Η Κεντροαριστερά αναζητεί πολιτικό βηματισμό, αλλά προς το παρόν καταλήγει στις προσωπικές επιθέσεις, τις καταγγελίες και τις μηνύσεις.
Η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη διαγκωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της αντιπολίτευσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη Ρένα Δούρου, τον Νίκο Παππά και τον Παύλο Πολάκη στο προσκήνιο της ηγεσίας του, προσπαθεί να διατηρήσει τη δική του θέση στο παιχνίδι. Τρία κόμματα, ένας πολιτικός χώρος και ο καθένας τραβάει προς το δικό του (μικρό) χωριό.
Ο Ανδρουλάκης, ο Καρτερός και η πολιτική των χαρακτηρισμών
Η τελευταία αφορμή για την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης ήταν το άρθρο του Θανάση Καρτερού, στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα, με το ερώτημα αν ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι «βλάκας». Η Χαριλάου Τρικούπη απάντησε ότι πίσω από την επίθεση βρίσκεται ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, με τον αρθρογράφο να λειτουργεί, κατά την εκτίμησή της, ως εκτελεστικό όργανο.
Η μάχη για την κυριαρχία στην Κεντροαριστερά αποκτά έτσι χαρακτηριστικά προσωπικής βεντέτας. Η προγραμματική αντιπαράθεση περνά σε δεύτερο πλάνο και η πολιτική συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιος προσβάλλει ποιον και ποιος υποκινεί τις επιθέσεις.
Από το τηλεοπτικό πάνελ στη μήνυση
Το επεισόδιο ανάμεσα στην Άννα Παπαδοπούλου, αναπληρώτρια εκπρόσωπο της ΕΛ.Α.Σ., και τον Δημήτρη Κωνσταντόπουλο, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έδωσε συνέχεια στην ένταση. Μετά την τηλεοπτική αντιπαράθεση, η Παπαδοπούλου κατέθεσε μήνυση για εξύβριση και απειλή. Οι καταγγελίες της για προσβολές και απόπειρες χειροδικίας θα εξεταστούν από τη Δικαιοσύνη.
Η πολιτική σύγκρουση απέκτησε πλέον και δικαστικό σκέλος. Με τέτοιους ρυθμούς, η επόμενη συνάντηση των στελεχών μπορεί να χρειαστεί όχι μόνο δημοσιογράφους και συντονιστή, αλλά και νομικούς συμβούλους.
Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν και τα δικά τους χαρακώματα
Από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Παππάς επικρίνει τον πρώην πρωθυπουργό για τη στάση του απέναντι στους βουλευτές που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να παραδώσουν τις έδρες τους.
Η συζήτηση για τις προοδευτικές συνεργασίες συναντά, επομένως, τις δυσκολίες των προσωπικών και κομματικών ανταγωνισμών. Και όσο οι δημοσκοπήσεις γίνονται το βασικό μέτρο σύγκρισης, τόσο μεγαλώνει ο πειρασμός να αντιμετωπίζεται κάθε πολιτικός εταίρος ως αντίπαλος που πρέπει να εξουδετερωθεί.
Ποιος θα κερδίσει τον καβγά;
Το ερώτημα είναι τι ακριβώς προσφέρουν αυτά τα τρία κόμματα πέρα από τη διεκδίκηση της θέσης του βασικού εκφραστή της αντιπολίτευσης. Ποια είναι η πρότασή τους για την ακρίβεια, τη στέγη, τους μισθούς, την υγεία και το κράτος δικαίου; Και με ποιον τρόπο σκοπεύουν να πείσουν τους πολίτες ότι μπορούν να συνεργαστούν, έστω σε συγκεκριμένα ζητήματα;
Οι νέες δημοσκοπήσεις θα αποτυπώσουν τους συσχετισμούς της στιγμής. Δεν θα δώσουν, όμως, απάντηση στο πρόβλημα της πολιτικής κατεύθυνσης ούτε θα υποκαταστήσουν την ανάγκη για συγκεκριμένες προτάσεις.
Μέχρι τότε, η ΕΛ.Α.Σ., το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύουν να επιβεβαιώσουν την παροιμία του τίτλου. Από τρία χωριά χωριάτες, με όλους να διεκδικούν το ίδιο χωράφι και κανέναν να μη θέλει να παραχωρήσει ούτε ένα μέτρο στον διπλανό του.
