Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Θανάση Καρτερό και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη περνά σε νέο γύρο, με τον στενό συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα να αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη για όσα γράφει και να επαναφέρει το κρίσιμο ερώτημα: με ποιους θα κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ αν οι εκλογές δεν του δώσουν αυτοδυναμία;
Ο Καρτερός απορρίπτει τις κατηγορίες ότι λειτουργεί ως εκφραστής του πρώην πρωθυπουργού και επιμένει ότι η κριτική του αφορά την πολιτική στρατηγική του Ανδρουλάκη. Η συζήτηση, ωστόσο, έχει εγκλωβιστεί στους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, απομακρύνοντας την Κεντροαριστερά από το βασικό ζητούμενο: μια σαφή πρόταση διακυβέρνησης.
Η ευθύνη της γραφίδας και η πολιτική ευθύνη
«Δική μου η γραφίδα, δική μου η υπογραφή, δική μου η ευθύνη», απαντά ο Καρτερός, απορρίπτοντας τα σενάρια περί υπαγόρευσης από τον Τσίπρα. Η δήλωσή του είναι σαφής ως προς την προσωπική ευθύνη για το άρθρο του. Δεν αλλάζει, όμως, το γεγονός ότι η διατύπωση «τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας;» μεταφέρει την πολιτική αντιπαράθεση στο πεδίο των προσβολών.
Το ερώτημα των συνεργασιών
Στην ουσία, ο Καρτερός θέτει ένα ερώτημα που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καλείται να απαντήσει: ποιες συνεργασίες θεωρεί εφικτές μετά τις εκλογές και πώς σκοπεύει να συγκροτήσει μια προοδευτική κυβερνητική πλειοψηφία;
Η σύγκρουση Τσίπρα – Ανδρουλάκη αφορά πλέον και τη διεκδίκηση πολιτικού χώρου στην Κεντροαριστερά. Το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει την αυτονομία του, ενώ ο Τσίπρας δηλώνει ότι θα επιδιώξει συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων, εφόσον λάβει διερευνητική εντολή.
Η αυτόνομη πορεία είναι πολιτική επιλογή. Χρειάζεται, ωστόσο, να συνοδεύεται από συγκεκριμένες απαντήσεις για την επόμενη ημέρα. Αν το ΠΑΣΟΚ αποκλείει συνεργασίες με συγκεκριμένες δυνάμεις, οφείλει να εξηγήσει ποιες εναλλακτικές θεωρεί δυνατές.
Η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να μείνει στους χαρακτηρισμούς
Ο Καρτερός έχει την ευθύνη των γραπτών του και το ΠΑΣΟΚ δικαίωμα να απαντά στην κριτική. Όταν, όμως, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιος υπαγορεύει σε ποιον και ποιος χρησιμοποιεί βαρύτερους χαρακτηρισμούς, το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα μένει αναπάντητο.
Ο Ανδρουλάκης καλείται να εξηγήσει πώς αντιλαμβάνεται την πολιτική αλλαγή και με ποιους όρους θα μπορούσε να προκύψει κυβερνητική συνεργασία. Ο Τσίπρας, από την πλευρά του, καλείται να αποσαφηνίσει πώς η πρόσκληση για προοδευτική συμπόρευση μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο.
Το ζητούμενο δεν είναι να κερδηθεί ένας ακόμη γύρος αντιπαράθεσης. Είναι να γνωρίζουν οι πολίτες ποιες κυβερνητικές επιλογές προτείνει κάθε πολιτική δύναμη και ποιες συνεργασίες αποκλείει.
