Χωρίς πολιτικές αναταράξεις η ψηφοφορία στην Ολομέλεια
Με ευρύτερη πλειοψηφία και χωρίς αιφνιδιασμούς, η Ολομέλεια της Βουλή των Ελλήνων ενέκρινε την άρση ασυλίας 13 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι αναφέρονται σε δύο δικογραφίες που διαβιβάστηκαν στο Κοινοβούλιο και σχετίζονται με επιδοτήσεις προς παραγωγούς μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ το 2021.
Η διαδικασία εξελίχθηκε ομαλά, με υψηλά ποσοστά συναίνεσης, στοιχείο που αποτυπώνει τη διακομματική διάθεση να διερευνηθούν οι υποθέσεις από τη Δικαιοσύνη χωρίς πολιτικά εμπόδια.
Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας ανά βουλευτή
Για την περίπτωση της Κατερίνας Παπακώστα, υπέρ της άρσης ασυλίας τάχθηκαν 287 βουλευτές, με μία μόνο αρνητική ψήφο σε σύνολο 288 ψηφισάντων.
Στην περίπτωση του Κώστα Αχ. Καραμανλή, 286 βουλευτές ψήφισαν υπέρ και δύο κατά, σε σύνολο 288. Αντίστοιχη εικόνα καταγράφηκε και για τους Γιάννη Κεφαλογιάννη και Νότη Μηταράκη, με 286 θετικές ψήφους και δύο αρνητικές για τον καθένα.
Για τον Κώστα Τσιάρα, υπέρ της άρσης ψήφισαν 285 βουλευτές, ενώ δύο καταψήφισαν, σε σύνολο 287 ψηφισάντων.
Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε και για τους Κώστα Σκρέκα, Δημήτρη Βαρτζινόπουλο, Μάξιμο Συνετάκη, Λάκη Βασιλειάδη, Χρήστο Μπουκώρο και Θεόφιλο Λεονταρίδη, όπου καταγράφηκαν 286 ψήφοι υπέρ και δύο κατά, σε σύνολο 288.
Διαφοροποιήσεις σε δύο περιπτώσεις
Ελαφρώς διαφοροποιημένη ήταν η εικόνα για τον Χαράλαμπο Αθανασίου, όπου υπέρ της άρσης ασυλίας τάχθηκαν 285 βουλευτές, ένας ψήφισε κατά και ένας δήλωσε «παρών».
Για τον Τάσο Χατζηβασιλείου, υπέρ ψήφισαν 286 βουλευτές, ενώ δύο καταψήφισαν, σε σύνολο 288.
Το πολιτικό μήνυμα και η επόμενη φάση
Η μαζική έγκριση των αιτημάτων άρσης ασυλίας αποτυπώνει μια σαφή κοινοβουλευτική στάση υπέρ της πλήρους διερεύνησης των καταγγελιών που σχετίζονται με τη διαχείριση αγροτικών επιδοτήσεων. Το βάρος πλέον μεταφέρεται στη Δικαιοσύνη, η οποία καλείται να εξετάσει τα στοιχεία των δικογραφιών και να αποσαφηνίσει τυχόν ευθύνες.
Σε πολιτικό επίπεδο, η εξέλιξη επιχειρεί να αποσυνδέσει τη διερεύνηση της υπόθεσης από κομματικές αντιπαραθέσεις, διατηρώντας το πλαίσιο θεσμικής λειτουργίας και λογοδοσίας, σε μια συγκυρία όπου η διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου ελέγχου.
