Μήνας: Απρίλιος 2021

Βρίθουν οι παραπολιτικές στήλες –και κάποιες …αναλύσεις– σχετικά με την αντιπαράθεση στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την τελευταία παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή εις απάντηση της “πρόκλησης” του Κώστα Σημίτη με το άρθρο του που δημοσιεύτηκε στα “Νέα”.

του Σεραφείμ Κοτρώτσου

Δεν την ανακάλυψαν, βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι. Το έναυσμα έδωσαν εκείνοι -εκ των έσω-  που φέρονται εκπροσωπούντες τις απόψεις του Κώστα Σημίτη, τροφοδοτώντας, έτσι, το νέο κύκλο (μικρής) εσωστρέφειας. Λες και η πλήρης ανακοίνωση του πρώτου είχε αποδέκτη τον Αλέξη Τσίπρα και όχι τον προκάτοχό του στο Μέγαρο Μαξίμου και εμμέσως πλην σαφώς στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι “μαγικός” ο τρόπος που συχνά τα αλλότρια μετατρέπονται σε αφορμές για αναταραχή στην Κουμουνδούρου.

Η “επιχειρηματολογία” θέλει να υπάρχουν δυο σχολές περί την εξωτερική πολιτική. Αυτήν της “αδράνειας”, όπως ονομάζεται, του Καραμανλή και την άλλη της “κινητικότητας” του Σημίτη. Μεγάλο σφάλμα και πιθανώς σκόπιμο.

Αλλά, ακόμα κι αν δεχτεί κανείς τις ταμπέλες, η ιστορία έχει αποδείξει πως υπάρχει και μια άλλη σχολή: εκείνη των Τσίπρα-Κοτζιά που δοκιμάστηκε κατά την διακυβέρνηση 2015-19 και κατά πολλούς επιτυχώς.

Ουδείς στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, εξ όσων τουλάχιστον σέβονται το παρελθόν διακυβέρνησης του κόμματός τους, μπορεί να ξεχνά πως μεταξύ της υποτιθέμενης “αδράνειας” Καραμανλή και της επίσης υποτιθέμενης “κινητικότητας” Σημίτη στην προηγούμενη διακυβέρνηση δοκιμάστηκε ένα διαφορετικό μοντέλο δραστήριας εξωτερικής πολιτικής. Οι Πρέσπες ήταν αναμφίβολα η “μεγάλη στιγμή” της εφαρμογής αυτού του μοντέλου, το θετικό αποτύπωμα της οποίας το διαπιστώνει και η σημερινή κυβέρνηση -που τόσο την πολέμησε- στην αναβαθμισμένη διπλωματική αξιοπιστία της χώρας σε όλα τα μέτωπα.

Οι Πρέσπες, όμως, δεν ήταν ούτε παράρτημα της “κινητικότητας” Σημίτη, ούτε, φυσικά, το αντίθετο της “αδράνειας” Καραμανλή. Ως προς τον πρώτο, αξίζει κανείς να υπενθυμίσει πως ουδέποτε υιοθέτησε την Συμφωνία των Πρεσπών σε κάποια δημόσια δήλωσή του, ούτε στήριξε με το όποιο πολιτικό του κεφάλαιο τις δύσκολες φάσεις των διαπραγματεύσεων. Δεν έστειλε, δε, κάποιο ηχηρό μήνυμα όταν οι πρωταγωνιστές των Πρεσπών και οι θιασώτες της συμφωνίας (και από τον ευρύτερο δικό του πολιτικό χώρο) λοιδορούνταν και χλευάζονταν. Όταν κατηγορούνταν ως προδότες από ακραίες φωνές στα συλλαλητήρια. Δεν εγκάλεσε την Ν.Δ, η οποία ως αξιωματική αντιπολίτευση εγκαλούσε την κυβέρνηση για το “εθνικό έγκλημα”.

