Μια ανάλυση των δεδομένων της πανδημίας για τη χώρα μας, που συγκρίνει τη χρονική διάρκεια του εν εξελίξει κύματος με τα προηγούμενα, αποκαλύπτει τις τεράστιες απώλειες που φέρνει το παρόν κύμα αλλά και τις απώλειες που αποφύγαμε λόγω των εμβολίων. Στον πίνακα παρουσιάζονται τα δεδομένα ανά κύμα. Οι αριθμοί του ημιτελούς 4ου κύματος αφορούν τη 15η Νοεμβρίου.
Τα κρούσματα χωρίς το παρόν κύμα να έχει φθάσει στην κορυφή, και με εμβολιασμένο το 60% του πληθυσμού, είναι 144 φορές περισσότερα από το 1ο κύμα, πενταπλάσια από το 2ο κύμα και 1,5 φορά πιο πολλά από το 3ο κύμα. Τα δεδομένα δείχνουν ότι τα απαγορευτικά στο παρελθόν έφεραν γρήγορα την κορύφωση και τη μείωση των κρουσμάτων, παρόλη την καταστροφή που προκαλούν στην οικονομία.
Τα κρούσματα ανά ημέρα έχουν ήδη φθάσει τα 2.878, ξεπερνώντας τα 2.174 του προηγούμενου κύματος, και έπεται η εκθετική τους αύξηση. Οι διασωληνωμένοι δεν έχουν φθάσει μέχρι τώρα στα υψηλά των δύο προηγούμενων κυμάτων, αλλά είναι θέμα χρόνου να τα φθάσουν και να τα ξεπεράσουν. Οι 4.279 θάνατοι στο παρόν κύμα δεν έχουν φθάσει το επίπεδο του προηγούμενου κύματος των 7.071. Αλλά καθώς δεν έχει κορυφωθεί το παρόν κύμα, είναι θέμα χρόνου να φθάσουν και να ξεπεράσουν το επίπεδο θανάτων του προηγούμενου κύματος. Οι θάνατοι (29) ανά ημέρα του υπό εξέλιξη κύματος έχουν ξεπεράσει τον αριθμό του 1ου και του 2ου κύματος και είναι θέμα χρόνου να ξεπεράσουν σε αριθμό του τρίτου κύματος (57).
Τα δεδομένα δείχνουν ότι εάν δεν είχε εμβολιαστεί το 60% του πληθυσμού, σήμερα, πριν καν την κορύφωση του παρόντος κύματος, και μόνο με απλή αναγωγή, θα είχαμε 150% επιπλέον θανάτους (δηλαδή πάνω από 10.000) στο μέχρι σήμερα ημιτελές κύμα και πιθανόν ακόμα άλλους 10.000 μέχρι το τέλος του παρόντος κύματος. Τα δεδομένα επίσης του παρόντος κύματος δείχνουν ότι ο ιός κατακτά ολοένα και υψηλότερα επίπεδα κρουσμάτων, ταλαντώνεται γύρω από το επίπεδο αυτό με περίπου +/- 1.000 κρούσματα για αρκετές μέρες ώστε να το κατοχυρώσει και μετά στρέφεται σε υψηλότερο επίπεδο. Τώρα προσπαθεί να κατοχυρώσει το επίπεδο των 7.000 κρουσμάτων προτού ανέλθει σε επόμενο επίπεδο. Το κύμα αυτό με διάρκεια ήδη 146 ημέρες θα χρειαστεί άλλες τόσες ή και περισσότερες για να ελεγχθεί σε ικανοποιητικά χαμηλά επίπεδα.
Οι βαριές νοσηλείες προέρχονται κατά 90% από τους μη εμβολιασμένους, οι δε θάνατοι κατά 97% από τους μη εμβολιασμένους. Οι εμβολιασμένοι προσβάλλονται λόγω του ότι η προστασία των εμβολίων είναι σε ποσοστό 90% και διότι η δεξαμενή των εμβολιασμένων είναι 1,5 φορά μεγαλύτερη από αυτή των μη εμβολιασμένων (60% / 40%). Επίσης, οι εμβολιασμένοι που συμπληρώνουν το εξάμηνο θα είναι πιο ευάλωτοι, οπότε θα πρέπει να σπεύσουν για την τρίτη δόση. Πολλοί από τους νοσήσαντες έχουν ήδη περάσει το εξάμηνο. Η πιθανότητα να ξανακολλήσουν οι ανεμβολίαστοι είναι 5,5 φορές μεγαλύτερη απ’ ό,τι οι εμβολιασμένοι. Τα δεδομένα δείχνουν ότι τα ολοένα αυξανόμενα ενεργά κρούσματα αυξάνουν τις πιθανότητες για μολύνσεις, καθόσον ποτέ δεν υπήρξε περισσότερη έκθεση στον ιό. Το υψηλό ποσοστό ανεμβολίαστων και η μεγαλύτερη από ποτέ χρονική διάρκεια του υπό εξέλιξη κύματος θα εκτοξεύουν συνεχώς τα κρούσματα, καθώς τα περισσότερα άτομα δεν ακολουθούν τα μέτρα προστασίας.
Η όσον το δυνατόν γρηγορότερη αύξηση του ποσοστού των συνολικά εμβολιασμένων είναι μονόδρομος για την –σε μόνιμη βάση– αποτροπή της υπερβολικής αύξησης των κρουσμάτων και των θανάτων που έρχεται. Μέχρι τότε θα πρέπει να αποφασιστούν μέτρα που συμβάλλουν στη μείωση των κρουσμάτων. Τα οποία μέτρα δυστυχώς θα έχουν προσωρινά αποτελέσματα. Η παραπάνω ανάλυση των δεδομένων δείχνει ότι μόνο ο εμβολιασμός σε πολύ υψηλά ποσοστά του πληθυσμού (πάνω από 85%) θα μπορέσει σε μόνιμη βάση και χωρίς άλλα μέτρα να μειώσει τις απώλειες του υπό εξέλιξη κύματος και να μετατρέψει την πανδημία σε ενδημική.
* Ο κ. Γιώργος Ατσαλάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, Εργαστήριο Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης.
Επιτέλους, μετά από μερικά 24ωρα αναμονής το νεότερο trailer του Spider-Man: No Way Home που κουβαλούσε τόσο hype στις πλάτες του, είναι εδώ και έχει τα πάντα εκτός από αυτά που περίμενε όλος ο κόσμος.
Μάλλον οι φήμες που θέλανε τη Sony Pictures να έχει τον τελευταίο λόγο στις “αποκαλύψεις” πριν την πρεμιέρα ισχύουν και όσοι περίμεναν να δουν τους Tobey Maguire και Andrew Garfield να επιστρέφουν, καλύτερα να καθίσουν στις θέσεις τους.
Άφαντοι οι Spider-Men που ακούγονται τόσο έντονα ότι θα συμμετέχουν στο “No Way Home” από το trailer, το οποίο παρόλα αυτά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο εμφάνισής του λόγω της εισβολής του Multiverse. Ωστόσο αποκάλυψε πλήρως τους villains που θα συμμετέχουν από τρία διαφορετικά σύμπαντα και δεν έχουμε απαρτία των Sinister Six αλλά κάτι που θα τους…θυμίζει. Ο Doc Ock του Alfred Molina εμφανίζεται περισσότερο από όλους και ανακαλύπτει πως αυτός δεν είναι ο Peter Parker του, επίσης βλέπουμε τον Green Goblin με το voice over του Willem Dafoe, τη νέα εμφάνιση του Jamie Foxx ως Electro, τον Sandman του Thomas Hayden Church και τον Lizard του RhysIfans.
Spider-Man: No Way Home Official Trailer
Με τον Peter Parker του Tom Holland να αποτελεί δημόσιο κίνδυνο πλέον και να έχει αποκαλυφθεί η ταυτότητά του, ζητάει τη βοήθεια του Doctor Strange του Benedict Cumberbatch. Ένα ξόρκι όμως πηγαίνει εντελώς στραβά και ανοίγει τις πύλες της κολάσεως ή καλύτερα του Multiverse και από αυτό ξεπηδούν οι κακοί των προηγούμενων δύο franchises του Spider-Man και του The Amazing Spider-Man. Τώρα με τους κακούς να εμφανίζονται κανονικά είναι δυνατόν να λείπουν και οι…αντίστοιχοι Spider-Men; Τελικά το χειρότερα κρατημένο μυστικό της Marvel Studios θα παραμείνει ως έχει μέχρι την πρεμιέρα του No Way Home.
Μια από τις σκηνές που κλέβουν την παράσταση παραλληλίζεται με το The Amazing Spider-Man 2 και τον θάνατο της Gwen Stacy της EmmaStone. Ένα παρόμοιο σκηνικό συμβαίνει και στο No Way Home με τον Holland να προσπαθεί να πιάσει την MJ της Zendaya που πέφτει στο κενό. Θα τα καταφέρει;
Στο φιλμ που σκηνοθετεί ο Jon Watts παίζουν επίσης οι: Zendaya, Toni Revolori, Jacob Batalon, Jon Favreau και Marisa Tomei.
Πρόσφατα ο Tom Holland μίλησε με απρόσμενα λόγια για το “No Way Home” όπως ότι θα είναι “σκοτεινό και θλιβερό”. Κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και από κάποιες σκηνές του νέου trailer.
Το Spider-Man: No Way Home θα κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 16 Δεκεμβρίου του 2021.
Από τότε που αγρίεψε ο αντιεμβολιασμός, παρατηρήθηκε το φαινόμενο, οι εμβολιαζόμενοι πρώτη φορά, σε ελάχιστες μέρες να διογκωθούν κατά διακόσιες χιλιάδες.
Μα τι συμβαίνει; Μήπως μετάνιωσαν; Μήπως τα επιχειρήματα των υπερμάχων του εμβολιου, τους αποστόμωσαν;
Ηρεμήσατε, λαοί; Όχι. Απλώς κυριάρχησε το ρητό «ο φόβος φυλάει τα έρμα».
Να εξηγήσω: οι Έλληνες αντιρρησίες ήταν πάντοτε οργανωμένοι, θυμωμένοι και με αρχηγούς που θαυμάζουν επειδή είναι θυμωνιάρηδες, γκαζίκουλες κατά το ήθος, και ιατροί με πτυχία.
Αλλά προσφάτως χάνουν πελατεία, διότι λειτούργησε το απέθαντο νεοελληνικο ρητό «βρε μπας και…» εννοώντας πως είναι καλή ιδέα να παιχτεί ένα υποτυπώδες δίπορτο.
Είδαν οι αθρώποι πως δεν είμεσθεν τίποτις Σαβοναρόλες κι όταν άρχισαν να χάνονται ζωές, χωρις να αποστούν των Αρχών τους, άρχισαν να καρφώνονται με ενεσουλες, ίσα για να μη θεωρηθούν κορόιδα το Έθνους.
Φόβος κυριάρχησε στην χρήση της βελόνας ,φόβος κυριαρχεί και τώρα, μή και κατηγορηθεί ένα μεγάλο πλήθος ως συμβατικό και όχι αντιρρητικό.
Πάμε κι εμείς σήμερον, εκ της γειτονίας των Κυβελείων, να δεχτούμε την Τρίτη Σαγίτα του Εμβολίου,άπιστοι εκ συνειδήσεως και πρόθυμοι να τσιμπηθούμε. Πες πως χρωστάμε τιμή στους εποχούμενους δοσάδες που πωλούσαν έναντι ταλίρων, τσίτια και αλατζάδες στις γειτονιές του κόσμου.
Έχει πλέον αποδειχτεί περίτρανα, ότι σε όλους αρέσει το έργο του Κοτζιά, αρκεί να μην «υπάρχει» ο Κοτζιάς.
Δεν είναι μια αγιογραφία του πρώην Υπουργού Εξωτερικών, είναι μια σκληρή πραγματικότητα για φίλους κι εχθρούς. Μια πραγματικότητα που τους φίλους του τους χαροποιεί ενώ τους εχθρούς του τους καταθλίβει.
Ίσως είναι μακράν ο πολιτικός που έχει ακούσει τα εξ’ αμάξης από τον αμέσως επόμενο.
Μόνο για το προπατορικό αμάρτημα δεν έχει κατηγορηθεί ακόμα. Έγινε ο προδότης που πούλησε το όνομα της Μακεδονίας, αυτός που εμπόδισε στην επίλυση του Κυπριακού, αυτός που για τους πρώην συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να ονομάζεται σύντροφος.
Όμως ας αφήσουμε τον Νίκο Κοτζιά να γράψει, ευτυχώς υπάρχουν και κάποιοι που συγγράφουν και δεν αντιγράφουν, κι ας δούμε τις τελευταίες εξελίξεις σε ότι αφορά το έργο του.
Όταν προέκυψε η πολιτική κρίση στην Βόρεια Μακεδονία με την απόφαση του Ζάεφ να παραιτηθεί και την πρόταση μομφής από το εθνικιστικό VMRO-DPMNE, χλόμιασαν πολλοί από μακεδονομάχους που είδαν ότι μπορεί η συμφωνία των Πρεσπών να κινδυνεύει.
Δεν θα μιλήσω για την Κυβέρνηση Μητσοτάκη που έκανε την κωλοτούμπα του αιώνα με την αποδοχή της Συμφωνίας των Πρεσπών και την εκφορά του συνταγματικού ονόματος Βόρεια Μακεδονία από τους μακεδονομάχους Υπουργούς της κυβέρνησης της ΝΔ, που πρωτοστάτησε στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.
Οι πληροφορίες πάντως λένε ότι προκλήθηκε πανικός στο κυβερνητικό στρατόπεδο με την σκέψη και μόνο ότι μπορεί το VMRO-DPMNE, που είναι ομοϊδεάτης της ΝΔ και μέλος του ΕΛΚ, να ρίξει την κυβέρνηση Ζάεφ.
