Σύντομα και περιεκτικά: Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι κόμμα εξουσίας, ακόμα κι αν ορισμένες φορές δεν δείχνουν να το πολυπιστεύουν όσα εκ των στελεχών του προτιμούν ζουν στα σύννεφα της αθωότητας του κινηματισμού και της ριζοσπαστικής καθαρότητας. Ως τέτοιο, πρέπει να έχει σταθερά στο στόχαστρό του την επόμενη διακυβέρνηση και να διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε να το επιτύχει. Το πότε είναι μία άλλη παράμετρος, και μία επώδυνη συζήτηση που δεν αρμόζει ούτε σε βιαστικούς, ούτε σε αιθεροβάμονες που διαβάζουν ανάποδα τις δημοσκοπήσεις.
Ως συνετό κόμμα εξουσίας, η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν του πως δεν τελειώνουν όλα στις επόμενες εκλογές,αλλά μπορεί να απαιτηθεί μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και σφυρηλάτηση της πεποίθησης ότι του αξίζει η διακυβέρνηση ακόμα και μέσα από νέες ήττες. Μια ενδιαφέρουσα άσκηση για την ηγετική ομάδα του Κουμουνδούρου -αλλά και τα κατώτερα κλιμάκια- θα ήταν να στέκονται καθημερινά μπροστά στον καθρέφτη και να επαναλαμβάνουν “θέλω να είμαι κόμμα εξουσίας”. ‘Οχι “είμαι κόμμα εξουσίας” αλλά “θέλω να είμαι”. Μεγάλη η διαφορά.
Σε αυτή την διαλεκτική συζήτηση δεν χωρούν πιθανότατα όσοι εκκινούν από την ρητορική της ωραιοπαθούς δικαίωσης με στοιχεία, μάλιστα, πολιτικής ρεβάνς. Θέλει τον χρόνο της αυτή η διαδικασία και η έννοια του πολιτικού χρόνου είναι εύπλαστη και συχνά δεν συμβαδίζει με τα ρολόγια εκείνων που επιζητούν την επιστροφή.
Για να εγγραφεί ένα πολιτικό υποκείμενο στο συλλογικό υποσυνείδητο ως κόμμα εξουσίας οφείλει να πείθει πως είναι τέτοιο. Δεν αρκεί να το πιστεύουν τα στελέχη του, δεν αρκεί ακόμα να το επιθυμούν διακαώς εκείνοι οι ψηφοφόροι που θα το ακολουθούν ούτως ή άλλως. Ο ΠΑΟΚ, η ΆΕΚ, ή ο Παναθηναϊκός είναι, αναμφίβολα, μεγάλες ομάδες. Ο προσδιορισμός εκμαιεύεται κυρίως λόγω της ιστορικότητάς τους, δεν επιβεβαιώνεται, όμως, από τους τίτλους. Πόσο μεγάλη ομάδα είναι, φερ’ ειπείν, ο Παναθηναϊκός όταν έχει να δει πρωτάθλημα από την εποχή του Σισέ; Και πόσο ουτοπικό είναι να δηλώνει πως διεκδικεί κάθε χρόνο τον τίτλο του πρωταθλητή όταν δεν έχει ούτε την σωστή διοίκηση, ούτε το μπάζτετ, ούτε τον προπονητή, ούτε τους κατάλληλους παίκτες; Όλα αυτά, δε, πρέπει να συνυπάρχουν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, για παράδειγμα, διαθέτει εξαιρετικό προπονητή/διοίκηση αλλά η υποδομή του και τα στελέχη του δεν φαίνονται επαρκή για έναν γρήγορο (εκλογικό) τίτλο. Οι οπαδοί θα γεμίζουν την Λεωφόρο ακόμα κι όταν παίζει με τον Αστέρα Τρίπολης, οι τίτλοι, όμως, είναι εκείνοι που θα εκτοξεύσουν τις πωλήσεις των “διαρκείας” και θα γεμίσουν το ΟΑΚΑ.
Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως το έχει κατανοήσει. Για να γεμίσει μεγάλα γήπεδα χρειάζεται περισσότερους φιλάθλους και για να τους αποκτήσει απαιτείται να έχει ομάδα που να παίζει θεαματικό και αποτελεσματικό ποδόσφαιρο. Θα κάνει “μεταγραφές”, θα αναδείξει νέα ταλέντα από το “φυτώριο”; Και τα δύο χρειάζονται. Και μαζί με αυτά απαιτείται στρατηγική. Δεν τελειώνουν όλα στις επόμενες εκλογές, χρειάζεται δουλειά πριν από αυτές και ψυχραιμία μετά από κάθε ήττα.
Αυτή την ψυχραιμία δεν την είχαν στην Κουμουνδούρου μετά τις εκλογές του 2019. Οι μισοί φόρεσαν μαύρες πλερέζες και οι άλλοι μισοί αποκαμωμένοι και αποκαρδιωμένοι πήγαν διακοπές-και μετά τις συνέχισαν. Το πραγματικό παιχνίδι για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ξεκίνησε πριν λίγο καιρό και θα συνεχιστεί το επόμενο διάστημα ως προσπάθεια να οικοδομηθούν οι συνθήκες του κόμματος εξουσίας.
Πρέπει να ξαναβρεί το νήμα με την “αδιευκρίνιστη ψήφο”, με τα παιδιά που “γύριζαν στο σπίτι”, με τους νέους που θέλουν αλλά δεν γοητεύονται, με τους οπαδούς της ήρεμης διαχείρισης, με τους νοικοκυραίους (που προσβλητικά κάποια στελέχη του αποκαλούν “κυρ Παντελήδες”), με τους αριστερούς, τους κεντροαριστερούς και του κεντρώους. Με όλους. Να καταλάβει, ακόμα, πως κάθε εποχή έχει τόσο ριζοσπαστισμό όσο μπορεί να αντέξει και όσο οι ίδιες οι συνθήκες το επιτρέπουν. Το 2012 και το 2015 δεν ήταν ίδια με το 2018 της εξόδου από τα μνημόνια και δεν είναι -όλα μαζί- ίδια με το 2021 και το 2002, μετά την πανδημία και με νέα ζητούμενα. Δεν υπάρχει συνταγή πλην ενός κεντρικού και αδιατάρρακτου πολιτικού προσήμου που αφορά την υπεράσπιση του ανθρώπου και της κοινωνίας. Όλα τα άλλα πρέπει να ζυγίζουν και να ζυγίζονται.
Σε μια σκηνή του “Χάλστον”, πάει μια τύπισσα, ειδική αρωμάτων, στο σχεδιαστή και του ζητάει να μυρίσει διάφορες βασικές μυρωδιές, προκειμένου να δημιουργήσουν το δικό του -περίφημο- άρωμα και να της πει τι αισθάνεται.
Τι είναι το συναίσθημα; Η εμπειρία και η υποκειμενική ερμηνεία της. Ο Χάλστον μυρίζει. Και διαλύεται. Κλαίει. Δεν το αντέχει Περπατούσα πριν λίγο και σκεφτόμουν τον Χάλστον. Μετά, τον Γκάτσμπι. Και πιο μετά, όλους εμάς. Τι σχέση μπορεί να έχει ο περίπατός μου, με τον Χάλστον, εκείνος με τον Γκάτσμπι και όλοι οι παραπάνω με όλους εμάς; Είδα χθες όλη τη σειρά του Νέτφλιξ μονοκοπανιά. Απνευστί, κυριολεκτικά. Την είδα, όπως την είδαμε πολλοί, και κράτησα από τη σειρά αυτό που εμένα μ’ ενδιέφερε περισσότερο, εκεί που έκανα τη σύνδεση, εκεί που η δική μου εμπειρία συναντησε την υποκειμενική μου ερμηνεία, εκεί που πέταξα απέναντί μου σε ένα χωράφι το συναίσθημα και το κοίταξα κατάμματα. Γιατί; Επειδή τον τελευταίο καιρό περπατάω και μυρίζω. Και με κάθε μυρωδιά επανέρχομαι σε παλιότερες εμπειρίες και τις ερμηνεύω αλλιώς. Αλλάζοντας την ερμηνεία, αλλάζεις το συναίσθημα. Τη μια στιγμή είμαι σε ένα χωράφι στην Πάρο, μέσα στο λιοπύρι. Την άλλη σε ένα δάσος με οξιές στη βόρεια Ευρώπη. Μια άλλη στιγμή είμαι σε μια αυλή στο Παλιό Ψυχικό και εκεί υπάρχει μια τεράστια λεμονιά. Μετά είμαι στους μαρμάρινους δρόμους της Ερμούπολης -έχει παίξει πολλή Κυκλάδα στην εμπειρία, όπως καταλάβατε. Κι όλα αυτά στα ίδια 2-3 οικοδομικά τετράγωνα στο Άνω Χαλάνδρι. Είμαι πάντα μόνη μου στις επαναφορές αυτές. Η εμπειρία είναι η ίδια. Η ερμηνεία της, όμως, διαφορετική. Μια γέφυρα από το παρελθόν στο παρόν. Επειδή συνδέομαι ξανά, με έναν διαφορετικό τρόπο, με τον εαυτό μου. ———– Ο Γκάτσμπι και ο Χάλστον είναι δύο άνθρωποι -φανταστικός ο ένας, πραγματικός ο άλλος- που δεν μπόρεσαν να συνδεθούν με τον εαυτό τους. Χρειάστηκαν, καθένας για τους δικούς του λόγους, να τον επανεφεύρουν, γι αυτό, όμως, μιλάω στο κομμάτι που θα βρείτε στο πρώτο σχόλιο. Αλλά εδώ είναι φβ και μπορώ να γίνω όσο αυτοαναφορική θέλω. Η επανεφεύρεση του εαυτού… Όχι ως θεραπεία, όπως θα μπορούσε να είναι. Αλλά, ως άμυνα. Ως φαντασίωση. Αυτο που λίγο-πολύ κάνουμε οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, κι εδώ στα σόσιαλ: Πλάθουμε έναν εαυτό που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Οι δύο εαυτοί συμπορεύονται, ασυμβίβαστοι μεταξύ τους, σαν την αληθινή εικόνα μας κι εκείνη που τραβήξαμε με πολύ μακιγιάζ, πολλά φίλτρα και τρία τέταρτα γωνία (το έμαθα πρόσφατα αυτό, σε κολακεύει λέει, θα το κάνω κι εγώ). Και οι αποδέκτες, πρόθυμοι να μυηθούν στη ρέπλικα που δημιουργούμε, για τους δικούς τους λόγους κι αυτοί, ένας κόσμος ιδανικών απεικονίσεων «κοίτα με, είμαι τέλειος/α – κοίτα με, έχω τον τέλειο/α, κοίτα με, όλα τέλεια…». Κοιτάξτε μας… Όλα τέλεια. Η αλήθεια, όμως, σε πυροβολεί από μέσα. Ό τι κι αν κάνεις. Όσο αριστοτεχνικά κι αν ενδυθείς το φαντασιωσικό σου εαυτό. Ο αληθινός είναι πάντα εκεί. Και ζητάει λύτρωση. Αλλιώς θα σε καταπιεί. Αργά ή γρήγορα. Με την αγαπημένη μου φράση θα κλείσω, από τον επίλογο του Γκάτσμπι, μεταφρασμένο στα ελληνικά, από μένα, όπως τον καταλαβαίνω, ακόμη κι αν τον καταλαβαίνω λάθος: «Κι έτσι προχωράμε, βάρκες κόντρα στο ρεύμα, το οποίο μας σπρώχνει ατελείωτα προς το παρελθόν»…
Τον Δεκέμβριο του 1823, ο πρόεδρος Monroe κατά το διάγγελμα του προς τον αμερικανικό λαό, ανακοίνωσε τα κύρια σημεία ενός από του βασικότερους πυλώνες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής κατά τη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα.
Του Πέτρου Βαμβακά*
Με το Δόγμα Monroe, η Αμερική διεμήνυσε την ουδετερότητα της στις γεωπολιτικές διαμάχες της Ευρώπης με αντάλλαγμα την αποχή των ευρωπαϊκών δυνάμεων από το δυτικό ημισφαίριο. Μόνον δύο μήνες αργότερα, ο υπουργός Eξωτερικών John Quincy Adams θα διέταζε μια μοίρα του πολεμικού ναυτικού να μεταβεί στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα στο Αιγαίο, ενώ η Ελληνική Επανάσταση ήταν εν εξελίξει. Εκ πρώτης όψεως ο Adams υπέκυψε στις πίεσης των φιλελλήνων στο Κογκρέσο και ιδιαίτερα στην αντιπροσωπεία από την Πολιτεία καταγωγής του, την Μασαχουσέτη.
Οι επιβλητικοί αντιπρόσωποι της Μασαχουσέτης στο Κογκρέσο ήταν ο πρώην πρόεδρος του Harvard και μελλοντικός υπουργός των εξωτερικών Edward Everett και ο επίσης δυναμικός ρήτορας και μελλοντικός υπουργός των Εξωτερικών Daniel Webster. Ο Everett και ο Webster ένθερμοι υποστηρικτές των Ελλήνων επαναστατών, βλέποντας στον αγώνα τους όχι μόνο τα ιδεώδη της αρχαιότητας αλλά και τις δημοκρατικές αξίες της νεοσύστατης Αμερικής. Ο δε Everett υπήρξε από τους ο τους καθηγητές Αρχαίων Ελληνικών στο Harvard και συνομιλητής μέσω τακτικής αλληλογραφία με τον Κοραή, τον οποίο είχε συνάντηση στο Παρίσι.
Ο Webster και ο Everett υποστηριζόμενοι και από τον πρόεδρο Monroe μαζί με άλλες επιβλητικές πολιτικές προσωπικότητες, ενθουσιώδεις μέσα στον ρομαντισμό της εποχής με τον αγώνα των Ελλήνων, κατέθεσαν στο Κογκρέσο ψήφισμα υπέρ των Ελλήνων ιδιαίτερα μετά από τις σφαγές και ιδιαίτερα αυτή της Χίου το 1822. Παρά τις πιέσεις και την καθολική υποστήριξη υπέρ των Ελλήνων επαναστατών, και των ελληνικών θέσεων το ψήφισμα ποτέ δεν έφτασε στην Ολομέλεια και δεν τέθηκε σε ψηφοφορία. Ο υπουργός των Eξωτερικών Adams κατάφερε να εξουδετερώσει το φιλελληνικό λόμπι και να στείλει τη μοίρα του πολεμικού ναυτικού στο Αιγαίο, όχι για να βοηθήσει τους πεινασμένους και σφαγιασμένους Έλληνες αλλά να προστατεύσει τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα από τους Έλληνες πειρατές, όπως τον μπουρλοτιέρη Κανάρη και άλλους, οι οποίοι μετά τη Χίο και την βάρβαρη απάντηση των Τούρκων είχαν υποχρεωθεί να βγουν στην πειρατεία.
Εμπορικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία
Μέρος της πολιτικής ουδετερότητας της Αμερικής ήταν η σύναψη εμπορικών και διπλωματικών σχέσεων με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το μέγεθος της αγοράς και της παραγωγής όπιου την καθιστούσε ελκυστικό και θεμιτό εμπορικό συνέταιρο ιδιαίτερα στο εμπόριο με την Κίνα.
Με το επερχόμενο, τότε, τέλος στο εμπόριο σκλάβων, πολλά από τα εμπορικά συμφέροντα της Νέας Αγγλίας και της Μασαχουσέτης στράφηκαν στο εμπόριο με την Κίνα. Το λιμάνι της Σμύρνης στην Ανατολική Μεσόγειο έπαιξε κομβικό ρόλο για Αμερικανούς και Βοστωνέζους πλοιοκτήτες, οι οποίοι απόλαυσαν τεράστια κέρδη από το εμπόριο όπιου στην Κίνα αλλά και στην Αμερική κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα.
