Μήνας: Μάιος 2021

«Τρελαίνομαι όταν βλέπω ασχήμια. Παλεύω την ασχήμια, γιατί η Ελλάδα καταστρέφεται σε ταχύτερο χρόνο από ό,τι σε έναν εφιάλτη εξαιτίας της παντελούς έλλειψης αισθητικής», είχε δηλώσει ο διεθνούς φήμης σχεδιαστής μόδας Γιάννης Τσεκλένης σε συνέντευξη του το 2016 στο Βήμα.

Ο μεγάλος σχεδιαστής που έφυγε από τη ζωή το Γενάρη του 2020 δεν πρόλαβε να δει, ευτυχώς γι’ αυτόν, το αγλάισμα της αισθητικής που χτίστηκε πόντο-πόντο και νότα-νότα σε μια διετία.  

Τι να πρωτοθαυμάσεις;

Τα τσιμέντα της Ακρόπολης που έχουν άρωμα από την ανοικοδόμηση της Αθήνας τη δεκαετία του 50 επί Καραμανλή;.

Τα πασχαλιάτικα κουνελοαυγά του Πατούλη τα «εμπνευσμένα» από τους αλήστου μνήμης εορταστικούς στολισμούς της εποχής των Συνταγματαρχών;

Τον Μεγάλο Περίπατο, όχι του Πέτρου της Άλκης Ζέη, αλλά του Μπακογιάννη, που έφερε το Μαϊάμι και την Πόλη των Αγγέλων στην καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας;

Την Ζαννή στην Ακρόπολη να άδει τον εθνικό ύμνο κάνοντας να ανατριχιάσει μέχρι και την ξενιτεμένη Καρυάτιδα ενώ η Beyonce έσκιζε τα ιμάτια της;

Η την Μόνικα, όχι την Bellucci, να τραγουδά «ευρωπαϊκά» στο Ζάππειο καταφέρνοντας να κυλήσουν δάκρυα στα μαρμάρινα μάτια του αγάλματος του Ζάππα από την κατάντια;

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά που συμβαίνουν και παρενοχλούν την αισθητική. Το δυσμενές όμως είναι ότι αυτόν τον αντιαισθητικό συντηρητισμό και την έλλειψη φαντασίας τα εξάγουμε στο εξωτερικό.Απαξιώνουμε δυστυχώς τον πολιτισμό και την τέχνη μέσα από εικόνες και πράξεις που δεν συνάδουν με το μακρινό μεν, αλλά παρελθόν μας δε. Η απώλεια μιας πραγματικής αστικής τάξης στην ελληνική κοινωνία και η επέλαση του απαίδευτου νεοπλουτισμού καθιέρωσε το κιτς όχι μόνο στην ατομική συναίσθηση της αισθητικής αλλά το προήγαγε σε εθνική συνείδηση.
Τα έχουμε καταφέρει πολύ καλύτερα στο κοντινό παρελθόν. Υπάρχει η μαγιά και η μαγκιά για να δημιουργήσουμε. Αρκεί οι κυβερνώντες να αφήσουν ανεμπόδιστα τους ειδικούς να το πράξουν και να μην το πράττουν αυτοί ως ειδικοί.

Η αισθητική, το καλόν ή το κάλλος αλλιώς, είναι σίγουρα υποκειμενική καθώς εισάγει τη φαντασία, το φανταστικό, στην διέγερση των αισθήσεων. Όμως δεν παύει να έχει τα όρια και τους περιορισμούς της στην κοινή λογική και αισθητική.

ΥΓ. Οι πληροφορίες πάντως ότι ο Ζάππας αναζητείται με silver alert κι ότι η Καρυάτιδα στο Βρετανικό Μουσείο ζήτησε Βρετανική υπηκοότητα δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα.

Φωτογραφία: Η περιοχή της Ακρόπολης το 1903

Ήταν 15 Ιουνίου 2015, η επίφοβη σκιά του Donald Trump δεν είχε απλωθεί ακόμη σε κάθε τετραγωνικό μέτρο των ΗΠΑ, ο εφησυχασμός πως το εκλογικό σώμα θα επιδείξει τη δέουσα σοβαρότητα πίσω από το παραβάν ήταν διάχυτος  -ήταν και 10% επάνω σε κάθε δημοσκόπηση η Hillary…

Ωστόσο, ήταν ένας Καναδός, μυθικός καλλιτέχνης, που έδειχνε ανήσυχος με τις εξελίξεις, θέλησε να αφυπνίσει με παράδοξο τρόπο τους βαριεστημένους Δημοκρατικούς.

