τομέα ανάπτυξης ηλεκτρονικών συστημάτων και παραγωγής ηχογραφημάτων (δισκογραφική). Όλα αυτά λειτουργούσαν κάτω από την διάσημη ετικέτα με το πράσινο μήλο.

    Με την πάροδο των χρόνων το τμήμα παραγωγής ηχογραφημάτων, της Apple corps, ήταν το μόνο που επέζησε από της δραστηριότητες του ομίλου, λόγω των πολλών επανεκδόσεων και της εκμετάλλευσης του περιεχομένου από αρχεία.

    Το 1978, η Apple Corps μηνύει την Apple Computer για κλοπή και παράνομη χρήση του ονόματος της κι έτσι, μετά από τρία χρόνια, το 1981, κατέληξαν σε μια συμφωνία με την οποία θα μπορούσαν οι δύο εταιρείες να συνυπάρξουν λειτουργώντας, όμως, ως χωριστές επιχειρηματικές σφαίρες. Οι δύο δυνάμεις θα ένωναν την Ψυχαγωγία με τους Υπολογιστές. Κατόπιν αυτής της συμφωνίας, η εταιρεία του Jobs πλήρωσε για δικαιώματα χρήσης του ονόματος Apple, 80.000$.

    Αλλά, δεν θα ήταν η τελευταία φορά που τα δύο μήλα προσπαθούσαν να «φαγωθούν» μεταξύ τους προκειμένου να αρπάξουν τη μπουκιά του ενός από το άλλο. Καθώς προχωρούσε η δεκαετία των ’80 και οι υπολογιστές έγιναν πιο περίπλοκοι με νεότερες εφαρμογές αυξάνοντας έτσι το εύρος των εργασιών που θα μπορούσε να επιτύχει ένα τυπικό μηχάνημα της Apple, πολλαπλά προϊόντα στη σειρά Macintosh σχεδιάστηκαν και κυκλοφόρησαν στη διεθνή αγορά για δημιουργία και αναπαραγωγή μουσικής κάτι που οι άνθρωποι της Apple Corps θεώρησαν ότι οι άνθρωποι των εργαστηρίων του Jobs παραβιάζανε τους όρους της συμφωνίας που είχαν συνάψει οι δύο εταιρείες, μεταξύ τους, το 1981.

    Λίγο καιρό μετά, αφότου η Apple Computer ανακοίνωσε το Musical Instrument Digital Interface (MIDI), το οποίο επέτρεπε στους υπολογιστές να αλληλεπιδρούν με μουσικά όργανα, η εταιρεία παραγωγής ηχογραφημάτων των Beatles ξεκινά, έναν νέο αγώνα με αγωγές και μηνύσεις.

    Η Apple Computer «συμφώνησε ότι δεν θα χρησιμοποιούσαν ούτε θα καταχωρούσαν τα σήματά τους για εξοπλισμό εξειδικευμένο και εφαρμογές που θα φορούσαν τις ηχογραφήσεις ή την αναπαραγωγή μουσικού περιεχομένου», δήλωσε ο δικηγόρος των Beatles, Nicholas Valner, στους Los Angeles Times, το 1991, μετά τη δίκη η οποία είχε ήδη παραταθεί για περισσότερο από εννέα μήνες. «Με άλλα λόγια, αν έφτιαχναν έναν υπολογιστή που θα μπορούσε να το κάνει αυτό, δεν θα είχαν το δικαίωμα να τον ονομάσουν Apple. Θα έπρεπε να το ονομάσουν Orange ή κάτι παρόμοιο».

    Ο Christopher Escher, εκπρόσωπος μιας εταιρείας νέων τεχνολογιών, επεσήμανε ότι οι υπολογιστές ήταν ικανοί για κάθε είδους λειτουργίες κι ότι η μουσική ήταν ένα μικρό κομμάτι αυτής της πίτας. Οι υπολογιστές της Apple είναι «εργαλεία παραγωγικότητας γενικής χρήσης», εξήγησε. «Μπορούν να κάνουν πολλά διαφορετικά πράγματα με πολλούς συνδυασμούς. Είναι υπολογιστές και με δυνατότητες επεξεργασίας ήχου».

    Αυτή η διαφορά των δύο εταιρειών διέκοψε την παραγωγή πολλαπλών προϊόντων για την Apple Computer, η οποία φοβόταν την απώλεια που θα προέκυπτε από το αποτέλεσμα της δίκης αφού θα την εμπόδιζε να κυκλοφορήσει οποιοδήποτε σύστημα ή εφαρμογή ικανά να πραγματοποιούν οτιδήποτε σχετίζεται με τη μουσική. Πολλοί εργαζόμενοι ήταν πικραμένοι για τον καυγά στην αίθουσα του δικαστηρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας ήχος συναγερμού στο λειτουργικό σύστημα του Macintosh το 1991 είχε τον τίτλο Sosumi (so sue me) «οπότε μηνύστε με». Ακρότητες.

