Μια συλλογή αναμνήσεων που διασώζει την καλλιτεχνική δημοσιότητα τεσσάρων δεκαετιών
Το βιβλίο του δημοσιογράφου και καλλιτεχνικού συντάκτη Γιάννη Αλεξίου με τίτλο «Το Τελευταίο Χειρόγραφο – 40 χρόνια ήχων, δίσκων και πολιτισμού», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Όγδοο, παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως. Για την έκδοση και το περιεχόμενό της μίλησαν ο συνθέτης και παραγωγός Μιχάλης Κουμπιός και ο ραδιοφωνικός παραγωγός και δημοσιογράφος Πάνος Χρυσοστόμου. Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Αλφόνσος Βιτάλης, ο οποίος συνδέεται με τον συγγραφέα του βιβλίου με μια βαθιά επαγγελματική σχέση, καθώς υπήρξαν για πολλά χρόνια στενοί συνάδελφοι στην εφημερίδα «Βραδυνή».
Μια έκδοση αφιερωμένη στον φακό του Γιάννη Κανελλόπουλου
Μια ξεχωριστή και ιδιαίτερα συγκινητική πτυχή της έκδοσης είναι η αφιέρωσή της. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον φωτογράφο Γιάννη Κανελλόπουλο. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του πλούσιου φωτογραφικού υλικού που συνοδεύει τα κείμενα και ζωντανεύει τις σελίδες της έκδοσης ανήκει στον δικό του φωτογραφικό φακό, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορικής καταγραφής.
Προσωπικές σημειώσεις και άγνωστες ιστορίες πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας
Στις 352 σελίδες της έκδοσης, ο Γιάννης Αλεξίου ξεδιπλώνει ένα πλούσιο αρχείο που διαμορφώθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 έως σήμερα. Το βιβλίο αποτελεί ένα μωσαϊκό το οποίο βασίζεται σε προσωπικές σημειώσεις, βιώματα, ιστορίες πίσω από τους προβολείς με προσωπικές συναντήσεις. Μέσα από τις συνεντεύξεις, ο αναγνώστης συναντά εμβληματικές προσωπικότητες από ένα ευρύ φάσμα της μουσικής, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Παράλληλα, αποκαλύπτονται άγνωστα και ανέκδοτα στιγμιότυπα για μεγάλους καλλιτέχνες, όπως η σχέση του Στέλιου Καζαντζίδη με το ποδόσφαιρο, η ινκόγκνιτο επίσκεψη μέλους των Rolling Stones στην Αθήνα, αλλά και οι συγκινητικές αναμνήσεις καλλιτεχνών.
Η αξία των αναμνήσεων ως στοιχεία ιστορικής τεκμηρίωσης
Το βιβλίο κατορθώνει να δώσει μόνιμο χαρακτήρα στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι μιας άλλης εποχής, φέρνοντας ξανά στο φως στιγμές, δηλώσεις και πρόσωπα που διαφορετικά θα χάνονταν στον χρόνο. Στην ουσία του, το έργο αυτό είναι μια αυθεντική συλλογή από αναμνήσεις, οι οποίες όμως μπορούν να αποτελέσουν πολύτιμη πρώτη ύλη για μελλοντικές καταγραφές, καθώς για κάθε γεγονός προσδιορίζεται με ακρίβεια ο τόπος, το έντυπο και η ημερομηνία. Με αυτόν τον τρόπο, το αρχείο του συγγραφέα λειτουργεί ως ένα κομμάτι μιας πολιτιστικής γέφυρας που χτίζεται με κάθε νέα έκδοση ομοειδούς περιεχομένου, η οποία συνδέει το χθες με το σήμερα. Σε μια χώρα όπου συχνά απουσιάζει η αρχειακή συνείδηση, κάθε πρόσθετη αντίστοιχη προσπάθεια είναι ευπρόσδεκτη, προσφέροντας χρήσιμο υλικό στους ιστορικούς ερευνητές του μέλλοντος.
Ο τίτλος «Το Τελευταίο Χειρόγραφο» αναφέρεται άμεσα σε μια ρομαντική περίοδο, κατά την οποία η ενημέρωση και η ανταλλαγή απόψεων για την καλλιτεχνική δραστηριότητα δεν γίνονταν μέσω e-mail και SMS, αλλά μέσα από χειρόγραφες σημειώσεις, ερασιτεχνικά φανζίν και την προσωπική επαφή. Ο Γιάννης Αλεξίου, με τη σταθερή πορεία του στον καλλιτεχνικό τύπο μέσα από ιστορικά περιοδικά όπως ο «Ήχος» και το «Δίφωνο», αλλά και με την ενεργή προσφορά του στην κουλτούρα του βινυλίου μέσω του θεσμού «Vinyl is back», καταθέτει ένα έργο που διατηρεί ζωντανή την αυθεντικότητα εκείνων των χρόνων.