Πως κατατάσσεται, λοιπόν, στην σχολή Σημίτη μια συμφωνία για την οποία ο πρώην πρωθυπουργός δεν βρήκε να πει μια καλή κουβέντα; Και εφόσον ήταν και είναι υπέρ της “κινητικότητας” στην εξωτερική πολιτική γιατί δεν κατόρθωσε κατά την οκταετία της διακυβέρνησής του να προχωρήσει έστω και ένα βήμα στην διευθέτηση της μεγάλλης εκκρεμότητας;

Ο πρώην πρωθυπουργός, άλλωστε, ήταν αυτός που επιχείρησε (Ιούλιος ’19- άρθρο στην “Καθημερινή”) να υποδείξει στον νέο, τότε, πρωθυπουργό την ανάγκη επίλυσης των διαφορών (;;;) με την Τουρκία, κάνοντας, μάλιστα, λόγο για “μη ευχάριστες λύσεις”. Όταν προτείνεις τέτοιες λύσεις, όμως, για το φαραωνικό πρόβλημα της ελληνικής διπλωματίας (ελληνοτουρκικά), γιατί δεν έχεις το σθένος να υπερασπίσεις τον συμβιβασμό των Πρεσπών;

Από την άλλη, ο Καραμανλής μπορεί να εμφανίστηκε να διαφωνεί με τη συμφωνία των Πρεσπών, η δήλωση –“κύκλων”, εάν καλώς ενθυμούμαι- που είχε κάνει, ωστόσο, ήταν διακριτική και προσεγμένη. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ωστόσο, γνωρίζουν πως δεν ήταν ποτέ αντίθετος με κάποιες βασικές παραμέτρους της συμφωνίας, κινούμενος στο πλαίσιο των ίδιων απόψεων που είχε και ο στενός πολιτικός του φίλος Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκείνη την περίοδο, και γνώριζε και συνεργάστηκε ενεργά για την υλοποίηση της. Για τις Πρέσπες, δε, ο Καραμανλής στάθηκε αντίθετος στις κραυγές περί προδοσίας και μπορεί κανείς να αναζητήσει τις προσεκτικές σχετικές διατυπώσεις της καραμανλικής πτέρυγας της Ν.Δ.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, εξάλλου, δεν έχει να κάνει ούτε με την σχολή Καραμανλή, ούτε με την σχολή Σημίτη. Διαμόρφωσε από μόνη της μια δική της σχολή. Κι αυτό διότι ουδείς εκ των δύο πρώην πρωθυπουργών ανέλαβε, επί των ημερών του, το μείζον πολιτικό κόστος μιας τέτοιας επιλογής. Εάν, για παράδειγμα, ο Κώστας Σημίτης είχε την βούληση να αναλάβει τέτοιο πολιτικό κόστος θα το είχε κάνει και στην περίπτωση του ασφαλιστικού (Γιαννίτση) και σε άλλες περιπτώσεις.

Τα ελληνοτουρκικά, ωστόσο, δεν είναι Πρέσπες. Είναι αφελής όποιος πιστεύει πως η ταύτισή του με την επιλογή Τσίπρα-Κοτζιά ως προς το δεύτερο θέμα, τον οδηγεί εξ ορισμού σε μια παρόμοια επιλογή ως προς το πρώτο. Όχι μόνο γιατί υπάρχει η (πάγια) εθνική θέση περί της μίας και μοναδικής διαφοράς (υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ) αλλά, κυρίως, επειδή δεν έχει κατατεθεί κάποια εναλλακτική στρατηγική που να προκαλεί την σύγκλιση του πολιτικού συστήματος.

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να καλλιεργείται η εντύπωση πως όποιος ήταν και είναι υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών οφείλει να συναινεί υπέρ της άποψης “να τα βρούμε με την Τουρκία”. Στο Μακεδονικό, υπήρχε ένα βασικό πλαίσιο με ζητήματα στα οποία δεν μπορούσαμε να υποχωρήσουμε και άλλα σχετικά με τα οποία μπορούσαν να γίνουν συμβιβασμοί. Ποιες είναι οι “κόκκινες γραμμές” έναντι της Τουρκίας, και, ακόμα περισσότερο ποια είναι να σημεία υποχώρησης και συμβιβασμών κατά τους εισηγητές των κατά Σημίτη “μη ευχάριστών λύσεων”; Μπορεί, για παράδειγμα, να αναιρεθεί η δήλωση Βενιζέλου στον ΟΗΕ πως δεν δεχόμαστε παραπομπή στην Χάγη για θέματα εδαφικής ακεραιότητας;