Η ανάπτυξη του πολεμικού ναυτικού της Αμερικής και η αντιμετώπιση της Ελληνικής Επανάστασης θα σηματοδοτήσει για τις επόμενες δεκαετίες δύο απαραβίαστους κανόνες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αφενός ότι τα εμπορικά συμφέροντα είναι ο πρωταρχικός σκοπός της εξωτερικής πολιτικής αφετέρου ότι η ναυτική ισχύς δεν έχει συναισθηματισμούς. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική δεν είναι βασισμένη στους συναισθηματισμούς του Επικήδειου του Περικλέους, αλλά στη στυγνή πολιτική του Διαλόγου των Μηλίων, ότι οι ισχυροί πράττουν ότι τους επιτρέπει η δύναμη τους και αδύναμοι θα υποστούν την ίδια μοίρα. Στο δίλημμα μεταξύ του φιλελληνισμού και της γεωπολιτικής, το 2021 φαίνεται να ισχύει αυτό που ίσχυε και το 1824.
* Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών του Emmanuel College της Βοστώνης. Άρθρο για το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ
Ο πολυτελής οίκος μόδας Salvatore Ferragamo παρουσίασε το νέο του πολυμεσικό project Tuscan Wildflowers, το οποίο συνδυάζει διαφορετικές προοπτικές ενός τόπου – της Τοσκάνης, όπως την βλέπουν τα μάτια ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτισμούς και υπόβαθρα.
Για το πρότζεκτ – καμπάνια για την προώθηση της κολεξιόν Pre-Fall 2021 ο Ferragamo συνεργάστηκε με έξι εικαστικούς δημιουργούς, τον Γάλλο ζωγράφο και σχεδιαστή Λούκα Μπουφόρ, τον Ισπανό γλύπτη Ντιέγκο Γκαμπέζας, τη Βραζιλιάνα εικονογράφο και ζωγράφο Μαρίνα Πάπι, τη ζωγράφο από τη Νότια Κορέα, Μπορί Χορ, την ομάδα του Italian Art που ειδικεύεται εγκαταστάσεις φωτός και την Αμερικανίδα εικονογράφο Μπιζού Κάρμαν.
Η συλλογή Ferragamo υμνεί τα αγριολούλουδα της Τοσκάνης με floral σχέδια σε ενδύματα και αξεσουάρ. Παπαρούνες, μαργαρίτες, ηλίανθοι σε έντονα χρώματα ανθίζουν στα νέα σχέδια της Tuscan Wildflowers για να ερμηνευθούν από δημιουργούς διαφόρων εθνικοτήτων σε ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο φτιαγμένο από αποκλειστικές εικόνες, κολάζ, φωτογραφίες και κινούμενα σχέδια, αναφέρεται στον ιστότοπο του οίκου, όπου παρουσιάζονται το πρότζεκτ και η κολεξιόν.
Η συναρπαστική μαγεία της υπαίθρου της Τοσκάνης φανερώνεται σε διάφορα μέρη και πολιτισμούς εμπλουτίζοντας το συνεχή διάλογο του Ferragamo με τον κόσμο της τέχνης, σημειώνεται.
Το ηφαίστειο Νιραγκόνγκο, κοντά στην πόλη Γκόμα, στην ανατολική ΛΔ του Κονγκό, εξερράγη σήμερα, προκαλώντας πανικό στους κατοίκους, πολλοί από τους οποίους προσπαθούν να φύγουν στη γειτονική Ρουάντα για να προστατευθούν.
Κόκκινες λάμψεις διακρίνονται από τον κρατήρα του ηφαιστείου και μια έντονη οσμή θείου έχει απλωθεί στην πόλη που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Κίβου. Προς το παρόν δεν διακρίνεται κάποια ροή λάβας, ούτε έχει γίνει αισθητή κάποια σεισμική δόνηση. Όμως στην Γκόμα κυριάρχησε πανικός και πολλοί κάτοικοι έτρεξαν να γυρίσουν στα σπίτια τους, βλέποντας με ανησυχία τον κρατήρα και τον ουρανό, στα βόρεια, να έχει βαφτεί κόκκινος.
«Ο ουρανός είναι κόκκινος. Υπάρχει έντονη οσμή. Βλέπουμε από μακριά τεράστιες φλόγες να ξεπηδούν από το βουνό. Αλλά δεν υπάρχουν δονήσεις. Ούτε οι σειρήνες ήχησαν μέχρι τώρα», είπε μια κάτοικος, η Καρίν Μπαλά.
Σε μεγάλο μέρος της πόλης έχει διακοπεί η ηλεκτροδότηση και εκατοντάδες άνθρωποι, άνδρες γυναίκες και παιδιά, κατευθύνονται πεζή ή με αυτοκίνητα προς τα σύνορα με τη Ρουάντα.
«Ο κόσμος φεύγει ή ετοιμάζεται να φύγει», είπε ένας άλλος κάτοικος: κάποιοι κουβαλούσαν τα στρώματά τους, άλλοι τα παιδιά τους… Εκτός από τη Ρουάντα, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο προς τα δυτικά, στην περιοχή Μασίσι. «Πήρα τα παιδιά και φεύγουμε με το αυτοκίνητο. Υπάρχει κίνδυνος να έρθει η λάβα στην Γκόμα, ποτέ δεν ξερεις», εξήγησε ένας κάτοικος.
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση στην Γκόμα και την ηφαιστειακή δραστηριότητα του Νιραγκόνγκο, καλώντας τους κατοίκους να παραμείνουν ψύχραιμοι.
Στις 17 Ιανουαρίου 2002 το Νιραγκόνγκο εξερράγη καλύπτοντας με λάβα σχεδόν όλη την ανατολική Γκόμα, συμπεριλαμβανομένης και της μισής πίστας του αεροδρομίου της πόλης. Η φονικότερη έκρηξη σημειώθηκε το 1977, όταν σκοτώθηκαν περισσότεροι από 600 άνθρωποι.
Η περιοχή της Γκόμα, στην επαρχία του Βόρειου Κίβου, συνορεύει με τη Ρουάντα και την Ουγκάντα. Γνωρίζει έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα, αφού εκεί υψώνονται έξι ηφαίστεια, μεταξύ των οποίων είναι το Νιραγκόνγκο (3.470 μέτρα) και το Νιαμουραγκίρα (3.058 μέτρα). Τα δύο αυτά ηφαίστεια απέχουν μόλις μερικά χιλιόμετρα μεταξύ τους και βρίσκονται στο Εθνικό Πάρκο Βιρούνγκας.
Μια πηγή προσκείμενη στις αρχές αυτού του πάρκου ανέφερε ότι η λάβα κυλάει προς την κοινότητα Κιμπούμπα, στα βόρεια της Γκόμα, προς τα σύνορα με τη Ρουάντα. Πρόσθεσε ότι έχει διακοπεί η ηλεκτροδότηση από τον σταθμό παραγωγής ενέργειας του Ματέμπε.
Σε μια περίοδο που ο κόσμος απομακρύνεται από το εθνικό, βιομηχανικό και τηλεοπτικό του παρελθόνκαι οδεύει προς ένα περισσότερο παγκόσμιο, ψηφιακό και διαδικτυωμένομέλλον,μια γενιά νέων ανθρώπωνδιεκδικεί τον δικό της βηματισμό.
Του Aλέξη Ρουτζούνη*
Στην Ελλάδα, η γενιά αυτή στριμώχτηκε στον πεπαλαιωμένο, μεταπολιτευτικό όρο «νεολαία» και αντιμετωπίστηκε έκτοτε με ένα κράμα εξιδανίκευσης, έλλειψης κατανόησης, οίκτου, δακρύων («να γυρίσουν πίσω τα παιδιά μας») και πιο πρόσφατα, με την πανδημία, με πλήρη απαξίωση και καχυποψία.
Η σύγχυση αυτή μαρτυρά άγνοια απέναντι σε εκείνους που σήμερα δεν ετοιμάζονται ούτε να βγουν παγανιά, ούτε να πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης όπως 10 χρόνια πριν· ετοιμάζονται να πάρουν τα ηνία της χώρας.
Η έρευνα της Κάπα Research, «Η Ταυτότητα της Νέας Γενιάς»,αποτελεί συνέχεια της έρευνας για ΤΟΒΗΜΑ το 2010 «Οι Νέοι της Ελλάδας Σήμερα και η Μετανάστευση» και επιδιώκει να συστήσει τους νέους της χώρας – τους πολυσυζητημένους millennials ή γενιά Υ (25-39) και τη νεότερη γενιά Ζ (17-24) –στις μεγαλύτερες γενιές καιτην πολιτική τάξη.
Η μοναδικότητα των 17-39
Παρά την εντοπιότητα, τις ιδιαίτερες, δηλαδή, συνθήκες σε κάθε χώρα που καθόρισαν τις γενιές υπό εξέταση, στον δυτικό κόσμο υπάρχουν συγκεκριμένα, οριζόντια χαρακτηριστικάπου καθιστούν τις γενιές αυτές μοναδικές:
Η έννοια της παγκοσμιοποίησηςαποτελείγια τις γενιές αυτές κοινοτυπία, αφού είναι οι πρώτες που γεννήθηκαν και μεγάλωσανκυριολεκτικά στο διαδίκτυο: ηλεκτρονικοί υπολογιστές, κινητά, ταμπλέτες, κοινωνικά δίκτυα, αποκαθήλωση της τηλεόρασης ως κυρίαρχο μέσο επικοινωνίας, είναι η υλική βάση της μητρικής ψηφιακής συνθήκης αυτών των γενεών– είναι οι digitalnatives.
Είναι «η τάξη των δύο κρίσεων», της οικονομικής κατά τη δεκαετία του 2010 και της πανδημίαςCovid-19 σήμερα. Ειδικότερα οιάνω των 25έφτασαν στην ενηλικίωση μέσα από μια παγκόσμια οικονομική ύφεση που τους επηρέασε δυσανάλογα συγκριτικά με τις άλλες μεγαλύτερες γενεές, σε όλους σχεδόν τους τομείς της ζωής και, κυρίως, σε καιρό ειρήνης: εκπαίδευση, απασχόληση, οικονομική κατάσταση, προσωπική ζωή, υγεία, ευ ζην, αξιακό σύστημα, πολιτική εκπροσώπηση κ.α. Η πανδημία δημιουργεί τον άμεσο ορατό κίνδυνο η συνθήκη της κρίσης να παραταθεί.
Οι γενιέςΥ και Ζ είναι οι γενιές της διαφορετικότητας, εκείνων που γεννήθηκαν με την κατάρρευση του διπολικού κόσμου, τις μετακινήσεις πληθυσμών από την Ανατολή, την ελεύθερη διακίνηση των πολιτών της ΕΕκαι τη συνύπαρξη με άλλες εθνικότητες και φυλές. Αυτέςοι γενιές δεν γνώρισαν μονο-εθνοτικές κοινωνίες.
Συμπέρασμα:Η τοποθέτησή τους στο ελληνικό παράδειγμα – η θέαση της ελληνικής πραγματικότητας και του κόσμου μέσα από τα δικά τους μάτια όπως την καταγράφει η έρευνα της Κάπα Research – δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς ειδική αναφορά σε αυτά τα οριζόντια χαρακτηριστικά.
Η καθυστέρηση «ενηλικίωσης»
Το πρότυπο ζωής των προηγούμενων γενεών, τωνbabyboomersτης μεταπολεμικής περιόδου και της γενιάς Χπου ακολούθησε, κινήθηκε γύρω από ένα σύστημα ενηλικίωσης-κατανάλωσης: χοντρικά, οι άνθρωποι μεγαλώνουν, σπουδάζουν, εργάζονται, παντρεύονται και κάνουν οικογένεια. Η εξέλιξη λίγο ως πολύ γραμμική και παρόμοια στις δυτικές κοινωνίες, διανθισμένη με τα καταναλωτικά πρότυπα της ιδιοκτησίας, το σπίτι, το εξοχικό, το αυτοκίνητο.
Το κοντράστ των Υ/Ζ είναι εκτυφλωτικό. Παιδιά των διαδοχικών κρίσεων της οικονομίαςκαι της πανδημίας – των γεγονότων που σημάδεψαν περισσότερο τη γενιά τους σε ποσοστά 83% και 81% αντίστοιχα – βιώνουν το αδιέξοδο, σε αντίθεση με το βόλεμα των γονιών. Αισθάνονται κούραση (37%), απογοήτευση (33%) και δυσπιστία (12%), καθώς βλέπουν ότι οι κατά γενική ομολογία ανώτερες όλων των προηγούμενων γενεών σπουδές και δεξιότητές τους, δεν επαρκούν για να τους απομακρύνουν από τη γονεϊκή προστασία: το 43% ζει ακόμα με τους γονείς (και από αυτό το ποσοστό, το 53% από ανάγκη), ενώ το 67% λαμβάνει κάποιου είδους βοήθεια από αυτούς, οικονομική ή μέσω εξυπηρετήσεων.
Με ετήσιο εισόδημα που υπολείπεται των τυπικών προσόντων και των δυνατοτήτων τους, με τις μεγαλύτερες δυσκολίες να αφορούν στο οικονομικό (55%), στην ψυχολογία (53%) και στα επαγγελματικάτους (32%), μεγάλο μέρος της νέας γενιάς στην Ελλάδα υποβάλλεταισε μια αναγκαστική «καθυστέρηση ενηλικίωσης»διότι τα ιστορικά υψηλά ποσοστά ανεργίας, η επισφαλής εργασία της μερικής απασχόλησης, των ασταθών συνθηκών και των χαμηλών μισθών καθυστερούν το όποιο επόμενο βήμα. Απογοητευτικό είναι το γεγονός ότι ικανοποιούνται με χαμηλότερες αποδοχές: το 2010 η πλειονότητα των νέων (69%) ανέμενε αποδοχές άνω των 1500 ευρώ· σήμερα το 53% θα ήταν ικανοποιημένο με αποδοχές έως 1500 ευρώ.
Τη δεκαετία που πέρασε, μπροστά στο τότε οικονομικό αδιέξοδο, οι νέοι της χώρας αναχώρησαν μαζικά για τις ευρωπαϊκές κυρίως πρωτεύουσες πυροδοτώντας τη μεγαλύτερη μετακίνηση υψηλά καταρτισμένου εργασιακού δυναμικού που γνώρισε η Ευρώπη μεταπολεμικά.
Σήμερα, 10 χρόνια μετά, διαισθανόμενοι και πάλι (σε ποσοστό 64%) ότι στην Ελλάδα είναι δύσκολο να εκπληρώσουν όνειρα και στόχους, εξακολουθούν να έχουν το εξωτερικό σαν επιλογή όμως όχι σε αντίστοιχα έντονο βαθμό (στο 45% από 74% το 2010): σήμερα οι περισσότεροι (53%) δεν θα άλλαζαν μια καλή θέση εργασίας στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα για μια θέση στο εξωτερικό ακόμη και με καλύτερες αποδοχές (41%). Ούτως ή άλλως οι διεθνείς τάσεις και η συνθήκη της πανδημίας κάνουν τις βασικές χώρες-προορισμούς λιγότερο φιλόξενες.
