Η ιστορία της 19χρονης Μυρτώς είναι μια ιστορία που συμπυκνώνει με τον πιο ωμό τρόπο τη βία, την ανευθυνότητα και την τοξική κουλτούρα που διαχέεται γύρω από νέους ανθρώπους.
Η νεαρή κοπέλα κατέρρευσε μετά από χρήση κάποιας ουσίας, ενώ βρισκόταν με τρεις άνδρες. Εκείνοι, αντί να τη μεταφέρουν άμεσα σε νοσοκομείο, την εγκατέλειψαν σε πλατεία. Όταν περαστικοί ειδοποίησαν το ΕΚΑΒ, ήταν ήδη αργά.
Το δεύτερο «έγκλημα»: τα σχόλια
Όπως συμβαίνει συχνά, το δράμα δεν σταμάτησε εκεί. Στα social media ξεκίνησε μια καταιγίδα σχολίων, πολλά από τα οποία στόχευαν την ίδια τη Μυρτώ.
Η εμφάνισή της έγινε αντικείμενο σχολιασμού, με αναφορές που υπονοούσαν ότι «έδειχνε μεγαλύτερη». Άλλοι έσπευσαν να τη χαρακτηρίσουν, να τις φορέσουν ταμπέλες, να τη μειώσουν, ακόμη και να δικαιολογήσουν το τέλος της.
Η ευκολία με την οποία ένα θύμα μετατρέπεται σε «υπαίτιο» δείχνει κάτι βαθύτερο: μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να κρίνει πριν καταλάβει.
Η γενιά του Instagram και η κανονικοποίηση της έκθεσης
Πίσω από την υπόθεση, πολλοί βλέπουν ένα ευρύτερο φαινόμενο.
Η γενιά που μεγάλωσε με τα social media βομβαρδίζεται καθημερινά από εικόνες επιτυχίας, σεξουαλικότητας και επιβεβαίωσης. Το lifestyle της υπερέκθεσης παρουσιάζεται ως φυσιολογικό, ακόμη και επιθυμητό.
Ιστορίες όπως εκείνες ανήλικων κοριτσιών που εκδίδονταν μέσω Instagram για χρήματα ή πολυτελή αγαθά δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά. Δεν πρόκειται απαραίτητα για «προβληματικά» παιδιά, αλλά για νέους που διαμορφώνουν την πραγματικότητά τους μέσα από ένα distorted πρότυπο ζωής.
Ενηλικίωση χωρίς ωριμότητα
Η Μυρτώ ήταν 19 ετών. Νομικά ενήλικη. Με το δικαίωμα να επιλέγει.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχε και την εμπειρία ή την κρίση για να αντιληφθεί πλήρως τους κινδύνους.
Η ανωριμότητα σε αυτή την ηλικία δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι ο κανόνας. Και πολλές φορές, οι επιλογές διαμορφώνονται από το περιβάλλον και τις παρέες. Στην προκειμένη περίπτωση, αποδείχθηκαν μοιραίες.
Οι «bad boys» και η ψευδαίσθηση της ισχύος
Ένα ακόμη μοτίβο που επανέρχεται είναι η έλξη που ασκούν συγκεκριμένα ανδρικά πρότυπα: τα λεγόμενα «bad boys» (ή “κωλόπαιδα” αν προτιμάτε).
Πίσω από την εικόνα της σκληρότητας, όμως, κρύβεται συχνά κάτι πολύ πιο πεζό: ανευθυνότητα, φόβος και παντελής έλλειψη ενσυναίσθησης.
Γιατί η πραγματική «σκληράδα» δεν είναι να εγκαταλείπεις έναν άνθρωπο σε κίνδυνο. Είναι να αναλαμβάνεις την ευθύνη. Και αυτή αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε.
Η ευθύνη που δεν μοιράζεται εύκολα
Η συζήτηση για την ευθύνη ανοίγει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.Ποιός την έχει τελικά;
Οι γονείς; Το περιβάλλον; Η ίδια; Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη.
Η πραγματικότητα δείχνει ότι άνθρωποι που μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι μπορούν να ακολουθήσουν εντελώς διαφορετικές πορείες. Η προσωπική επιλογή, η συγκυρία και οι παρέες παίζουν εξίσου καθοριστικό ρόλο.
Όχι ηθικολογία, αλλά πραγματικότητα
Η ιστορία της Μυρτώς δεν προσφέρεται για εύκολα μαθήματα ηθικής.
Οι περισσότεροι έχουμε κάνει λάθη στα 19 μας. Η διαφορά είναι ότι κάποιοι στάθηκαν τυχεροί.
Το βασικό ερώτημα παραμένει απλό και σκληρό:
Ό,τι κι αν είχε κάνει, ό,τι κι αν ήταν, άξιζε να πεθάνει μόνη, εγκαταλελειμμένη σε μια πλατεία;
Η απάντηση είναι προφανής. Και θα έπρεπε να είναι η μόνη πάνω στην οποία συμφωνούμε όλοι.