    Τελικά προσγειώνοντας κάπου ανάμεσα στην πικρία και στην επιχειρηματικότητα, τα δύο Μήλα κατάφεραν να καταλήξουν σε μια συμφωνία, με αποτέλεσμα να επιτευχθεί άλλος ένας διακανονισμός που θα κλείσει οριστικά την υπόθεση στις 9 Οκτωβρίου 1991. Η Computer συμφώνησε να πληρώσει στο Σώμα 26,5 εκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση, καλύπτοντας παράλληλα όλα τα νομικά έξοδα.

    Ο διακανονισμός σκιαγράφησε περαιτέρω τους ξεχωριστούς κόσμους που θα μπορούσαν να καταλάβουν οι δύο εταιρείες. Η Apple Corps διατηρούσε τα δικαιώματα της για «δημιουργικά έργα των οποίων το κύριο περιεχόμενο είναι η μουσική» ενώ η Apple Computer είχε πλέον τη δυνατότητα να κατασκευάζει και να εμπορεύεται προϊόντα που «θα αναπαράγουν, τρέχουν, παίζουν ή αλλιώς παρέχουν τέτοιο περιεχόμενο». Ουσιαστικά, η εταιρεία των Beatles συμφώνησε ότι οι υπολογιστές μπορούσαν να παίζουν τα μουσικά προϊόντα της.


  • Περί Εξεταστικής…

    Περί Εξεταστικής…

    Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για τη σύσταση Εξεταστικής επιτροπής σχετικά με τις λίστες Πέτσα και την Opinion Poll (διερεύνηση σύνδεσης δημοσκοπήσεων της εταιρείας με απευθείας αναθέσεις), η οποία συγκεντρώνει, ως φαίνεται, τη συναίνεση και των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης, θα μπορούσε να ένας ελάχιστος κοινός τόπος όλων των πολιτικών δυνάμεων σε περίοδο συχνά άσκοπης πόλωσης και “εχθροπάθειας”.

    Είτε γιατί το πιστεύει, είτε ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, η κυβερνητική πλειοψηφία δήλωσε αρχικώς πως συναινεί. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε, άλλωστε, την πρώτη δοκιμή -και επιβράβευση– της δικής της πρωτοβουλίας στην τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος δια της οποίας δίνεται η δυνατότητα και στην αντιπολίτευση να συγκροτεί εξεταστικές επιστροπές εφόσον συγκεντρώσει 120 ψήφους βουλευτών.

    «Το Σύνταγμα με το άρθρο 68 παρ. 2, σε ό,τι αφορά στο δικαίωμα σύστασης εξεταστικής επιτροπής από την αντιπολίτευση ορίζει ότι η αντιπολίτευση με πρόταση 60 βουλευτών της δικαιούται να καταθέσει πρόταση για σύσταση εξεταστικής για τα πεπραγμένα της παρούσας κυβέρνησης, η οποία και συστήνεται αν πάρει τουλάχιστον 120 ψήφους.

    Για ευνόητους πολιτικούς λόγους η κυβέρνηση ζητά την χρονική διεύρυνση του προς ερεύνηση αντικειμένου μιας τέτοιας Εξεταστικής επιτροπής, ως προς το σκέλος που αφορά τις δημοσκοπήσεις.

    Επ΄αυτού αξίζει να σημειωθούν τα εξής:

    1.Με την αναθεώρηση του Συντάγματος η συγκεκριμένη “πρόνοια” αφορά το δικαίωμα που αποκτά η αντιπολίτευση να ελέγξει τα πεπραγμένα της κυβέρνησης-εφόσον υπάρχουν οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Συνιστά, υπό μία έννοια, ένα “αντιπολιτευτικό προνόμιο” που αποσκοπεί -κατά τον νομοθέτη- στην εύρυθμη λειτουργία του κοινοβουλευτικού ελέγχου (της εκάστοτε κυβέρνησης) και εξισορροπεί εν μέρει τη δυνατότητα που έχει η (εκάστοτε) κυβερνητική πλειοψηφία να εισηγείται τη συγκρότηση εξεταστικών ή και προανακριτικών επιτροπών. Δυνατότητα που ασκήθηκε ήδη από την παρούσα κυβερνητική πλειοψηφία.