«Ο Neil Young απαγορεύει να παίζεται στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Trump το τραγούδι του Keep on Rockin’ in a Free World» ήταν οι πηχυαίοι τίτλοι των ενημερωτικών outlets τη συγκεκριμένη ημέρα.

Αυτοί που παρακολουθούν από πολύ κοντά τον Trump γνωρίζουν πως ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ είναι τόσο αλαζόνας που θα μπορούσε να καμαρώνει με την All Star λίστα των μουσικών που του απαγόρευσαν να παίζουν τα τραγούδια του στις συγκεντρώσεις του:

Neil Young, REM, Twisted Sister, Adele, Elton John, The Rolling Stones, Queen, Luciano Pavarotti (Πνευματικοί Δικαιούχοι του έργου του), Steven Tyler, Pharrell Williams, Rihanna, Guns ‘N’ Roses, Ozzy Osbourne, Leonard Cohen, μεταξύ άλλων -η λίστα είναι τεράστια.

Το μόνο αντίστοιχο που θυμάμαι να συνέβη στην Ελλάδα ήταν όταν το 2011 η Μυρσίνη Λοΐζου που απαγόρευσε να παίζεται το τραγούδι – φετίχ του ΠΑΣΟΚ, Καλημέρα Ήλιε (σε στίχους και σύνθεση του πατέρα της, Μάνου Λοΐζου) στις εκδηλώσεις του κόμματος -ακούστηκε βέβαια στο δεύτερο συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, το 2019, μαζί με το Bella Ciao (!).

Όλες αυτές οι πληροφορίες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και άχρηστες, αν ο Μιθριδάτης δεν αποφάσιζε να επανεμφανιστεί με ένα τραγούδι με πολιτικό στίχο, σε συνδυασμό με την παρουσία της Μόνικα στο Ζάππειο για τον εορτασμό των 40 χρόνων από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι κοινό έχουν αυτά τα δύο γεγονότα; Αναδείχθηκαν από τους «αντιπάλους»!

Είναι αλήθεια πως το τραγούδι του Μιθριδάτη κατάφερε να επισκιάσει οποιοδήποτε θέμα πήγε να αναδειχθεί στην πολιτική ατζέντα των προηγουμένων ημερών. Το Twitter, το πιο πολιτικοποιημένο από τα social media, σείστηκε από τους στίχους του 13λεπτου act του ξεχασμένου καλλιτέχνη. Όσο η ενόχληση των μεν κορυφωνόταν, τόσο η αποθέωση των δε, εντεινόταν. Ο συνδυασμός αυτός έφερε το τραγούδι στο YouTube να έχει πάνω από 650.000 προβολές μέσα σε 72 ώρες.

Τι ενόχλησε τη φιλοκυβερνητική μερίδα των media -απαξίωσε τραγούδι και καλλιτέχνη τάχιστα, αλλά και τους φίλα προσκείμενους στην κυβέρνηση; Οι στίχοι του Μιθριδάτη δεν περιγράφουν κάτι άλλο πέρα από όσα υποστηρίζει στο σύνολό της η αντιπολίτευση. Δηκτικοί οι στίχοι, αλλά έχουν γραφτεί και εξυπνότερα στα social media. Ή μήπως το μέγεθος του Μιθριδάτη είναι τέτοιο που μπορεί να ρίξει κυβέρνηση; Όχι φυσικά!

Αλλά όταν τα στρατευμένα τραγούδια καταφέρνουν να περάσουν τα περιθωριακά στεγανά και να γίνουν μέρος της ποπ κουλτούρας, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος της κανονικοποίησης του είδους. Περισσότερα τραγούδια με κοινωνικοπολιτικό στίχο, περισσότερες συζητήσεις για τα κακώς κείμενα στα νεανικά στέκια -ειδικά από τη στιγμή που οι προσκαίρως ξύλινες κάσες ονόματι «ηχεία» θα αποκτήσουν και πάλι σφυγμό. Δεν μπορεί να μην τρομάζει το μέγεθος της αποδοχής του act, όταν το συγκεκριμένο είδος δεν είχε ταρακουνήσει πριν τα mainstream κοινά της χώρας. Υπάρχουν καλλιτέχνες του συγκεκριμένου είδους που μιλάνε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κομμάτια της νεολαίας, αλλά οι στίχοι τους προφανώς και είναι υπαινικτικοί ή αλληγορικοί σε αντίθεση με του Μιθριδάτη.