Όμως ας πάμε σε ένα άλλο πολέμιο της Συμφωνίας, τον πρώην Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και πρώην ΥΠΕΞ, Ευάγγελο Βενιζέλο, που από το βήμα της Βουλής τον Γενάρη του 2019 κατακεραύνωνε την τότε κυβέρνηση για την ετεροβαρή συμφωνία κατά της Ελλάδας. Τα χίλια μύρια έσυρε τότε, όμως μόλις προχτές με άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή σημειώνει: «μετά τα όσα έχουν ήδη συντελεστεί, η ισχύς και ο σεβασμός της Συνθήκης των Πρεσπών, όπως επιβάλλει το Διεθνές Δίκαιο και η αρχή της συνέχειας του κράτους που δεσμεύει και τα δύο αντισυμβαλλόμενα μέρη, είναι ζωτικό συμφέρον της Ελληνικής Δημοκρατίας.»
Τι έγινε τελικά; Έγινε καλή η Συμφωνία επειδή δεν είναι ο Νίκος Κοτζιάς στην πολιτική σκηνή, ή ήταν και τότε καλή αλλά δεν έπρεπε να πάρει τα εύσημα;
Όμως δεν σταματάνε οι κωλοτούμπες για την πολιτική Κοτζιά μόνο στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Υπάρχει και το Κυπριακό και οι συνομιλίες που διεξήχθησαν στη Γενεύη και στο Κραν Μοντανά, όπου αποχώρησε η τουρκική πλευρά, σύμφωνα με τα πρακτικά του ΟΗΕ που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, και το χρεώθηκε κι αυτό ο Νίκος Κοτζιάς. Αυτός σύμφωνα με τα τότε δημοσιεύματα και με τις τότε δηλώσεις και από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας ότι ο Έλληνας ΥΠΕΞ ήταν ο υπεύθυνος του ναυαγίου στο ελβετικό θέρετρο. Κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν υφίσταται, καθώς ήταν εκείνος ως Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, προάσπισε τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού
Αυτά όμως μέχρι προχτές, καθώς στο τραπέζι της συζήτησης του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Μπόρις Τζόνσον, όπως έμαθε αποκλειστικά το ΑΝ από βρετανικές κυβερνητικές πηγές, έβαλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης το θέμα την επανέναρξης του διαλόγου για την λύση του Κυπριακού, στην βάση των κατακτήσεων του Κραν Μοντανά.
Τι έγινε πάλι; Δεν ήταν ήττα και χαμένη ευκαιρία το Κραν Μοντανά; Δεν ήταν ο Κοτζιάς που κατέστρεψε την επίλυση του Κυπριακού; Μάλλον όχι, γιατί η πολιτική του συνετέλεσε στο να χαραχτεί το πλαίσιο Γκουτέρες που δυστυχώς η τουρκική πλευρά, με τις αστοχίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, κατάφερε να θέσει στο περιθώριο. Αυτό και μόνο δείχνει πόσο σημαντικό ήταν για την συνέχιση της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού και της υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων του ελληνισμού.
Όχι, δεν ήταν όλοι στο Πολυτεχνείο. Όχι, δεν ήταν εκεί ενωμένοι αριστεροί, δεξιοί, προοδευτικοί, συντηρητικοί και οι απανταχού έλληνες που πρόταξαν όλοι μαζί τα στήθη τους απέναντι στην χούντα.
Δεν ήταν, διασταυρωμένα, εκεί οι ιδεολογικοί πρόγονοι των νυν υπουργών που αποκαθιστούν την… ιστορική αλήθεια 47 χρόνια μετά, πληροφορώντας μας ότι τελικώς υπήρχε «μέσα» και «έξω Πολυτεχνείο». Και πως στο «μέσα Πολυτεχνείο» δεν υπήρχαν νεκροί, αλλά υπήρχαν νεκροί –κατά τον Αδωνι Γεωργιάδη – στο «έξω Πολυτεχνείο».
Και δεν ανήκε επίσης το Πολυτεχνείο σε όλους τους Ελληνες. Το έχει επιβεβαιώσει, ιστορικά αυτό, και ο νυν πρώτος τη τάξει υπουργός της κυβέρνησης Μάκης Βορίδης. Ο οποίος, όπως θυμίζει σήμερα η «Εφημερίδα των Συντακτών», ως επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ ήταν και ο δημιουργός του περιοδικού της οργάνωσης που εν έτει 1988 έγραφε ότι «το Πολυτεχνείο ανήκε, ευθύς εξαρχής, στους εξτρεμιστές της ΑκραςΑριστεράς και όχι, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν, στο σύνολο του ελληνικού λαού».
Δεν ήταν,κυρίως,εκεί όσοι φοβόταν ο ποιητής:
«Φοβάμαι
τους ανθρώπους που 7 χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό», έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης.
«Φοβάμαι τους ανθρώπους», έγραφε ακόμη, «που σου κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν».
Για όλα αυτά, το Πολυτεχνείο δεν ήταν ούτε σταθμός εθνικής συμφιλίωσης, ούτε αγώνας αλληλεγγύης όπως υπονόησε στο σημερινό του μήνυμα ο πρωθυπουργός.
Ηταν η απελπισμένη, έως και ουτοπική, εξέγερση των λίγων απέναντι στην δικτατορία των συνταγματαρχών, στο μαύρο του φασισμού, και στην ανοχή – ενίοτε και συνενοχή – των πολλών.
Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν και ότι δεν πρέπει, και πως δεν μπορούν όλοι – μα όλοι – να διαβαίνουν σήμερα την πύλη του Πολυτεχνείου και να τιμούν εκείνη την εξέγερση. Εάν το Πολυτεχνείο μένει ζώσα μνήμη εδώ και 47 χρόνια είναι γιατί οι πολλοί πια, και όχι οι λίγοι, αναγνωρίζουν τα μηνύματά του, είτε ως δικαιωμένα είτε ως εκκρεμή αιτήματα.
Κι εάν μέσα στους πολλούς είναι και κάποιοι από τους τότε αμέτοχους, ή και συνένοχους, η ιστορία και η δημοκρατία έχει κερδίσει κάτι παραπάνω. Κι εάν κάπου υπάρχουν και οι αμετανόητοι, η ίδια ιστορία και δημοκρατία είναι εκείνη που οφείλει να τους αναγκάσει στην σιωπή – και όχι το «απαγορευτικό» στην πύλη.
Δεν σημαίνουν επίσης όλα αυτά πως το Πολυτεχνείο έχει «νόμιμους» ιδιοκτήτες και «αλλοτριωμένους» ενοίκους. Το αριστερόμερο που πρόσταξε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό του Νίκου Μανιού, του πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν παρών στην εξέγερση του ’73, έχει καταλάβει τόσα από τα μηνύματα του Νοέμβρη όσα κι εκείνοι του «μέσα Πολυτεχνείου» και του «έξω Πολυτεχνείου».
Και σίγουρα, δεν έχει καταλάβει πως δεν περιφρουρείς την ελευθερία ματώνοντάς την…
με τον όρο “ριζίτικα” εννοούμε τα τραγούδια αγνώστων δημιουργών τα οποία έφτασαν στις μέρες μας μεσώ της παράδοσης από περασμένους αιώνες. ………………………………………..
στα μέσα του 16 αιώνα περίπου στην δυτική Κρήτη ξεσπά μια βεντέτα ανάμεσα σε δυο παλιές βυζαντινές και πανίσχυρες οικογένειες… των Σκορδίλιδων και των Μουσούρων, που κατοικούσαν στον Ομαλό της Κρήτης. ……………………………………….. η οικογένεια των Μουσούρων ειναι τοσο πλούσια και δυνατή που διαθέτει και ιδιωτικό δρόμο με το όνομα «στράτα των Μουσούρων». ……………………………………….. ο Σκορδίλης που του έχουν σκοτώσει τον βοσκό και του έχουν κλέψει το κοπάδι περιμένει να ρθει ο Φλεβάρης να κάνει ξαστεριά να λιώσουν τα χιόνια να μπορέσει να κατέβει απ το βουνό να ανταποδώσει το φονικό…. ……………………………………….. ο σκοπός ίσως να είναι και παλιότερος και οι στίχοι αλλάζουν ανάλογα με την εποχή… κάποιοι αναφέρουν οτι οι στίχοι παλιότερα ηταν: ……………………………………….. Χριστέ να ζώνουμουν σπαθί και νάπιανα κοντάρι, να πρόβερνα στο Ομαλό στη στράτα τω Μουσούρω, να σύρω τ’ αργυρό σπαθί και το χρυσό κοντάρι, να κάμω μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες. ……………………………………….. κάποιοι υποστηρίζουν οτι ειναι ενα τραγούδι που μιλά για μια βεντέτα και δεν έχει καμία σχέση με την επαναστατικότητα. ……………………………………….. ομως αυτο ακριβώς ειναι το νόημα των ριζίτικων τραγουδιών. να μεταφέρουν και να τοποθετούν στο καθε σημερινό γίγνεσθαι τραγούδια και σκοπούς που προέρχονται απ τις ρίζες του λάου μας. ……………………………………….. το “Πότε θα κάνει ξαστεριά” το τραγουδούσε ο λαός μας μεταφορικά και κυριολεκτικά στα δύσκολα χρονιά: ……………………………………….. 🔴της φραγκοκρατίας (το τραγουδούσαν οι περήφανοι Κρήτες τοτε που οι Φράγκοι προσπαθούσαν με τη βια και το αίμα να τους καθυποτάξουν) ……………………………………….. 🔴της Τουρκοκρατίας (το τραγουδούσαν στο μαρτυρικό νησί για σχεδόν 250 χρόνια σκλαβιάς) ……………………………………….. 🔴της γερμανικής κατοχής (το τραγουδούσαν οι αντάρτες στα βουνά) ……………………………………….. 🔴της χούντας (το τραγουδούσαν στο πολυτεχνείο) ……………………………………….. 🔴της εισβολής στην Κύπρο (το τραγουδούσαν οι καταδρομείς που επιβιβάζονταν για την Κύπρο το 1974) ……………………………………….. 🔴των μνημονίων (το τραγουδούσε ο κόσμος στο σύνταγμα και στις άλλες πλατείες της πατρίδας μας) ……………………………………….. αλλα μεχρι και σήμερα…. ……………………………………….. είναι ενα τραγούδι σταθμός στην ιστορία της χώρας και θα χαρακτηρίζει πάντα τους αγώνες του λαού για ελευθερία… ……………………………………….. στην εικόνα ο Ψαρονίκος (Νίκος Ξυλούρης) με τον Σταύρο Ξαρχάκο σα σήμερα στην κατάληψη του πολυτεχνείου να έχουν γίνει ενα με τους φοιτητές και να τραγουδούν το “ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ”
Το αίτημα για επιστροφή των κλεμμένων Γλυπτών του Παρθενώνα είναι παλιό: η εκστρατεία ξεκίνησε από την Μελίνα Μερκούρη άλλα παρότι παρέμενε μέρος της πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης, εντούτοις ουδέποτε παρουσιάστηκε μια πειστική και συνεχής καμπάνια όπου τα αποτελέσματα της θα ασκούσαν ουσιαστική πίεση στο Βρετανικο Μουσείο άλλα και στην Βρετανική Κυβέρνηση που, στην ουσία, κρύβεται πίσω από το Διοικητικό Συμβούλιο.
Άλλωστε το θέμα των Γλυπτών παραμένει περίπτωση αρχαίων που κλάπηκαν βγήκαν από χωρά χωρίς την άδεια της (τότε) νόμιμης κυβέρνησης. Η διεθνής πρακτική, η οποία ασκείται εδώ και χρόνια, είναι η επιστροφή των κλεμμένων στον νόμιμο ιδιοκτήτη και η αποζημίωση σε αυτόν που τα κατέχει παρανόμως να δίδεται από τον προμηθευτή- στην περίπτωση αυτή η οποία αποζημίωση θα πρέπει να δοθεί από τον άνθρωπο που τα έκλεψε και τα παραχώρησε στο Μουσείο, τον Λόρδο Ελγιν (και τους απογόνους του εάν έχουν αποδεχθεί την κληρονομία του).
Η χθεσινή ανακίνηση του θέματος από τον Πρωθυπουργό θα είχε πράγματι ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν αποτελούσε προπομπό μιας καινούργιας και ολοκληρωμένης καμπάνιας με στόχο το κόστος διατήρησης των κλεμμένων Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο να υπερβαίνει το κέρδος διατήρησης των στην συλλογή τους. Σίγουρα μια τέτοια καμπάνια θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και περιπλοκή- προφανώς δε, οι υπεύθυνοι αρμόδιοι δεν πιστέψαν ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί ο στόχος.
Κι όμως η φαρέτρα μας είναι αρκετά γεμάτη. Μια έξυπνη και δημιουργική καμπάνια θα μπορούσε να αλλάξει τα σημερινά δεδομένα: μια καμπάνια που συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τον αυστηρά κυβερνητικό παράγοντα άλλα επίσης οργανισμούς, μουσεία, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, επιχειρήσεις και social media και θα έβρισκε συμπαραστάτες σε όλους τους συμπατριώτες μας (ανεξαρτήτως πολίτικων φρονημάτων) άλλα και σε πολλούς άλλους- ενδεχομένως ακόμα και σε Βρετανούς.
Έκπληξη έχει προκαλέσει το αποτέλεσμα των εκλογών στα καταμετρημένα ψηφοδέλτια των ψηφοφόρων από το εξωτερικό, όπου το τουρκικό μειονοτικό Κίνημα για Δικαιώματα και Ελευθερίες (ΚΔΕ), ήρθε πρώτο με 38,65% έναντι του 22,19% του κόμματος που κατέλαβε τη πρώτη θέση στο σύνολο των αποτελεσμάτων «Συνεχίζουμε την Αλλαγή».
Πρώτος όμως ήρθε και ο υποψήφιος του κόμματος ΚΔΕ, Μουσταφά Καραντάι, για την θέση του Προέδρου της χώρας με 38,43%, έναντι 37,29% του νυν Προέδρου Ρούμεν Ράντεφ.
