Έφυγε ο Λάκης Χαλκιάς για το μεγάλο αντάμωμα στον παράδεισο της μουσικής

Η απώλεια του χαμογελαστού Λάκη Χαλκιά κλείνει έναν μνημειώδη κύκλο για τον ελληνικό πολιτισμό αλλά ταυτόχρονα ανοίγει μια άλλη γιορτή στα ουράνια όπου οι κορυφαίοι του τόπου μας ανταμώνουν ξανά. Εκεί ψηλά τον περιμένει ο πατέρας του, ο ανυπέρβλητος δεξιοτέχνης του κλαρίνου Τάσος Χαλκιάς (Φωτο: δεξιά), προκειμένου να σμίξουν ξανά οι γενιές της μεγάλης ηπειρώτικης μουσικής σχολής. Στην ίδια παρέα βρίσκεται ο αρχιτέκτονας του εκσυγχρονισμού των ήχων τους, Γιάννης Μαρκόπουλος, έτοιμος να διευθύνει ξανά με την μπαγκέτα του, μαζί με τον Αρχάγγελο της Κρήτης, Νίκο Ξυλούρη. Αυτοί οι τέσσερις γίγαντες, ο Λάκης Χαλκιάς, ο Τάσος Χαλκιάς, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Νίκος Ξυλούρης, σμίγουν το κλαρίνο με τη λύρα, το βουνό με τη θάλασσα και το μοιρολόι με τον ριζίτικο καημό, αποδεικνύοντας πώς δύο άκρες της Ελλάδας έγιναν ένα κάτω από το ίδιο μουσικό όραμα.
Η μυθική δυναστεία των Χαλκιάδων και η προσφορά τους στην παράδοση
Η καλλιτεχνική πορεία του Λάκη Χαλκιά δεν ξεκίνησε στο κενό αλλά υπήρξε ο καρπός της πιο ιστορικής και πολυπληθούς μουσικής οικογένειας της χώρας μας η οποία κρατά ζωντανή την παράδοση εδώ και ενάμιση αιώνα. Η δυναστεία των Χαλκιάδων από την Ήπειρο προσέφερε γενιές ολόκληρες ανυπέρβλητων οργανοπαικτών και ερμηνευτών που διέσωσαν, διαμόρφωσαν και διέδωσαν το δημοτικό τραγούδι με έναν τρόπο σχεδόν θρησκευτικό. Με μπροστάρη τον θρυλικό Τάσο Χαλκιά, η οικογένεια αυτή πήρε την αρχαία πεντατονική κλίμακα της Ηπείρου και τη μετέτρεψε σε παγκόσμιο πολιτιστικό κτήμα, κάνοντας το κλαρίνο να αναστενάζει, να μοιρολογάει και να μιλάει κατευθείαν στην ανθρώπινη ψυχή. Αυτή η ανεκτίμητη παρακαταθήκη των Χαλκιάδων λειτούργησε ως η ραχοκοκαλιά της ελληνικής μουσικής παράδοσης, κρατώντας τις ρίζες μας ζωντανές και αναλλοίωτες μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Η μοναδικότητα του Λάκη Χαλκιά και το πάντρεμα των εποχών
Ο Λάκης Χαλκιάς δεν υπήρξε απλώς ο συνεχιστής αυτού του ένδοξου ονόματος αλλά ένας αυτόνομος γιγάντιος φάρος που διέθετε μια σπάνια μεταλλική και κρυστάλλινη φωνή με δωρική αυστηρότητα και απίστευτη ζεστασιά. Παρά το βάρος των τραγουδιών που ερμήνευε για την ξενιτιά, την εργατιά και την ελευθερία, ο ίδιος εξέπεμπε πάντα μια μοναδική ευγένεια, έναν γλυκό ψυχισμό και ένα μόνιμο ειλικρινές χαμόγελο που έγινε το σήμα κατατεθέν του. Κατάφερε κάτι πραγματικά μοναδικό για την εποχή του, καθώς πήρε τη βαριά κληρονομιά της παραδοσιακής μουσικής της οικογένειάς του και την μπόλιασε ιδανικά με το “έντεχνο” και το πολιτικό τραγούδι της μεταπολίτευσης. Μαζί με τον πατέρα του, τον Μαρκόπουλο και τον Ξυλούρη έδωσαν φωνή και υπερηφάνεια σε έναν ολόκληρο λαό, παντρεύοντας την αρχέγονη δημοτική παράδοση με το σύγχρονο οικουμενικό έργο τέχνης και κάνοντας τους μεγάλους ποιητές κτήμα τού κάθε απλού ανθρώπου.
Η παγκόσμια φωνή του Ελληνισμού στα πέρατα της γης
Αυτές οι κρυστάλλινες φωνές και οι ανυπέρβλητοι ήχοι δεν γνώρισαν ποτέ σύνορα και ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε ο καλλιτέχνης που πήρε τον καημό του Έλληνα και τον ταξίδεψε σε ολόκληρη την οικουμένη. Με εμβληματικά τραγούδια όπως η «Φάμπρικα» έγινε η φωνή των μεταναστών που δούλευαν σκληρά στα ορυχεία και στα εργοστάσια του εξωτερικού, τραγουδώντας και κλαίγοντας μαζί τους. Γύρισε την Αμερική, την Αυστραλία, την Αφρική και την Ευρώπη, γεμίζοντας μεγάλα θέατρα και στάδια όχι απλώς για να κάνει καριέρα, αλλά για να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της πατρίδας για τους ξενιτεμένους μας. Σήμερα, φεύγοντας όρθιος και αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό αλλά και μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη, το χαμόγελό του και η φωνή του θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν και να μας θυμίζουν τι σημαίνει αυθεντική ελληνική ψυχή.