Στην αντίπερα όχθη πήγε να σταθεί η Μόνικα -αν και ο Μιθριδάτης δεν είπε ποτέ πως στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης. Αν η τωρινή κυβέρνηση είχε φωνή, θα είχε επιλέξει αυτή της νεαρής ερμηνεύτριας, η οποία είχε την τύχη σε νεαρή ηλικία να τραγουδήσει στο Ηρώδειο και να ξετυλίξει το εύρος των συχνοτήτων που παράγει η φωνή της, συνοδεία πιάνου, στο Ζάππειο, στο πλαίσιο του εορτασμού των 40 χρόνων από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι ειρωνείες των αντιπολιτευόμενων δεν έλειψαν -αν κάτι έλειψε ήταν η διάθεση να ασχοληθούν με την ίδια ένταση που υπερασπίστηκαν τον Μιθριδάτη.

Φαίνεται πως η Μόνικα, κλείνοντας το μάτι στη ΝΔ,  δεν έχει πρόβλημα να γίνει το νέο πρόσωπο που θα αντικαταστήσει τον Σταμάτη Σπανουδάκη και παλαιότερα τον Σταύρο Ξαρχάκο. Εκείνη δεν επικοινωνεί κάποιο κοινωνικό μήνυμα, βέβαια, εκτός από την αγάπη της για την πατρίδα που εκφράστηκε με το τραγούδι που έγραψε για το 1821, λαμβάνοντας ωστόσο χλιαρή υποδοχή.

Είναι προφανές πως οι ραψωδοί μακρινών αιώνων θα είχαν πεινάσει στην εποχή μας. Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, το κολασμένο πάθος, οι παράφορες αγάπες και οι κολασμένοι εραστές περνούν απαρατήρητοι -αν υπάρχουν. Κανείς δεν θα γράψει ένα τραγούδι που θα μείνει στον αιώνα για κάποιον ηρωικό τραπεζίτη, έναν παθιασμένο οικονομολόγο, δεν υπάρχει σαγηνευτική μελωδία να ακολουθεί τέτοιου είδους ήρωες.

Φαίνεται, όμως, πως το momentum ευνοεί τις πολιτικές τοποθετήσεις καλλιτεχνών -κάτι που σε καιρούς πολιτικής ύφεσης απαγορεύεται δια ροπάλου από τους αδαείς Έλληνες μάνατζερ. Προστίθεται έτσι μια ακόμη μεταβλητή στις πολιτικές εξισώσεις, αφού με τον τρόπο τους κινητοποιούν ένα απολιτίκ ή βαριεστημένο -με τα πολιτικά- κοινό.

Ο Trump δεν έχασε τις εκλογές επειδή οι καλλιτέχνες που είχε απέναντί του έπεισαν τους ψηφοφόρους του πως δεν είναι καλός πρόεδρος. Έχασε τις εκλογές γιατί εκείνοι κινητοποίησαν όλους όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν στις προηγούμενες. 

Μιθριδάτης – Για να μην στα χρωστάω

Η εμφάνιση της Μόνικα στο Ζάππειο

Φωτογραφία: Ο Ραψωδός, Clovis Cazes (1913)

Δεν έχει όρια η υποκρισία των Γερμανών. Ειδικά όταν πρόκειται να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν.

Το Βερολίνο αναγνώρισε χθες επισήμως ως γενοκτονία τις φρικαλεότητες και τις σφαγές που διέπραξε το Ράιχ στις αρχές του 20ου αιώνα στην αφρικανική χώρα που σήμερα αποκαλείται Ναμίμπια ,αλλά από το 1884  ως το 1915 ήταν γερμανική αποικία. Σύμφωνα με ιστορικούς, οι Γερμανοί αποικιοκράτες εξόντωσαν από το 1904 ως το 1908 περίπου 65.000 από τα 80.000 μέλη της φυλής Χερέρο και τουλάχιστον 10.000 από τα 20.000 μέλη της φυλής Νάμα, που ζούσαν στη σημερινή Ναμίμπια.

