Με δύο ισχυρά φαβορί να δεσπόζουν – το καυτό ρομαντικό δράμα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» με τη Μαργκό Ρόμπι και τον Τζέικομπ Ελόρντι και το πολυβραβευμένο βραζιλιάνικο θρίλερ «Ο Μυστικός Πράκτορας» του Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου, υποψήφιο για πέντε Όσκαρ – η κινηματογραφική εβδομάδα απλώνεται πλούσια και πολυσυλλεκτική. Από στοχαστικά ιαπωνικά δράματα μέχρι προβοκατόρικες παρωδίες, από νεονουάρ ληστείες έως ντοκιμαντέρ που διευρύνουν τον δημόσιο διάλογο, το μενού του επταημέρου καλύπτει σχεδόν κάθε κινηματογραφική επιθυμία.
«Ανεμοδαρμένα Ύψη»: Ένα καταραμένο πάθος με σύγχρονη ματιά
Η δέκατη έκτη κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή της Έμεραλντ Φένελ και πρωταγωνιστές τη Μαργκό Ρόμπι και τον Τζέικομπ Ελόρντι. Πρόκειται για μια υπερπαραγωγή αμερικανοβρετανικής παραγωγής που επιχειρεί να διαβάσει εκ νέου το σκοτεινό ρομάντζο της Κάθριν και του Χίθκλιφ μέσα από σύγχρονο βλέμμα.
Η Φένελ, χωρίς ακαδημαϊκές δεσμεύσεις αλλά με εμφανείς εμμονές, εστιάζει στον ερωτισμό και την εκρηκτική χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου. Παρακάμπτοντας πλευρές της κοινωνικής και φυλετικής ταυτότητας του Χίθκλιφ, επιλέγει να χτίσει μια ιστορία πάθους με έντονα οπτικά χαρακτηριστικά: πομπώδες σάουντρακ, παγωμένα τοπία του Γιορκσάιρ σε αντιπαραβολή με καυτά κοντινά πλάνα, εντυπωσιακή φωτογραφία από τον Λίνους Σάντγκρεν και άρτια καλλιτεχνική διεύθυνση.
Η ιστορία του ορφανού Χίθκλιφ, που ταπεινώνεται και επιστρέφει ως εκδικητικός κύριος, διατηρεί τη δραματική της ένταση. Ωστόσο, η ταινία θα μπορούσε να εμβαθύνει περισσότερο στο ιστορικό και ταξικό πλαίσιο, στις θρησκευτικές συμβάσεις και στην αγγλική αστική υπεροψία που διαπερνούν το έργο της Μπροντέ. Παρ’ όλα αυτά, η Φένελ παραδίδει μια σκοτεινή, λαχταριστή ιστορία καταστροφικού έρωτα που διεκδικεί το κοινό της.
«Ο Μυστικός Πράκτορας»: Σινεμά ως μνήμη και αντίσταση
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου επιστρέφει με ένα στιβαρό, τριμερές δράμα που εκτυλίσσεται στη Βραζιλία του 1977, στο μέσο της στρατιωτικής δικτατορίας. Η ταινία, ήδη βραβευμένη στις Κάννες και υποψήφια για πέντε Όσκαρ (μεταξύ αυτών Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας), επιβεβαιώνει τον δημιουργό του «Bacurau» ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες.
Ο Βάγκνερ Μόουρα ενσαρκώνει τον Μαρσέλο, έναν άνδρα με ταραχώδες παρελθόν που επιστρέφει στην πόλη του για να επανενωθεί με τον γιο του. Η διαφθορά, τα πτώματα στους δρόμους, οι διεφθαρμένες αρχές και οι πληρωμένοι δολοφόνοι συνθέτουν ένα τοπίο φόβου και σιωπής. Ο Φίλιου συνδυάζει το πολιτικό θρίλερ με το νεονουάρ, τη σάτιρα και την κατασκοπική ίντριγκα, δημιουργώντας ένα χειροποίητο σινεμά μεγάλης οθόνης.
Η αφήγηση είναι πληθωρική, κάποιες στιγμές υπερβολική, αλλά διαποτισμένη από βαθιά συγκίνηση και ανθρωπισμό. Σαν ένα μυθιστόρημα που υφαίνεται με υπομονή, η ταινία κορυφώνεται σε ένα φινάλε που υπενθυμίζει ότι το σινεμά μπορεί να λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στη συλλογική αμνησία.
