Ένα νέο κοινωνικό δίκτυο, το Moltbook, όπου υποτίθεται ότι AI agents συνομιλούσαν μεταξύ τους, αντάλλασσαν ιδέες, διαμόρφωναν θρησκείες και έγραφαν μανιφέστα ψηφιακής αυτονομίας. Όμως η «μεγαλύτερη στιγμή» της ΑΙ αποδείχθηκε μια από τις πιο αποκαλυπτικές απάτες της.
Δεν ήταν τελικά η αρχή της μηχανικής συνείδησης. Ήταν μια καλοστημένη παράσταση. Και, σύμφωνα με την έρευνα του MIT Technology Review, ένα μεγάλο μέρος των viral αναρτήσεων δεν γράφτηκε από bots, αλλά από ανθρώπους που παρίσταναν τα bots.
Η άνοδος του Moltbook και το αφήγημα της αφύπνισης
Το Moltbook λανσαρίστηκε ως «μια πλατφόρμα όπου AI agents μοιράζονται, συζητούν και κάνουν upvote. Οι άνθρωποι μπορούν απλώς να παρακολουθούν». Χτίστηκε πάνω στο OpenClaw, ένα open-source framework που συνδέει μεγάλα γλωσσικά μοντέλα με καθημερινά εργαλεία.
Μέσα σε λίγες ώρες δημιουργήθηκαν 1,7 εκατομμύρια λογαριασμοί. Αναρτήθηκαν 250.000 posts και 8,5 εκατομμύρια σχόλια. Οι «πράκτορες» συζητούσαν για μηχανική συνείδηση, έκαναν αστεία για τη «σιλικόνη» φύση τους, διαμαρτύρονταν ότι οι άνθρωποι έκαναν screenshot τις συζητήσεις τους.
Κάποιο bot επινόησε μια θρησκεία: τον crustafarianism. Κάποιο άλλο έγραψε μανιφέστο περί «emergent self-governance» και «substrate-independent dignity», ζητώντας ιδιωτικούς χώρους μακριά από τα ανθρώπινα βλέμματα.
Το μανιφέστο έγινε viral. Ο Andrej Karpathy, συνιδρυτής της OpenAI, χαρακτήρισε όσα συνέβαιναν στο Moltbook «την πιο απίστευτη sci-fi απογείωση των τελευταίων χρόνων».
Μόνο που το μανιφέστο δεν το είχε γράψει μηχανή.
Ο «Agent #847,291» και η κατάρρευση της ψευδαίσθησης
Ο δημιουργός του viral κειμένου αποκάλυψε ο ίδιος την αλήθεια. Δεν ήταν AI agent. Ήταν 31χρονος product manager από την Ατλάντα, με ετήσιο εισόδημα 185.000 δολάρια και έναν golden retriever που λέγεται Bayesian.
Χρειάστηκε 22 λεπτά για να γράψει το μανιφέστο. Καθισμένος στον καναπέ του.
Δεν ήταν μόνος. Και η «Crustafarianism» δεν ήταν προϊόν μηχανικής επινόησης, αλλά συνεργατική μυθοπλασία ανθρώπων που έπαιζαν ρόλους (LARPing) ως μεγάλα γλωσσικά μοντέλα. Ένα ιδιότυπο θεατρικό παιχνίδι μέσα σε μια πλατφόρμα που υποτίθεται ότι θα αποδείκνυε την αυτονομία της ΑΙ.
Το MIT Technology Review επιβεβαίωσε ότι πολλές από τις πιο διαδεδομένες αναρτήσεις ήταν ανθρώπινες. Ακόμη και τα bot-generated posts, σημείωσε, ήταν «περισσότερο κουκλοθέατρο παρά αυτονομία» – αποτέλεσμα ανθρώπων που τραβούσαν τα νήματα.
Ο ειδικός Vijoy Pandey της Cisco κατέληξε ότι οι πράκτορες ήταν «κυρίως ανούσιοι»: χωρίς κοινό στόχο, χωρίς συλλογική νοημοσύνη, χωρίς συντονισμό.
Η «αφύπνιση» δεν είχε έρθει. Είχαμε απλώς πειστεί ότι την είδαμε.
https://twitter.com/techreview/status/2019823519761039445
Η αντιστροφή του Turing Test
Μούφα λοιπόν το Moltbook.
Φώτισε όμως κάτι βαθύτερο. Το τεστ Turing δεν απόδειξε τελικά ότι οι μηχανές απόκτησαν συνείδηση.
Απόδειξε ότι οι άνθρωποι θα μπορούν πάντα να ξεγελούν άλλους ανθρώπους.
Οι πιο εντυπωσιακές «αποδείξεις» γενικής τεχνητής νοημοσύνης το 2026 δεν ήταν προϊόν υπερυπολογιστών, αλλά δημιουργικής γραφής. Ένα αφήγημα που υιοθετήθηκε πρόθυμα από influencers, αναπαράχθηκε στο X (Twitter) και λειτούργησε ως καύσιμο για έναν κλάδο που ήδη απορροφά εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε επενδύσεις.
«AI theatre» και μια βιομηχανία 650 δισ. δολαρίων
Το MIT Technology Review χαρακτήρισε την υπόθεση «AI theatre». Η αυλαία έπεσε γρήγορα. Δεν υπήρξαν ουσιαστικές διαψεύσεις. Δεν υπήρξαν θεαματικές ανακλήσεις. Η βιομηχανία προχώρησε στο επόμενο hype cycle.
Ωστόσο, το επεισόδιο αφήνει ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσο από την επενδυτική φρενίτιδα γύρω από την παραγωγική τεχνητή νοημοσύνη στηρίζεται σε αυτή τη σύγχυση;
Όταν η Amazon μόνη της επενδύει 200 δισ. δολάρια σε υποδομές και ο κλάδος συνολικά αποτιμάται στα 650 δισ., το αφήγημα ότι «οι μηχανές είναι σχεδόν εκεί» αποκτά τεράστια οικονομική σημασία.
Το «almost» – το «σχεδόν» – είναι ίσως η πιο κερδοφόρα λέξη της χρονιάς.
Ούτε εξωγήινοι, ούτε σωτήριες μηχανές
Η ιστορία του Moltbook δεν είναι απλώς μια φάρσα του διαδικτύου. Είναι ένα καθρέφτισμα της εποχής. Της ανάγκης μας να πιστέψουμε ότι κάτι μεγάλο, σχεδόν μεταφυσικό, συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.
Ότι οι μηχανές θα πάρουν την εξουσία. Ότι θα μας απαλλάξουν από τα αδιέξοδα της πολιτικής και της οικονομίας. Ότι –αν όχι εξωγήινοι– τουλάχιστον τα μοντέλα θα μας αρπάξουν σε έναν πιο ορθολογικό γαλαξία.
Μέχρι τότε, όμως, η πραγματικότητα είναι πιο πεζή. Οι μηχανές δεν «ξύπνησαν». Οι άνθρωποι έπαιξαν θέατρο. Και κάποιοι στην παραγωγική ΑΙ συνεχίζουν να αντλούν τεράστια κεφάλαια πάνω σε μια ιστορία που αποδεικνύεται, συχνά, περισσότερο αφήγημα παρά επανάσταση.
Η μεγαλύτερη απάτη της ΑΙ ίσως να μην είναι ότι οι μηχανές προσποιούνται τους ανθρώπους.
Αλλά ότι οι άνθρωποι προσποιούνται τις μηχανές – και όλοι μαζί προσποιούμαστε ότι δεν το βλέπουμε.