 «Είμαι χαρούμενος και ευγνώμων που καταφέραμε να καταλήξουμε σε συμφωνία με τη Ναμίμπια για το πώς να αντιμετωπίσουμε το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της κοινής μας ιστορίας», δήλωσε ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας. Αναγνώριση μεν της γενοκτονίας και ωραία λόγια συγγνώμης από τους Γερμανούς αξιωματούχους για «πολιτική και ηθική υποχρέωση» , αλλά προσοχή :

«Δεν  υπάρχουν νομικές αξιώσεις αποζημίωσης στις οικογένειες των δεκάδων χιλιάδων θυμάτων», όπως προεξοφλεί η Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Η συμφωνία είναι για να θεραπεύσει τις πληγές», τονίζει η γερμανική εφημερίδα .

Το Βερολίνο αποδέχτηκε βέβαια να χορηγήσει ποσό ύψους 1,1 δισεκατομμυρίων ευρώ  τα επόμενα …30 χρόνια για έργα στη Ναμίμπια μέσω της ίδρυσης ενός ταμείου αρωγής, αλλά ξεκαθάρισε : Αποζημιώσεις… nein ! «Τα 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ δεν πρέπει να θεωρηθούν ως αποζημιώσεις ή επανορθώσεις , αλλά ως συμβολή στο καλύτερο μέλλον για τη χώρα και τους κατοίκους της» ,προειδοποιεί η FAZ, απευθυνόμενη ουσιαστικά στους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας που έχουν προσφύγει σε δικαστήρια στη Νέα Υόρκη και διεκδικούν τεράστια ποσά. Για την ιστορία μάλιστα ,στις διαπραγματεύσεις των δύο κυβερνήσεων που είχαν αρχίσει το 2015, μέχρι πρόσφατα η Γερμανία έδινε στη Ναμίμπια 11,7 εκατομμύρια ευρώ για να κλείσει η συμφωνία, προκαλώντας φυσικά βάναυσα την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Αλλωστε , το Βερολίνο δεν θέλει να δημιουργήσει παγκόσμιο προηγούμενο! Όταν μάλιστα παραμένει ανοικτός ο φάκελος των φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Ναζί στην Ελλάδα, στην Πολωνία, στην Ιταλία στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ενας «φάκελος», που ειδικά για την Ελλάδα (οι διεκδικούμενες επανορθώσεις φτάνουν τα 289 δισ. ευρώ) ,δεν αποκλείεται να ανοίξει η νέα γερμανική κυβέρνηση υπό την ηγεσία ή την καθοριστική συμμετοχή των Πρασίνων, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία. Οι Πράσινοι μαζί με την Αριστερά κατέθεσαν άλλωστε σχετική ερώτηση που συζητήθηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή στις 25 Μαρτίου- ανήμερα της επετείου των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση- για να ανοίξει διάλογος με την Αθήνα για τις πολεμικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο .

Μπορεί το αίτημα να απορρίφθηκε από την πλειοψηφία Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών, αλλά η υπόθεση παραμένει ανοικτή για την νέα ,γερμανική κυβέρνηση. Ισως γι` αυτό η απερχόμενη κυβέρνηση  Μέρκελ να βιάστηκε να κλείσει τώρα όπως όπως το θέμα με τη Ναμίμπια. Για να μην υπάρξει «κακό» προηγούμενο  με τις Ελληνικές και Πολωνικές διεκδικήσεις.

Σε …Γερμανούς της Ναμίμπια τα κονδύλια

Ο Γερμανός ακαδημαϊκός και ακτιβιστής Χένιγκ Μέλμπερ, ο οποίος έχει μελετήσει την ιστορία της Ναμίμπια, λέει ότι και  άλλες πρώην αποικιακές δυνάμεις στην Ευρώπη είχαν εκφράσει ιδιωτικά τις ανησυχίες τους για τη συμφωνία, καθώς θα δώσει το έναυσμα για διεκδικήσεις σε πολλές πρώην αποικίες στην Αφρική, την Νοτιοανατολική Ασία και αλλού . Η Τανζανία για παράδειγμα, μια άλλη πρώην γερμανική αποικία, όπου επίσης διαπράχτηκαν γερμανικές φρικαλεότητες, δεν αποκλείεται να αρχίσει να διεκδικεί αποζημιώσεις.

Η Γερμανία ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη αποικιακή δύναμη στα τέλη του 19ου-αρχές 20ου αιώνα, ελέγχοντας  το Καμερούν, το Τόγκο, τη Γερμανική Ανατολική Αφρική (Τανζανία), το Κινέζικο Τσίνγκταο και νησιά του Ειρηνικού. Λόγω του γεγονότος μάλιστα ότι η Γερμανία ενώθηκε ως κράτος το 1870 -πολύ αργά σε σχέση με τις άλλες αποικιοκρατικές δυνάμεις της εποχής-μπήκε πολύ βίαια στον αποικιακό ανταγωνισμό πυροδοτώντας σφαγές ,εξεγέρσεις και πολέμους στις αποικίες που κατακτούσε. Με τη γερμανική ήττα στον Α ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γερμανικές αποικίες μοιράστηκαν στη συνέχεια μεταξύ των άλλων αποικιακών δυνάμεων.

