Η “μαύρη” τρίτη επέτειος από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη που στοίχισε 57 ανθρώπινες ζωές -ως επί το πλείστον νέοι άνθρωποι- τιμήθηκε με τα ίδια συνθήματα για απόδοση ευθυνών και απονομή δικαιοσύνης αλλά από εμφανώς λιγότερο κόσμο στα μεγάλα συλλαλητήρια ανά την επικράτεια σε σύγκριση με τα πρωτοφανούς όγκου και παλμού τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025.
Έχει πάψει, άραγε, η υπόθεση των Τεμπών να έχει τον κοινωνικό και πολιτικό αντίκτυπο που είχε; Είναι λιγότεροι αυτοί που ενδιαφέρονται πιά και ως εκ τούτου κοπάζουν η απογοήτευση και ο θυμός και το τραχύ δημοσκοπικό αποτύπωμα του παρελθόντος λειαίνεται;
Θα ήταν μεγάλο λάθος εάν κάποιοι ανακουφίζονται επειδή διαπίστωσαν κενά στις τάξεις όσων συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα. Κι αυτό επειδή δεν πρέπει να είναι η συμμετοχή που τρομάζει αλλά η βουβή διαμαρτυρία, η αποστασιοποίηση, ακόμα και η παραίτηση.
Αυτό αφορά και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Στις μετρήσεις πέρυσι τα ποσοστά των πολιτών που χρέωναν συγκάλυψη στην πρώτη και εργαλειοποίηση στην δεύτερη ήταν περίπου ισοδύναμα. Εκείνο το μήνυμα δεν έφτασε ποτέ στους αποδέκτες του. Η μεν κατηγορούσε την δε και το αντίστροφο και οι δύο μαζί περιέπλεξαν μία τραγωδία είτε σε “μηχανισμούς απαλλαγής” είτε σε κυνήγι μαγισσών. Η Δικαιοσύνη, από την άλλη, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, όπως συνέβη με το “πτωχό πλην έντιμο” πρωτοδικείο της Αθήνας στην υπόθεση των υποκλοπών.
Στην τρίτη επέτειο από την τραγωδία, ωστόσο, παρεισέφρησε και μία νέα και καταλυτική παράμετρος που δεν είναι άλλη από το υπό ίδρυση κόμμα Καρυστιανού. Η πρώην πρόεδρος του δ.σ του Συλλόγου Οικογενειών των Θυμάτων δεν ήταν απλώς απούσα από το βήμα των ομιλητών (δεν της το επέτρεψαν, λέει η ίδια), είχε προηγουμένως διχάσει τις οικογένειες και είχε επιτρέψει να εμφιλοχωρήσει η πολιτική της φιλοδοξία στον κοινό θρήνο και στα κοινά αιτήματα.
Η Μαρία Καρυστιανού φέρει μεγάλη ευθύνη για την εικόνα διάσπασης σε έναν εντελώς ανιδιοτελή φορέα που έδρασε επί τρία χρόνια ως εμβρυουλκός στοιχείων που επηρέασαν και βοήθησαν την ανακριτική έρευνα και την ενημέρωση της κοινής γνώμης. Προφανώς ειπώθηκαν και ανακριβή πράγματα, δυστυχώς, όμως, τα περισσότερα απ΄ αυτά τα εισήγαγε η ίδια στην δημόσια σφαίρα, με την “χορηγία” κάποιων κομμάτων ή μεμονωμένων πολιτικών, δίνοντας έτσι λαβή στην κυβέρνηση να κρύψει πολλά στην στίβα τέτοιων ανακριβειών.
Εν κατακλείδι, όμως, το κύμα του θυμού για τα Τέμπη είναι εκεί έξω, ίσως να μην εκφράζεται πιά στις πλατείες αλλά είναι πολύ πιθανό να καραδοκεί για την ευκαιρία που θα έχει στις κάλπες. Ο κίνδυνος είναι ότι μπορεί να εκφραστεί μέσω ευκαιριακών, προσωποπαγών και αντισυστημικών σχηματισμών. Κι αυτόν τον κίνδυνο μπορεί να αποσοβήσει μόνο η έδρα του δικαστηρίου που θα ξεκινήσει την λειτουργία του τον Μάρτιο στη Λάρισα.
Μόνο εάν οι πολίτες αισθανθούν ότι το νερό κυλάει σωστά στο αυλάκι του, η αλήθεια ξεδιπλώνεται και οι ευθύνες προσωποποιούνται εν συνόλω και για τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά με θάρρος και αξιοπιστία, μόνο τότε ίσως να ανακτήσουν κάποιοι -όχι όλοι- την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Κι αυτό τότε μπορεί να παίξει τον ρόλο του στις εκλογές σχετικά με το πώς θέλουμε να λειτουργεί η Δημοκρατία μας.