Στο τζεϊμσποντικό “The Spy who loved me” του 1997 ο Ρότζερ Μουρ είναι ο (βρετανός) κατάσκοπος που τον αγάπησε μία ρωσίδα πράκτορας ενώ συνεργάζονταν σε κοινή αποστολή.
Η ταινία επικεντρώνεται στην εξαφάνιση δύο πυρηνικών υποβρυχίων, ενός βρετανικού και ενός σοβιετικού, τα οποία πέφτουν θύματα απαγωγής από μια μεγαλομανή βιομήχανο. Ο Τζέιμς Μποντ (MI6) και η Ρωσίδα πράκτορας Άνια Αμάσοβα (KGB) αναλαμβάνουν την ίδια αποστολή, αναγκάζονται να συνεργαστούν για να αποτρέψουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ενώ έρχονται αντιμέτωποι με τον «Σαγόνια» (Jaws), έναν πανύψηλο δολοφόνο με ατσάλινα δόντια.
Στην δική μας υπόθεση κατασκοπείας με τον 54χρονο σμήναρχο η ιστορία είναι σχεδόν πληκτική, δεν έχει έρωτες και ανταγωνισμούς, μόνο αστυνομική πλοκή που τροφοδοτεί με πιθανές και απίθανες λεπτομέρειες το διαδίκτυο και τα τηλεοπτικά δελτία.
Τα πράγματα, όμως, είναι πιό σοβαρά. Η ΕΥΠ, κατά τις πληροφορίες, παρακολουθούσε τον σμήναρχο επί μήνες, καθ’ υπόδειξη της CIA, όσο και των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, όπως αποκάλυψε το “AN”. Το γεγονός, άλλωστε, ότι ένα εικοσιτετράωρο πριν εκδόσει ανακοίνωση το υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τη σύλληψη, στο Παρίσι είχε αποκαλυφθεί ανάλογο κύκλωμα που δρούσε, όπως και ο 54χρονος, υπέρ της Κίνας.
Το σημαντικό στην υπόθεση δεν είναι ότι ένα στέλεχος της Πολεμικής Αεροπορίας εμπλέκεται σε υπόθεση κατασκοπείας με οικονομικό αντάλλαγμα, όπως λέγεται, σε …γουάν. Ούτε καν σε bitcoin. Ούτε ότι ντρόπιασε τις ένοπλες δυνάμεις μας και τη σημαία. Στις ΗΠΑ έχουν υποθέσεις κατασκοπείας κάθε δύο μήνες, κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Παντού και πάντοτε θα υπάρχουν κατάσκοποι, από τις ένοπλες δυνάμεις μέχρι τη βιομηχανία.
Σημαντικό είναι πώς επιβεβαιώνεται πώς ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της Κίνας, αντικαθιστά για τα καλά πλέον τον “ψυχρό πόλεμο” στις δύο πλευρές του σιδηρούν παραπετάσματος. Και το ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο πεδίο αυτού του ανταγωνισμού.
Πρόσφατα, οι Αμερικανοί μας κατέστησαν σαφές ότι κακώς έχουμε παραδόσει το λιμάνι του Πειραιά στην κινεζική Cosco. Είχε προηγηθεί διαρροή του Λευκού Οίκου στο Reuters σύμφωνα με την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί ότι πρέπει να ανατραπεί η επιρροή των κινέζων σε αρκετά ευρωπαϊκά λιμάνια (το ίδιο έχει δηλώσει και για τη Διώρυγα του Παναμά) διότι αυτό αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια των ΗΠΑ (οικονομικά, εφοδιαστικά, αμυντικά). Λόγω αυτού, άλλωστε, η Ουάσιγκτον ζήτησε και επέβαλε να αξιοποιηθεί ως αντίβαρο η Ελευσίνα μέσω της επένδυσης που έχει κάνει εκεί η φιλοαμερικανική ONNEX- προς τούτο συναντήθηκαν και συμφώνησαν η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ και ο Τάκης Θεοδωρικάκος.
Η Κίνα έχει εδραιώσει την παρουσία της στην Ευρώπη εδώ και δύο δεκαετίες. Η Νάπολι, η Μασσαλία, ο Πειραιάς είναι εφοδιαστικοί- εμπορικοί σταθμοί κινεζικού ενδιαφέροντος, οι επιχειρήσεις τους έχουν εγκατασταθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και εξαγοράζουν εταιρείες σε κρίσιμους τομείς, το κινέζικο real estate (βοηθούσης και της Golden Visa) επεκτείνεται. Στο κέντρο της Αθήνας, για παράδειγμα, αγοράζουν ακίνητα κατά κύριο λόγο Κινέζοι και Ισραηλινοί.
Με περιορισμένο πιά τον γεωπολιτικό ρόλο της Ρωσίας, αν όχι και εξαρτώμενο από τον ευρύτερο σχεδιασμό του Τραμπ, ο στόχος των ΗΠΑ είναι ο παγκόσμιος ανταγωνισμός με το Πεκίνο.
Ο κατάσκοπος-σμήναρχος είναι μία ασήμαντη παρονυχίδα σε αυτό το μεγάλο γεωπολιτικό κάδρο και είναι βέβαιο πώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στην Ευρώπη, από τον κλάδο της τεχνολογίας και της βιομηχανίας μέχρι τις διαβαθμισμένες τηλεπικοινωνίες και τα πληροφορικά συστήματα της άμυνας.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο τμήμα του αμερικανικού σχεδιασμού ως ενεργειακός κόμβος, ούτε μόνο “φυλάκιο” του ΝΑΤΟ, είναι πεδίο όπου αναπτύσσονται και θα αναπτυχθούν ακόμα περισσότερο ανταγωνισμοί γεωπολιτικών συμφερόντων.
Η αποκάλυψη, δε, της δράσης του κατασκόπου θα προκαλέσει πιθανότατα πιέσεις για ακόμα μεγαλύτερη ένταξη στον σχεδιασμό των ΗΠΑ και απεξάρτηση από την Κίνα. Παρόμοιες συζητήσεις γίνονται και στην Ευρώπη.
Μέχρις ώρας, η κινεζική πρεσβεία δεν έχει εκδώσει κάποια ανακοίνωση για την υπόθεση κατασκοπείας, είναι μάλλον βέβαιο ότι επικοινωνίες στο παρασκήνιο υπήρξαν. Εάν λάβει κανείς υπ όψιν και την δήλωση-μήνυμα του Σεργκέϊ Λαβρόφ για την -κατ΄ αυτόν- επιθετική στάση της Ελλάδας προς τη Ρωσία (ουκρανικό), είναι σαφές ότι παραδοσιακές γεωπολιτικές και οικονομικές συμμαχίες θα τεθούν σε κίνδυνο. Έχουμε κάνει, αναμφίβολα, τις γεωπολιτικές επιλογές μας, όμως οι ισορροπίες αλλάζουν και θα ήταν φρόνιμο να προβλέπουμε…