    2.Οι καταγγελίες των κομμάτων της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης σχετικά με τις λίστες Πέτσα αφορούν αυστηρά το χρονικό διάστημα της πανδημίας και την θητεία της σημερινής κυβέρνησης. Δεν αποτελούν, δηλαδή, αντικείμενο που μπορεί να διευρυνθεί χρονικά, καθώς επί της θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ), ούτε πανδημία είχαμε, ούτε καμπάνιες τέτοιου τύπου πραγματοποιήθηκαν. Εκείνο (μόνο) που μπορεί να τύχει χρονικής διεύρυνσης είναι το δεύτερος σκέλος της προτεινόμενης διερεύνησης και αφορά την πιθανή χειραγώγηση κάποιων δημοσκοπήσεων. Ως προς αυτό η αντιπολίτευση δηλώνει πως δεν έχει αντίρρηση και παραπέμπει στα συνταγματικά προβλεπόμενα που επιτρέπουν στην κυβερνητική πλειοψηφία να ζητήσει και να επιβάλλει αυτή τη χρονική διεύρυνση για το διάστημα μετά το 2015, ώστε, όπως λέγουν κυβερνητικά στελέχη, να ερευνηθούν πιθανές “ανάρμοστες σχέσεις” της κυβέρνησης Τσίπρα με εταιρείες όπως η VoxPop και η Bridging Europe. Ακόμα περισσότερο: ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δήλωσε στη Βουλή πως το κόμμα του θα συναινέσει υπέρ αυτής της χρονικής διεύρυνσης.

    3.Η Εξεταστική επιτροπή -εφόσον συγκληθεί- δεν πρέπει (και δεν έχει δικαίωμα) να βάλει απέναντί της όλες τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και όλες τις δημοσκοπήσεις. Δεν δικάζονται οι πολιτικές έρευνες. Και κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ -αλλά όχι μόνο αυτός- δημιούργησε την αίσθηση πως “του φταίνε όλες οι μετρήσεις”. Δεν έχει συνωμοτήσει το σύμπαν εναντίον του και καλά θα κάνει να δει τι ακριβώς δεν κάνει εκείνος σωστά ώστε να μην καρπώνεται από τις σημαντικές απώλειες του κυβερνητικού έργου. Ο ΣΥΡΙΖΑ εισηγείται τη διερεύνηση της πιθανής χειραγώγησης στις μετρήσεις συγκεκριμένης εταιρείας (Opinion Poll). Αυτό και μόνο αυτό.

    4.Η κυβερνητική πλειοψηφία επιθυμεί -όπως έχουν αναφέρει κάποιοι υπουργοί- να διερευνηθούν και τα “έργα και οι ημέρες” επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τις -όντως αλλοπρόσαλλες- μετρήσεις της VoxPop και της Bridging Europe. Εάν, ωστόσο, είχε στοιχεία ή έστω υποψίες για κάτι τέτοιο διέθετε άπλετο χρόνο και πλήρεις κοινοβουλευτικές δυνατότητες να έχει ζητήσει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής επ΄ αυτού από το καλοκαίρι του 2019 μέχρι την ώρα που “έσκασε” το σκάνδαλο Κουρτς στην Αυστρία. Δεν το έπραξε. Ως εκ τούτου δημιουργεί την εντύπωση εύλογα πως ζητά τώρα κάτι τέτοιο για να εξισορροπήσει το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, μπορεί να το κάνει στο πλαίσιο της προτεινόμενης από την αντιπολίτευση διαδικασίας, έχοντας, μάλιστα, και την συναίνεσή της.

    Πολιτικά δεν θα αλλάξει κάτι σημαντικό. Οι εταιρείες μετρήσεων θα συνεχίσουν να αποτυπώνουν διψήφια διαφορά υπέρ του κυβερνώντος κόμματος εφόσον διαπιστώνουν πως αυτό είναι το αποτύπωμα στην κοινωνία. Δεν θα εκφοβιστούν από την όποια διερεύνηση της περίπτωσης μιας μόνο εταιρείας. Θα ήταν αφελές εάν πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο. Από την άλλη, δε, η κυβέρνηση, έχουσα την πλειοψηφία στη Βουλή και την εξεταστική επιτροπή, θα δείξει πως δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από τους χειρισμούς σχετικά με τις λίστες Πέτσα. Αυτό δηλώνει άλλωστε.

    Κοινοβουλευτικά και συνταγματικά, όμως, θα ήταν σημαντική στιγμή να επιτευχθεί ευρεία συνεννόηση. Και η κυβέρνηση θα’χει να το λέει πως υλοποιήθηκε άψογα μια δική της μεταρρύθμιση για την λειτουργία του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Την οποία ίσως κάποτε χρειαστεί να την επικαλεστεί και η ίδια ως αξιωματική αντιπολίτευση για να ελέγξει τα πεπραγμένα της επόμενης ή μεθεπόμενης κυβέρνησης.