Ως εναλλακτική επιλογή, εξετάζουν το ενδεχόμενο να μετοικήσουν στην ελληνική περιφέρεια (περισσότεροι από τους μισούς ερωτώμενους – 57%), ή να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση – στον τουρισμό, στον πολιτισμό, στην εστίαση – σε ποσοστό 52% (το 19% έχει κάνει ήδη συγκεκριμένες κινήσεις), αναζητώντας χρηματοδότηση από εθνικούς ή κοινοτικούς πόρους (34%), από την οικογένεια (26%) ή ίδια κεφάλαια (18%) αφού οι τράπεζες είναιδιστακτικές στη χρηματοδότησηνεανικών επιχειρηματικών ιδεών.
Η δυσφορία εντείνεται από τη δυσοίωνη πρόβλεψη για μόνιμη απώλεια των θέσεων εργασίας που χάθηκαν κατά την πανδημία και στη σχεδόν καθολική πεποίθηση (περίπου οι 8 στους 10) για διατήρηση του υψηλού ποσοστού ανεργίας στη χώρα για πολλά χρόνια ακόμη.
Όχι άδικα νιώθουν ότι η συζήτηση για την έξοδο της χώρας από τη διπλή κρίση οικονομίας και πανδημίας τους αγνοεί (79%), ενώ την ίδια στιγμή έχουν πίστη στις δικές τους δεξιότητες («σκληρές» και «μαλακές») και ξεκάθαρη άποψη για τους τομείς της οικονομίας που μπορούν να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη (Τουρισμός-Πολιτισμός, Αγροτικός τομέας & παραγωγή τροφίμων, Ενέργεια/ ανανεώσιμες πηγές), τον ρόλο του κράτους στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης, την κατανομή των δημοσίων πόρων στη βάση της αλληλεγγύης των γενεών, τη μεταναστευτική κρίση που πιέζει τις χώρες του Νότου (υπό προϋποθέσεις υποδοχή νέων μεταναστών). Επιθυμούν, συνεπώς, έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο για το μέλλον της χώρας και το δικό τους και μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια ικανή να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη πορεία της χώρας προς την παρατεταμένη κρίση (47%) και τη στασιμότητα (27%).
Συμπέρασμα: Υπάρχει μεγάλη δυσκολία για τους νέους να καταρτίσουν οι ίδιοι ένα συνολικό σχέδιο για τη ζωή τους, ενώ λείπει και ένα σαφές εθνικό σχέδιο στήριξης που θα τους επέτρεπε να ενηλικιωθούν. Η επιλογή του εξωτερικού δεν είναι τόσο ελκυστική, ενώ περιπλέκεται πολύ εξαιτίας και της πανδημίας. Η κατάσταση μοιάζει αδιέξοδη και ο αγώνας τους για επιβίωση λαμβάνει ηρωικά χαρακτηριστικά. Ευθύνη της πολιτικής και της επιχειρηματικής ηγεσίας είναι η τοποθέτηση των νέων Ελλήνων σε περίοπτη θέση στις πολιτικές πλατφόρμες και τα επιχειρησιακά σχέδια αντίστοιχα – η επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος από τα γραφεία τύπου ή τα τμήματα μάρκετινγκ και “εταιρικής ευθύνης” είναι προσβλητική.
Το αξιακό τους σύστημα επιτρέπει αισιοδοξία
Παρά την πεποίθηση ότι θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους (78%), οι 6 στους 10 θεωρούν πως σε 10 χρόνια θαζουν καλύτερα από ό,τι σήμερα, ενώ οι 8 στους 10 (81%) ταυτίζουν την έννοια του μέλλοντοςμε τη δυνατότητα να κάνουν νέα πράγματα και όχι τον κίνδυνο να χάσουν και αυτά που έχουν. Γενικότερα, καταγράφεται μεγαλύτερη αισιοδοξία σήμερα (49%) από ό,τι το 2010 (25%).
Εντυπωσιακή είναι ακόμη η επικράτηση των μετα-υλιστικών αξιών στην κοσμοθεωρία τους. Ήδη από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, το lifestyle κατέρρευσε ως σύστημα αξιών, το χρήμα έπαψε να λατρεύεται και στη θέση του ανήλθαν οι (οικονομικές) αξίες της παραγωγικότητας (49%) και της επιχειρηματικότητας (38%). Ο μετα-υλισμός συνυπάρχει με την ξεχωριστή σημασία των ανθρώπινων σχέσεων στην ιεράρχηση των σημαντικών πόρων στη ζωή. Ο κόσμος μπορεί γίνεται χειρότερος (80%), αλλά είμαστε όλοι μαζί (62%) και όχι ο καθένας μόνος του, ενώ η βελτίωσή του συνολικά εξαρτάται από την οικονομική ισότητα (58%), την εξάλειψη των προκαταλήψεων όσον αφορά στη φυλή, το φύλο ήτο θρήσκευμα (41%) και την πρόσβαση στην εκπαίδευση (39%). Δικαιοσύνη (69%) και Δημοκρατία (51%) είναι οι αξίες που θέτουν τους όρους της κοινωνικής συμβίωσης.
Οι γενιές αυτές είναι παιδιά γυναικών που ισχυροποιήθηκαν στις κοινωνίες των δεκαετιών του ’80 και του ‘90. Ερμηνεύουν τον γάμο ως μια απόφαση που λαμβάνεται έπειτα από ώριμη σκέψη (70%), ικανή να εξελιχθεί σε ισότιμη συμβίωση και μοίρασμα φροντίδας (88%), είναι καθολικά υπέρ της ισότητας των φύλων (97%), της εξουσίας των ίδιων των γυναικών πάνω στο σώμα τους (υπέρ των εκτρώσεων – 67%). Δεν είναι αμελητέο το γεγονός ότι το να αποκτήσει κανείς παιδιά ή το να παντρευτεί είναι πιο σημαντικό για τους νεαρούς άνδρες, ενώ μια καλή δουλειά και η δυνατότητα να ταξιδεύουν είναι πιο σημαντικά για τις νεαρές γυναίκες. Ακόμη πιο ανατρεπτικά, ο γάμος και η υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια ή ο γάμος μεταξύ ατόμων διαφορετικής εθνικότητας/φυλής θεωρούνται φυσιολογικές εξελίξεις, η ευθανασία δικαίωμα, η ρητορική ή οι πράξεις μίσους πρέπει να είναι ποινικά κολάσιμες και η θανατική ποινή παραμένει θέση μειοψηφική στη δική τους κοινωνία.
Συμπέρασμα: Μια γενιά φιλελεύθερη και ανεκτική ανέρχεται, λοιπόν, στα ελληνικά πράγματα. Η πανδημία φαίνεται να ενίσχυσε την υποβόσκουσα τάση και κατέστησε την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων θέμα μη διαπραγματεύσιμο για τους νέους. Αυτό δεν μπορεί παρά να προξενεί αισιοδοξία.
Έντονα συναισθήματα για την Ελλάδα ως «ιδέα» – ρεαλισμός για την Ευρώπη
Η Ελλάδα θεωρείται ένα καλό μέρος για να ζει κανείς (51%) και η ισχύς της στον κόσμο πηγάζει από τη γεωπολιτική βαρύτητα της θέσης της στον χάρτη, την πολιτισμική κληρονομιά και την Ιστορία, τους τουριστικούς προορισμούς, το κλίμα, το φυσικό περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους.Από τη διαχρονική προίκα της, με άλλα λόγια, και όχι από τα δημιουργήματα των επιγόνων της όπως οι υποδομές, οι δομές, οι θεσμοί της Πολιτείας και το έμψυχο δυναμικό που τα λειτουργεί και τα νοηματοδοτεί. Εμπιστεύονται περισσότερο τον Στρατό (45%), τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (35%) και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (32%), ενώ δημόσια διοίκηση (13%), πολιτικά κόμματα (11%) και ΜΜΕ (6%), βρίσκονται σταθερά και για περισσότερο από 10 χρόνια στην κατώτερη κλίμακα του δείκτη εμπιστοσύνης.
Η εθνική περηφάνια (65%), η πίστη τους στην Ελλάδα (56%) επιμένει σε πείσμα των αρνητικών συνθηκών, αναπτύσσεται και ενδυναμώνει με τη διαρκή επαφή τους με τον υπόλοιπο κόσμο (μέσω της τεχνολογίας) και τις διαφορετικές κουλτούρες στην πολύ-πολιτισμική πλέον ελληνική κοινωνία. Οι Υ/Ζ δεν έχουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στην υπόλοιπη Ευρώπη που είχαν οι προηγούμενες γενιές. Τοποθετούνται ισότιμα απέναντι στους Ευρωπαίους συμπολίτες τους, ασκούν κριτική για την αποτυχία της ευρωπαϊκής διαχείρισης της πανδημίας, απορρίπτουν την παρούσα μορφή της ΕΕ – τα μνημόνια και η τρόικα είναι το τρίτο σημαντικότερο γεγονός που τους σημάδεψε μετά την οικονομική κρίση και την πανδημία σε ποσοστό 76% – και επανεξετάζουν το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που στα μάτια τους φαίνεται να εξοκείλει.
Με ρεαλιστική ματιά, αποδέχονται σε ποσοστό 70% τη δημιουργία του ειδικού ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορωνοϊού, είναι αισιόδοξοι ως προς την αποτελεσματικότητά του στους τομείς του ψηφιακού μετασχηματισμού και της μετάβασης στην πράσινη οικονομία και απαισιόδοξοι ως προς τη βελτίωση της κοινωνικής συνοχής, της δημόσιας υγείας και της υποστήριξης των νέων. Αυτή η καταγραφή της μεταρρυθμιστικής διάθεσης απέναντι στο μεγαλύτερο πολιτικό εγχείρημα που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη – την οικοδόμηση της ενοποίησής της – είναι και μια εισαγωγή στην πολιτική στάση των17-39, την πολιτική έκφραση και αντιπροσώπευση.
Συμπέρασμα: Οι πιο μορφωμένες ελληνικές γενιές ταλαντεύονται μεταξύ οικονομικής δυσπραγίας και κλεμμένης ενηλικίωσης, τεχνολογίας και ανθρωπισμού, πατριωτισμού (είμαι Έλληνας – 41%) και κοσμοπολιτισμού (είμαι πολίτης του κόσμου – 31%), και φαίνεται να είναι καλύτερα προετοιμασμένες για τον κόσμο που θα αναδειχθεί όταν περάσει η πανδημία (όπου η τηλεργασία, το ψηφιακό κράτος, η ατομική ευθύνη, η επιστημονική πρόοδος από τη μια, η οικονομική κρίση, τα fakenews, οι περιορισμοί των ατομικών ελευθεριώνκαι η αυταρχικότητα των καθεστώτων, από την άλλη, πιστεύεται ότι θα επικρατήσουν), αλλά και τις αλλαγές που θα επέλθουν στη χώρα. Φαίνεται, τέλος, ότι για εκείνους ο ευρωσκεπτικισμός δεν είναι αντιδραστικός, είναι μεταρρυθμιστικός.
Επίθεση από το Κέντρο:
Έχοντας ζήσει τη διάψευση των μεγάλων ψευδαισθήσεων –αρχικά της ευημερίας και έπειτα της τιμωρίας του συστήματος από τα άκρα –η γενιά των 17-39 έχει απομακρυνθεί από τις ακραίες θέσεις και την εκδικητική διάθεση.
Παρόλο που στις τάξεις τους ο πολιτικός κυνισμός παραμένει υψηλός, αντιμετωπίζουν πια κατά μέτωπο το πολιτικό σύστημα από το κοινωνικά και πολιτικά φιλελεύθερο κέντρο και επιθυμούν, όχι να εξαφανίσουν τα υπάρχοντα κόμματα όπως την προηγούμενη δεκαετία, αλλά να τα μεταρρυθμίσουν σε σύγχρονες δομές ικανές να διαχειριστούν τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της γενιάς τους.
Η είσοδος της Ελλάδας στηντρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα φαίνεται να πραγματοποιείται μέσα από μια νεανική ειρηνική επανάσταση που απαιτεί την πλήρη αναδιάταξη των πολιτικών και παραγωγικών στοχεύσεων.
Παρακολουθώ στο Youtube μια παλιά εκπομπή του BBC,με τον Γάλλο αυτοδίδακτο σεφ Raymond Blanc,η οποία είναι αφιερωμένη στο μήλο. Παρουσιάζοντας διάφορες ποικιλίες του μήλου, ο αεικίνητος σεφ μπαίνει στη κουζίνα για να μαγειρέψει τον απαγορευμένο καρπό.
Η συνταγή που βγάζει μάτι είναι το σουφλέ, τόσο για την προετοιμασία που απαιτείται για να παρασκευαστεί το γλυκό, όσο και για την εμφάνιση του. Στην ουσία, ο πολυαγαπημένος κύριος Blanc χρησιμοποίησε το εσωτερικό του μήλου για να φτιάξει μια “φάρσα”, με την οποία γέμισε ξανά το μήλο και στη συνέχεια, το έψησε όλο μαζί. Το τελικό αποτέλεσμα σε κάνει να απορείς, γιατί δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η τεχνολογία της οσμής στην τηλεόραση.
Κάπου εδώ όμως, πρέπει να δώσουμε τον ορισμό για την χρήση της λέξης “φάρσα” στη μαγειρική, όπου δεν σημαίνει τίποτα άλλο, από τη γέμιση.
Προέρχεται από τη γαλλική λέξη farce. Η ιστορία αναφέρει ότι, αντιπροσωπεία του Σάχη είχε επισκεφθεί τον Γάλλο βασιλιά και οι Πέρσες μάγειρες μαγείρεψαν για εκείνον γεμιστά με ρύζι. Ο βασιλιάς, στην θέα της μαγειρεμένης τομάτας, η οποία στο εσωτερικό της έκρυβε το ρύζι αντί για την σάρκα της, αναφώνησε έκπληκτος και ενθουσιασμένος: Φάρσα!
¨And the rest is history¨όπως λένε σε αρκετά χωριά της Ελλάδας.
Στην καθημερινότητα, όπως και στη μαγειρική, οι φάρσες έχουν ως απώτερο σκοπό την διασκέδαση μέσωτης έκπληξης. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι όλες οι φάρσες διασκεδαστικές ή νόστιμες. Τουλάχιστον στον τομέα της εστίασης, αν η φάρσα δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν θα την δοκιμάσειο πελάτης.
Μια κακή φάρσα, δυστυχώς ,είναι και το νομοσχέδιο της συνεπιμέλειας, το οποίο και υπερψηφίστηκε από 156 βουλευτές. Παρουσιάστηκε ως άλλη μια ¨καινοτομία¨ της κυβέρνησης, η οποία έχει ως κύριο στόχο την προστασία του παιδιού. Πολλά έχουν ειπωθεί για τα υπέρ και τα κατά – που είναι περισσότερα – του συγκεκριμένου νομοσχεδίου. Η ουσία όμως είναι μια: Το νομοσχέδιο του κύριου Τσιάρα, παρά τις όποιες θετικές του προθέσεις του ίδιου, καθιστά το παιδί μήλο της έριδος ανάμεσα στους γονείς. Γίνεται αντιληπτό πως αυτό δεν συμβάλει θετικά στην ψυχολογία και την ανάπτυξη του παιδιού.
Οπότε γεννάται και η εξής απορία: Τελικά το νομοσχέδιο της συνεπιμέλειας ήρθε κι ψηφίστηκε στη βουλή για το καλό των παιδιών ή μήπως για το καλό της τσέπης κάποιων ¨παιδιών¨;
Το αν θα απαντηθεί το αφήνουμε για το μέλλον. Το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά πάντως είναι ότι, όταν μια πρόταση αρχίζει ή τελειώνει με την φράση ¨για το καλό του…¨ (συμπληρώστε ελεύθερα) τότε το καλάθι που κρατάμε είναι μικρότερο και από αυτό για τη συγκομιδή των μήλων.