Η ισχυρή στήριξη των ψηφοφόρων του εξωτερικού προς το ΚΔΕ, το ισχυροποίησε και στο κοινοβούλιο ως τρίτη δύναμη, καθώς ξεπέρασε το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Όμως κι εντός της χώρας σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Κεντρική εκλογική επιτροπή το 75,2% των Βούλγαρων πολιτών της τουρκικής μειονότητας ψήφισε το Κίνημα για Δικαιώματα και Ελευθερίες.
Σημαντικό ρόλο αν όχι κύριο έπαιξε σίγουρα η κάθοδος του ηγέτη του κινήματος Μουσταφά Καραντάι για Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η ταυτόχρονη διεξαγωγή βουλευτικών και προεδρικών εκλογών.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την κινητοποίηση των πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στην Τουρκία, όπου ζουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Βούλγαροι πολίτες τουρκικής καταγωγής.
Χαρακτηριστικές ήταν οι εικόνες που μετέδωσε η βουλγαρική τηλεόραση με τις ουρές που σχηματίστηκαν στα εκλογικά κέντρα που στήθηκαν στην Τουρκία, για τις εκλογές στην Βουλγαρία.
Ένα άλλο σημείο για την κινητοποίηση των πολιτών που ψήφισαν το ΚΔΕ, ήταν η απόφαση των κομμάτων διαμαρτυρίας που αναδείχθηκαν στις εκλογές της 4ης Απριλίου και 11ης Ιουλίου, να μην συμπεριλάβουν το ΚΔΕ στους σχεδιασμούς τους για μετεκλογική συνεργασία, μαζί με το GERB του Μπορίσοφ και το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, θεωρώντας το συστημικό κόμμα και άρα διεφθαρμένο.
Όσον αφορά την άλλη έκπληξη στις εκλογές της Κυριακής στη Βουλγαρία και το εθνικιστικό κόμμα Αναγέννηση, δεν τα πήγε καθόλου άσχημα στο εξωτερικό λαμβάνοντας 6,2% καταφέρνοντας να περάσει το κατώφλι του 4% και να καταγράψει τελικά 4,86%.
Έχοντας επιλέξει μια λαϊκιστική προσέγγιση το ακροδεξιό κόμμα, με ρητορική εύκολα αποδεκτή από τους ψηφοφόρους είτε μέσα από τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, είτε από τους οικονομικούς μετανάστες του εξωτερικού αλλά και την απογοήτευση των πολιτών από τα συστημικά κόμματα κατάφεραν να μπουν στην Βουλή, αν και δεν αναμένεται να παίξουν κάποιον ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης. Επιπλέον η πολιτική ανεπάρκεια των κομμάτων διαμαρτυρίας έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε να ενισχυθεί το ακροδεξιό αυτό μόρφωμα.
Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα και η κατανομή των εδρών δείχνει ότι θα γίνει σκληρό παζάρι για τον σχηματισμό κυβέρνησης, καθώς τα τρία κόμματα που δημιουργήθηκαν από τα κινήματα διαμαρτυρίας, «Συνεχίζοντας την Αλλαγή», «Υπάρχει Τέτοιος Λαός» και «Δημοκρατική Βουλγαρία» δεν συμπληρώνουν το πολυπόθητο αριθμό 121 για να σχηματίσουν κυβέρνηση, καθώς λαμβάνουν, 69, 24 και 17 έδρες αντίστοιχα φτάνοντας τις 110 έδρες.
Έχοντας ξεκαθαρίσει οι ηγέτες των τριών κομμάτων ότι δεν πρόκειται να υπάρξει συνεργασία με το GERB-SDS του Μπορίσοφ, το μειονοτικό ΚΔΕ και το ακροδεξιό «Αναγέννηση», η μόνη εναλλακτική είναι το «Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα» που έχει 27 έδρες.
Φυσικά δεν θα είναι εύκολη υπόθεση καθώς το Σοσιαλιστικό κόμμα έχει χαρακτηριστεί ανεπιθύμητο, ως συστημικό, από το κόμμα «Υπάρχει Τέτοιος Λαός», όμως η υποστήριξη του κόμματος «Συνεχίζοντας την Αλλαγή» προς τον υποψήφιο Πρόεδρο Ρούμεν Ράντεφ που προέρχεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ίσως ανοίξει πιο εύκολα το δρόμο της συνεργασίας και έτσι να σχηματιστεί κυβέρνηση.
Από το Λονδίνο (ITV) ο πρωθυπουργός απέρριψε κάθε ενδεχόμενο επιβολής κάποιου τύπου αυστριακού lockdown για τους ανεμβολίαστους αφήνοντας αρκετούς υπουργούς του να μετεωρίζονται στα τηλεοπτικά πάνελ προβλέποντας ή επιθυμώντας το αντίθετο. Σε αρκετά πράγματα η Αυστρία του κατηγορούμενου για σκάνδαλο χειραγώγησης μέσω δημοσκοπήσεων Σεμπάστιαν Κουρτς αποτέλεσε μοντέλο μίμησης για την κυβέρνηση, όχι, όμως, και σε αυτό.
Ο καγκελάριος Σάλενμπεργκ ανακοίνωσε πως μετά την ανακοίνωση του lockdown περίπου 500.000 πολίτες έσπευσαν να εμβολιαστούν εξαιτίας της πίεσης που τους ασκήθηκε. Στην Αυστρία είναι ανεμβολίαστο το 33% του πληθυσμού, όπως περίπου και στην Ελλάδα, ενώ ο μέσος εβδομαδιαίος όρος φτάνει τα 800 κρούσματα ανά 100.000 κατοίκους.
«Ο στόχος μας είναι ξεκάθαρος. Θέλω να εμβολιαστούν οι ανεμβολίαστοι και όχι να τους κλείσω στα σπίτια τους», τόνισε ο Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ, προσθέτοντας ότι στόχος του λοκντάουν για ανεμβολίαστους είναι να «αποφευχθεί η κατάρρευση της ιατρικής περίθαλψης» στη χώρα.
Στην Ελλάδα το ΕΣΥ ασφυκτιά, με τους διασωληνωμένους να προσεγγίζουν τους 600 και αρκετούς από αυτούς να βρίσκονται εκτός ΜΕΘ, σε πρόχειρες κλίνες και με φορητούς αναπνευστήρες. Οι ειδικοί αποδίδουν τους θανάτους στο γεγονός πως πολλοί ανεμβολίαστοι φτάνουν πολύ αργά στα νοσοκομεία, όταν η κατάσταση είναι δύσκολα αναστρέψιμη, αλλά κι εκεί η παροχή περίθαλψης είναι δύσκολη εξαιτίας των ελλείψεων.
Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, απορρίπτει αυτό το σκληρό μέτρο του περιορισμού όσων δεν εμβολίαζονται- στην Αυστρία μπορούν μόνο να ψωνίζουν τα αναγκαία, να εργάζονται και να αθλούνται (με rapid και PCR). Δεν επιτρέπεται καμία άλλη πρόσβαση σε οιαδήποτε κοινωνική δραστηριότητα και φυσικά στην εστίαση και την ψυχαγωγία. Για μια κεντρικοευρωπαϊκή χώρα , λίγες εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα πιεστικό.
Ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε την υποχρεωτικότητα εμβολιασμού στις (κρίσιμες) ηλικίες άνω των 65 ετών, ενώ ο Όλαφ Σολτς δήλωσε στη Γερμανία πως εξετάζει σοβαρά να επιβληθεί και στη Γερμανία το ίδιο μέτρο. Στα καθ΄ημάς, η κοινή εμφάνιση και υπεράσπιση ενός τέτοιου μέτρου (το οποίο θα συνδέεται με την ισχύ του πιστοποιητικού εμβολιασμού) από τη Ντόρα Μπακογιάννη και τον Νίκο Φίλη δείχνει πως υπάρχει κοινός τόπος κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δημήτρης Παπαδημούλης και Γρηγόρης Γεροτζιάφας από τον ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ένα βήμα περισσότερο ζητώντας υποχρεωτικότητα στο Δημόσιο, ο Ανδρέας Ξανθός δήλωσε πως το συζητά, ενώ και κάποιοι εκ των υποψηφίων για την ηγεσία στο ΚΙΝΑΛ τάχθηκαν υπέρ του μέτρου. Παρότι η κυβέρνηση φαίνεται πως μπορεί να έχει διακομματική στήριξη καθυστερεί να λάβει αποφάσεις, ενώ, δε, είχε δημιουργηθεί η εντύπωση πως θα ανακοινωθούν νέα αυστηρότερα μέτρα κάτι τέτοιο μάλλον διαψεύσθηκε.
Γιατί;
Μια εκδοχή σχετικά με τους λόγους της κυβερνητικής αναβλητικότητας ήταν πως οι ειδικοί προβλέπουν ύφεση της εξάπλωσης της πανδημίας περί τις αρχές Δεκεμβρίου. Όμως, η ηχηρή διάψευση ήρθε από την ανακοίνωση 8.120 κρουσμάτων και, κυρίως, από τους 80 νεκρούς που προστέθηκαν στην μακάβρια λίστα των 17.000! Οι ίδιοι οι ειδικοί άλλωστε επισημαίνουν πως οι σκληροί δείκτες (νεκροί, διασωληνωμένοι) θα αργήσει πολύ να αποκλιμακωθούν και πως το ΕΣΥ θα πιέζεται με περιστατικά τύπου Μπέργκαμο για τουλάχιστον δύο μήνες ακόμα.
Η πολιτική εκδοχή και εξήγηση, ωστόσο, αφορά το γεγονός πως οιαδήποτε απόφαση αφορά τους ανεμβολίαστους έχει κόστος το οποίο η κυβέρνηση θέλει να αποφύγει.
Το σοβαρότερο πρόβλημα αφορά περίπου 1.000.000 πολίτες πάνω από τα 60. Άλλο, βεβαίως, αντιεμβολιαστές και άλλο ανεμβολίαστοι. Κοινός τόπος πως δεν έχουν εμβολιαστεί, διαφορετικές, ωστόσο, οι καταβολές και οι αντιλήψεις τους. Οι πρώτοι φαίνεται πως κινούνται στον χώρο της υπερδεξιάς και ακροδεξιάς, οι δεύτεροι, όμως, όπως φαίνεται από κάποιες δημοσκοπήσεις ανήκουν στο Κέντρο και την Κεντροδεξιά. Οι ψηφοφόροι άνω των 65 ετών, μάλιστα, ψηφίζουν Ν.Δ με ποσοστό υπερδιπλάσιο απ΄ ότι προτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται πως το σωστό για την δημόσια υγεία είναι να πειστούν ακόμα και με σκληρά μέτρα πίεσης και περιορισμών οι ανεμβολίαστοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα των 500.000 Αυστριακών που έσπευσαν στα εμβολιαστικά κέντρα. Έχει, όμως, πολιτικό κόστος και μπορεί να το πληρώσει με διαρροές προς την υπερδεξιά κομματική γεωγραφία στην οποία ανήκει η Ελληνική Λύση αλλά έχουν προστεθεί εσχάτως και άλλα μικρότερα κόμματα και κινήσεις, θεωρεί, δε, πως μπορεί να πιεστεί και στο Κέντρο. Το τελευταίο αποτελεί και μία εξήγηση και για την απροθυμία και της επίσημης ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (πέραν των κορυφαίων στελεχών που τολμηρά έχουν τοποθετηθεί) να ταχθεί δημοσίως και σθεναρά υπέρ της υποχρεωτικότητας.
Βεβαίως, υπάρχουν πρακτικά προβλήματα, ίσως και συνταγματικές προβλέψεις, όμως η σύνδεση του εμβολιασμού (3η δόση σε πρώτη φάση) με το πιστοποιητικό εμβολιασμού και την ελευθερία κινήσεων που αυτό προβλέπει μπορεί να αποτελέσει πίεση. Τα περισσότερα rapid test δεν φαίνεται να αποδίδουν ιδιαίτερα, τουλάχιστον όχι στον σκληρό πυρήνα όσων δεν έχουν εμβολιαστεί.
Λίγες σκέψεις για τον άνθρωπο που διεύρυνε τον μουσικό ορίζοντα της Ραδιοφωνίας στην Ελλάδα.
Με την στήριξη του Μάνου Χατζιδάκι, η Σοφία Μιχαλίτση υλοποίησε το όραμα του Γιώργου Σισιλιάνου για το άνοιγμα της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, προς όλα τα μουσικά ιδιώματα χωρίς αποκλεισμούς καλλιτεχνών και ρεπερτορίου.
Η ραδιοφωνική ιστορία της, ξεκινά αρχές δεκαετίας των ’60 με την πρόσληψη της στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (νυν ΕΡΤ), ως Παραγωγός Μουσικών Προγραμμάτων στο 3ο Πρόγραμμα που διηύθυνε τότε, ο Γιώργος Σισιλιάνος (1960 – 1962). Παράλληλα, η Σοφία, δραστηριοποιόταν και ως επιμελήτρια μουσικών θεμάτων για διάφορες παραστάσεις σε θέατρα. Κάποιες φορές, συνεργάστηκε και με την Γίτσα Βαλμά η οποία αναλάμβανε την επιλογή των ηχητικών εφέ. Η Γίτσα ήταν υπεύθυνη για τον εμπλουτισμό και την συντήρηση της σπουδαίας Ηχοθήκης, της Ε.Ρ.Τ.
Στη διάρκεια τη χούντας των συνταγματαρχών, το 3ο Πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας περνά στα χέρια του μουσικού Κωνσταντίνου Νόνη (1967 – 1971), ο οποίος επέκτεινε τα «απαγορευμένα» του συντηρητικού Ε.Ι.Ρ.Τ. και σε έργα Ρώσων Συνθετών.
Το 1969, η Σοφία, αφού έγινε δεκτή με υποτροφία στο Eastern Illinois University του Σικάγο, ζητά από την διοίκηση ετήσια άδεια άνευ αποδοχών με σκοπό να μεταβεί στη Αμερική για ένα μεταπτυχιακό που αφορούσε μια έρευνα της στην ιστορία της μουσικής. Η διοίκηση απέρριψε την αίτηση αδείας της. Η Σοφία φεύγει για Αμερική και την απολύουν.