Αλλά και τα 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ που θα δοθούν στη Ναμίμπια τα επόμενα 30 χρόνια πάλι σε …Γερμανούς θα πάνε. Ναι καλά διαβάσατε: Το 70% της καλλιεργήσιμης γης της αφρικανικής αυτής χώρας ανήκει σε πρώην Γερμανούς έποικους, που παρέμειναν μετά το τέλος της γερμανικής αποικιοκρατίας το 1915. Πόσοι είναι αυτοί οι Γερμανοί στη Ναμίμπια; Το 0,75% του πληθυσμού, αλλά κατέχουν σχεδόν όλη τη γη. Ενας από τους απογόνους των Γερμανών εποίκων μάλιστα ,διαθέτει σήμερα  ένα αγρόκτημα επτακοσίων  τετραγωνικών χιλιομέτρων .

Μένει να αποδειχτεί βέβαια με την πάροδο του χρόνου αν θα εφαρμοστούν οι υποσχέσεις και για αυτά τα 1,1 δισεκατομμύρια στη Ναμίμπια, γιατί οι Γερμανοί είναι ιστορικά πολύ φειδωλοί όταν πρόκειται να πληρώσουν.
Να θυμηθούμε  μάλιστα και τις «αποζημιώσεις» που δεν έλαβε ποτέ η Ελλάδα για τα διαβόητα «μαύρα ταμεία» της Siemens .Με βάση τον εξωδικαστικό συμβιβασμό το 2012 του ελληνικού δημοσίου με την γερμανική εταιρεία, η Siemens θα δαπανούσε τα επόμενα πέντε χρόνια 90 εκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα «σε φορείς που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και έχουν ως σκοπό την καταπολέμηση της διαφθοράς, της απάτης και του ξεπλύματος χρήματος, αλλά και για πανεπιστημιακά προγράμματα και 100 υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές». Η γερμανική εταιρεία δεσμευόταν επίσης να κάνει επένδυση 100 εκατ. ευρώ στη χώρα μας και να δώσει άλλα 60 εκατομμύρια για ένα νέο εργοστάσιο. Τίποτα απ` όλα αυτά δεν εφαρμόστηκε, δείχνοντας και την …αξία της γερμανικής αξιοπιστίας!

Το τίμημα της ανθρώπινης ζωής

«Η συμφωνία  δεν είναι τίποτα άλλο από ένα …πραξικόπημα δημοσίων σχέσεων για τη Γερμανία και μια πράξη εξαπάτησης από την κυβέρνηση της Ναμίμπια», λένε οι οργανώσεις «Ovaherero Traditional Authority» και  «Nama Traditional Leaders Association», που εκπροσωπούν σήμερα τις φυλές Χερέρο και Νάμα .
«Αλήθεια ,ποιο είναι το τίμημα της ανθρώπινης ζωής;» είναι το ερώτημα που θέτει το BBC σε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα για την εφιαλτική ιστορία της γερμανικής αποικιοκρατίας στη Ναμίμπια. «Πώς αντισταθμίζεται  η καταστροφή μιας ολόκληρης της κοινωνίας;», διερωτάται το βρετανικό δίκτυο.

Ο Γερμανός ιστορικός Βόλφραμ Χάρτμαν, που δίδαξε ιστορία της Ναμίμπια στο Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας Γουίντχοκ , περιγράφει στο Der Spiegel τις γερμανικές αποικιοκρατικές φρικαλεότητες : «Κατά τη διάρκεια του πολέμου ,μεταξύ του 1904 και του 1908,  οι φυλές Χερέρο και Νάμα δεν σφαγιάστηκαν απλά. Πέθαναν μαζικά από δίψα, ασιτία ή δολοφονήθηκαν κλεισμένοι σε  στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλοι εκτοπίστηκαν και διώχτηκαν από τη χώρα. Μετά το τέλος του πολέμου το 1907, οι δύο φυλές ήρθαν αντιμέτωπες με τα γενοκτονικά δεινά του καταπιεσμένου πληθυσμού: Δεν μπορούσαν να κατέχουν γη ή ζώα και υποχρεώθηκαν  να φορούν στο λαιμό μια μεταλλική ταυτότητα για να κυκλοφορούν. Ο στόχος ήταν να εξασφαλιστεί ένα προλεταριάτο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τους Γερμανούς εποίκους ως σκλάβοι. Εργάζονταν άλλωστε ως σκλάβοι σε αγροκτήματα και ορυχεία, κάτι που ισοδυναμούσε με κοινωνικο-ψυχολογική-πολιτιστική γενοκτονία.