Η πανδημία τροφοδότησε διάφορες συνωμοσιολογικές ερμηνείες της προέλευσης και της διάδοσης του κορονοϊού. Στις θεωρίες συνωμοσίας γενικότερα αναφέρεται το ακόλουθο κείμενο του Ιταλού ιστορικού Μαρτσέλο Φλόρες.
Συνωμοσίες, πλεκτάνες, δολοπλοκίες υπήρχαν πάντοτε στην ιστορία. Από τις δολοπλοκίες που πέτυχαν, οι πιο γνωστές στην αρχαιότητα ήταν εκείνες εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα (44 π.Χ.) και του Καλιγούλα (41 μ.Χ.). Σε πιο κοντινούς καιρούς, θυμίζουμε εκείνες εναντίον του Γουσταύου Γ΄ της Σουηδίας (1792), εναντίον του τσάρου Παύλου Α΄ (1801) και του Αλεξάνδρου Β΄ (1881), εναντίον του Αμερικανού προέδρου Λίνκολν (1865), εναντίον του Γκάντι (1948), εναντίον του Τζον Κένεντι (1963). Ο Μακιαβέλι θεωρούσε τις συνωμοσίες παράτολμες και επικίνδυνες και σκεφτόταν ότι ίσως αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίον «πολλές επιχειρούνται και ελάχιστες έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα».
Οι απόπειρες συνωμοσίας πράγματι υπήρξαν πολύ πιο πολυάριθμες: από τη «συνωμοσία του γυναικωνίτη» εναντίον του Ραμσή Γ΄ (1155 π.Χ.) ώς τη «συνωμοσία των βασιλικών παίδων» εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου (328 π.Χ.), από εκείνη εναντίον του Νέρωνα (65 μ.Χ.) ώς εκείνη εναντίον του Δομιτιανού (96 μ.Χ.), από τη «συνωμοσία της πυρίτιδας» του 1606 ώς τη «συνωμοσία των Ισων» (1796) ή εκείνη των Δεκεμβριστών στη Ρωσία (1825).
Ωστόσο, από τα τέλη του 18ου αιώνα κι έπειτα, αυξήθηκαν –και συχνά απέκτησαν προβολή και συναίνεση- οι ψευδείς συνωμοσίες, οι θεωρίες συνωμοσίας που θεωρήθηκαν αληθινές ή πάρα πολύ πιθανές. Μολονότι, όπως έχει παρατηρηθεί, η ύπαρξη αληθινών συνωμοσιών (όπως η πυρπόληση του Ράιχσταγκ το 1933 ή το επεισόδιο στον κόλπο του Τονκίνο το 1965) είναι εκείνη που οδηγεί τους ανθρώπους να πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας.
Ο ιησουίτης Αυγουστίνος Μπαρουέλ, διευθυντής της Journal Εcclésiastique στο Παρίσι από το 1788 ώς το 1792, είχε κατηγορήσει τον Διαφωτισμό και τον μασονισμό ότι είχαν οργανώσει το σχέδιο που οδήγησε στην καταστροφή τη μοναρχία (στις αναμνήσεις του για την ιστορία του ιακωβινισμού, που άρχισαν να δημοσιεύονται από το 1796). Η ιδέα ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων, που, μυστικά, κυριαρχεί στην πολιτική και κατευθύνει τα κρίσιμα γεγονότα της ιστορίας δεν μας έχει εγκαταλείψει από τότε.
Αρχικά μιλούσαν για τους Ιλουμινάτι (οι Ιλουμινάτι της Βαυαρίας γεννήθηκαν το 1776, ακολουθώντας το παράδειγμα των Ισπανών Alumbrados του 16ου αιώνα ή των Illuminés της Πικαρδίας) και έπειτα για τους μασόνους, οι οποίοι στη διάρκεια του 18ου αιώνα άπλωσαν τις ρίζες τους στις ελίτ πολλών χωρών. Σε αυτούς απέδιδαν την πτώση του Παλαιού Καθεστώτος και τη νίκη της Γαλλικής Επανάστασης. Στις αρχές του 20ού αιώνα όμως εδραιώνεται η παράδοση της κρυφής, πιο διαδεδομένης και μόνιμης εξουσίας της ιστορίας, εκείνη της «εβραϊκής συνωμοσίας» που αποκαλύπτεται από τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Αφού κυκλοφόρησαν κυρίως στα τέλη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, τα Πρωτόκολλα «ανακαλύφτηκαν» από την τσαρική μυστική αστυνομία, την Οχράνα, η οποία συνέβαλε στη δημοσίευσή τους το 1903 από τον «μυστικιστή» Σεργκέι Νίλους.
Στην πραγματικότητα, όπως κατέδειξε ήδη το 1921 μια έρευνα των Times του Λονδίνου, επρόκειτο για ένα σκόπιμα κατασκευασμένο πλαστογράφημα, το οποίο εκείνη την περίοδο συνδεόταν επίμονα με τη νίκη των μπολσεβίκων στη ρωσική επανάσταση. Η Chicago Tribune, στις 19 Ιουνίου 1920, τιτλοφορούσε ένα άρθρο: «Ο Τρότσκι καθοδηγεί τους ριζοσπάστες εβραίους στην παγκόσμια κυριαρχία», ενώ ο βιομήχανος Χένρι Φορντ, μέσω του εβδομαδιαίου εντύπου του The Dearborn Independent και με πολλές συνεντεύξεις, αναφερόταν στην «εβραϊκή διεθνή» ως το «κυριότερο πρόβλημα του κόσμου». Τα «Πρωτόκολλα» κατασκευάστηκαν αντιγράφοντας ένα μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε στη Γερμανία το 1868, γραμμένο από τον Hermann Goedsche με το ψευδώνυμο Sir John Retcliffe. Αυτό το μυθιστόρημα αντιγράφηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από το βιβλίο του Μορίς Ζολί «Διάλογοι μεταξύ του Μακιαβέλι και του Μοντεσκιέ στην κόλαση». Στο βιβλίο αυτό, εκείνοι που συνωμοτούσαν για τον έλεγχο του κόσμου δεν ήσαν οι εβραίοι, αλλά η γαλλική πολιτική γύρω στο 1860, στην εποχή της Δεύτερης Αυτοκρατορίας.
Αυτός που σκέφτηκε να καταστήσει εκ νέου τα «Πρωτόκολλα» κεντρικά στην πολιτική προπαγάνδα ήταν ο Χίτλερ, ο οποίος έγραψε πολλά γι’ αυτά στο «Ο αγών μου» και έκανε τον αφανισμό των εβραίων πρωταρχικό στόχο του ολοκληρωτικού του σχεδίου. Μια θεωρία συνωμοσίας που είχε ευρεία διάδοση ήταν εκείνη που εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια των «δικών της Μόσχας», μεταξύ 1936 και 1938, και αργότερα στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης με τις δίκες που έγιναν μεταξύ 1949 και 1952.
Ο Γκεόργκι Πιατακόφ υπήρξε, μαζί με τον Καρλ Ράντεκ, ο κύριος κατηγορούμενος της «δίκης των δεκαεπτά», που έγινε τον Ιανουάριο του 1937. Μπολσεβίκος ηγέτης, προσκείμενος στον Τρότσκι και έπειτα στον Στάλιν στα χρόνια της επιτάχυνσης της εκβιομηχάνισης, ο Πιατακόφ θα συλληφθεί με την κατηγορία ότι είχε συνωμοτήσει με τον Τρότσκι και με το ναζιστικό κόμμα, για να πάρουν την εξουσία στη Σοβιετική Ενωση ανατρέποντας την μπολσεβίκικη κυβέρνηση. Τη συνωμοσία αυτή δεν την πίστεψαν μόνον οι σοβιετικές αρχές, αλλά το σύνολο του κόμματος και των οργανώσεών του, όλα τα κομμουνιστικά κόμματα στον κόσμο, ακόμη και ο Αμερικανός πρεσβευτής στη Μόσχα και η ίδια η σύζυγος του Πιατακόφ, η οποία υποχρεώθηκε να αλλάξει γνώμη μόνον όταν τη συνέλαβαν και την έστειλαν στο γκουλάγκ.
Στα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου έγιναν οι δίκες-φάρσες του Ράικ στην Ουγγαρία και του Σλάνσκι στην Τσεχοσλοβακία. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες διαδόθηκε η πεποίθηση για μια μεγάλη κομμουνιστική συνωμοσία, που βρήκε στον γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι τον αδιαμφισβήτητο εκφραστή της, τόσο ώστε δόθηκε το όνομά του –μακαρθισμός- σε εκείνο το «κυνήγι μαγισσών» που ενέπλεξε όχι μόνον όσους ήταν κομμουνιστές στη δεκαετία του 1930 και δεν ήταν πλέον, αλλά ακόμη και φιλελεύθερους και συνεργάτες του προέδρου Ρούζβελτ.
Η παράνοια του Μακάρθι τον ώθησε να κατηγορήσει την ηγεσία του αμερικανικού στρατού ότι εμπλέκεται στην κομμουνιστική συνωμοσία, και αυτό τον οδήγησε στην καταστροφή χάρη στη συνδυασμένη δράση του ελεύθερου Τύπου (Εντ Μάροου) και του προέδρου Αϊζενχάουερ.
Πιο πριν είχε κατηγορηθεί για συνωμοσία ο Ρούζβελτ, ο οποίος θεωρήθηκε ότι είχε αποσιωπήσει τις πληροφορίες για την επικείμενη ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ ή ακόμη και ότι είχε ευνοήσει αυτή την επίθεση, για να πλουτίσουν οι πολεμικές βιομηχανίες με την επέμβαση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σήμερα γίνεται πολύς λόγος για το «σχέδιο Καλέργη» -να ευνοηθεί η αφρικανική και ασιατική μετανάστευση στην Ευρώπη, για να αντικατασταθούν οι τοπικοί πληθυσμοί από ένα άμορφο και μιγαδικό έθνος, επιρρεπές στις καταναλωτικές έξεις του παγκόσμιου καπιταλισμού-, το οποίο υποτίθεται ότι είχε επινοηθεί από τον Richard Coudenhove-Kalergi, ιδρυτή της Πανευρωπαϊκής Ενωσης και πρόδρομο της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ενός κοσμοπολιτικού οράματος της συνεργασίας μεταξύ των λαών. Ή αναπτύσσονται φανταστικά σενάρια για το «σχέδιο Μπίλντερμπεργκ», από το όνομα της λέσχης που οργανώνει ετήσιες συναντήσεις των μελών της, το οποίο υποτίθεται ότι έχει επιβάλει στον κόσμο τον νεοφιλελευθερισμό και τις κρίσεις μεταξύ του 1994 και του 2008. […]
Πέρα από τις “φωτογραφίες της στιγμής” των δημοσκοπήσεων, σε ποια κατάσταση βρίσκεται το πολιτικό σύστημα δύο χρόνια μετά τις εκλογές του Ιουλίου του 2019; Είναι αντιστρέψιμος ο σημερινός συσχετισμός δυνάμεων των μεγάλων κομμάτων; Πόσο πιθανό είναι να έχουμε ξανά μία εναλλαγή στην εξουσία ή να γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα ποσοστά που είχε πριν το 2012;
Το Anatropinews ρώτησε σχετικά τον Νίκο Μαραντζίδη, πολιτικό επιστήμονα, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ο οποίος πριν λίγες εβδομάδες, με άρθρο του στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, εισήγαγε τον όρο «καχεκτικός δικομματισμός» και εκείνος μας είπε:
“Οι εκλογές του 2019 επανατοποθέτησαν τον από το 2012 εκτροχιασμένο δικομματισμό ξανά στις ράγες του. Βεβαίως, το άθροισμα της δύναμης των δύο μεγάλων κομμάτων (71,38%) υπολείπεται του δικομματισμού της εποχής του ’80 ή ’90, όμως πλησιάζει αυτό των εκλογών του 2009 (77,39%). Παρόλα αυτά, δεν χωρά αμφιβολία πως δεν θα ξαναδούμε εύκολα στο μέλλον τον ισχυρό δικομματισμό της προηγούμενης περιόδου. Όχι επειδή αποκλείεται να ξαναδούμε το άθροισμα των δύο μεγάλων να φτάνει το 80% (και αυτό πάντως δεν είναι τόσο εύκολο) αλλά κυρίως επειδή είναι πολύ δύσκολο να δούμε μια τέτοια δικομματική ισχύ να διατηρηθεί στο χρόνο όπως συνέβη με τον δικομματισμό της περιόδου 1977-2009, που κράτησε περισσότερο από τριάντα χρόνια. Σήμερα πια δεν συντρέχουν οι όροι κομματικής ταύτισης προηγούμενων εποχών. Το 2012 ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων χειραφετήθηκε από τα κόμματα τους και τώρα με μεγαλύτερη ευκολία μπορεί να ψηφίσει κάτι άλλο σε προσεχείς εκλογές”.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν παγίωση της κυριαρχίας της ΝΔ. Για πόσο καιρό θα διατηρηθεί έτσι; Είναι αυτή η εικόνα αντιστρέψιμη;
“Οι δημοσκοπήσεις, ως γνωστόν, κατά τη γνωστή ρήση των δημοσκόπων, αποτελούν μια φωτογραφία της στιγμής και μάλιστα όχι πάντοτε μεγάλης ευκρίνειας αν λάβουμε υπόψη το γεγονός πως συχνά δεν γνωρίζουμε πως σκέφτεται ένα τμήμα των ψηφοφόρων που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «αδιευκρίνιστη ψήφος». Υπό αυτή την οπτική, βεβαίως και τα πάντα είναι αντιστρέψιμα.
Εντούτοις, υπό ορισμένες συνθήκες, δεν θα απέκλεια να ζήσουμε μια κυριαρχία της ΝΔ τύπου CDU στη Γερμανία, ή ακόμη και Χριστιανοδημοκρατίας στη μεταπολεμική Ιταλία, όπου η ΝΔ θα επιχειρήσει να απομονώσει το ΣΥΡΙΖΑ στο σφαίρα του 25-35%. Σε ένα τέτοιο σενάριο, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, όπως το παλιό PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα), θα είναι μεν ένας μεγάλος πόλος μεν αλλά θα αντιμετωπίζει δυσκολίες να κυβερνήσει.
Βεβαίως, το ισχυρό αντεπιχείρημα εδώ είναι πως δεν είμαστε στον Ψυχρό Πόλεμο ώστε να απομονώσεις ένα κόμμα για καιρό αφενός, και αφετέρου το αντι-Σύριζα ρεύμα και η αντι-Σύριζα στρατηγική δεν μπορούν να εγγυώνται ισόβια επιτυχία. Επιπλέον, ούτε αποκλείεται στο μέλλον να έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε αποκλείεται να βελτιώσει το δίκτυο των συμμαχιών του με άλλα κόμματα, ώστε αυτά να είναι έτοιμα να κυβερνήσουν μαζί του.
Εντέλει, το τι θα συμβεί στο μέλλον εξαρτάται από παράγοντες μη-στενά πολιτικούς, όπως είναι για παράδειγμα η οικονομία. Αν η χώρα δεν βγει σύντομα από την ύφεση η κυβέρνηση θα έχει μεγάλο πολιτικό πρόβλημα. Αν πάλι η οικονομία κάνει ένα ξεπέταγμα μέσα στους επόμενους μήνες αυτό θα πιστωθεί στην κυβέρνηση.
Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξαναγίνει μικρό κόμμα και να γυρίσει στα ποσοστά του 5%. Εσείς το βλέπετε αυτό;
Στην πολιτική ισχύει ότι και στη ζωή. Δεν μπορείς να αποκλείσεις τίποτε. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα πούμε πως αυτό το σενάριο δεν είναι το βασικό σενάριο. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει ούτε μεγάλο παρελθόν ούτε βαθιές ρίζες ως μεγάλο κόμμα, να είναι εξαιρετικά αδύναμο οργανωτικά και με πολύ περιορισμένες δυνάμεις στην Αυτοδιοίκηση και στον Συνδικαλισμό αλλά εντούτοις κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα του ανταγωνισμού δεν δείχνει ικανό να του αφαιρέσει δραματικά μεγάλους όγκους ψηφοφόρων.
Μετά τις εκλογές του 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να κάνει μικρές αλλαγές στη φυσιογνωμία του, κυρίως ύφους, θα τις έλεγα. Επίσης, η ηγεσία του παρέμεινε η ίδια. Τα παραπάνω δυσκολεύουν σε αυτή τη φάση τη διεύρυνση της απήχησης του αλλά από την άλλη σταθεροποιούν τη σχέση του με τους ψηφοφόρους του Ιουλίου του 2019.
Με απλά λόγια, μπορεί κάποιος που δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ το 2019 να μην έχει ιδιαίτερους λόγους να τον ψηφίσει τώρα αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα: κάποιος ή κάποια που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο του 2019 (δηλαδή κάποιος από το 31.5%) δεν έχει ιδιαίτερους λόγους να μην το ξαναψηφίσει.
Για να υπάρξουν ποιοτικές αλλαγές στην απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνουν τεκτονικής σημασίας αλλαγές στο κομματικό σύστημα. Σε αυτή τη φάση δεν μπορώ να τις δω.
Κάθε χρόνο στα σχολεία οι τάξεις της Γ Λυκείου αδειάζουν, συνήθως μετά το Πάσχα. Διάφοροι το θεωρούν ως αποτυχία του σχολείου που δεν καταφέρνει να κρατήσει τους μαθητές του, οι οποίοι φροντίζουν να εξαντλήσουν τις απουσίες που δικαιούνται (και φύλαγαν όλη τη χρονιά) μένοντας σπίτι.
Του Στράτου Στρατηγάκη
Τι κάνουν οι μαθητές σπίτι; Διαβάζουν, τι πιο φυσικό; Όταν βγει η ύλη και γίνουν οι επαναλήψεις, τότε έρχεται η ώρα του ατομικού διαβάσματος. Η επιτυχία στις εισαγωγικές εξετάσεις εξαρτάται από το κατά μόνας διάβασμα, που θα επιτρέψει στους υποψηφίους να μάθουν την εξεταστέα ύλη. Αυτό το καταλαβαίνουν οι μαθητές και το υλοποιούν. Φωνάζουν διάφοροι κάθε χρόνο ότι αυτό δεν είναι δείγμα υγείας και αποδεικνύει ότι η εκπαίδευσή μας είναι προβληματική. Η εκπαίδευσή μας είναι πράγματι προβληματική, αλλά αυτό αποδεικνύεται με χιλιάδες άλλους τρόπους εκτός από αυτόν.
Όταν ο μαθητής παρακολουθεί το μάθημα δεν μαθαίνει, εκτός αν το μάθημα είναι βιωματικό, αλλά τι ψάχνω τώρα. Παρακολουθώντας το μάθημα μπορεί να φτάσει μέχρι την κατανόηση. Να καταλάβει, δηλαδή, τι και γιατί γίνεται. Στις εξετάσεις, όμως, θα κληθεί να πάρει πρωτοβουλίες και αποφάσεις για να λύσει τις ασκήσεις, κάτι που δεν μαθαίνεται στην τάξη. Γι’ αυτό και τίθενται οι εργασίες για το σπίτι, ώστε να φτάσει στην κατάκτηση της γνώσης.
Κι όμως πολλοί γονείς αλλά και κάποιοι καθηγητές πιστεύουν ότι όσο περισσότερο μάθημα κάνουν οι μαθητές τόσο καλύτερα, ξεχνώντας ότι κάθε ώρα επιπλέον μαθήματος μειώνει το χρόνο διαβάσματος, αφού η ημέρα έχει μόνο 24 ώρες. Επιπλέον μάθημα, λοιπόν, για να λυθούν οι όποιες απορίες έχουν μείνει ακόμη και διάβασμα κατά μόνας στο σπίτι.
Το ίδιο φαίνεται να πιστεύει και το Υπουργείο Παιδείας, που αποφάσισε η λήξη των μαθημάτων να γίνει στις 11 Ιουνίου και η έναρξη των Πανελλαδικών στις 14 Ιουνίου, μη αφήνοντας ένα εύλογο κενό διάστημα για μελέτη. Βέβαια στο Υπουργείο Παιδείας έχουν στο μυαλό τους να μείνουν ανοικτά τα σχολεία όσο το δυνατό πιο πολύ, ακόμη και αν η πλειοψηφία των μαθητών δεν προσέρχονται. Στόχος να φανεί ότι τα σχολεία λειτούργησαν δια ζώσης το μεγαλύτερο μέρος του διδακτικού έτους. Πράγματι με το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε τα σχολεία θα έχουν λειτουργήσει 15 εβδομάδες στην Αττική, έστω και με λίγους μαθητές. Εξαιρούνται τα σχολεία των οποίων έκλεισαν τμήματα ή ολόκληρα λόγω κρουσμάτων, που λειτούργησαν λιγότερο. Στην περιφέρεια τα σχολεία λειτούργησαν μερικές εβδομάδες παραπάνω.
Στο σπίτι για διάβασμα, λοιπόν, οι μαθητές που έχουν τη δυνατότητα λόγω των απουσιών. Υπάρχει, όμως, και η πανδημία, που δεν έχει τελειώσει ακόμη, αντίθετα κάθε μέρα έχουμε χιλιάδες κρούσματα και μετράμε 60 νεκρούς. Αναμενόμενο είναι κάποιοι υποψήφιοι από τους περίπου 85.000 μαθητές της Γ Λυκείου να προσβληθούν από τον ιό ή απλά να τεθούν σε καραντίνα.
Ας υποθέσουμε ότι ένα σχολείο κλείνει και οι μαθητές του μπαίνουν σε καραντίνα τη Δευτέρα 7 Ιουνίου. Η καραντίνα κρατάει 10 ημέρες, μέχρι το πρωί της 17ης Ιουνίου. Ο μαθητής θα έχει χάσει την εξέταση σε δύο από τα τέσσερα μαθήματα. Είναι πιθανό να συμβεί; Φυσικά και συμβαίνει και θα συμβεί σε κάποια από τα 1800 Λύκεια της χώρας μας. Με βάση τα ποσοστά που δίνει το Υπουργείο Παιδείας αυτή τη στιγμή το 0,6644% των σχολείων είναι σε πλήρη αναστολή. Αυτό σημαίνει 92 σχολεία κλειστά και κάποια από αυτά είναι Λύκεια. Υπάρχει και το 0,7409% των τμημάτων που μένουν κλειστά με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς σε καραντίνα.
Τι θα γίνει με αυτούς τους υποψηφίους; Υπάρχουν οι επαναληπτικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου, λέει το Υπουργείο. Πράγματι έτσι είναι αλλά οι όροι συμμετοχής είναι πολύ χειρότεροι. Οι υποψήφιοι εξετάζονται και στα τέσσερα μαθήματα, άσχετα αν εξετάστηκαν σε κάποια από αυτά τον Ιούνιο. Πρέπει, επιπλέον, οι υποψήφιοι να “πιάσουν” τη βάση της σχολής, με συνήθως δυσκολότερα θέματα και ακόμη οι θέσεις που δίνονται είναι το 0,5% των θέσεων, δηλαδή 1 θέση σε κάθε τμήμα.
Πρέπει το Υπουργείο Παιδείας να μετρήσει τις απουσίες, πόσοι δηλαδή είχαν δηλώσει ότι θα εξεταστούν και δεν προσήλθαν στην εξέταση (τα δικαιολογητικά τους υποβάλλονται) και να δώσει τις αντίστοιχες θέσεις στους υποψηφίους του Σεπτεμβρίου. Δυστυχώς αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, γιατί οι θέσεις στις περιζήτητες σχολές θα έχουν καλυφθεί από τους υποψηφίους που δεν ήταν σε καραντίνα ή δεν αρρώστησαν, οπότε τα περιθώρια του Υπουργείου δεν είναι μεγάλα, με δεδομένο ότι ο αριθμός των εισακτέων είναι ήδη υψηλός. Το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει ανακοινώσει κάτι για τις επαναληπτικές εξετάσεις, οπότε αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη μία θέση σε κάθε τμήμα.
Ο μεγαλύτερος στόχος των υποψηφίων θα είναι, λοιπόν, να πάρουν μέρος στις εξετάσεις, κάτι που, δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητο, όπως τα προηγούμενα χρόνια, λόγω της πανδημίας. Ο δεύτερος στόχος είναι να ξεπεράσουν το εμπόδιο της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, που εισάγεται από φέτος και ο τρίτος στόχος να συγκεντρώσουν τόσα μόρια ώστε να επιτύχουν στη σχολή της επιθυμίας τους.
Είναι σημαντικό να καταλάβουν οι υποψήφιοι ότι η εξέταση το Σεπτέμβριο θα είναι με πολύ χειρότερους όρους από τον Ιούνιο. Κάθε χρόνο υπάρχουν μερικοί υποψήφιοι που βλέπουν ότι δεν έγραψαν το αναμενόμενο σε ένα μάθημα και σκέφτονται να παραστήσουν τους άρρωστους και να πάνε το Σεπτέμβριο. Είναι λάθος σκέψη και ευτυχώς μέχρι τώρα παρουσιάζονται λίγοι υποψήφιοι στις Επαναληπτικές Εξετάσεις, περίπου 300 τα προηγούμενα χρόνια. Φέτος που αναμένονται περισσότεροι υποψήφιοι το Σεπτέμβριο είναι ακόμη μεγαλύτερο λάθος. Υπάρχει φυσικά και το διάβασμα όλο το καλοκαίρι, όταν οι άλλοι θα κάνουν διακοπές, που θεωρώ ότι είναι ακόμη ένας αποτρεπτικός παράγοντας για το Σεπτέμβριο.
Συνεπώς πάμε, πάση θυσία, στις εξετάσεις. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στις επαφές από τις 25 Μαΐου και μετά, ώστε να μην τεθεί κανείς υποψήφιος σε καραντίνα ή να προσβληθεί από τον ιό. Η προσοχή είναι απαραίτητη και στους οικείους του. Προσοχή στις παρέες σας, αποφύγετε συνωστισμό σε οποιοδήποτε χώρο, αποφύγετε το σχολείο, μπείτε σε προληπτική καραντίνα και κάντε υπομονή: σε ένα μήνα θα έχουν περάσει τα δύσκολα και θα αρχίζουν τα όμορφα, με το καλοκαίρι της αποφοίτησής σας από το Λύκειο να είναι μπροστά και τη φοιτητική σας ζωή προ των πυλών.
Το Υπουργείο Παιδείας πρέπει, λοιπόν, να κλείσει τα Λύκεια έτσι ώστε και οι τελευταίοι μαθητές που θα τεθούν σε καραντίνα 10 ημερών να είναι ελεύθεροι στις 14 Ιουνίου, την ημέρα έναρξης των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Που σημαίνει, μετρώντας ανάποδα, ότι στις 4 Ιουνίου δεν πρέπει να βρεθεί κανείς μαθητής σε καραντίνα. Συνεπώς δεν πρέπει να υπάρχει κανείς μαθητής Λυκείου στο σχολείο και να κινδυνεύσει με καραντίνα, εξαιτίας κάποιου συμμαθητή του και μερικές μέρες πριν τις 4 Ιουνίου. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει και για το φροντιστήριο. Ας ρωτήσει, λοιπόν, το Υπουργείο Παιδείας την επιτροπή των επιδημιολόγων πότε πρέπει να κλείσουν τα σχολεία, ώστε να έχει λήξει η καραντίνα στις 13 Ιουνίου και ας πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις.
Όταν ο εκπρόσωπος της πολιτικής προστασίας μιας χώρας με ευθύτητα ανακοινώνει πως “ήμασταν άτυχοι”, ένα έρχεται στο μυαλό. Από τύχη ζούμε, αναπνέουμε, γιατροπορευόμεθα και γενικά από τύχη επιβιώνουμε στην Ελλάδα της ανέκφραστης “συγνώμης” και της ανέμελης εκδρομής του σαββατοΚύριακου.
Για τη Μήδεια, έφταιγε ο Αγαμέμνονας. Για τη “Μήδεια” έφταιγε το δασαρχείο, η περιφέρεια, το κακό το ριζικό μας αλλά τον λογαριασμό – τηλεφωνικό και φουσκωμένο – στα πενταψήφια της ανάπτυξης, τον πλήρωσαν οι πολίτες που για μέρες δεν είχαν ρεύμα.
Τότε ήταν ο πρωτοφανής χιονιάς για την καρδιά του χειμώνα. Τώρα είναι η “άτυχη” στιγμή ενώ τρέχει η αντιπυρική περίοδος που ξεκινά από 1η Μαΐου. Και θα μου πει ο άλλος πως δεν ειδοποίησε η πύρινη λαίλαπα.
Ζούμε ένα βήμα πριν να, ως άλλοι βασιλιάδες του μεσαίωνα, καίμε στην πυρά τους αστρολόγους μας που έκαναν λάθος πρόβλεψη και πήραμε λάθος απόφαση. Πάντα φταίει ο άλλος, ο ειδικός και ο σύμβουλος. Ποτέ ο βασιλιάς Ήλιος.
Για τη “Μήδεια” που είχε προειδοποιήσει το αστεροσκοπείο; Πάλι άτυχοι. Και στην πανδημία δηλαδή δεν είναι ότι δεν είχαμε στατιστικά μοντέλα να δώσουν πρόγνωση κρουσμάτων, ακόμα και με βάση την “κόπωση” των πολιτών. Άτυχοι κι εκεί. Πάλι άλλος έφταιγε. Ακόμα και στον Ιάσωνα, κάποιος άλλος, ακαθόριστα άγνωστος έφταιξε. Ποιος θα το μάθει άλλωστε αν δεν αναμοχλευτεί.
Τυχεροί είμαστε μόνο όταν πηγαίνουμε διακοπές τα σαββατοΚύριακα – ενώ φλεγόμεθα γενικώς και ειδικώς – και ο εμβολιασμός προχωράει με εμβόλια που περισσεύουν και που ο κόσμος με κίνδυνο ζωής, κάνει γιατί έχει πνιγεί στην ερυθρά θάλασσα αναμένοντας τη διάνοιξη του Μωυσή που απλώς πετάει πετραδάκια κάνοντας γκελ σε ανάπτυξη δίχως αντίκρισμα. Βυθισμένη κι αυτή.
«Η τύχη δεν κατασκευάζεται, αν και η οργάνωσή της σε κάποιο χώρο εν αγνοία μας συντελείται.»
Έγραψε ο Ελύτης στο Εκ του πλησίον.
Εν αγνοία μας είμαστε άτυχοι; εν αγνοία μας εξελέγησαν όσοι κυβέρνησαν; αυτοί που τώρα κυβερνούν; οποίοι θα κυβερνήσουν;
Η αξιοπιστία ενός κράτους φαίνεται στα μικρά, καθημερινά και όσα ντόμπρα με φιλότιμο αντιμετωπίζει. Δεν είναι ντροπή η ανάληψη ευθύνης. Ντροπή είναι η διαρκής αποφυγή και ρίψη ευθυνών, αντί ύδατος, σε “φωτιές” που καίνε δεκαετίες.