Το φθινόπωρο του 1971, με την επιστροφή της, δίνει εξετάσεις και την προσλαμβάνουν ξανά στη Ραδιοφωνία. Τότε, τα γραφεία των Παραγωγών Μουσικών Προγραμμάτων ήταν στους δύο τελευταίους ορόφους του κτιρίου της οδού Ρηγίλλης 4 που συνδεόταν με το διπλανό κτίριο της οδού Μουρούζη 16.
Την ίδια χρονιά λίγους μήνες πριν την επιστροφή της Σοφίας, ξεκινώ τα πρώτα ραδιοφωνικά βήματα μου με δύο εκπομπές ξένου ρεπερτορίου που έως τότε είχε ο Γιώργος Παπαστεφάνου με τίτλο «Μουσική για νέους» τις οποίες μού ανέθεσε με την σύμφωνη γνώμη τού Αντώνη Λάβδα που προΐστατο της Υπηρεσίας Μουσικών Προγραμμάτων. Έτσι, ο Γιώργος ασχολήθηκε αποκλειστικά με αυτό που ήθελε από καιρό: Το ελληνικό ρεπερτόριο.
Αντώνης Λάβδας: Μουσικός, υπεύθυνος της Υπηρεσίας Μουσικών Εκπομπών στο Ε.Ι.Ρ.Τ
Εκεί, στα δοκιμαστήρια ακροάσεων μουσικού ρεπερτορίου γνώρισα και την Σοφία Μιχαλίτση η οποία ερχόταν συχνά για να ακούσει τα καινούργια «περίεργα» τραγούδια που προγραμμάτιζα για το ραδιόφωνο και που η ίδια άκουγε όταν ήταν στην Αμερική, όπως των: Led Zeppelin, Frank Zappa, Iron Butterfly, Electric Prunes, Allman Brothers Band, King Crimson, Marvin Gaye, Luiz Bonfa, Mahavishnu Orchestra κ.ά.
Μεταξύ συναδέλφων, συχνά συζητούσαμε τις αποφάσεις της Επιτροπής Ακροαμάτων & Θεαμάτων της οποίας τα μέλη στεγάζονταν στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης και ήταν αυτά που ενέκριναν ή απέρριπταν κατά την κρίση τους, υπό την σκιά του Θωμά Βαΐδη, τα παραγόμενα ηχογραφήματα (ακροάματα τα έλεγαν, τότε). Εκτός από τον περιορισμό της έκφρασης των πνευματικών δημιουργών, οι απαγορεύσεις αυτές στένευαν και τα περιθώρια των μουσικών επιλογών των παραγωγών του ραδιοφώνου. Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτή η επιτροπή, είχαμε να αντιμετωπίσουμε και την Επιτροπή Ακροάσεων που υπήρχε εντός του Ε.Ι.Ρ.Τ. καθώς και έναν Ταγματάρχη των Λ.Ο.Κ, τον Δημήτρη Λούκουτο, ο οποίος ήλεγχε έως και τα σπίτια μας στις 02:00 τα μεσάνυχτα προκειμένου να δει αν κρύβονται στα πατάρια μας δίσκοι του Μίκη Θεοδωράκη.
Στη Δισκοθήκη του Ε.Ι.Ρ.Τ, οι άνθρωποι του Λούκουτου, έσπαγαν με σφυρί, όσους δίσκους βρήκαν του αείμνηστου Μίκη και χάρασσαν με καρφί τα tracks άλλων άλμπουμ βινυλίου που έκριναν ως «απαγορευμένα» όταν αυτά ήταν ανάμεσα σε άλλα tracks που θεώρησαν κατάλληλα, προς μετάδοση. Διαφορετικά καταστρεφόταν ολόκληρο το άλμπουμ.
Δίσκος Απαγορευμένου, προς μετάδοση, ρεπερτορίου
Σε αυτή τη φιλύποπτη και βαριά ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο εσωτερικό της ραδιοφωνίας για το: «Ποιος είναι τι; Τι πρεσβεύει; Γιατί μετάδωσε αυτό από το ραδιόφωνο;», οι παραγωγοί μουσικών προγραμμάτων έθεταν στους αρμόδιους, άλλου τύπου ερωτήματα:
– «Γιατί, τα μουσικά ακούσματα προερχόμενα από την Ανατολή, όπως το Ρεμπέτικο, τα θεωρούν οπισθοδρομικά και είναι απαγορευμένα;»
– «Γιατί το Αστικό λαϊκό τραγούδι μας θεωρείται είδος που κακοποιεί την μουσική;»
Δίπλα σε αυτά τα απαγορευμένα είδη, στο μάτι των λογοκριτών μπήκε και η rock μουσική.
Ο Μουσικός Διχασμός εξελισσόταν μπροστά μας με μένος:
– «Σοβαρά, κόψανε τραγούδια του Λοΐζου;»
– «Παιδιά: Κόψανε το Ζεϊμπέκικο του Σαββόπουλου!» Έξη μήνες μετά, στο πρακτικό της ίδιας επιτροπής και κάτω δεξιά του εγγράφου των στοίχων, η σημείωση με μαύρο στυλό και με ημερομηνία 28/11/1972, γράφει: «Με εντολή Γενικού διευθυντή να εγκριθεί ως έχει άνευ βελτιώσεων». Στην επιτροπή λογοκρισίας του υπουργείου, «Βελτιώσεις» εννοούσαν την αντικατάσταση ή τη διαγραφή λέξεων σε στοίχους.
Όταν από την επταετή περίοδο της δικτατορίας περάσαμε σε δημοκρατική κυβέρνηση με την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η προληπτική λογοκρισία συνέχισε κανονικά το έργο της με πιο χαλαρά κριτήρια. Η πρώτη μεταπολιτευτική και ελπιδοφόρα διοίκηση του Ε.Ι.Ρ.Τ, με τον Δημήτρη Χορν Γενικό Διευθυντή, τον Παύλο Μπακογιάννη αναπληρωτή του, τον Οδυσσέα Ελύτη πρόεδρο του Δ.Σ με μέλη τη Ζωρζ Σαρρή, τον Γιώργο Βέλτσο, τον Γιώργο Σισιλιάνο, τον Παντελή Βούλγαρη, τον Παύλο Ζάννα, τον Κωστή Σκαλιόρα, και την Τατιάνα Γκρίτση – Μιλιέξ, παραιτείται λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της για λόγους ανεξάρτητους από αυτούς που έγραψαν οι εφημερίδες εκείνης της εποχής. Ωστόσο, στις συνεδριάσεις εκείνου του Δ.Σ, εγκρίθηκαν προτάσεις οι οποίες υλοποιήθηκαν αργότερα από τις προσεχείς διοικήσεις. Ήδη, από τη διοίκηση αυτή, με εισήγηση του Γιώργου Σισιλιάνου δημιουργήθηκε το άνοιγμα της εισόδου από τη οποία ο Μάνος Χατζιδάκις μπήκε και ανέλαβε την διεύθυνση της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, από την νέα διοίκηση, όμως, των Αλέξη Σολομού και Άγγελου Βλάχου και με πρόεδρο του Δ.Σ. τον λογοτέχνη Ιωάννη Μιχαήλ Παναγιωτόπουλο.
Στέκομαι στις λεπτομέρειες εκείνης της μεταβατικής περιόδου διότι το κλίμα μακαρθικής ψύχωσης υποχρέωσε την κυβέρνηση να αλλάξει, μέσα σε μια διετία, τρεις διοικήσεις του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Το 1975 ο Μάνος Χατζιδάκις αναλαμβάνει τη Διεύθυνση Ραδιοφωνίας, θέση την οποία κατείχε για λίγο διάστημα ο Μπάμπης Πραματευτάκης, στενός συνεργάτης του Παύλου Μπακογιάννη από τις εκπομπές τους στη Βαυαρική Ραδιοφωνία στο Μόναχο.
Εκεί, ο Μάνος, γνωρίζεται με τη Σοφία Μιχαλίτση και συζητούν τις ιδέες της για τον μουσικό χαρακτήρα ενός ραδιοσταθμού. Παράλληλα, άρχισε να αντιλαμβάνεται το πόσο τον «στενεύουν» οι ίντριγκες από διάφορες μεριές, εντός και εκτός ΕΙΡΤ. Κινείται γρήγορα και αμέσως περιορίζει το ενδιαφέρον του στο 3ο Πρόγραμμα. Τον Ιανουάριο του 1976, ο Χατζιδάκις, ανακοινώνει τις αποφάσεις του με τις οποίες αναθέτει στην Βίκη Βαρουτσή την διεύθυνση του 1ου Προγράμματος έχοντας από δίπλα της, τον Κυριάκο Σφέτσα και στην Σοφία Μιχαλίτση, την διεύθυνση του 2ου Πρόγράμματος τοποθετώντας δίπλα της, τον Βασίλη Ριζιώτη.
Σοφία και Μάνος, δυο άνθρωποι διαφορετικής φιλοσοφίας σχεδιασμού ραδιοφωνικού προγράμματος, ωστόσο, ισοδύναμοι σε σύλληψη και υλοποίηση ιδεών καταφέρνουν να πετύχουν μια συνεργασία που βρίσκει λύσεις. Ο Μάνος, ως μουσικοσυνθέτης με διεθνή αναγνώριση και δημόσιο λόγο που τραβούσε συχνά το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για περαιτέρω δημοσιεύσεις, κουτσομπολιά και αναλύσεις, βασίστηκε πολύ στην επιλογή των προσώπων για τη διαμόρφωση του προγράμματος, του 3ου. Γι αυτό, όταν παραιτήθηκε, έπαψε το 3ο Πρόγραμμα να είναι αυτό που ο ίδιος δημιούργησε.
Αντιθέτως, η Σοφία Μιχαλίτση επί εξάμηνο και σε συνεργασία με την παραγωγό Μαρία Μαλατέστα έκαναν «ασκήσεις επί χάρτου» προκειμένου να ενσωματωθεί στο πλάνο του νέου προγράμματος, όλη η παλιά και η καινούργια φουρνιά παραγωγών που βρήκε να εργάζεται στο 2ο Πρόγραμμα, δίχως τα πρόσωπα να είναι δικής της επιλογής.
Αυτό που ουδείς μπορούσε να φανταστεί, λοιπόν, βγήκε στον αέρα ως πρόγραμμα στις 4 Σεπτεμβρίου του 1976, ημέρα Δευτέρα. Βαθύτατα επηρεασμένη από τον Χατζιδάκι κατάφερε να σχεδιάσει έναν πολυσυλλεκτικό Μουσικό Ραδιοσταθμό, ο οποίος σε τίποτα δεν θύμιζε τον παλιό. Η αναλογία ρεπερτορίου στο πρόγραμμα ήταν 60% Ελληνικό και 40% Διεθνές.
Καταργείται ο κατακερματισμός της ροής προγράμματος και, σε απ’ ευθείας μετάδοση, καθιερώνονται οριζόντιες ζώνες ωριαίου προγράμματος από Δευτέρα έως Παρασκευή και ωριαίες ζώνες το Σαββατοκύριακο. Οι μουσικοί παραγωγοί για πρώτη φορά εκφωνούν και παρουσιάζουν τα προγράμματα τους απ’ ευθείας και είναι υπεύθυνοι για το εκπεμπόμενο προϊόν τους.
Από το 1954 που ήρθαν τα πρώτα μαγνητόφωνα στην Ε.Ρ.Τ, όλες οι εκπομπές υποχρεωτικά ήταν ηχογραφημένες προκειμένου να ελέγχονται πριν μεταδοθούν και να παρουσιάζονται μόνον από εκφωνητές. Αυτό, σταμάτησε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1976!
Οι ορχήστρες και τα άλλα μουσικά σύνολα άρχισαν να παράγουν περιεχόμενο για τα μουσικά προγράμματα της Ραδιοφωνίας. Στήριξε τους Μουσικούς δημιουργούς, τους εκτελεστές μουσικών οργάνων, τους στιχουργούς -νέους και παλιούς- με ειδικά αφιερώματα. Το 2ο Πρόγραμμα έδωσε για πρώτη φορά βάση στα κοινωνικά θέματα και τόλμησε να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις. Το 2ο μετέδιδε πρόγραμμα 24ωρης διάρκειας λαμβάνοντας υπ’ όψη και τους μοναχικούς ακροατές του τις μεταμεσονύκτιες ώρες.
Τα απαγορευμένα, από το 1938 και «αδέσποτα» είδη, Ρεμπέτικο και Αστικό Λαϊκό τραγούδι, βρήκαν τη θέση τους, σε καθημερινά βραδινά προγράμματα και σε ειδικά αναλυτικά αφιερώματα, όπως του Σπύρου Παπαϊωάννου! Στην ΕΡΤ, όπως όλοι γνωρίζουμε η ενημέρωση είναι μισή και κουτσή. Το ένδοξο παρελθόν της το συναντά κανείς στο επιμορφωτικό και στο ψυχαγωγικό πρόγραμμα της.
Η συνεισφορά, της Σοφίας, στη καλλιτεχνική δημιουργία της χώρας, είναι τεράστια κι η σημερινή διοίκηση της Ε.Ρ.Τ. οφείλει να τιμήσει τη μνήμη της ονομάζοντας το στούντιο του 2ου προγράμματος, «Σοφία Μιχαλίτση».
Το 2ο Πρόγραμμα, ήταν ένα δημιουργικό τσουνάμι με διάρκεια το οποίο κάποιοι ιδιωτικοί ραδιοσταθμοί προσπάθησαν, να το υιοθετήσουν ως μοντέλο. Καλή η προσπάθεια τους, αλλά εκείνο που τους λείπει είναι οι υποδομές και η ουσία της φιλοσοφίας η οποία λειτουργεί ως σχολή.