Είναι απίστευτο ότι  μέλη των δύο φυλών επέζησαν από όλα αυτά. Αλλά τα τραύματα αυτά εξακολουθούν να είναι χαραγμένα έως σήμερα στις ψυχές των απογόνων τους», λέει ο καθηγητής Χάρτμαν. Μετά τη γενοκτονία, το μεγαλύτερο μέρος της γης των δύο φυλών, χωρίστηκε σε ιδιωτικά αγροκτήματα που μοιράστηκαν σε Γερμανούς εποίκους. Σήμερα , οι  περισσότεροι Χερέρο και Νάμα ζουν  σε  άθλιες παραγκουπόλεις που φιλοξενούν άλλωστε ,το 40% των κατοίκων της Ναμίμπια. Πολλοί Χερέρο εργάζονται άλλωστε και  σήμερα με πενιχρούς μισθούς στους απογόνους των Γερμανών  αποίκων που χρησιμοποιούσαν τους παππούδες τους ως σκλάβους… «Μερικοί από αυτούς , ιδίως οι νέοι , αρνούνται αυτή τη ζωή και θέλουν να καταλάβουν τη γη των παπούδων τους με τη βία» ,λέει στο BBC ο ακτιβιστής Λάιντλο Περινγκάντα και προσθέτει:«Ίσως έτσι λοιπόν, να σταματήσει  η γερμανική κυβέρνηση να παίζει  κρυφτό μαζί μας».

Τα κρανία των Αφρικανών στο Βερολίνο

Για την ιστορία , η περιοχή αυτή της Αφρικής ανακηρύχτηκε το 1884 από τον «σιδηρούν καγκελάριο» Βίσμαρκ σε προτεκτοράτο της Γερμανίας .Πρώτος κυβερνήτης τοποθετήθηκε μάλιστα ο  δικαστής  Χάινριχ Ερνστ Γκέριγκ, πατέρας του διαβόητου ναζιστή ηγέτη , Χέρμαν Γκέριγκ. Όταν τον Ιανουάριο του 1904 οι Χερέρο και οι Νάμα  εξεγέρθηκαν κατά των Γερμανών εποίκων που τους είχαν πάρει τη γη, το Βερολίνο έστειλε στο προτεκτοράτο τους τον  διαβόητο στρατηγό φον Τρότα, γνωστό και με το ψευδώνυμο «καρχαρίας», καθώς είχε μετάσχει και στην άγρια καταστολή της εξέγερσης των  Μπόξερ στην Κίνα,τρία χρόνια νωρίτερα, το 1901.Τον Αύγουστο του 1904 ο φον Τρότα νίκησε τις δύο φυλές στη μάχη του Οχαμακάρι ,για να ξεκινήσει η γενοκτονία τους.

Και μια τραγική «λεπτομέρεια»: Τα κρανία εκατοντάδων νεκρών Αφρικανών εστάλησαν λίγα χρόνια μετά  στη Γερμανία για …επιστημονικά  πειράματα του διαβόητου καθηγητή Ιατρικής Οϊγκεν Φίσερ που διηύθυνε το Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και Κληρονομικότητας στο Βερολίνο. Μετέπειτα μέλος του Ναζιστικού κόμματος ο Φίσερ ,ήθελε τα κρανία των Αφρικανών για να δικαιολογήσει «επιστημονικά» την υπεροχή της Αριας γερμανικής  φυλής. Το άθλιο έργο του Φίσερ χρησιμοποίησε μάλιστα ο Χίτλερ στο βιβλίο του Mein Kampf για να υποστηρίξει την Αρια φυλή. Στις θεωρίες του Φίσερ βασίστηκαν οι ρατσιστικοί “Νόμοι της Νυρεμβέργης» το 1935 με τους οποίους ο ρατσισμός έγινε επίσημη κρατική πολιτική των Ναζί.

Για να μην ξεχνάμε , δηλαδή…