Πες μου ποιο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων παρακολουθείς, ποιο ραδιόφωνο ακοτς, ποια εφημερίδα διαβάζεις, ή σε ποια…κύματα σερφάρεις στο διαδίκτυο για να σου πω ποιο κόμμα ψηφίζεις ή μπορεί να ψηφίσεις. Η έρευνα της prorata που αποκαλύπτει ο Σωτήρης Μπολάκης στο libre είναι εξόχως αποκαλυπτική και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την στρατηγική που ακολουθεί εδώ και λίγο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι αποκομμένος από τα περισσότερα συστημικά ΜΜΕ.
«Η μιντιακή μονοφωνία και η κοινοβουλευτική αφωνία δεν είναι χαρακτηριστικά Δημοκρατίας. Αυτά γίνονται σε άλλα καθεστώτα» είπε από το βήμα της Βουλής ο κ. Τσίπρας για καυτηριάσει το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του επιβάλλουν τους δικούς τους όρους επικοινωνίας
Αιτία για τους υψηλούς τόνους που χρησιμοποίησε ο κ. Τσίπρας στη συζήτηση για τη συνεπιμέλεια είναι η επί έξι μήνες άρνηση του πρωθυπουργού να απαντήσει στην επίκαιρή ερώτησή του για τα ζητήματα Δημοκρατίας.
Οι λόγοι που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στα ζητήματα αυτά αποτυπώνονται και σε μια ιδιαίτερη δημοσκόπηση της Prorata η οποία διεξήχθη στις αρχές του μήνα και αποτυπώνει αυτό ακριβώς το έλλειμμα εμπιστοσύνης που κυριαρχεί σε μεγάλη μερίδα των πολιτών για την παρεχόμενη πληροφόρηση και την αξιοπιστίας της.
Η δημοσκόπηση χωρίζει τους ερωτηθέντες σε τρεις «φυλές» ανάλογα με τις επιλογές τους για ενημέρωση. Σχηματικά θα μπορούσε κανείς να τις κατηγοριοποιήει σε Δεξιά, Ακροδεξιά και Αριστερή.
Η «φυλή» του ΣΥΡΙΖΑ
Η αριστερή «φυλή» αντιστοιχεί περίπου στο 29% του συνολικού πληθυσμού αποτελείται κυρίως από αυτούς που αυτοτοποθετούνται στον ευρύτερο αριστερό και αντι-δεξιό χώρο και τοποθετούνται εκλογικά στα Αριστερά.
Είναι σαφώς, η πιο εχθρική εκ των τριών φυλή απέναντι στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και τον τρόπο που αυτά ασκούν κριτική στη κυβέρνηση, εμπιστεύεται την Εφημερίδα των Συντακτών, το Documento, την Αυγή, το Ριζοσπάστη και την Εποχή. Ακούν 105.5 στο Κόκκινο, Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ και Real FM.
Οι νέοι
Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να έχει αντιληφθεί τη δυναμική που αναπτύσσεται στη βάση της κοινωνίας και επιδιώκει να μεγαλώσει τη διείσδυσή του στον συγκεκριμένο ακροατήριο.
Κι αυτό γιατί η συγκεκριμένη ομάδα είναι οι νεότερες ηλικίες 17 έως 34 ετών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η μια από τις δυο ερωτήσεις του Αλέξη Τσίπρα που έχει αναπάντητη από τον Πρωθυπουργό είναι αυτή για την εφαρμογή του νέου συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ από αυτή τη χρονιά.
Στις ιδιαίτερες μετρήσεις της έρευνας αυτό που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι μαζικές αρνητικές απαντήσεις αφορούν την κυβέρνηση. Στο ερώτημα για παράδειγμα αν τα περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια ασκούν ικανοποιητική κριτική στις πράξεις και τις παραλείψεις της ελληνικής κυβέρνησης Σίγουρα και Μάλλον όχι απαντά συνολικά 83% των νέων 17-34.
Σε άλλο σημείο αναφορικά με το βαθμό εμπιστοσύνης σε παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης οι νέοι όχι απλά γυρνούν την πλάτη στα κανάλια αλλά 8 στους 10 δεν μπορούν να εμπιστευτούν την τηλεόραση ως πηγή πληροφόρησης.
Η «φυλή» της ΝΔ
Η πολυπληθέστερη «φυλή» είναι η συντηρητική και είναι και η μεγαλύτερη σε ηλικία.
Σε αυτή αντιστοιχεί περίπου στο 43% του πληθυσμού με πολίτες που τοποθετούνται από την κεντροδεξιά μέχρο το κέντρο, στηρίζουν ανοιχτά ΝΔ ή ΚΙΝΑΛ και μεγάλοι σε ηλικία.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι και εκείνοι που εμπιστεύονται κατά μείζονα λόγο τις λεγόμενες και συστημικές πηγές του Τύπου – τηλεόραση και εφημερίδα – για να ενημερωθούν και τα αμιγώς φιλοκυβερνητικά. ΣΚΑΙ και ΕΡΤ1 έρχονται ψηλά στις προτιμήσεις τους,Καθημερινή, Βήμα και Πρώτο Θέμα είναι οι εφημερίδες που διαβάζουν και ακούν ΣΚΑΪ 100,3 στο ραδιόφωνο.
Το ζήτημα Δημοκρατίας
4 στους 10 εκτιμούν ότι τουλάχιστον οι μισές πληροφορίες στις οποίες εκτίθενται στο διαδίκτυο καθημερινά είναι είτε ψευδείς ή παραπλανητικές ενώ όπως εκτιμούν οι ίδιοι άνθρωποι κύρια πηγή των ψευδών ειδήσεων που αναπαράγονται εκπορεύονται από οργανωμένα συμφέροντα.
Στο ερώτημα συγκεκριμένα ποιοι κρύβονται συνήθως πίσω από τα fake news το 47% δηλώνει Οργανωμένοι μηχανισμοί που εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα και ένα 33% απαντά τα Μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ απαντά το 26% και 25% αντίστοιχα.
Το θέμα της δημοκρατίας απασχολεί έντονα την Κουμουνδούρου και είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της cisco, της εταιρείας που κλήθηκε να αναλάβει το έργο της τηλεκπαίδευσης. Οι καταγγελίες για διαρροή των προσωπικών δεδομένων από την πλατφόρμα πήραν σύντομα σάρκα και οστά για την υποκλοπή των προσωπικών δεδομένων γονέων και μαθητών.
Ήταν η πικρή δικαίωση για το ΣΥΡΙΖΑ που κατηγόρησε ευθέως την ίδια την κυβέρνηση για μεθοδεύσεις στην περίφημη αρχικά δωρεά και στη συνέχεια μετεξέλιξή της σε Σύμβαση της εταιρείας με το ελληνικό δημόσιο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι πολίτες φοβούνται σε ποσοστό 81% οτι η ιδιωτικότητά τους παραβιάζεται από τις εταιρείες και κατά 65% από τις ίδιες τις κυβερνήσεις.
Ακόμη κι αν δεν ασχολείστε ιδιαίτερα, θα ξέρετε ότι απόψε είναι ο μεγάλος τελικός στον οποίο θα συμμετάσχουν οι είκοσι χώρες που προκρίθηκαν από τους δύο Ημιτελικούς, οι Big Five (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο), καθώς και η διοργανώτρια χώρα Ολλανδία..
Την αυλαία του μουσικού διαγωνισμού Eurovision 2021 ανοίγει η Κύπρος που εκπροσωπείται από την Έλενα Τσαγκρινού και το τραγούδι «El Diablo».
Η Έλενα Τσαγκρινού, η οποία εκπροσώπησε την Κύπρο με το «El Diablo» (που έχει κάνει έξαλλο τον μητροπολίτη Μόρφου), προκρίθηκε πανηγυρικά στον τελικό επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά.
Λίγες ώρες πριν από τον μεγάλο τελικό στην Ahoy Arena του Ρότερνταμ υπάρχουν καταγγελίες, σύμφωνα με τις οποίες το κυπριακό τραγούδι είναι αντιγραφή ενός άλλου κομματιού.
Ο λόγος για το «Anywhere» της Ρίτα Όρα, με τους χρήστες που επικαλούνται κάτι τέτοιο να παραλληλίζουν τα δύο τραγούδια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το κομμάτι «El Diablo» που είναι γραμμένο στα αγγλικά και τα ισπανικά υπογράφουν οι: Thomas Stengaard, Jimmy “Joker” Thornfeldt, Laurell Barker και Oxa.
Η Στεφανία Λυμπερακάκη, που εκπροσωπεί την Ελλάδα και εμφανίζεται 10η στη σειρά του διαγωνισμού της Eurovision, μαζί με τους χορευτές της, Νίκο Κουκάκη, Γιώργο Παπαδόπουλο, Μάρκο Γιακουμόγλου και Κώστα Παυλόπουλο, θα παρουσιάσουν το «Last Dance». Πρόκειται για μια δημιουργία των Δημήτρη Κοντόπουλου, Arcade και Sharon Vaughn, με τη σκηνοθετική σφραγίδα του Φωκά Ευαγγελινού, ενώ την ενδυματολογική εμφάνιση της τραγουδίστριας επιμελήθηκε ο σχεδιαστής μόδας Βρεττός Βρεττάκος.
Eurovision 2021: Η σειρά εμφάνισης των χωρών στον τελικό:
1. Κύπρος
2. Αλβανία
3. Ισραήλ
4. Βέλγιο
5. Ρωσία
6. Μάλτα
7. Πορτογαλία
8. Σερβία
9. Μεγάλη Βρετανία
10. Ελλάδα
11. Ελβετία
12. Ισλανδία
13. Ισπανία
14. Μολδαβία
15. Γερμανία
16. Φινλανδία
17. Βουλγαρία
18. Λιθουανία
19. Ουκρανία
20. Γαλλία
21. Αζερμπαϊτζάν
22. Νορβηγία
23. Ολλανδία
24. Ιταλία
25. Σουηδία
26. Άγιος Μαρίνος
Ομως μετά το βίντεο με το El Diablo, έχουμε κι άλλα, πολύ ενδιαφέροντα, για τη Eurovision που αγαπάμε να μισούμε!
Με πάνω από 1.500 διαγωνιζόμενα τραγούδια μέσα σε 60 χρόνια, ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision (ESC) είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά και τηλεοπτικά θεάματα στον κόσμο.
Ο διαγωνισμός προσελκύει εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές ετησίως, σε μία διοργάνωση όπου περισσότερες από 40 χώρες στέλνουν σχεδόν κάθε χρόνο ένα ολοκληρωμένο mini show και εκατομμύρια οπαδοί μπλοκάρουν τις τηλεφωνικές γραμμές για ώρες για να ψηφίσουν το τραγούδι τους σε κατάσταση πραγματικής ποπ Ευφορίας.
Καθώς η Eurovision είναι προσιτή σε ένα παγκόσμιο κοινό, η “έλξη” (Gravity) δεν έχει πάψει να δυναμώνει. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι από τις φαντασμαγορικές πίστες της έχουν όλα αυτά τα χρόνια περάσει θρυλικά ονόματα της μουσικής: οι ABBA, η Celine Dion, η Olivia Newton-John, η Bonnie Tyler και ο Julio Iglesias. Αλλά και οι super« Ήρωες» της ποπ δεν έχουν μείνει εκτός: όπως ο Justin Timberlake και η Madonna.
Τα εκατομμύρια των φανατικών οπαδών και φίλων της Eurovision ήταν επόμενο να αισθανθούν απογοήτευση από την ακύρωση του διαγωνισμού το 2020, λόγω της πανδημίας. Για να καλύψουν το κενό, ο ολλανδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας ετοίμασεένα αφιέρωμα που τιμούσε τους ερμηνευτές και τις συμμετοχές τους, με τίτλο « Eurovision: Europe Shine A Light », η οποία μεταδόθηκε ζωντανά σε 41 χώρες.
Φέτος, πολλοί από αυτούς τους ίδιους ερμηνευτές θα βοηθήσουν τη Eurovision να αναγεννηθεί σαν το φοίνικα ( “ Rise Like A Phoenix ”) και θα διαγωνισθούν ξανά με νέα τραγούδια, σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού.
Η Eurovision 2021 “τρέχει” από τις 18-22 Μαΐου.
Μπορεί πολλοί να “σνομπάρουν” τη διοργάνωση έχοντας την άποψη ότι “σερβίρει” χαμηλής ποιότητας μουσικά προϊόντα. Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για ένα πολύ διασκεδαστικό show ακόμη κι αν το παρακολουθείς με διάθεση να κάνεις πλάκα.
Είτε το θέλουμε είτε όχι, η Eurovision είναι κομμάτι της ιστορίας της Ευρώπης που έχει άμεση σχέση με τη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα από τη Μεγάλη Βρετανία μέχρι το… Ισραήλ και από τη Φινλανδία μέχρι το… Αζερμπαϊτζάν και την… Αυστραλία (και μη ρωτήσετε τώρα γιατί συμμετέχουν και αυτά τα μη ευρωπαϊκά κράτη. Απλά έκαναν αίτηση και έγιναν δεκτά!).
Αν μη τι άλλος πρόκειται για τη λαμπερή και με πολλά στρας πλευρά της κατά τα άλλα γκρίζας κατάστασης της σύγχρονης κοινωνίας μας.
Παραδέξου το. Απόψε, 18 Μαΐου θα παραγγείλετε πίτσες και θα δείτε την πρώτη ημέρα του διαγωνισμού. H Ελλάδα με την Στεφανία, που θα ερμηνεύσει το «Last Dance», θα διαγωνιστεί στον δεύτερο ημιτελικό που θα διεξαχθεί στις 20 Μαΐου.
Δικαίωμα ψήφου στον σημερινό ημιτελικό της Eurovision 2021 έχουν οι χώρες που συμμετέχουν σ’ αυτόν, μαζί με την Γερμανία, την Ιταλία και την Ολλανδία.
Η σειρά εμφάνισης στον Α’ Ημιτελικό είναι η εξής: 1. Λιθουανία 2. Σλοβενία 3. Ρωσία 4. Σουηδία 5. Αυστραλία 6. Βόρεια Μακεδονία 7. Ιρλανδία 8. Κύπρος 9. Νορβηγία 10. Κροατία 11. Βέλγιο 12. Ισραήλ 13. Ρουμανία 14. Αζερμπαϊτζάν 15. Ουκρανία 16. Μάλτα
“Μπαμπά, τι είναι η Eurovision;”
Ενας διαγωνισμός τραγουδιού! Οι συμμετοχές της Eurovision αποστέλλονται από εθνικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα που είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεοπτικών Μεταδόσεων (EBU), μια συμμαχία δημοσίων μέσων ενημέρωσης. Ωστόσο, η σύνδεση με την EBU δεν περιορίζεται στην Ευρώπη: στα μέλη της περιλαμβάνονται το ABC / NBC / CBS των ΗΠΑ, το NHK της Ιαπωνίας, το SABC της Νότιας Αφρικής και πολλά άλλα.