Η πιο επικίνδυνη «δημιουργία» του Εμφυλίου στις δομές του επίσημου κράτους ήταν ο τυπικά και ουσιαστικά παρακρατικός ΙΔΕΑ. Ένας σύνδεσμος πολλών εκατοντάδων αξιωματικών (γίνεται λόγος για 2.500) οι οποίοι οργανώθηκαν και συσπειρώθηκαν αρχικά σε αντικομμουνιστική βάση, στη συνέχεια όμως απέβλεπαν σταθερά στην ποδηγέτηση ή και την κατάληψη της εξουσίας: υπάρχει η ομολογημένη επιδίωξη για «δικτατορία του ΙΔΕΑ».
Ο μόνος λόγος που δεν επιχείρησαν πραξικόπημα από τα τέλη του 1944 έως και τη λήξη του Εμφυλίου είναι η σαφής αντίθεση – απαγόρευση των Βρετανών και των Αμερικανών σε μια τέτοια εξέλιξη, λόγω των διεθνών συνθηκών της εποχής. Άλλωστε ο στρατός από τις αρχές του 20ου αιώνα είχε πλούσια παράδοση πραξικοπημάτων και δικτατορικών κυβερνήσεων.
Ο ΙΔΕΑ, ωστόσο, έκανε το πραξικόπημά του αμέσως μόλις του δόθηκε η ευκαιρία, δηλαδή μόλις χαλάρωσε κάπως η αυστηρή Αμερικανική επίβλεψη, στα 1951. Σ’ αυτό μάλιστα πήρε μέρος, ως λοχαγός, και ο Δημήτριος Ιωαννίδης. Το πραξικόπημα κατεστάλη με την απλή εμφάνιση του Παπάγου, ο οποίος (καθοδηγούμενος πολιτικά από τον Μαρκεζίνη, που απέβλεπε στη δική του επικράτηση, μέσω του Παπάγου) για χρόνια προετοίμαζε την ανάδειξή του σε νόμιμο κυβερνήτη – κάτι που συνέβη λίγο αργότερα. Οι πραξικοπηματίες έμειναν ατιμώρητοι, γεγονός που υποδείκνυε ότι το πλέγμα εξουσίας της εποχής αντιμετώπισε την απόπειρα εκτροπής ως απλή παρεκτροπή συμπεριφοράς κάποιων δικών του ανθρώπων. Μπορεί κανείς να υποθέσει μόνο τι εξελίξεις θα υπήρχαν αν οι πραξικοπηματίες του 1951 παραπέμπονταν σε στρατοδικείο με την κατηγορία της «στάσεως», για την οποία προβλεπόταν η ποινή του θανάτου.
Το μεγάλο παρακράτος ήταν άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνο για μια σειρά συνομωσιών, δολοφονιών και δολιοφθορών, από τη λήξη του Εμφυλίου ως την 21η Απριλίου 1967. Συμπεριλαμβάνονται η δίκη των αεροπόρων, οι εκτελέσεις «κατασκόπων», η έκρηξη της νάρκης στο Γοργοπόταμο, η δολοφονία του Λαμπράκη, το δήθεν σαμποτάζ του Έβρου και πολλά άλλα. Όλα αυτά έμειναν ουσιαστικά ατιμώρητα, αν και όλοι ήξεραν ποιοι κινούσαν τα νήματα ή (στην περίπτωση του Έβρου) ποιοι προστάτευσαν τον τρομοκράτη – προβοκάτορα Παπαδόπουλο. Ο στρατός παρέμεινε φυτώριο συνομωσιών, εντός του οποίου σχηματιζόντουσαν και δρούσαν διάφορες ομάδες φιλόδοξων – τυχοδιωκτών αξιωματικών. Γνωστότερη και σημαντικότερη, εκ του αποτελέσματος, υπήρξε η ομάδα ΕΕΝΑ (Ένωση Ελλήνων Νέων Αξιωματικών) με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και μέλη της σχεδόν όλα τα μετέπειτα στελέχη της Χούντας, πλην Πατακού, ο οποίος ήταν λίγο μεγαλύτερος και ένα βαθμό ανώτερος στην ιεραρχία.
Θα ήταν λάθος να νομίσει κανείς ότι η εκκολαπτόμενη χούντα δρούσε σε καθεστώς παρανομίας, υπό αντίξοες συνθήκες κλπ. Δεν διατυμπάνιζαν βέβαια ότι είχαν ως στόχο την υφαρπαγή της εξουσίας, για λογαριασμό τους. Ήταν εκλεκτά στελέχη, ειδικά ο Παπαδόπουλος, στην υπηρεσία του μεγάλου «νόμιμου» παρακράτους, που κυριαρχούσε στο στράτευμα και τους μηχανισμούς ασφαλείας του κράτους (πχ ΚΥΠ), υπό την πολιτική και ηθική κάλυψη του Παλατιού. Οι κυβερνήσεις της ΕΡΕ (Καραμανλής) τους χρησιμοποίησαν χωρίς ενδοιασμούς. Η βραχύβια κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου (Παπανδρέου) προσπάθησε να τους εξουδετερώσει, με μεταθέσεις εκτός Αθηνών: ήταν όλοι, οι μελλοντικοί πραξικοπηματίες, ήδη γνωστοί ως ομάδα και ως πρόσωπα – και ο επικεφαλής τους Παπαδόπουλος σχεδόν διάσημος! Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου (των «αποστατών»), προφανώς με την φροντίδα του μεγάλου παρακράτους, τους επανέφερε στην πρωτεύουσα σε θέσεις – κλειδιά.
Να σημειωθεί ότι το μεγάλο παρακράτος δεν σταμάτησε να λειτουργεί ανενόχλητο και να επιβάλει τους ανθρώπους του και στην περίοδο της κυβέρνησης Παπανδρέου. Για παράδειγμα, ο υποστράτηγος Σπαντιδάκης δεν αποστρατεύτηκε, με παρέμβαση των ανακτόρων, την ώρα που γινόντουσαν οι κρίσεις, απευθείας στον πρωθυπουργό. Αργότερα τοποθετήθηκε ως Αρχηγός ΓΕΣ. Στις παραμονές της χούντας ετοίμαζε τη χούντα των στρατηγών, σε συνεννόηση με το Παλάτι. Συνελήφθη από τους συνταγματάρχες και προσχώρησε σ’ αυτούς σε ελάχιστο χρόνο: χωρίς αυτόν (και τις δόλιες ενέργειές του για λογαριασμό του Παπαδόπουλου) δεν θα αχρηστευόταν το Γ’ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, το οποίο σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να συντρίψει τη χούντα της Αθήνας.
Δεν υπήρχε η παραμικρή πολιτική ή ιδεολογική (επί της αρχής) αντίθεση μεταξύ της μικρής χούντας που επικράτησε και του Παλατιού ή της ηγεσίας του στρατεύματος: κι αυτοί ετοίμαζαν τη δική τους χούντα, απλά ο Παπαδόπουλος, ικανότατος και αδίστακτος, τους πρόλαβε.
Αυτά ως προς τη μεγάλη πηγή της πολιτικής ανωμαλίας, το Παλάτι, και τους συνωμότες αξιωματικούς. Θεωρώ όμως ότι δεν υπήρχε περίπτωση επικράτησής τους (της μιας ή της άλλης χούντας) αν δεν υπήρχε μια ευρύτερη συναίνεση στον πολιτικό κόσμο της δεξιάς και μέρους του κέντρου, τουλάχιστον αυτού που αποτέλεσε τους «αποστάτες», στην ιδέα της εκτροπής, με κάποιες εξαιρέσεις. Όχι υποχρεωτικά μέσω στρατιωτικής δικτατορίας. Για να μην ασχολούμαστε με δευτερεύουσες περιπτώσεις, ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής, ήδη αυτοεξόριστος, έκανε λόγο για κυβέρνηση έκτακτων εξουσιών, η οποία θα επανέφερε τον τόπο στη «σωστή πορεία». Είχε αναφέρει μάλιστα «προχείρως» τα ονόματα του Μαρκεζίνη και του Τσακαλώτου, οι οποίοι θα μπορούσαν να ηγηθούν σε μια τέτοια προοπτική! Μια πρόταση που εύρισκε αντίθετο τον τυπικό αρχηγό της ΕΡΕ, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, για τον οποίο θα γίνει αναφορά στη συνέχεια.
Θεωρώ ότι το ουσιαστικό πρόβλημα πίσω απ΄ αυτές τις διεργασίες στην κεντρική πολιτική σκηνή, στο Παλάτι και στο στρατό ήταν η ισχυρή θέληση του «δεξιού κόσμου» να μην παραδώσει την εξουσία (την κυβερνητική – και πολύ περισσότερο την πραγματική) σε άλλα χέρια, δηλαδή στο κέντρο και τον Παπανδρέου. Έστω κι αν αυτό απαιτούσε εκτροπή. Φυσικά δεν μπορούσαν να κατηγορήσουν «επισήμως» τον Γεώργιο Παπανδρέου ότι είχε «κομμουνιστικές» προθέσεις. Το έκαναν όμως ανεπισήμως, κατά κόρον: ο Παπανδρέου, έλεγαν, συνεργαζόταν και βοηθούσε τους κομμουνιστές, από τους οποίους κινδύνευε η χώρα. Ειδικά με την (υποτιθέμενη) σύμπραξή του ανερχόμενου ραγδαία τότε Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος θα έβγαζε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και θα την οδηγούσε στις αγκάλες «της Ρωσίας». Φυσικά κανένας κομμουνιστικός κίνδυνος δεν υπήρχε. Ο μόνος πραγματικός κίνδυνος ήταν η απώλεια της εξουσίας, κυβερνητικής και γενικότερης: γι’ αυτό ετοιμαζόταν η χούντα του μεγάλου παρακράτους, ενόψει των εκλογών του Μαΐου 1967, με τις ευλογίες του Παλατιού και συντονιστή τον εκλεκτό του Σπαντιδάκη.
Καμιά εκτροπή και πολύ περισσότερο καμιά χούντα δεν θα μπορούσε να γίνει αν ο κυρίαρχος πολιτικός κόσμος της εποχής, στο σύνολό του, δεν παρίστανε ότι φοβόταν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», ως πρόσχημα και ως άλλοθι για να εξακολουθήσει να κρατά την εξουσία για λογαριασμό του.
Ακόμα και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είπε, εκ των υστέρων, ότι κακώς πίστευε στον εν λόγω κίνδυνο «ως το τέλος του 1965». Αν δει κανείς τι δήλωναν δημόσια κορυφαίοι πολιτικοί όπως ο Ράλλης, ο Στεφανόπουλος και άλλοι λίγο πριν το πραξικόπημα, θα απορήσει γιατί δεν είχε επιβληθεί χούντα πολύ νωρίτερα, για να σωθεί ο τόπος από τον «κομμουνισμό»!
Στο μεταξύ η χούντα ετοιμαζόταν και αλώνιζε ανενόχλητη. Γιατί να μην το κάνει, όταν ο Μακαρέζος υπέβαλε στον υπουργό Εθνικής Άμυνας Παπαληγούρα έκθεση σύμφωνα με την οποία οι κομμουνιστές εξοπλίζονταν με χιλιάδες ρωσικά δίκαννα (τα οποία είχαν τροποποιηθεί σε… τρίκανα) και ο υπουργός αντί να τον πετάξει με τις κλωτσιές από τον στρατό, διέταζε «έρευνα». Η οποία κι όταν αποδείκνυε ότι ο Μακαρέζος διακινούσε ασύστολα και προφανώς κατασκευασμένα ψεύδη, δεν είχε καμιά συνέπεια για τον συνωμότη αξιωματικό. Ο οποίος, όταν ήρθε η ώρα, έδεσε (κυριολεκτικά) τον υπουργό και ολόκληρη την κυβέρνηση, μαζί με τη χώρα.
Ως συμπέρασμα μπορούμε να διατυπώσουμε την καθόλου ευχάριστη διαπίστωση ότι για τη χούντα 1967- 1974 φέρουν ευθύνες πάρα πολλοί απ’ όσους είχαν θεσμικά το καθήκον (και τα μέσα) να προστατέψουν το δημοκρατικό πολίτευμα και να εξασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία του. Αντ’ αυτού, κύριο μέλημά τους ήταν η προστασία της προσωπικής τους εξουσίας, έστω κι αν αυτό για να εξασφαλιστεί θα χρειαζόταν μια μορφή εκτροπής, υπό τον έλεγχό τους. Αθέλητα αλλά αποφασιστικά βοήθησε σ’ αυτή την κατεύθυνση και η εν πολλοίς ανεύθυνη στάση της ηγεσίας και πολλών στελεχών της «Ενώσεως Κέντρου» – πέραν των «αποστατών» οι οποίοι φέρουν βαρύτατες ιστορικές ευθύνες για τις εξελίξεις που ακολούθησαν. * Εικόνα: Βενετούλιας Λουκάς, Οι Ανώτατοι 1970
Δημοσίευμα-«βόμβα» από τους Times του Λονδίνου, οι οποίοι προχώρησαν σε μία άνευ προηγουμένου αποκάλυψη ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη-Μπόρις Τζόνσον στη βρετανική πρωτεύουσα.
Σύμφωνα με τους Times, ο Έλληνας πρωθυπουργός επρόκειτο να “παζαρέψει” με τον Βρετανό ομόλογό του πρόταση για παραχώρηση δύο εμβληματικών αρχαιοτήτων: Τη χρυσή μάσκα του Αγαμέμνονα και το περίφημο χάλκινο άγαλματου Ποσειδώνα (ή Δία) του Αρτεμισίου.
Η πρόταση Μητσοτάκη για παραχώρηση ή δανεισμό των δύο εμβληματικών αρχαιοτήτων θα αποτελούσε το δέλεαρ για την επιστροφή-επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα, στην Αθήνα. Πρόταση που θέτει μεγάλα πολιτικά ερωτήματα για το κατά πόσο μπορεί να προχωρήσεις σε ένα τέτοιο παζάρι με τους θησαυρούς του ελληνικού πολιτισμού.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι αξιωματούχοι από το Υπουργείο Πολιτισμού έχουν ήδη συζητήσει το θέμα με ομολόγους τους και ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έθετε το θέμα στη συνάντηση της DowningStreet.