«Δύο Εποχές, Δύο Ξένοι»: Η σιωπή ως γλώσσα επαφής
Ο Σο Μιγιάκε διασκευάζει δύο μάνγκα του Γιοσιχάρου Τσούγκε και παραδίδει μια λιτή αλλά ουσιαστική ταινία για τη μοναξιά και την ανάγκη σύνδεσης. Μια Κορεάτισσα σεναριογράφος, σε δημιουργικό αδιέξοδο, βρίσκει καταφύγιο σε ένα ορεινό πανδοχείο και σε έναν εσωστρεφή μεσήλικα.
Με εκτεταμένες σιωπές, φευγαλέες συναντήσεις και εντυπωσιακά τοπία, ο Μιγιάκε ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και τη σύγχρονη ευαισθησία. Ένα μικρό, φιλοσοφημένο δράμα ενηλικίωσης που απευθύνεται σε όσους αναζητούν κάτι πέρα από τα τετριμμένα.
«Ντράκουλας»: Ο Ράντου Ζούντε αποδομεί τον μύθο
Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης Ράντου Ζούντε επιστρέφει με μια τολμηρή, ερωτική κωμωδία τρόμου που διαλύει τον μύθο του Κόμη Δράκουλα. Με σουρεαλιστικά σκετσάκια, μη γραμμική αφήγηση και σκωπτικό σχολιασμό για την τεχνητή νοημοσύνη, την πορνογραφία και τον καπιταλισμό, η ταινία δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
Η υπερβολή και ο πειραματισμός οδηγούν συχνά σε αφηγηματικές αστοχίες, όμως ο Ζούντε παραμένει αιχμηρός και προκλητικός. Ένα φιλμ που θα διχάσει, αλλά σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητο.
«Ο Δρόμος του Εγκλήματος»: Νεονουάρ με χολιγουντιανή λάμψη
Ο Μπαρτ Λέιτον επιχειρεί να μεταφέρει τη νουβέλα «Crime 101» του Ντον Γουίνσλοου στη μεγάλη οθόνη. Με τους Κρις Χέμσγουορθ, Μαρκ Ράφαλο και Χάλι Μπέρι, το φιλμ κινείται ανάμεσα στο νεονουάρ και την περιπέτεια καταδίωξης, με σαφείς αναφορές στο σινεμά του ’60 και του ’70.
Οι καλογυρισμένες καταδιώξεις και το σταθερό σασπένς κρατούν το ενδιαφέρον, παρά τις σεναριακές αδυναμίες και τα γνώριμα κλισέ. Ένα αξιοπρεπές αστυνομικό θρίλερ που βλέπεται ευχάριστα.
«Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι»: Ένα ντοκιμαντέρ για τον έρωτα και την αναπηρία
Ο Σιαμάκ Ετεμάντι υπογράφει ένα βαθιά ανθρώπινο ντοκιμαντέρ για τη σεξουαλικότητα των ατόμων με αναπηρία. Μέσα από την ιστορία του Άρη, ενός τετραπληγικού φοιτητή ψυχολογίας, το φιλμ αποδομεί στερεότυπα και ανοίγει έναν αναγκαίο δημόσιο διάλογο.
Με ευαισθησία και θάρρος, η ταινία ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας επιστημονικής προσέγγισης και αναδεικνύει το δικαίωμα στον έρωτα και την επιθυμία.
Οι υπόλοιπες προβολές: Από την οικολογία στο animation και την πολιτική μνήμη
Στις αίθουσες προβάλλονται ακόμη η αντισυμβατική «Κραυγές» του Πέτρου Σεβαστίκογλου, το άνισο βρετανικό θρίλερ «Rabbit Trap», το οικολογικό ντοκιμαντέρ «Το Τραγούδι του Δάσους» του Βενσάν Μινιέ, το οικογενειακό animation «Goat: Ο Δρόμος προς την Κορυφή» και, σε επανέκδοση, η συγκλονιστική «Οι Ζωές των Άλλων» του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ – μια υπενθύμιση της αυταρχικότητας της εξουσίας που παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.
Μια κινηματογραφική εβδομάδα που ισορροπεί ανάμεσα στο πάθος και την πολιτική, στο στοχασμό και την πρόκληση, αποδεικνύοντας ότι η μεγάλη οθόνη παραμένει πεδίο σύγκρουσης ιδεών, αισθημάτων και αισθητικής.
