Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού και πολιτικής σημασίας, οι Ινουίτ της Γροιλανδίας ξεκαθαρίζουν προς κάθε κατεύθυνση ότι η Αρκτική δεν αποτελεί οικόπεδο προς πώληση ή πεδίο γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Με μια δήλωση που αντηχεί ως κραυγή αξιοπρέπειας, οι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής τονίζουν ότι η γη τους δεν ανήκει σε κανένα κράτος και σε καμία υπερδύναμη, αμφισβητώντας ευθέως τις βλέψεις των ΗΠΑ που ερίζουν για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Βορρά. Για τους Ινουίτ, η Αρκτική είναι το σπίτι τους και όχι μια σκακιέρα για τα οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών.
Η κλιματική κρίση ως «χρυσή ευκαιρία» για τα ενεργειακά μεγαθήρια
Είναι προκλητικό το γεγονός ότι, την ώρα που οι πάγοι λιώνουν λόγω της κλιματικής αλλαγής, οι μεγάλες δυνάμεις βλέπουν την καταστροφή ως ευκαιρία για την εξόρυξη πετρελαίου, φυσικού αερίου και σπάνιων γαιών. Οι ίδιοι που ευθύνονται για την περιβαλλοντική κατάρρευση, τώρα σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τα «γυμνά» πλέον εδάφη της Αρκτικής. Οι Ινουίτ, όμως, αρνούνται να γίνουν θεατές στην λεηλασία της πατρίδας τους, υπενθυμίζοντας ότι η οικολογική ισορροπία της περιοχής είναι ζήτημα επιβίωσης για ολόκληρο τον πλανήτη.
Η αποικιοκρατία με «μοντέρνο» προσωπείο
Η προσπάθεια επιβολής κυριαρχίας πάνω σε εδάφη που κατοικούνται από αυτόχθονες πληθυσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια θυμίζει τις πιο σκοτεινές σελίδες της αποικιοκρατίας. Η κυβέρνηση της Γροιλανδίας και οι εκπρόσωποι των Ινουίτ στέλνουν το μήνυμα ότι οι αποφάσεις για το μέλλον της Αρκτικής πρέπει να λαμβάνονται από εκείνους που την κατοικούν και όχι σε κλειστά γραφεία στην Ουάσινγκτον.
«Δεν μπορούμε να αγοράσουμε ούτε καν τη δική μας γη, αλλά ο Τραμπ θέλει να την αγοράσει, είναι τόσο παράξενο αυτό για μας», δήλωσε ο Κααλίρακ Ρίνγκστεντ, 74 ετών, στο Καπισίλιτ, έναν μικροσκοπικό οικισμό από ξύλινα σπίτια κοντά στην ακτή ενός φιόρδ ανατολικά της πρωτεύουσας Νούουκ.
Η σοφία των αυτοχθόνων απέναντι στην απληστία
Υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια στη θέση των Ινουίτ: η γη δεν είναι ιδιοκτησία, αλλά κληρονομιά που πρέπει να παραδοθεί στις επόμενες γενιές.
«Είχαμε πάντα μια ελεύθερη ζωή εδώ στη φύση», είπε η Χέιντι Λένερτ Νόλσο, η πρόεδρος του χωριού. «Μπορούμε να μπούμε σε μια βάρκα και να πάμε παντού χωρίς περιορισμούς».
«Ο κόσμος εδώ ενδιαφέρεται για τη μέρα που έρχεται. Υπάρχει φαγητό στο ψυγείο; Μια χαρά, άρα μπορώ να κοιμηθώ λίγο παραπάνω. Αν δεν υπάρχει φαγητό, θα βγω έξω και θα πιάσω ψάρια ή θα βγω και θα πυροβολήσω έναν τάρανδο», δήλωσε ο Βανίλα Ματίασεν, ένας Δανός δάσκαλος στο Καπισίλιτ που εργάστηκε σε πόλεις και χωριά σε όλη τη Γροιλανδία για 13 χρόνια.