Ενα διαρκές έγκλημα σε βάρος των πολιτών από τις ελλείψεις στο ΕΣΥ και την άνευ ειρμού και σχεδίου αντιμετώπιση της πανδημίας από την κυβέρνηση, επιβεβαιώνουν και σήμερα τα νέα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου που καταγράφηκαν τις τελευταίες 24 ώρες είναι 8.129, εκ των οποίων 11 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας. Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται σε 847.188 (ημερήσια μεταβολή +1.0%), εκ των οποίων 50.7% άνδρες.
Με βάση τα επιβεβαιωμένα κρούσματα των τελευταίων 7 ημερών, 110 θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και 2.583 είναι σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.Remaining Time-0:00FullscreenMute
Οι νέοι θάνατοι ασθενών με COVID-19 είναι 80, ενώ από την έναρξη της επιδημίας έχουν καταγραφεί συνολικά 16.923 θάνατοι. Το 95.3% είχε υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω.
Ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι είναι 547 (61.4% άνδρες). Η διάμεση ηλικία τους είναι 64 έτη. To 83.9% έχει υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω. Μεταξύ των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι, 455 (83.18%) είναι ανεμβολίαστοι ή μερικώς εμβολιασμένοι και 92 (16.82%) είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Από την αρχή της πανδημίας έχουν εξέλθει από τις ΜΕΘ 3.409 ασθενείς.
Οι εισαγωγές νέων ασθενών Covid-19 στα νοσοκομεία της επικράτειας είναι 442 (ημερήσια μεταβολή +21.1%). Ο μέσος όρος εισαγωγών του επταημέρου είναι 415 ασθενείς.Η διάμεση ηλικία των κρουσμάτων είναι 38 έτη (εύρος 0.2 έως 106 έτη), ενώ η διάμεση ηλικία των θανόντων είναι 78 έτη (εύρος 0.2 έως 106 έτη)
Τον Νοέμβριο του 2019 το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη ανέστειλε την λειτουργία του με απόφαση της Μεγάλης Συνάντησης των Αντιπροσώπων (οι βαρύγδουπες ονομασίες ήταν μία από τις αγαπημένες ενασχολήσεις της ηγεσίας του…) κλείνοντας έναν σύντομο πολιτικό κύκλο με μία “γενναία” πράξη: να επιστραφεί το ποσό της κρατικής επιδότησης. Δύο χρόνια μετά ελάχιστοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως τους λείπει εκείνο το πολιτικό εγχείρημα που ξεκίνησε φιλόδοξα από έναν πολυχώρο στον Βοτανικό για να λοιδωρηθεί εν τη γενέσει του από τον Ευάγγελο Βενιζέλο με την γνωστή ατάκα: “Εύχομαι καλή επιτυχία σε οποιαδήποτε εκπομπή θέλει να μετασχηματιστεί σε πολικό κόμμα”. Βεβαίως, τόσο ο ιδρυτής του Ποταμιού, όσο και ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά βρίσκονται πλέον εκτός πολιτικού νυμφώνος.
Μπορεί, ωστόσο, το Ποτάμι να κλείνει δυο χρόνια απουσίας από την πολιτική σκηνή, οι άνθρωποι που βρέθηκαν πάντως στα κοινοβουλευτικά έδρανα εξακολουθούν να έχουν ρόλους και να απασχολούν την επικαιρότητα. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Ο Χάρης Θεοχάρης έγινε υπουργός Τουρισμού και σήμερα είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ο Ιάσων Φωτήλας είναι βουλευτής της Ν.Δ, ο Γιώργος Αμυράς υφυπουργός Περιβάλλοντος, ο Γρηγόρης Ψαριανός μετακλητός υπάλληλος στον αντιπρόεδρο Παναγιώτη Πικραμένο, ο Γιώργος Μαυρωτάς γενικός γραμματέας Αθλητισμού, η στενή συνεργάτης του Σταύρου Θεοδωράκη, Λίνα Παπαδάκη, σύμβουλος της διοίκησης της ΕΡΤ κλπ. Η Κατερίνα Μάρκου, από την άλλη, μετοίκησε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο Σπύρος Δανέλλης που, ωστόσο, βρίσκεται εκτός κεντρικής σκηνής της Κουμουνδούρου.
Στην ομιλία του, ο Σταύρος Θεοδωράκης, κατά την έναρξη της συνεδρίασης της ΜΕ.ΣΥ.Α, είπε μεταξύ άλλων τα εξής: «Αναστέλλουμε σήμερα τη λειτουργία μας. Παραμερίζουμε τον εγωισμό μας και στέλνουμε ένα μήνυμα στους 86 χιλιάδες πολίτες που μας ψήφισαν στις ευρωεκλογές. Αλλά και στους 377 χιλιάδες πολίτες που σκίρτησαν μαζί μας την Άνοιξη του ΄15. Τους ζητάμε να μην χάσουν αυτό που τους έκανε Ποτάμι. Τους ζητάμε να σκεφθούν αυτά που καταφέραμε. Τα παλιά συνθήματα, οι ρηχές αντιπαραθέσεις, οι αφορισμοί, οι κοκορομαχίες, τα εξυπνακίστικα σχόλια δεν είναι πολιτική.
Τους ζητάμε, λοιπόν, να βάζουν ψηλά τον πήχη, για τους πολιτικούς.
Τους ζητάμε να διεκδικούν, ειλικρίνεια, ευθύτητα, αλήθεια!
Ο σπόρος που ρίξαμε, θα φυτρώσει ξανά».
Η αλήθεια είναι πως ο σπόρος παρέμεινε φυτρωμένος, με την πλειονότητα των κεντρικών στελεχών του κόμματος να βρίσκονται πια στις τάξεις της Ν.Δ. Εάν συμπεριλάβει κανείς και μια πλειάδα στελεχών, καθηγητών, φίλων κ.ά, το Ποτάμι προσέφερε στο κυβερνών κόμμα μια μικρή αλλά ενδιαφέρουσα “δεξαμενή”, κυρίως όμως τα αναγκαία “στρας” ενός φιλελεύθερου κέντρου που ήρθε ορμητικά με πολλές ιδέες αλλά δεν κατόρθωσε να συγκινήσει τους πολλούς.
Ο ιδρυτής του επέστρεψε στην τηλεόραση και ειδικεύεται στις podcast συνεντεύξεις που έχουν πάντοτε πρωτοτυπία και ενδιαφέρον, η δήλωσή του, όμως, σε εκείνη την πολιτική πρεμιέρα του 2016 ότι “κλέβει ιδέες και από τα δεξιά και από τα αριστερά” αποδείχθηκε μοιραία. Τα στελέχη του έσπευσαν να αναζητήσουν στέγη και προς τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος, συντριπτικά οι περισσότεροι, όμως, προτίμησαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Επί της ουσίας, η εκλογή του τελευταίου στην ηγεσία της Ν.Δ προκάλεσε σταδιακά την κάλυψη του χώρου που φιλοδοξούσε να εκπροσωπήσει το Ποτάμι, τα στελέχη δε του τελευταίου επιδόθηκαν με ευκολία σε …ευέλικτες κινήσεις μετακόμισης προς αυτό που θεωρούσαν πολιτική γη της επαγγελίας.
Το Ποτάμι ( δείτε εδώ την σύντομη ιστορία του )είχε στη διαδρομή του καλές και κακές στιγμές, ανάλογα με το πως βλέπει κανείς τα πράγματα από την απόσταση του χρόνου. Η στήριξη της Συμφωνίας των Πρεσπών, για παράδειγμα, μπορεί να ήταν η ληξιαρχική πράξη πολιτικού θανάτου του αλλά ήταν εκ των πραγμάτων μια επίδειξη επιμονής. Γενικώς, πάντως, το μικρό αυτό κόμμα που στην αρχή δυσφημίστηκε αλλά στη συνέχεια διαφημίστηκε ως το άπαν της πολιτικής καινοτομίας και έχαιρε της στήριξης των περισσοτέρων μίντια δεν κατόρθωσε να προβάλλει κάποιο αυτόνομο ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Και τα στελέχη του μόλις είδαν να περνά δίπλα τους το μεταρρυθμιστικό (;) τρένο του Κυριάκου Μητσοτάκη έσπευσαν να κόψουν εισιτήριο επιβίβασης.
Ελάχιστοι, βεβαίως, παρέμειναν στους κόλπους του ΚΙΝΑΛ που συνίδρυσε ο Σταύρος Θεοδωράκης με την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά. Στο ΚΙΝΑΛ δε μεταλαμπάδευσαν αντιλήψεις και συμπεριφορές που παραμένουν ακόμα ενεργές, κι αυτό οι καλοί παρατηρητές το βλέπουν στο περίγραμμα μιας εκ των κεντρικών υποψηφιοτήτων για την ηγεσία του κόμματος.
Εν κατακλείδι, ωστόσο, το Ποτάμι υπήρξε και φυτώριο του αντι-Σύριζα μετώπου, όχι μόνο μεταξύ των μελών της κοινοβουλευτικής του ομάδας αλλά και στο ευρύτερο πλαίσιο διανοούμενων και παραγόντων που αποτελούσαν τον κύκλο συμβούλων και επιρροής του ίδιου του Σταύρου Θεοδωράκη.
Δύο χρόνια μετά, το Ποτάμι δεν υφίσταται, οι ιδέες του ωστόσο διαπερνούν ένα τμήμα του πολιτικού τοπίου που δεν κρύβει την προτίμησή του στην κυβέρνηση…
Τελικά δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα με τον Αλέξη Τσίπρα το 2019, όταν έχασε τις Ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές και οδήγησε τη χώρα στις κάλπες, με το γνωστό αποτέλεσμα.
Ούτε μόνο στη Βόρεια Μακεδονία όπου πριν δυο βδομάδες η συντριπτική ήττα του Ζόραν Ζάεφ στις αυτοδιοικητικές εκλογές προκάλεσαν πολιτική κρίση στη χώρα και λόγω των βεβιασμένων κινήσεων της αντιπολίτευσης δεν έπεσε η κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Ζάεφ.
Επανάληψη του σκηνικού είχαμε και στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν στο Κοσσυφοπέδιο, όπου το κυβερνών κόμμα του Κινήματος Αυτοδιάθεσης (Vetëvendosje) κατάφερε να κερδίσει μόνο 4 Δήμους από τους 38 στη χώρα.
Αν και ο έρωτας για την εξουσία που απλόχερα έλαβε το κυβερνών «Κίνημα Αυτοδιάθεσης» την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου του 2021, με το εκπληκτικό ποσοστό του 50,28% στις κοινοβουλευτικές εκλογές, το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών ήταν ένα ηχηρό χαστούκι για τον Πρωθυπουργό Αλμπίν Κούρτι.
Είναι αλήθεια ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές και οι κοινοβουλευτικές έχουν τεράστιες διαφορές ως προς τον τρόπο της επιλογής των πολιτών στην κάλπη, όμως δείχνει εν μέρη τη διάθεση των ψηφοφόρων απέναντι στο κυβερνών κόμμα.
Αν και φαντάζει, προς το παρόν, δύσκολο να υπάρξει πρόταση δυσπιστίας από την αντιπολίτευση προς τον κυβερνητικό συνασπισμό, τίποτα δεν αποκλείεται και η καρέκλα του Αλμπίν Κούρτι μοιάζει να τρίζει.
Τι οδήγησε όμως στην μεγάλη πτώση στο κυβερνών κόμμα;
Πρώτον η κακή διαχείριση με την πανδημία τόσο σε υγειονομικό επίπεδο όσο και οικονομικό, έχει προκαλέσει φόβο στους πολίτες που σε συνδυασμό με την κακή οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών, προκάλεσαν την αντίδραση των πολιτών στις κάλπες.
Δεύτερον η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στην διένεξη με την Σερβία, καθώς ο Αλμπίν Κούρτι, δεν θεωρεί ως προτεραιότητα του την επίλυση της διαφοράς και με διάφορες κινήσεις υπονομεύει τόσο τον διάλογο με την διαμεσολάβηση της ΕΕ, όσο και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Τρίτον οι εντάσεις που έχουν δημιουργηθεί στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου και στα σύνορα με τη Σερβία, όταν κι έφτασαν μια ανάσα από το να ξεκινήσουν ένοπλες συγκρούσεις, χρεώνεται στον Κούρτι.
Ο σοσιαλιστής Κούρτι, με το εθνικιστικό υπόβαθρο, καθώς το Κίνημα Αυτοδιάθεσης θεωρείται το ισχυρότερο εθνικιστικό κόμμα στον αλβανικό κόσμο, δεν κατάφερε να ισορροπήσει μεταξύ της σοσιαλδημοκρατίας και εθνικισμού.
Στις δηλώσεις χτες το βράδυ μετά τα αποτελέσματα των εκλογών συνεχάρη τους νικητές, οι οποίοι όπως είπε, θα έχουν πολλή δουλειά και πολλές μάχες απέναντι στο έγκλημα, τη διαφθορά και την αυθαίρετη δόμηση, όπου ξεπλένεται μαύρο χρήμα.
Κάνοντας έναν γρήγορο απολογισμό του εκλογικού αποτελέσματος, ο Κούρτι χρέωσε την ήττα στα εσωτερικά «ελαττώματα» του «κινήματος Αυτοδιάθεσης» αλλά και στην συσπείρωση όλων των κομμάτων εναντίον του.
Όσον αφορά τα συνολικά αποτελέσματα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης κέρδισαν τους 23 από τους 38 Δήμους, η Σερβική λίστα κέρδισε 10 και η τουρκική μειονότητα έναν Δήμο.
Ως εργαζόμενος στον επισιτισμό, έχει περάσει η αφεντιά μου από κατάστημα που ανήκει στη “γρήγορη εστίαση”. Η εμπειρία υπήρξε έντονη, δυναμική, οξυτενής και διαφωτιστική για την εργασιακή πραγματικότητα που υπήρχε (τότε) εκεί έξω, στα τελειώματα της όξυνσης της οικονομικής κρίσης, αλλά και συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και σήμερα για διαφορετικούς λόγους που βάση έχουν την πανδημία.
