Την αξιοπιστία των στοιχείων που δημοσιοποίησε ο Δήμος Αθηναίων για τα 6.800 επικίνδυνα κτίρια στην πρωτεύουσα αμφισβητεί ο καθηγητής Νίκος Μπελαβίλας.
Με αριθμητικά δεδομένα για το αθηναϊκό κτιριακό απόθεμα, επισημαίνει ότι οι φάκελοι επικινδυνότητας δεν ταυτίζονται με επικίνδυνα κτίρια και προειδοποιεί ότι η σύγχυση μπορεί να προκαλέσει αδικαιολόγητο πανικό, αλλά και να ανοίξει τον δρόμο για την κατεδάφιση διατηρητέων.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
6.800 επικίνδυνα κτίρια στην Αθήνα; Ας προσέχουμε λίγο την αριθμητική!
Τόσα επικίνδυνα κτίρια ανακοίνωσε ο Δήμαρχος Αθηναίων ότι υπάρχουν στον Δήμο. Φανταστείτε το μέγεθος! Με άλλα λόγια, σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο της Κυψέλης ή του Κολωνακίου θα έπρεπε να υπάρχουν δύο έως τέσσερα κτίρια που θεωρούνται επικίνδυνα.
Ενημερωθήκαμε από τις δηλώσεις του δημάρχου, ότι κάθε χρόνο προστίθενται περίπου 100 νέοι φάκελοι επικινδυνότητας. Αυτό σημαίνει ότι, για να συγκεντρωθούν οι 6.800 φάκελοι που δημοσιοποιήθηκαν, θα χρειάζονταν 68 χρόνια καταγραφής με τον σημερινό ρυθμό. Δηλαδή, μιλάμε για φακέλους που φτάνουν μέχρι το 1960! Μάλλον κάποιος στην Πολεοδομία δεν τα πηγαίνει καλά με την αριθμητική και ενημερώνει τον δήμαρχο με πρόχειρα στοιχεία, προκαλώντας αδικαιολόγητο πανικό.
Εξηγούμαι.
Ο Δήμος Αθηναίων διαθέτει περίπου 2.800 διατηρητέα κτίρια. Εκατοντάδες από αυτά βρίσκονται σε εξαιρετική κατάσταση. Ενδεικτικά αναφέρω τη Βουλή, τη Μεγάλη Βρετανία, την Αθηναϊκή Τριλογία, το Πολυτεχνείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, καθώς και ολόκληρες περιοχές όπως η Πλάκα και το Θησείο.
Τα πραγματικά επικίνδυνα διατηρητέα αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος αυτού του συνόλου. Παράλληλα, ο Δήμος Αθηναίων διαθέτει συνολικά περίπου 65.000-70.000 αυτοτελή κτίρια.
Αν, όμως, πιστέψουμε τα στοιχεία που δημοσιοποιεί ο Δήμος, τότε περίπου το 10% των κτιρίων της Αθήνας είναι επικίνδυνα! Με άλλα λόγια, σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο της Κυψέλης ή του Κολωνακίου θα έπρεπε να υπάρχουν δύο έως τέσσερα επικίνδυνα κτίρια.
Το μέγεθος είναι εξωπραγματικό.
Στην πραγματικότητα, τα κτίρια που είναι πράγματι επικίνδυνα – και όχι απλώς κλειστά, εγκαταλελειμμένα ή χωρίς χρήση – αποτελούν, σύμφωνα με τις καταγραφές, ένα μικρό κλάσμα του αθηναϊκού κτιριακού αποθέματος χαμηλότερο του 1%.
Γιατί, λοιπόν, ο δήμαρχος της Αθήνας αναφέρεται στο τεράστιο ποσοστό του 10%;
Προφανώς, οι υπηρεσίες του τού παρέδωσαν συλλήβδην όλους τους φακέλους επικινδυνότητας που λιμνάζουν επί δεκαετίες. Φακέλους που μπορεί να αφορούν μια προβληματική υδρορροή, μια καμινάδα, ένα κάγκελο ή ακόμη και μια διαφορά μεταξύ γειτόνων για μια μεσοτοιχία, η οποία ενδεχομένως έχει ήδη διευθετηθεί με τις απαραίτητες επισκευές.
Αυτά τα στοιχεία δόθηκαν στη δημοσιότητα, τα μέσα ενημέρωσης εξέλαβαν τους φακέλους ως επικίνδυνα κτίρια και ο πανικός οδηγεί πλέον στο σύνθημα «γκρεμίστε τα».
Τι ακριβώς να γκρεμίσουμε;
Προφανώς, όχι τις πολυκατοικίες από τις οποίες πέφτουν μάρμαρα ούτε τα σχολεία στα οποία καταρρέουν τα ταβάνια. Ούτε τις μεσοτοιχίες για τις οποίες διαφωνούν οι γείτονες. Αυτά τα επισκευάζουμε, όπως οφείλουμε.
Μήπως, τελικά, να γκρεμίσουμε τα διατηρητέα; Αυτά που μας εμποδίζουν να χτίσουμε περισσότερες πολυκατοικίες; Εκεί μας οδηγεί, δυστυχώς, αυτή η λογική!
Κύριε Δήμαρχε, λίγη προσοχή στη συλλογή, την αξιολόγηση και, κυρίως, στη δημοσιοποίηση των στοιχείων δεν βλάπτει.
Γιατί άλλο πράγμα είναι ένας φάκελος επικινδυνότητας και άλλο ένα επικίνδυνο κτίριο. Και αυτή η διάκριση δεν είναι ούτε τεχνική λεπτομέρεια ούτε επικοινωνιακό ζήτημα. Είναι ζήτημα σοβαρότητας και υπευθυνότητας.












