Υπάρχουν πράγματα που δεν ξαναεφευρίσκεις. Το τροχό, τη φωτιά, και το… «τηλέφωνο που χτυπάει στις 3 τα ξημερώματα».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το ύφος ανθρώπου που γνωρίζει πράματα που εμείς δεν γνωρίζουμε ή δεν έχουμε ξανακούσει ή διαβάσει, επιστράτευσε χθες τη ρητορική της αστάθειας, της αβεβαιότητας και του τηλεφωνήματος, στις τρεις τα πρωί από τριψήφιο. Ποιος θα το σηκώσει; Ποιος θα μιλήσει; Ποιος θα σώσει τα παιδιά σας;
Το ίδιο ακριβώς concept, λέξη προς λέξη, είχε χρησιμοποιήσει η Χίλαρι Κλίντον το 2008 σε προεκλογικό σποτ. Τηλέφωνο. Ξημερώματα. Παιδιά που κοιμούνται. Ποιον θέλετε να απαντήσει;
Έγινε viral. Έγινε μάθημα πολιτικής επικοινωνίας… Και η Χίλαρι έχασε.
Δεν έχασε εξαιτίας του σποτ, φυσικά. Αλλά το σποτ έδειξε κάτι: όταν χτίζεις ολόκληρη την εκστρατεία σου στον φόβο του τι μπορεί να συμβεί αν δεν εκλεγείς εσύ, παραδέχεσαι σιωπηρά ότι δεν έχεις κάτι καλύτερο να προσφέρεις. Πουλάς την αποφυγή της καταστροφής ως πολιτικό πρόγραμμα.
Το ηθικό δίδαγμα δεν είναι ότι η κινδυνολογία δεν δουλεύει —δουλεύει, και μάλιστα αρκετά καλά βραχυπρόθεσμα.
Το ηθικό δίδαγμα είναι πως όταν αντιγράφεις έναν λούζερ, καλό θα ήταν να το ξέρεις.