Κάθε ευλογημένο πρωινό, 6 ημέρες από τις 7 που διαθέτει η εβδομάδα, σε γιορτές και “αργίες” σε οποιαδήποτε μέρα ο “υπόλοιπος κόσμος” χαλαρώνει, είμασταν εκεί να εξυπηρετούμε και να εργαζόμαστε σε σχετικά ανθρώπινο ωράριο, τυπικά, δηλωμένο μειωμένο στα χαρτιά. Αυτό σημαίνει πως τα χρήματα που έμπαιναν στο τέλος του μήνα στο προσωπικό ταμείο κάθε εργαζομένου ήταν φανερά στην τράπεζα αλλά και κρυφά στην τσέπη. Δεν χρειαζόταν κάποιος σάκος βέβαια για να μπουν καθώς ήταν λιγοστά και λιγόστευαν ακόμα περισσότερο αν χρειαζόταν για τον οποιονδήποτε λόγο να λείψεις έστω και μία μέρα παραπάνω από την εργασία από το προβλεπόμενο 1 ρεπό την εβδομάδα.
Μεροκάματο. Ασχέτως αν φαινόσουν στα χαρτιά ως 6ωρος υπάλληλος. Με απίθανες συμπεριφορές από πελάτες που ζητούσαν να μάθουν μέχρι και από πού ψαρεύαμε τα μύδια για το μυδοπίλαφο. Φυσικά καμία άδεια δεν προβλεπόταν και κανένα έκτακτο περιστατικό δεν είχε κάλυψη σε επίπεδο μισθού από πουθενά. Επιδόματα Χριστουγέννων, Κυριακής, Αδείας κλπ ήταν άγνωστοι συμψηφισμοί που μαγικώ τω τρόπω προσθαφαιρούνταν από τα μαύρα χρήματα που παίρναμε στο χέρι.
Ναι, μέναμε και εργαζόμασταν εκεί γιατί υπήρχε ανάγκη. Ο θάνατός σου, η ζωή μου και η ανεργία σου, εργασία μου. Γιατί το ενοίκιο έτρεχε και γιατί θέλαμε να έχουμε μια οροφή πάνω από το κεφάλι μας ανθρώπινη. Μέναμε γιατί οι περισσότεροι ήταν νέοι, δίχως ενόραση για το μέλλον και το ασφαλιστικό τους μέλλον όσο αφορά το συνταξιοδοτικό κομμάτι του.
Η πραγματικότητα παρουσιαζόταν και αντιμετωπιζόταν “ως έχει”. Στους συναδέλφους δεν υπήρξε ποτέ κουλτούρα αντίστασης, αντίδρασης, αντιμετώπισης προβλημάτων. Οι διανομείς, χαρούμενα και ευγενικά παιδιά με οικογένειες, προβλήματα υγείας και μύρια όσα, αγωνίζονταν άγριες ώρες, υπό αντίξοες συνθήκες να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις.
Σήμερα η εστίαση απεργεί, αγαθά, απαιτητικά, με όποια ενόραση μπόρεσε να συγκροτηθεί. Το “ως έχει” μετατοπίζεται στο “ως πότε” και το “ως εκεί”.
Μην ξεχνάς ποτέ πως όταν εσύ κάθεσαι, κάποιος άλλος που σε εξυπηρετεί, εργάζεται. Και πίστεψέ με δεν τρομάζουν όλοι από τις “Δευτερούλες” που έρχονται αμείλικτα κάθε 7ήμερο.
Ορισμένοι τρομάζουν από τις Παρασκευές, τα Σάββατα και τις Κυριακές.
Όλο και περισσότεροι διάσημοι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ συμφωνούν μεταξύ τους πως οι superhero ταινίες δεν αξίζουν όλον αυτόν τον ντόρο. Martin Scorsese, Francis Ford Coppola, Bong Joon-ho, Alejandro G. Iñárritu, και πιο πρόσφατα ο Denis Villeneuve, μεταξύ άλλων έχουν δηλώσει ευθέως με ποικίλους τρόπους πως δεν πάνε τις ταινίες της Marvel (και της DC).
Ανάμεσά τους ήταν και ο Ridley Scott, δημιουργός των Alien και Blade Runner ταινιών, ο οποίος τώρα επιστρέφει με νέες κατακεραυνωτικές δηλώσεις για τις “λούνα παρκ” ταινίες.
Ridley Scott για superhero ταινίες: “Βαρετές μέχρι αηδίας”
Σε νέα του συνέντευξη στο πλαίσιο προώθησης του House of Gucci, ο πασίγνωστος σκηνοθέτης αναφέρθηκε ξανά στο θέμα των superhero ταινιών, χωρίς να συγκρατήσει τις εκφράσεις του μάλιστα. Αποκάλεσε κακοφτιαγμένα τα σενάριά τους και μάλιστα ξεχώρισε τις δικές του blockbuster ταινίες από αυτές που όπως υπονοεί βασίζονται μόνο στα εφέ:
χεδόν πάντα οι καλύτερες ταινίες καθοδηγούνται από τους χαρακτήρες και θα πάμε και στο θέμα των σουπερ ηρώων εάν αυτό θέλετε επειδή θα είμαι απόλυτος. Θα είμαι γ****α απόλυτως.
Είναι βαρετές μέχρι αηδίας. Τα σενάριά τους είναι γ****α οικτρά.
Και συνεχίζει τις δηλώσεις του λέγοντας:
Νομίζω πως έχω κάνει τρεις superhero ταινίες με φοβερά σενάρια. Η μία είναι το Alien με τη Sigourney Weaver, η άλλη ο γ****ς “Μονομάχος” και η τρίτη το Blade Runner. Αυτές είναι superhero ταινίες. Οπότε γιατί η superhero ταινίες δεν έχουν καλύτερες ιστορίες; Συγγνώμη που παραφέρθηκα αλλά, σας παρακαλώ δηλαδή. Σώζονται στις περισσότερες περιπτώσεις από τα εφέ, εάν έχεις το budget, και αυτό γίνεται βαρετό για όλους, ακόμη και αυτούς που δουλεύουν στα ειδικά εφέ.
Πάντως αν κρίνουμε από το πρόσφατο παρελθόν δε θα είναι η τελευταία φορά που αυτό το debate θα θιχτεί από κάποιον με τόσο βαρύ βιογραφικό. Συμφωνείτε με τις δηλώσεις του Scott για το κύμα των superhero ταινιών της Marvel και της DC;
Η πρώτη μου αποβολή, γιατί έκανα κοπάνα κι από το Ψυχικό με άλλους 15 συμμαθητές κι ένα χειροποίητο πανό- που φτιάξαμε στο γυμναστήριο του σχολείου- πηγαμε στην πρώτη πορεία του Πολυτεχνείου.
Η περηφάνια μου να κατεβαίνω με το απλωμένο πανό της Κηφισίας και τα αυτοκίνητα να σταματούν για να περάσουμε. Η πρώτη φορά που είδα αύρα. Το πρώτο δακρυγόνο. Το πρώτο χαστούκι από τον πατέρα μου. Η φάτσα του Ιωαννίδη στην οθόνη της ασπρόμαυρης ΥΕΝΕΔ Το χαστούκι που έφαγα δημόσια στην τάξη από τον καθηγητή των Γαλλικών την επόμενη, μπροστά στα μάτια της Λ.Κ. Η πρώτη φορά που με είπανε αλήτη. Το πρώτο αδέξιο φιλί στο στόμα με την Λ.Κ. κι ακόμη Το πρωτοσέλιδο του “Ελεύθερου κόσμου” με την Ηλένια που έψαχνε ο αγαπημένος της κι αποδείχθηκε μούφα . Η βίαιη συνειδητοποίηση τι είναι παρακράτος. Κάποιες καθημερινές καλημέρες με τον Δημήτρη Παπαχρήστο στην οδό Βαλτετσίου, μεσήλικες πια , που κατάφερναν πάντα να με κάνουν να κοκκινίζω. Η απέχθεια μου σε οτιδήποτε κρατικό, δημόσιο, “σίγουρο”. Τα πρεζονια δεξιά κι αριστερά από την πύλη, χρόνια μετά, σαν χορός Ικετών. Μια καμένη σημαία στην άσφαλτο της Πατησίων. Αυτό.
Ας επιστρέψουμε στο θέμα των προηγούμενων ημερών, τα pushbacks, το οποίο με απασχολεί ως πολίτη, όπως και κάθε άλλον, αλλά και ως άνθρωπο που εμπλέκεται στο σχεδιασμό και υλοποίηση διεθνούς προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών με θέμα τα ΜΜΕ και τις προσφυγικές ροές, που εκτός των Ελλήνων έχει προσελκύσει και φοιτητές από οκτώ ως τώρα χώρες εντός και εκτός ΕΕ, συμπεριλαμβανόμενων και των ΗΠΑ. Όσοι εργάζονται σε πανεπιστήμια καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Ας σημειωθεί ότι, είναι η πρώτη φορά που αρθρογραφώ με την ιδιότητα αυτή.
Λοιπόν, το αν γίνονται pushbacks ή επαναπροωθήσεις όπως είναι ο ελληνικός όρος, και αν κατά συνέπεια αυτών παραβιάζεται το διεθνές δίκαιο, η οικουμενική διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, στοιχειώδεις οικουμενικές ηθικές αρχές κ.ά., είναι κάτι που το κάνει η εκτελεστική εξουσία της Ελληνικής Δημοκρατίας και τα διάφορα όργανά της (αστυνομία, λιμενικό, ακτοφυλακή κ.ά.), μόνη ή σε συνεργασία με αντίστοιχα ΕΕ όργανα με τα οποία συνεργάζεται (λ.χ. Frontex).
Σε μια Δημοκρατία, είναι δικαίωμα της κοινωνίας πολιτών και των διαφόρων φορέων της, κοινωνικών οργανώσεων ποικίλης μορφής, εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων, αγροτικών ενώσεων, αλλά και πολιτικών κομμάτων, να συλλέγουν πληροφορίες για το θέμα, να απευθύνουν ερωτήσεις στην εκτελεστική εξουσία γι’ αυτό και να απαιτούν απαντήσεις. Το ίδιο ισχύει και για τους χρήστες των ΜΜΕ που διαθέτουν τους λογαριασμούς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς τα μέσα εκεί είναι συνήθως οι ίδιοι οι πολίτες. Κι αυτό, το δικαίωμα το δίνει πρώτον το Σύνταγμα και το νομικό πλαίσιο που υπάρχει στη χώρα και δεύτερον το γεγονός ότι είναι οι πολίτες εκείνοι που θα «πληρώσουν το μάρμαρο» από ενδεχόμενες επιπτώσεις στην περίπτωση που οι φορείς της εκτελεστικής εξουσίας παρανομούν, όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη πράξη αυτών των φορέων.
Σε μια Δημοκρατία, είναι υποχρέωση πλέον και όχι δικαίωμα των επαγγελματικών ΜΜΕ να διερευνούν αν η εκτελεστική εξουσία παραβιάζει τους νόμους, και το διεθνές δίκαιο, ή στοιχειώδεις οικουμενικές ηθικές αρχές. Και για το λόγο αυτό έχουν την υποχρέωση τόσο να ασκούν ερευνητική δημοσιογραφία ώστε να διαπιστώνουν ιδίοις όμμασι αν η εκτελεστική εξουσία διαπράττει αυτό για το οποίο την κατηγορούν ή όχι, και από την άλλη να «ανακρίνουν» την εκτελεστική εξουσία για αυτές τις πρακτικές της. Με ποιο στόχο; αφενός να τις διακόψει και αφετέρου τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι ώστε να μην τις επαναλάβουν. Για να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό ας βάλουμε στη θέση των pushbacks μια άλλη μορφή παραβίασης της νομιμότητας, όπως λ.χ. τη δωροδοκία για να ωφεληθεί συγκεκριμένος προμηθευτής του δημοσίου ή διαρροή πληροφοριών σε αντίπαλη χώρα έναντι ανταλλαγμάτων. Η υποχρέωση αυτή των ΜΜΕ προκύπτει από το ρόλο των οποίο έχουν ως λεγόμενη «4η εξουσία», από τους κανονισμούς δημοσιογραφικής δεοντολογίας, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι εργοδότες τους είναι το κοινό, καθώς από αυτούς αντλούν έσοδα είτε μέσω της διαφήμισης που την πληρώνουν οι πολίτες στα ταμεία του σουπερμάρκετ ή του εμπορικού καταστήματος, είτε από τις πωλήσεις είτε από τον κρατικό προϋπολογισμό με διάφορους αποδεκτούς και μη αποδεκτούς τρόπους, αλλά πάντως με τη συνδρομή της εκτελεστικής εξουσίας.
Γίνονται λοιπόν pushbacks ή όχι; Ας δούμε τι έχει γραφτεί στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ.
Στις 14/3/2020 η ιστοσελίδα Alarmphone αναφέρεται σε σχετικό ρεπορτάζ στις συστηματικές επιθέσεις της ελληνικής ακτοφυλακής εναντίων προσφύγων με τίτλο «Push Backs: η νέα παλιά συνήθεια στο Αιγαίο» (https://alarmphone.org/en/2020/05/14/push-backs-the-new-old-routine-in-the-aegean-sea/) .
Στην ετήσια έκθεσή της για το 2020, η mare librum σημειώνει ότι κατά τη διάρκεια αυτού του έτους πραγματοποιήθηκαν 321 pushbacks και επανaπροωθήθηκαν 9.798 άτομα, ενώ αναφέρεται και σε σχετικά ρεπορτάζ του Spiegel και της ερευνητικής ομάδας Bellingcat για το θέμα, σημειώνοντας παράλληλα τη συμμετοχή και ευθύνη της Frontex (https://daten.mare-liberum.org/s/4HdxAPACaPsqzEx & https://mare-liberum.org/en/pushback-report/). Ο αριθμός των επαναπροωθήσεων σε σχέση με τον αριθμό των αφίξεων που αναφέρει είναι ο κάτωθι. Όπως διαφαίνεται, ο αριθμός των επαναπροωθήσεων είναι μεγαλύτερος από αυτό των αφίξεων, γεγονός που σημαίνει ότι πιθανόν επαναπροωθούνται και πολλοί που είχαν φτάσει στο ελληνικό έδαφος, είχαν καταγραφεί και είχαν φιλοξενηθεί σε δομές.