Τα τραγούδια που συμμετέχουν στο διαγωνισμό πρέπει να ερμηνευτούν ζωντανά χωρίς να επιτρέπονται φωνητικά play back. Το υλικό πρέπει να είναι εντελώς πρωτότυπο, να μην έχει παρουσιαστεί ποτέ σε κοινό ή δισκογραφηθεί, Επιτρέπονται έως έξι ερμηνευτές στη σκηνή ταυτόχρονα. Τα τραγούδια μπορούν να είιναι σε οποιαδήποτε γλώσσα και από ερμηνευτές οποιασδήποτε εθνικότητας – παρόλο που από πολλούς έχει εκφραστεί η απαίτηση οι στίχοι των τραγουδιών να είναι σε μία από τις επίσημες γλώσσες μιας χώρας. Πράγμα που δεν έχει γίνει δεκτό…
Η Eurovision σε (ενδιαφέροντα) νούμερα
67: Οι νικητές της Eurovision μέχρι σήμερα
43: Το ρεκόρ χωρών που συμμετείχαν σε μία διοργάνωση (2008, 2011, 2018)
12: Μέγιστος αριθμός πόντων που μπορεί να αποσπάσει μια χώρα είτε μέσω κριτικής επιτροπής είτε με δημόσια ψήφο σε άλλη χώρα
180 εκατομμύρια: Οι εκτιμώμενοι τηλεθεατές κάθε χρόνο
3500: Ο μέγιστος αριθμός θεατών του Live που επέτρεψε η ολλανδική κυβέρνηση στη Eurovisio 2021 λόγω των περιορισμών για την πανδημία
60 εκατομμύρια ευρώ: Το κόστος-ρεκόρ της Eurovision 2012, που πραγματοποιήθηκε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν
7: Οι φορές που η Ιρλανδία κέρδισε τον διαγωνισμό, το μεγαλύτερο ρεκόρ για οποιαδήποτε χώρα
33: Ο αριθμός των χωρών όπου ο νικητής της Eurovision του 1976, το τραγού ” Save Your Kisses for Me “, έφτασε στην κορυφή των εθνικών charts
Και μιας και είμαστε πολιτικό site…
Παρά τον δηλωμένο στόχο της διοργάνωσης για την προώθηση της διεθνούς ειρήνης και συνεργασίας των λαών, ο ίδιος ο διαγωνισμός έχει γίνει πεδίο σκληρής πολιτικής και διπλωματικής αντιπαράθεσης μεταξύ κρατών. Και ο τελευταίος φαν της Eurovision γνωρίζει την ύπαρξη μπλοκ κρατών που αλληλοψηφίζονται συστηματικά (η ελληνική-κυπριακή αγάπη είναι από τις πιο χαρακτηριστικές). “Συμμαχίες” που άλλοτε είναι μόνιμες και διαχρονικές και άλλοτε συγκυριακές με βάση μεγάλα διεθνή γεγονότα, συμφωνίες ή συρράξεις σε διάφορες γεωγραφικές περιοχές.
Ας δούμε όμως μερικές περιπτώσεις έντονων αντιπαραθέσεων που έμειναν στην ιστορία του διαγωνισμού :
-Το 2005, η είσοδος του Λιβάνου στην Eurovision αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή λόγω του κανονισμού που τον απέκλεισε γιατί δεν είχε αναγνωρίσει το Ισραήλ.
-Το 2012, η Αρμενία αποχώρησε όταν το Αζερμπαϊτζάν φιλοξένησε το διαγωνισμό στην πρωτεύουσα Μπακού αφού κέρδισε τον προηγούμενο χρόνο με το ” Running Scared ” της Ell & Nikki .
-Το 2016, η επιτυχημένη συμμετοχή της Ουκρανίας ” 1944 ” – ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την απέλαση των Τάταρων της Κριμαίας από την ΕΣΣΔ – θεωρήθηκε ότι ήταν ένα υβριστικό για τη Ρωσία εν μέσω της κρίσης της Κριμαίας. Τον επόμενο χρόνο είχαμε τη ρωσική αποχώρηση από το διαγωνισμό.
“Μια φορά κι έναν καιρό…”
24 Μαΐου 1956: Ο πρώτος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision – που στη συνέχεια ονομάστηκε Grand Prix διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision – πραγματοποιείται στο Λουγκάνο της Ελβετίας. Επτά χώρες ανταγωνίζονται. Η Ελβετία κερδίζει.
1965 : Ένα ποπ τραγούδι κερδίζει το διαγωνισμό για πρώτη φορά: το κλασικό πια France Gall, Poupée de cire, poupée de son .”
1969: Ο διαγωνισμός διεξάγεται στη Φρανκική Ισπανία και γίνεται αφορμή για πολλές αντιπαραθέσεις. Ηταν η πρώτη φορά που τέσσερις χώρες ισοψήφισαν στην πρώτη θέση κι αυτό έγινε αιτία για αλλαγή στον τρόπο βαθμολόγησης.
1973: Το Ισραήλ γίνεται η πρώτη γεωγραφικά μη ευρωπαϊκή χώρα που συμμετέχει στο διαγωνισμό.
1974: Οι ABBA συντρίβουν τους ανταγωνιστές τους με το ” Waterloo “, μια επιτυχία που τους εκτοξεύει στο παγκόσμιο στερέωμα της ποπ ως σούπερ σταρς.
1988: Ενα παιδί-θαύμα με το όνομα Céline Dion παίρνει το πρώτο βραβείο για την Ελβετία με το “Ne Partez Pas Sans Moi .“
2000: Η Eurovision μεταδίδεται για πρώτη φορά μέσω διαδικτύου
2001: Η Εσθονία έγινε η πρώτη χώρα του του πρώην “Ανατολικού Μπλοκ” με το “ Όλοι . “
2004: Οι ημιτελικοί εισάγονται στον διαγωνισμό. Επιτρέπονται μόνο 24 χώρες στον τελικό.
2015: Η Αυστραλία συμμετέχει ως σπέσιαλ συμμετοχή για μία φορά με το ” Tonight Again ” του Guy Sebastian , αλλά τελικά γίνεται μόνιμο μέλος της μεγάλης παρέας.
2020: Για πρώτη φορά στην ιστορία της, από το 1956, ματαιώνεται ο διαγωνισμό!
Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ απόψε (21:00) στο γήπεδο του ΟΑΚΑ θα αναμετρηθούν με στόχο το Κύπελλο Ελλάδας στον όγδοο μεταξύ τους αγώνα τίτλου.
Λίγες ώρες απέμειναν ακόμα για τον 78ο τελικό Κυπέλλου του ελληνικού ποδοσφαίρου και μονομάχοι είναι οι κάτοχοι των τελευταίων τεσσάρων τροπαίων: ο Ολυμπιακός που το κατέκτησε πέρυσι και ο ΠΑΟΚ που το είχε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη μόνιμα τη τριετία 2017-19.
Από τη μία ο Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς θέλει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά να κατακτήσει το νταμπλ και να κλείσει άλλη μία σεζόν με εξαιρετικό τρόπο, ενώ αντίθετα ο ΠΑΟΚ του Πάμπλο Γκαρσία βλέπει ως… σανίδα σωτηρίας το Κύπελλο αφού και φέτος κατέγραψε μία αποτυχημένη αγωνιστική περίοδο με πολλά προβλήματα.
Να επισημανθεί πως αυτός ο τελικός είναι ο όγδοος μεταξύ των δύο ομάδων και με την κορυφαία ομάδα στην ιστορία του θεσμού τον Ολυμπιακό που έχει κατακτήσει 28 Κύπελλα συνολικά, να έχει κερδίσει τους 5 από τους 7 τελικούς κόντρα στον ΠΑΟΚ (2 νίκες σε 7 τελικούς με τους Πειραιώτες).
Οι “ερυθρόλευκοι” κατέκτησαν κόντρα στην μεγαλύτερη ομάδα της Θεσσαλονίκης το 1951, το 1971, το 1973, το 1981 και το 1992, ενώ ο ΠΑΟΚ κατάφερε να λυγίσει τον σύλλογο του Πειραιά το 1974 και το 2001!
Αναλυτικά η προϊστορία μεταξύ Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ στους τελικούς Κυπέλλου:
1951: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 4-0
1971: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-1
1973: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 1-0
1974: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 2-2 (καν. διάρκεια – παράταση)/ 3-4 στα πέναλτι
1981: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-1
1992: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-1 συνολικό σκορ (1ος τελικός στη Τούμπα 1-1, 2ος τελικός 2-0 στο Φάληρο)
Πρόγευση για το ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο Edgar Wright για την κληρονομιά του συγκροτήματος Sparks δίνει το τρέιλερ που δημοσιοποίησε η Focus Features· το «The Sparks Brothers» αναμένεται στις αίθουσες στις 18 Ιουνίου.
Από την ίδρυσή τους, το 1967, οι Sparks – οι αδελφοί Ron και Russell Mael – είναι μια από τις πιο παραγωγικές μπάντες της ποπ και ροκ μουσικής: 24 άλμπουμ έως σήμερα και ένα 25ο στα σκαριά. Οι Flea, Beck, Todd Rundgren, Giorgio Moroder, Gillian Gilbert, Duran Duran, Andy Bell, Thurston Moore και Steve Jones είναι κάποιοι από τους καλλιτέχνες από τους οποίους παίρνουν συνεντεύξεις στην ταινία, ενώ με πλάνο του Beck ανοίγει το τρέιλερ ( https://www.youtube.com/watch?v=EOUsIYESOpM ).
Με αφορμή την εμπλοκή του Rundgren στο ντοκιμαντέρ, οι Sparks ξανασυναντήθηκαν μαζί του για να κάνουν το πρώτο τους τραγούδι μαζί εδώ και μισό αιώνα: το «Your Fandango» δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο μήνα. Επιπλέον οι Ron και Russell Mael συνεισέφεραν την αρχική ιδέα, σενάριο και σάουντρακ για το αναμενόμενο μιούζικαλ «Annette» το οποίο σκηνοθετεί ο Leo Carax. Με πρωταγωνιστές τη Marion Cotillard και τον Adam Driver, η ταινία θα ανοίξει το φεστιβάλ στις Κάννες.
Νέα έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα το WWF δείχνει πως υπάρχει αναμφισβήτητα μία αλλαγή στη συμπεριφορά των πολιτών, ως απάντηση στην πλανητική κρίση, καθώς έχει αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο που εκφράζουν πλέον την όλο και μεγαλύτερη ανησυχία τους για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Σύμφωνα με την οργάνωση: τώρα είναι η στιγμή για δράση, προτού η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη, ενώ τα στοιχεία δίνονται στη δημοσιότητα, με αφορμή τη σημερινή Διεθνούς Ημέρας Βιοποικιλότητας που έχει καθιερωθεί από τα Ηνωμένα Έθνη στις 22 Μαΐου.
Ειδικότερα, η νέα παγκόσμια έρευνα πραγματοποιήθηκε από τη μονάδα ερευνών του Economist (Economist Intelligence Unit) για λογαριασμό του WWF, και δείχνει πως το ενδιαφέρον και η ανησυχία των πολιτών για τη φύση έχει αυξηθεί σημαντικά (+16%) τα τελευταία πέντε χρόνια. Συνεχίζει, μάλιστα, να αυξάνεται, καθώς ο κόσμος προσπαθεί να ανακάμψει από την πανδημία COVID-19.
Σύμφωνα με το WWF η απώλεια της φύσης συμβάλλει στην αύξηση του κινδύνου εμφάνισης πανδημιών, υπονομεύει τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, ενώ απειλεί και τον βιοπορισμό μας. Εντός του 2021, οι πολιτικοί ηγέτες αναμένεται να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις σχετικά με το κλίμα και το περιβάλλον. Πρόκειται για μια σημαντική ευκαιρία προκειμένου να αντιστραφεί η απώλεια της βιοποικιλότητας και να διασφαλιστεί ένας «θετικός προς τη φύση» κόσμος αυτή τη δεκαετία, προς υποστήριξη της δράσης για το κλίμα και των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης.
Ειδικότερα, όσον αφορά τα αποτελέσματα της έρευνας, πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο, ιδίως όμως στις αναδυόμενες οικονομίες, συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο την πλανητική κρίση, γεγονός που επηρεάζει τη συμπεριφορά τους. Πρόκειται για μία αυξανόμενη παγκόσμια τάση, την οποία το WWF αποκαλεί «οικολογική αφύπνιση» (eco-wakening). Προβληματισμένοι πολίτες και καταναλωτές εξωτερικεύουν την ανησυχία τους και απαιτούν δράση για την απώλεια της φύσης και της βιοποικιλότητας, με διάφορους τρόπους.
Σύμφωνα με το WWF, η έκθεση με τίτλο «Μία οικολογική αφύπνιση: Μετρώντας την παγκόσμια ευαισθητοποίηση, την ενασχόληση και τη δράση για τη φύση» (“An Eco-wakening: Measuring global awareness, engagement and action for nature”), κάνει ιδιαίτερη αναφορά στον ψηφιακό ακτιβισμό. Τα στοιχεία δείχνουν πως οι αναφορές στο Twitter αυξήθηκαν κατά 65%, εντείνοντας την ανησυχία για το περιβάλλον παγκοσμίως, με τις αναφορές για τη φύση και τη βιοποικιλότητα να έχουν αυξηθεί από 30 εκατομμύρια σε 50 εκατομμύρια τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Ενώ, influencers, celebrities, πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά και μεγάλοι ειδησεογραφικοί οργανισμοί, έχουν μιλήσει δημοσίως για την ανάγκη προστασίας της φύσης, με τις αναρτήσεις τους στα social media να αγγίζουν συνολικά ένα κοινό σχεδόν 1 δισεκατομμυρίου ατόμων παγκοσμίως.
Η έρευνα αποκαλύπτει επίσης ότι οι καταναλωτές «ψηφίζουν» με τα κλικ τους στο Google, δείχνοντας αύξηση της δημοτικότητας των αναζητήσεων που σχετίζονται με τη φύση, κυρίως από την Ασία και τη Λατινική Αμερική, και συγκεκριμένα σε χώρες όπως η Ινδονησία (+53%) και η Ινδία (+190%). Επιπλέον, όλο και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν την απώλεια της φύσης ως ένα σοβαρό παγκόσμιο πρόβλημα, με το ποσοστό να φτάνει το 96% για τους ερωτηθέντες στη Λατινική Αμερική – πρόκειται για το υψηλότερο σε σχέση με όλες τις άλλες περιοχές που μελετήθηκαν. Αυτή η αλλαγή στο δημόσιο αίσθημα αντικατοπτρίζει μια σκληρή πραγματικότητα, καθώς οι άνθρωποι στις αναδυόμενες οικονομίες είναι πιο πιθανό να βιώσουν τον καταστροφικό αντίκτυπο της απώλειας φύσης.
Κάνοντας ένα βήμα παραπάνω, πέρα από τις διαμαρτυρίες και τις εκστρατείες συλλογής υπογραφών, καταναλωτές σε όλο τον κόσμο αλλάζουν τώρα τη συμπεριφορά τους, τροποποιώντας για παράδειγμα τις αγοραστικές τους συνήθειες ώστε να ευθυγραμμιστούν με τις αξίες τους.
Επιπλέον, η έρευνα διαπίστωσε μια εντυπωσιακή αύξηση 71% στη δημοτικότητα των αναζητήσεων για βιώσιμα αγαθά από το 2016, αυξανόμενη σε χώρες υψηλού εισοδήματος, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Αυστραλία και ο Καναδάς. Ωστόσο, η τάση δεν περιορίζεται μόνο σε αυτές τις κοινωνίες, αλλά επίσης επιταχύνεται σε αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες οικονομίες, όπως για παράδειγμα στην Ινδονησία (+24%) και στον Ισημερινό (+120%). Σύμφωνα με το WWF, όλη αυτή η πίεση αναγκάζει τις εταιρείες να ανταποκριθούν όσον αφορά στα βιώσιμα προϊόντα, ιδίως στους τομείς των καλλυντικών, των φαρμακευτικών προϊόντων, της μόδας και των τροφίμων.
