Πριν την τελευταία εσωκομματική εκλογή ηγεσίας το ΠΑΣΟΚ διοργάνωσε υποδειγματικά ντιμπέϊτ των υποψηφίων αρχηγών δημιουργώντας, κατά κοινή ομολογία, ένα case study πολιτικού πολιτισμού που μακάρι να το δούμε και στις εθνικές εκλογές. Αμέσως μετά, στις δημοσκοπήσεις, ανέβηκε στο κύμα της επανεκλογής του Νίκου Ανδρουλάκη και άγγιξε ακόμα και το 20%. Δεν κράτησε πολύ αυτή η ευφορία, μέσα σε ένα χρόνο έχασε πάνω από πέντε μονάδες και καθηλώθηκε για πολλούς μήνες στο 13-14%, πολύ μακριά από τον διακηρυγμένο στόχο για εκλογική νίκη “έστω και με μία ψήφο”.
Το ΠΑΣΟΚ επέδειξε αντανακλαστικά και ανθεκτικότητα και στο 4ο συνέδριό του. Άψογα διοργανωμένο, με μεγάλη προβολή από τα ΜΜΕ και με ενθουσιώδες πλήθος σε ένα σκηνικό που δημιούργησε την εντύπωση της “επιστροφής”. Μένει να επιβεβαιωθεί.
Ποιός κέρδισε; Είναι πρόωρο να εξάγει κανείς συμπεράσματα αν οι θετικές εντυπώσεις του “όλου ΠΑΣΟΚ” στο συνέδριο δεν μεταφραστούν σε αύξηση των δημοσκοπικών ποσοστών και διατήρησης του μομέντουμ.
Μπορεί, όμως, κανείς να πει μερικά πράγματα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εξέρχεται πιό ισχυρός απ΄ ότι το διάστημα που προηγήθηκε όταν βαλλόταν πανταχόθεν για την στρατηγική της αυτονομίας και τις ισχνές επιδόσεις στις μετρήσεις. Δεν είναι μόνο ότι επιβεβαίωσε πώς οι κομματικοί μηχανισμοί φέρουν στην …ούγια το δικό του όνομα, δεν είναι καν ότι εκλέγει, απ΄ότι φαίνεται, περίπου το 70% των μελών των νέων οργάνων.
Εκείνο που αναδείχθηκε είναι ότι επί μήνες τα περισσότερα εκ των κορυφαίων στελεχών (Χάρης Δούκας, Μαν. Χριστοδουλάκης, Π. Γερουλάνος, Μιχ. Κατρίνης κ.ά) ζητούσαν (ο πρώτος μετ’ επιτάσεως και σχεδόν με μονοθεματική προσυνεδριακή ατζέντα) δεσμευτικό ψήφισμα ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ αλλά δεν το πήραν. Σε μία επίδειξη τακτικισμού ο πρόεδρος του κόμματος επανέλαβε -ίσως πιό δεσμευτικά- όσα έλεγε πριν το συνέδριο, αφοπλίζοντας τα επιχειρήματα των εσωκομματικών του αντιπάλων. Και πέραν τούτου ουδέν. Ειδικά ο δήμαρχος Αθηναίων οφείλει να αναζητήσει άμεσα νέο (προσωπικό) πολιτικό πρόταγμα για να διατηρήσει την εικόνα του αντίπαλου δέους στον Ανδρουλάκη.
Επί της ουσίας, άπαντες συστοιχίζονται σε διάταξη εκλογικής μάχης και για αρκετό καιρό δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για την “βελόνα”, ακόμα κι αν αυτή παραμείνει ακούνητη. Το πιθανότερο είναι, βέβαιο, ότι στις μετρήσεις το ΠΑΣΟΚ θα καταγράψει την συνεδριακή ευφορία περί ενότητας, κάτι που φυσικά θα πιστωθεί ο πρόεδρός του.
Η αλήθεια είναι πώς οι εξελίξεις στην υπόθεση των υποκλοπών ωφελεί εσωκομματικά και πολιτικά τον Νίκο Ανδρουλάκη, γεμίζει το ρεζερβουάρ του με πολιτικά καύσιμα και επιχειρήματα και εφόσον τον βοηθήσουν οι εξελίξεις μπορεί να προσποριστεί και δημοσκοπικά οφέλη.
Το ΠΑΣΟΚ, όμως, έφτασε στο συνέδριο χωρίς να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να νικήσει τη Ν.Δ στις επόμενες εκλογές. Και θα αναμετρηθεί με το εάν το επόμενο διάστημα θα αρχίσει να δημιουργείται, έστω και αμυδρά, μία τέτοια εντύπωση. Εφόσον συμβεί, τότε το αφήγημα της αυτονομίας θα συντηρηθεί και κανείς εκ των κορυφαίων δεν θα μπορεί να τον /το αμφισβητήσει.
Όμως, στην εξίσωση θα μπει οσονούπω και το κόμμα Τσίπρα, και τότε το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ανοίξει διμέτωπο με τη Ν.Δ και τον πρώην πρωθυπουργό. Με την πρώτη ως στρατηγικό και ιδεολογικό του αντίπαλο, με τον δεύτερο για να μην τεθεί σε κίνδυνο η δεύτερη θέσεις στις μετρήσεις και στις εκλογές.
Τα φώτα του συνεδρίου έσβησαν, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα της πολιτικής.
