Η αντιπολίτευση εγκαλεί την κυβέρνηση για τις επιθέσεις του Άδωνη Γεωργιάδη στην ευρωπαϊκή εισαγγελία και ειδικότερα στην Ελληνίδα (ευρωπαία) εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου. Αναμφίβολα “αλά καρτ” η αντιμετώπιση της “ανεξάρτητης” Δικαιοσύνης και εμφατικά συγκρουόμενη με την θέση του πρωθυπουργού (για “προσωπικές απόψεις” του υπουργού μιλούν, διαφωνώντας, συνάδελφοί του). Και πώς απαντά η κυβέρνηση στο ΠΑΣΟΚ που έχει στήσει “βεντέτα” με τον υπουργό Υγείας; Υπενθυμίζοντας τις επιθέσεις κατά της ίδιας εισαγγελέως όταν είχε ανοίξει κύκλο διερεύνησης για την υπόθεση προμήθειας υποβρυχίων (…που έγερναν) με στόχο, τότε, τον Ευ. Βενιζέλο.
Ο τομεάρχης Δικαιοσύνης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Χρ. Κακλαμάνης δικαιολογεί εκείνες τις επιθέσεις κατά της νεαρής, τότε, εισαγγελέως. Επίσης “αλά καρτ”, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς.
Η κυβέρνηση αντιδρά υπενθυμίζοντας ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε πει (για την διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών) ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη -εννοώντας, όπως εξηγήθηκε εκ των υστέρων την ηγεσία του Αρείου Πάγου. Του καταλογίζει, δηλαδή, επίσης “αλά καρτ” αντιμετώπιση των αποφάσεων του θεσμού-στυλοβάτη του πολιτεύματος.
Κι’ όταν μπαίνει στον χορό της κριτικής κατά της κυβέρνησης και ο ΣΥΡΙΖΑ -ή ο Αλέξης Τσίπρας-, η τελευταία επικαλείται εκείνη την δήλωση του Διονύση Κοντονή για “δικαστικά παρασυστήματα”.
Συμπέρασμα 1ο: Η κυβερνηση επιχειρεί να αντισταθμίσει την κριτική που δέχεται για τις επιθέσεις κατά της ευρωπαϊκής εισαγγελίας (κάτι για το οποίο έχουν τοποθετηθεί επικριτικά και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων και η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων) κατηγορώντας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ότι έκαναν …τα ίδια. Άρα, δεν δικαιούνται να ομιλούν.
Συμπέρασμα 2ο: Εάν οι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν βεβαρημένο παρελθόν σχετικά με το πώς αντιμετώπισαν τη Δικαιοσύνη (κι ας δεχτούμε πώς όντως υπήρξαν κακές επιλογές και συμπεριφορές), γιατί αυτό απαλλάσσει την κυβέρνηση από κακές σημερινές πρακτικές;
Συμπέρασμα 3ο: Με αυτή την αντιπαράθεση ο απλός πολίτης αντιλαμβάνεται ότι κανείς τους δεν σέβεται τη Δικαιοσύνη, ως εκ τούτου ενισχύεται το αίσθημα της κοινής γνώμης σχετικά με τον θεσμό. Ας σημειώσουμε πώς σε όλες τις δημοσκοπήσεις εδώ και χρόνια ο δείκτης εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη είναι πολύ χαμηλός. Και που οδηγεί ο κομματικός ανταγωνισμός σχετικά με το θέμα; Φυσικά, φουντώνει τον αντισυστημισμό και τα αντανακλαστικά της πολιτικής “αυτοδικίας” και της τοξικότητας.
Κομματικό σύστημα αυτοκαταστρεφόμενο…