Όπως υπογραμμίζει η οργάνωση, από το 2016, έχουν συγκεντρωθεί περισσότερες από 159 εκατομμύρια υπογραφές στο πλαίσιο εκστρατειών που σχετίζονται με τη βιοποικιλότητα. Παράλληλα, οι διαμαρτυρίες σε όλο τον κόσμο αυξάνονται σε συμμετοχή και συχνότητα, με τους συμμετέχοντες να απαιτούν ριζική δράση από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για την προστασία του πλανήτη και των μελλοντικών γενεών.
Ωστόσο, παρά την εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα καταστροφής της, η φύση σπάνια βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας ατζέντας, παρόλο που η απώλειά της αποτελεί τεράστια απειλή για την παγκόσμια οικονομία και την υγεία μας.
«Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας είναι ξεκάθαρα: η ανησυχία για τον αντίκτυπο που έχουμε στον φυσικό κόσμο αυξάνεται ραγδαία και ιδιαίτερα στις αναδυόμενες οικονομίες, όπου οι άνθρωποι βιώνουν πιο έντονα τις επιπτώσεις της αποψίλωσης, της μη βιώσιμης αλιείας, της εξαφάνισης ειδών και της υποβάθμισης των οικοσυστημάτων», τονίζει ο Marco Lambertini, Γενικός Διευθυντής του WWF International.
«Η επιστήμη και οι αριθμοί είναι ξεκάθαροι. Το δημόσιο αίσθημα είναι πλέον ξεκάθαρο. Αλλά και οι λύσεις είναι ξεκάθαρες. Η κοινωνία υποστηρίζει έναν μετασχηματισμό του οικονομικού και αναπτυξιακού μας μοντέλου προς ένα μοντέλο που επιτέλους εκτιμά την αξία της φύσης, τόσο ως ηθικό καθήκον απέναντι στη ζωή στη Γη, όσο και για τις σημαντικές υπηρεσίες που παρέχει στην οικονομία μας, την ευημερία, την υγεία και την ασφάλεια μας. Πρόκειται για μία πραγματικά ιστορική “οικολογική αφύπνιση” και μία ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον πλανήτη», προσθέτει.
Η Σουηδή ακτιβίστρια για το κλίμα Γκρέτα Τούνμπεργκ θέτει ως στόχο την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο παράγονται και καταναλώνονται τα τρόφιμα ώστε να αντιμετωπισθούν τρεις απειλές: οι εκπομπές άνθρακα, το ξέσπασμα ασθενειών και ο πόνος των ζώων.
Σε βίντεο που αναρτήθηκε σήμερα στο Twitter, η Τούνμπεργκ λέει πως η επίδραση της γεωργίας στο περιβάλλον καθώς και το ξέσπασμα ασθενειών όπως η COVID-19, η οποία φέρεται να προήλθε από ζώα, θα μειωθεί με την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο παράγονται τα τρόφιμα.
“Η σχέση μας με τη φύση έχει διαρραγεί. Όμως οι σχέσεις μπορούν να αλλάζουν”, δηλώνει η Τούνμπεργκ στο βίντεο με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Βιοποικιλότητας.
Μια επικέντρωση στη γεωργία και η σύνδεση της κλιματικής κρίσης με τις υγειονομικές πανδημίες είναι μια νέα οπτική γωνία για την Τούνμπεργκ, η οποία έχει επικεντρώσει την οργή της στους διαμορφωτές πολιτικής και στις εκπομπές άνθρακα από ορυκτά καύσιμα.
“Η κλιματική κρίση, η οικολογική κρίση και η υγειονομική κρίση συνδέονται μεταξύ τους”, είπε.
Η Τούνμπεργκ είπε πως η μετάδοση ασθενειών από τα ζώα στους ανθρώπους προκλήθηκε από τις γεωργικές μεθόδους και πως η μετάβαση σε μια διατροφή με βάση τα φυτά θα μπορούσε να μειώσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ακόμη και κατά οκτώ δισεκ. τόνους ετησίως.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει πει πως ο κορονοϊός μεταδόθηκε πιθανόν από τις νυχτερίδες στον άνθρωπο μέσω ενός άλλου ζώου, ενώ επιστήμονες λένε πως το 60% των μεταδοτικών ασθενειών που εμφανίστηκαν από το 1990 έως το 2004 προήλθαν από ζώα.
Παράλληλα η ζήτηση για εναλλακτικές στο κρέας αυξάνονται παγκοσμίως λόγω των ανησυχιών για την υγεία, την ευημερία των ζώων και το περιβάλλον.
«Είτε το έθνος θα εξαφανίσει την υπερχρέωση της χώρας είτε η υπερχρέωση θα αφανίσει το έθνος… Οικονομική υποβάθμιση σημαίνει και εθνική υποβάθμιση». Με αυτά τα λόγια, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου περιέγραψε τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας, στα τέλη του 1993, αναγνωρίζοντας παράλληλα τόσο τις ευθύνες της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (1981-1985,1985-1989) στη διόγκωση του χρέους, όσο και εκείνες της διακυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη (1990-1993).
Ούτε όμως και τότε, όπως και το 1985, σκέφτηκε να προσφύγει στο ΔΝΤ για να στηρίξει τις δανειακές ανάγκες της χώρας. Ο Παπανδρέου γνώριζε ότι η χρηματοδότηση από το Ταμείο συνεπαγόταν όχι μόνο την απώλεια του οικονομικού ελέγχου της χώρας, αλλά και την άκρατη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Η μετέπειτα εξέλιξη του δημόσιου χρέους μέχρι τις μέρες μας δικαίωσε τον Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς ο βραχνάς του δημόσιου χρέους οδήγησε την Ελλάδα, όπως σωστά είχε προβλέψει, μετά το 2009 σε οικονομική και εθνική υποβάθμιση, αφού οι πιεστικές δανειακές ανάγκες της χώρας περιόρισαν αισθητά τόσο την οικονομική ανεξαρτησία της, όσο και την ικανότητά της να διαπραγματεύεται επί ίσοις όροις. Ό,τι απέφυγε ο ελληνικός λαός το 1985 και το 1993, λόγω των ιστορικά σωστών αποφάσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, το βιώνουμε τα τελευταία χρόνια (2009-2020) ένεκα κάκιστων χειρισμών, απόρροια ενός πολιτικού καιροσκοπισμού.
Τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από το νέο, εξαιρετικό, βιβλίο των βιβλίο των Παναγιώτη Ρουμελιώτη, Ομότιμου καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου και Βασίλη Κολλάρου, Δρ. Ιστορίας, με τίτλο «Από την Ελλάδα της Αλλαγής στην Ελλάδα της Παρακμής», από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη (2021), το οποίο αποτελεί, εκτός των άλλων, και μια επικαιροποίηση της πολιτικής σκέψης του ιδρυτή και αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου. Η επιλογή του τίτλου του βιβλίου, αντικατοπτρίζει το πέρασμα από την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου (στη δεκαετία του 1980) στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαετίας (2009-2020). Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου, γίνεται προσπάθεια να κατανοηθούν καλύτερα οι λόγοι της βαθμιαίας υποβάθμισης, δηλαδή παρακμής, της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος της χώρας τα τελευταία δέκα χρόνια. Οι δυο συγγραφείς τονίζουν ιδιαίτερα το γεγονός ότι σημαντικά προβλήματα της τρέχουσας πολιτικής και οικονομικής επικαιρότητας, όπως το δημόσιο χρέος και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις παραμένουν αναλλοίωτα, και παράλληλα άλυτα, από την εποχή της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ωστόσο, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ τα προσέγγιζε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ότι οι επόμενες, μετά από αυτόν, πολιτικές ηγεσίες. Επίσης, ο Παπανδρέου, προς το τέλος της ζωής του, υπήρξε εξαιρετικά προφητικός για τις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια σε θέματα όπως οι σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Για παράδειγμα, οι Ρουμελιώτης και Κολλάρος υπογραμμίζουν ότι ο Παπανδρέου, από την αρχή της πολιτικής του πορείας μέχρι το τέλος της ζωής του, θεωρούσε την Τουρκία την πρώτη και ύψιστη απειλή για την εθνική ακεραιότητα της χώρας μας. Δεν έτρεφε αυταπάτες για τους πραγματικούς σκοπούς της τουρκικής επιθετικότητας, τόσο πριν όσο και μετά το Νταβός.
Ο ίδιος, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, δήλωσε σχετικά με την ελληνοτουρκική προσέγγιση του 1988 ότι «το Νταβός είχε μια θετική κατάληξη: Μάθαμε πάρα πολύ καλά όλοι μας ότι όταν οι Τούρκοι προτείνουν διάλογο, μιλάνε μόνο για το τι έχεις να δώσεις», τονίζοντας ακόμα ότι υπήρχε ύψιστη ανάγκη για την εφαρμογή μιας εθνικής στρατηγικής στα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μήπως, λοιπόν, τα λόγια του αποτελούν οδηγό για τη σημερινή επιμονή της Τουρκίας να σύρει την Ελλάδα σε έναν ετεροβαρή διάλογο, χωρίς κανένα κέρδος για τη χώρα μας; Σχετικά με το τελευταίο ερώτημα, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι άλλα τα δεδομένα των ελληνοτουρκικών σχέσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και άλλα σήμερα (2021). Ωστόσο, η βαθύτερη ουσία των διμερών σχέσεων παραμένει η ίδια και δεν είναι άλλη από την αμφισβήτηση των πάντων από πλευράς Τουρκίας. Όπως ανέφερε ο Α. Παπανδρέου στα μέσα του 1991: «Είναι σαφές ότι αμφισβητούν τα πάντα. Αμφισβητούν ακόμα και τα Δωδεκάνησα. Αμφισβητούν τον εναέριο χώρο μας, χωρίς να έχουν το δικαίωμα. Αμφισβητούν τα χωρικά μας ύδατα, όχι ενεργά, αλλά σε περίπτωση που τα επεκτείνουμε. Αμφισβητούν τον εξοπλισμό ορισμένων νησιών μας. Αμφισβητούν το καθεστώς της Δυτικής Θράκης». Ενώ δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι «Δεν πρέπει ποτέ να δεχτούμε οποιοδήποτε κατάλογο εκκρεμοτήτων και διάλογο πάνω σε εκκρεμότητες… πέραν μίας: Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Το μόνο υπαρκτό πρόβλημα».
Τι άλλαξε, λοιπόν, ώστε να καθίστανται αναχρονιστικές οι απόψεις-προτάσεις πολιτικής του Παπανδρέου για τις σχέσεις μας με την Τουρκία; Επί της ουσίας, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η Τουρκία εξακολουθεί να επιδιώκει διάλογο με την Ελλάδα, όχι στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, αλλά στη βάση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των δύο κρατών, γεγονός που στην παρούσα φάση δεν ευνοεί καθόλου τη χώρα μας, δεδομένης της οικονομικής της αδυναμίας μετά από μια δεκαετία συνεχιζόμενης οικονομικής υποβάθμισης.
Οι δυο συγγραφείς στο νέο βιβλίο τους αναφέρονται και στο γεγονός ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου χειρίστηκε σε δυναμικότητα και τόλμη, και χωρίς φοβικά σύνδρομα, όχι μόνο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και τις σχέσεις Ελλάδας-ΝΑΤΟ και Ελλάδας-ΕΕ. Όσον αφορά τη στάση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας έναντι της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, και τελευταία στην Ανατολική Μεσόγειο, συνεχίζει την πάγια ουδέτερη στάση της, επιβεβαιώνοντας περίτρανα τα λόγια του Παπανδρέου ότι «Δυστυχώς, ούτε το ΝΑΤΟ ούτε η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση είναι σε θέση πράγματι να εγγυηθούν τα σύνορά μας… το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να προστατεύσει την Ελλάδα εάν υπάρξει επίθεση από μέλος της Συμμαχίας… Με άλλα λόγια, θα πρέπει να στηριζόμαστε στις δικές μας κατ’ εξοχήν δυνάμεις». Η «γραμμή» του Ανδρέου Παπανδρέου στα εθνικά ζητήματα, θα πρέπει να αποτελεί οδηγό για τον χειρισμό της σημερινής πολιτικής κατάστασης, καθώς, εκτός του γεγονότος ότι τα προβλήματα παραμένουν σχεδόν τα ίδια, είναι η «γραμμή» που διασφαλίζει τα εθνικά δίκαια και δεν αφήνει στον εκάστοτε διεκδικητή περιθώρια «ψευδεπίγραφης διαπραγμάτευσης».
Για τις σχέσεις Ελλάδας-ΕΕ, που σήμερα μαστίζονται από έλλειψη ισοτιμίας, μετά την υπαγωγή της χώρας στα μνημόνια, ο Παπανδρέου προέβλεψε με μεγάλη ακρίβεια την κατεύθυνση που πήρε το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ως προς τη στάση ορισμένων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίστευε ότι «η ενίσχυση του ρόλου της Γερμανίας θα έπρεπε να συμβαδίζει με την ενδυνάμωση του ρόλου της Κοινότητας και με μια συνολική προοπτική ευρωπαϊκής συνεργασίας». Επομένως, το «Διευθυντήριο της ΕΟΚ», όπως ο ίδιος χαρακτήριζε τους ισχυρούς της Ευρώπης, συνεχίζει μέχρι τις ημέρες μας να αποτελέσει το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια ισότιμη σχέση της Ελλάδας με τα υπόλοιπα, κυρίως τα ισχυρά, κράτη – μέλη της ΕΕ.
Στη σύλληψη δύο ανδρών, ηλικίας 32 και 35 ετών, οι οποίοι κατηγορούνται για πορνογραφία ανηλίκων προχώρησε η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Εις βάρος τους έχει σχηματιστεί δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας, κακουργηματικού χαρακτήρα. Δικογραφία τακτικής διαδικασίας, με την ίδια κατηγορία, έχει σχηματιστεί και εις βάρος ενός ακόμη 35χρονου.
Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., οι κατηγορούμενοι, με τη χρήση συγκεκριμένων ηλεκτρονικών ιχνών, απέκτησαν πρόσβαση σε διάφορους ιστότοπους – εφαρμογές και είχαν πρόσφορο προς διαμοιρασμό πλήθος αρχείων με υλικό σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Από την αστυνομική προανάκριση ταυτοποιήθηκαν τα στοιχεία των εμπλεκομένων ατόμων και εντοπίστηκε ο τόπος κατοικίας τους.
Στη διάρκεια των ερευνών στις κατοικίες τους βρέθηκαν συνολικά και κατασχέθηκαν 3 κινητά τηλέφωνα, 4 εσωτερικοί σκληροί δίσκοι, καθώς και 2 κάρτες μνήμης τύπου microSD. Παράλληλα, από την έρευνα στα ψηφιακά πειστήρια των δύο συλληφθέντων, βρέθηκαν πλήθος φωτογραφιών και βίντεο πορνογραφίας ανηλίκων, ενώ για τον τρίτο δράστη προέκυψε η εμπλοκή του στην παράνομη δραστηριότητα, χωρίς ωστόσο να συντρέχουν οι προϋποθέσεις της αυτόφωρης διαδικασίας.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον αρμόδιο εισαγγελέα και παραπέμφθηκαν σε ανακριτή, ενώ η δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος του τρίτου δράστη υποβλήθηκε στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.