Στις 29/8/201 η DeutscheWelle (όπως και άλλα διεθνή μέσα, αλλά όχι και πολλά ελληνικά) αναφερομένη σε είδηση που δημοσίευσε το Spiegel Online αναφέρει ότι η Κομισιόν αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την ελληνική ακτοφυλακή «Με αιτιολογία τις «παράνομες επαναπροωθήσεις» (https://www.dw.com/el/όχι-της-εε-σε-χρήματα-για-την-ελληνική-ακτοφυλακή/a-59018477).
Στις 8/9/2021 η Daily Sabah αναφέρει σε ρεπορτάζ της, το οποίο συνοδεύεται από εκτενές φωτογραφικό υλικό τη διάσωση 97 αιτούντων άσυλο, οι οποίοι έτυχαν επαναπροώθησης από τις ελληνικές αρχές (https://www.dailysabah.com/politics/turkey-rescues-97-asylum-seekers-pushed-back-by-greece-in-aegean/news).
στις 22 Οκωβρίου, η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει ρεπορτάζ, το οποίο αναφέρει ότι οι Ευρωσοσιαλιστές καταγγέλουν την Ελλάδα για τα pushbacks (https://www.avgi.gr/politiki/398930_oi-eyrososialistes-kataggelloyn-tin-ellada-gia-ta-pushbacks).
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα δημοσιεύματα των διεθνών και ελληνικών Μέσων τα οποία αναφέρονται στα (παράνομα) pushbacks/επαναπροωθήσεις που φέρεται να πραγματοποιούν οι ελληνικές αρχές εν γνώσει και συνεργασία με ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και υπηρεσίες όπως η Frontex. Επομένως, το να προσπαθεί κάποιος να κρύψει το γεγονός, πολύ δε περισσότερο το ερώτημα αν γίνονται επαναπροωθήσεις, δεν τον καθιστά αλαζόνα, αλλά αστείο στρουθοκάμηλο. Η αλαζονεία δεν είναι το χαρακτηριστικό αυτής της στάσης, αλλά η αιτία της.
Ωστόσο στο βαθμό που γίνονται παράνομες επαναπροωθήσεις (pushbacks), τότε μια σειρά ενδεχόμενες αρνητικές συνέπειες θα τις πληρώσουν κυρίως οι πολίτες και όχι αυτοί που τις διαπράττουν. Μπορεί κάποιοι πολίτες να είναι ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι «τους πέταξαν στη θάλασσα», στηριγμένοι στις τερατώδεις εκ μέρους των ίδων ΜΜΕ περιγραφές των προσφύγων ως απειλής (υγειονομικής, πληθυσμιακής, πολιτιστικής, θρησκευτικής, εθνικής κ.ά.) αξιοποιώντας το φόβο του «ξένου» που νιώθουν οι παραδοσιακές, κλειστές κοινωνίες, προκειμένου να πουλήσουν, και στον οποίο «τζόγαραν» και έχτισαν καριέρες πολιτικοί της κεντρικής, περιφερειακής και τοπικής πολιτικής σκηνής. Όμως οι συνέπειες των pushbacks, θα είναι πραγματικές και θα τις πληρώσουν οι πολίτες.
Μεταξύ αυτών μπορούμε να σημειώσουμε: α) τις ενδεχόμενες πολιτικές και ηθικές καταδίκες από διεθνείς οργανισμούς, που πλήττουν τη θέση της Ελλάδας και τα συμφέροντά της στη διεθνή σκακιέρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους Έλληνες πολίτες β) οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ελλάδας, επίσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους Έλληνες πολίτες γ) οικονομικές συνέπειες στον τομέα του τουρισμού ή συναφών δραστηριοτήτων, κι αυτό με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους Έλληνες πολίτες, ιδιαίτερα εκείνους που δραστηριοποιούνται στον τομέα του τουρισμού, δ) δυσμενή αντιμετώπιση των Ελλήνων, ιδιαίτερα εκείνων που ζουν στο εξωτερικό κ.ά.
Για το λόγο αυτό, και επειδή οι πραγματικοί εργοδότες των Μέσων είναι οι πολίτες, τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι τους έχουν μια επιλογή αν θέλουν να ατενίζουν με αισιοδοξία το δικό τους μέλλον, το μέλλον της χώρας, αλλά και των Μέσων που εργάζονται. Να επιτελούν την αποστολή τους, να ελέγχουν τη εξουσία, και στοιχειωδώς να ερευνούν αυτό που όλος ο κόσμος το έχει τούμπανο και η εκτελεστική εξουσία κρυφό καμάρι.
Γιώργος Πλειός, Καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ και Επισκέπτης Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του ΕΚΠΑ, Πρόεδρος της ΕΔΕ του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Μέσα επικοινωνίας και προσφυγικές/μεταναστευτικές ροές».
Μια ελληνική εταιρεία με κοινωνικά χαρακτηριστικά που προωθεί την καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία από την Λάρισα και κερδίζει διεθνείς διακρίσεις.
Η βάση μίας κοινωνικής επιχείρησης είναι η κοινότητα στην οποία η επιχείρηση δραστηριοποιείται ή δημιουργεί η ίδια. Έτσι μία κοινωνική επιχείρηση έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει και να αναπτύσσει εκ νέου την κουλτούρα και την ιδεολογία που πρεσβεύει.
Το Wisedog, «ο σοφός σκύλος», είναι μία κοινωνική επιχείρηση με βάση τη Λάρισα, που ενεργά αποδεικνύει το όνομα και το χαρακτήρα, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Μετά από την ευχάριστη συζήτηση που είχα με το Γιώργο Δημητρίου, ένα από τα επτά ιδρυτικά μέλη, με χαρά ανακάλυψα ένα πρίσμα που με έκανε να δω τη Λάρισα, υπό ένα νέο φως.
Το Wisedog είναι χώρος συνεργασίας στην καρδιά της Λάρισας, προσφέροντας έναν εκθεσιακός χώρος, ένα καλλιτεχνικό στούντιο, ένας χώρος φιλοξενίας, ένας χώρος συνεδρίων και εργαστηρίων και πολλά ακόμη σε 100 τετραγωνικά.
Πως; Φέρνοντας μία φιλοσοφία συνεργασίας και δυναμικών συνεργιών που φέρνει μία δυναμική αλλαγή στη Λάρισα.
Γιατί επιλέξατε το Wisedog να είναι Κοιν.Σεπ.;
Θέλαμε να ενώσουμε όλα όσα κάναμε, τα διάφορα πεδία μας και τις δουλειές μας κάτω από μία κοινή στέγη, για να έχουμε μία κοινή δράση. Η ομάδα απαρτίζεται από δύο πολιτικούς μηχανικούς, έναν αρχιτέκτονα, ένα web designer, ένα web developer, μία συντηρήτρια αρχαιοτήτων και έργων τέχνης και μία κοινωνική λειτουργό. Θέλαμε να δείξουμε το έργο που μπορεί να παραχθεί από τις συνεργασίες, τόσο αυτών των ειδικοτήτων, αλλά και άλλων.
Ο κοινωνικός χαρακτήρας μας είναι να εστιάζουμε σε νέους καλλιτέχνες, σε πλευρές τις εφαρμοσμένης τέχνης, όπως η γραφιστική και καλλιτεχνικές φλέβες που δεν θα ταίριαζαν σε μία γκαλερί. Έτσι από το 2014 ξεκινήσαμε να κάνουμε δράσεις για νέους καλλιτέχνες να παρουσιάζουν τις δουλειές τους και να έρθουν σε μία άμεση επαφή με την κοινότητα.
Το εγχείρημα βέβαια αλλάζει συνεχώς, μαζί με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.
Πως διαφέρει το Wisedog από άλλες Κοιν.Σεπ.;
Είμαστε μία κοινωνική επιχείρηση η οποία αναγνωρίζει το ότι είναι μία επιχείρηση για την κοινότητα της. Δηλαδή, θέλαμε να μην σκεφτόμαστε σαν μία επιχείρηση και να πάρουμε ένα οικονομικό ρίσκο, αλλά να δημιουργήσουμε ένα χώρο που θα ήταν αυτοσυντήρητος, μέσω του καφέ στο λόμπυ.
Στόχος μας ήταν να καλύψουμε ένα κενό που ήταν στην Λάρισα Το Wisedog θέλει να βοηθήσει να αναπτυχθεί κάτι καλλιτεχνικό όταν δεν θα είναι εκεί ο δήμος, όταν δεν θα είναι κάποια άλλη αρχή να υποστηρίξει κάποιον ή κάποια που θέλει να κάνει κάτι καινούργιο. Είμαστε εδώ για να καλύψουμε αυτήν την τρύπα που μπορεί να αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να κάνει κάτι, αλλά χρειάζεται βοήθεια.
Τι είναι το Wisedog για τη Λάρισα και πως είναι να έχεις μία Κοιν.Σεπ στην επαρχία;
Εδώ μπαίνει το στοιχείο της πολυμορφικότητας. Αρχίσαμε το Wisedog γνωρίζοντας ότι θέλουμε να είναι κάτι που να μην ορίζεται, αλλά να φέρνει διαφορετικούς ανθρώπους μαζί. Συνδυάζοντας τρεις διαφορετικούς χώρους, την έκθεση, τα γραφεία και το καφέ πετυχαίνουμε να έρχονται άτομα, να παίρνουν ιδέες και να μπορούν να τις αναπτύξουν με τους διπλανούς τους.
Δεν θέλουμε κάτι που να ορίζεται εύκολα, αλλά κάτι που αλλάζει μορφή, με κάθε εποχή ή πρότζεκτ.
Η Κοιν. Σεπ. στην επαρχία είναι τρελός Γολγοθάς. Είχαμε κερδίσει ένα διαγωνισμό που μας έδωσε γραφεία στη Στοά Εμπόρων στην Αθήνα και αυτό βοήθησε, γιατί βρεθήκαμε έντεκα Κοιν.Σεπ. μαζί σε ένα οργανωμένο εγχείρημα και μπορέσαμε να δουλέψουμε.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο ταμείο να μπορέσει να ενισχύσει περαιτέρω τις δράσεις των Κοιν.Σεπ. Δεν υπάρχει ένα πακέτο στήριξης για να μας δώσει πάτημα να κάνουμε κάτι μεγαλύτερο μαζί, σαν δίκτυο Κοιν.Σεπ. Ο καθένας μας προσπαθεί ξεχωριστά για τον κοινωνικό αντίκτυπο χωρίς να υπάρχει κάποια κίνηση που να μας δώσει ένα κεφάλαιο για να αναπτύξουμε τη λεγόμενη κοινωνική οικονομία.
Η κοινωνική οικονομία είναι στάσιμη και φθίνει πλέον. Εάν κάνεις μία Κοιν.Σεπ. για φορολογική ελάφρυνση, που είναι το πιο σύνηθες εφόσον αυτήν είναι η πραγματικότητα, βλέπεις το δέντρο και όχι το δάσος που θα μπορούσε να γίνει όλο μαζί.
Για μας ο βασικός στόχος ήταν η ανάπτυξη του χώρου και του Wisedog για να παρέχει μεγαλύτερο έργο. Μία Κοιν.Σεπ. δεν έχει το άγχος του ότι κάνεις τα πάντα για το κέρδος.
Ποιες είναι οι ευκολίες λειτουργίας μίας Κοιν.Σεπ.;
Η ευκολία είναι να κατανοήσει ο οποιοσδήποτε μέσω κάποιων συνθηκών ότι είναι μέρος μίας κοινωνίας που θα μπορεί να συνυπάρχει αρμονικά μαζί με τα υπόλοιπα μέλη για να μπορούν να δημιουργούν κάποιο έργο.
Η ευκολία είναι ότι δεν μπορεί κάποιος παίρνει όλα τα χρήματα και να τα μοιράζεσαι σαν να είσαι σε εταιρία. Συμμετέχεις το ίδιο στα έσοδα όσο και στα έξοδα. Στην Κοιν.Σεπ. μπορείς να εκταμιεύεις ένα περιορισμένο ποσό. Έτσι καταλαβαίνουν όλα τα μέλη έναν υγιή τρόπο σκέψη, ότι για την ανάπτυξη της επιχείρησης πρέπει να υπάρχει αποθεματικό ποσό και να έχει επαφή με το τι γίνεται στην κοινότητα γύρω της.
Με αυτόν τον τρόπο, η κοινωνική επιχείρηση εξελίσσεται χωρίς άγχος. Η ίδια η δομή της Κοιν.Σεπ. εξαλείφει κάποιες τριβές.
Έπαιξε ρόλο νεανικό στοιχείο στην ίδρυση της Κοιν.Σεπ;
Σίγουρα, καθώς το μοντέλο της κοινωνικής οικονομίας είναι κάτι που ως νέοι το αντιλαμβανόμαστε πολύ περισσότερο. Η αίσθηση της συνεργασίας και της κοινωνικής ανταπόδωσης είναι κάτι που γνωρίζουμε καλά.
Αν και η συζήτηση μας διήρκησε περισσότερο, είναι πολύ προτιμότερο και άμεσο, αν δείτε οι ίδιοι τι σοφίες έχει να μοιραστεί αυτός ο «σκύλος». Και για όσους βρεθείτε στη Λάρισα, μία βόλτα από το Wisedog, είτε για να δείτε την τρέχουσα έκθεση, είτε για καφέ με τα μέλη της κοινωνικής επιχείρησης θα σας βοηθήσει να καταλάβετε από εμπειρία τι κάνει αυτήν την επιχείρηση κοινωνική.
Των Θάνου Κυράτζη-Μαργαρίτη Ανναόγλου, Δημοσιογράφοι του προγράμματος COOPower του British Council.