Εν κατακλείδι, όταν η σημερινή κυβέρνηση διαθέτει δυο πρώην πρωθυπουργούς με σαφέστατη θέση σχετικά με τα ελληνοτουρκικά, θα είναι κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνοι που θα προσπαθήσουν να διευκολύνουν υπέρ της θολής πρότασης Σημίτη; Όταν ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί εαυτόν αμετακίνητο από την πάγια εθνική θέση μπορούν ορισμένοι από την αξιωματική αντιπολίτευση να αυτοπροτείνονται ως επισπεύδοντες; Θα ήταν αυτοκτονικό κάτι τέτοιο.

Εάν και εφόσον η κυβέρνηση αξιολογήσει πως πρέπει να αντικατασταθεί η εθνική στρατηγική με κάποια άλλη (και η αλήθεια είναι πως αυτή την περίοδο βρισκόμαστε σε κενό στρατηγικής καθώς πολλά αλλάζουν στη σχέση της Τουρκίας με την ΕΕ και στο ευρύτερο γεωπολιτικό μας περιβάλλον), τότε είναι εκείνη που πρέπει να την προτείνει και να την συζητήσει με τις πολιτικές δυνάμεις. Όλα τα άλλα είναι ευχολόγια και τάσεις πολιτικού ιδεασμού.

Σε λιγότερο από 100 ημέρες, μετά την ορκωμοσία του, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έχει πετύχει πολλά περισσότερα από τους προκατόχους του: Ενα επιτυχημένο πρόγραμμα εμβολιασμών κατά της πανδημίας, ένα εξαιρετικό πακέτο οικονομικών κινήτρων ,σημαντικά περισσότερα κονδύλια για την εκπαίδευση, την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και μια σειρά μεταρρυθμίσεων, δεν είναι και λίγα!

του Μιχάλη Ψύλου

Πρώτα ένα πακέτο οικονομικής ενίσχυσης αξίας 1,9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Στη συνέχεια , άλλα 2,2 τρισεκατομμύρια για τις υποδομές της Αμερικής και την ενίσχυση της απασχόλησης. Το τρίτο «χτύπημα» θα ακολουθήσει σύντομα, καθώς η νέα Αμερικανική διοίκηση σκοπεύει να δαπανήσει ένα έως δύο τρισεκατομμύρια για την εκπαίδευση και τη δημόσια υγεία.
Και από εκεί που οι αντίπαλοί του τον έλεγαν κοροϊδευτικά “Sleepy Joe” –«Νυσταλέο Τζο» , το ερώτημα είναι πλέον αν ο Μπάιντεν «θα γίνει ο νέος Ρούσβελτ και θα βάλει τέλος στον νεοφιλελευθερισμό και έτσι θα σώσει τη δημοκρατία» όπως γράφει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. Όπως γράφει στο Bloomberg , o σχολιαστής Νόα Σμιθ , «οι πρωτοβουλίες του Μπάιντεν μοιάζουν πολύ με ένα καινούριο New Deal. Εάν εγκριθεί, το σχέδιο Μπάιντεν θα αλλάξει το φυσικό τοπίο του έθνους, αφήνοντας μια κληρονομιά μιας λαμπρής νέας υποδομής και ενός βελτιωμένου βιοτικού επιπέδου για τους φτωχούς. Η υποστήριξη του Μπάιντεν στα συνδικάτα απηχεί επίσης τη δημιουργία ενός σύγχρονου συστήματος οργάνωσης της εργασίας .Όπως και με το New Deal, τα προγράμματα του Μπάιντεν θα βοηθήσουν να αντιστραφεί μια τάση δεκαετιών που αυξάνει την κοινωνική ανισότητα» εκτιμά ο σχολιαστής του Bloomberg.
Η δράση του «Bionic»- «Βιονικού Μπάιντεν» ,όπως αρχίζουν να τον αποκαλούν πλέον φίλοι και εχθροί ,δεν σταματά εδώ αλλά επεκτείνεται σε όλον τον κόσμο: Ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών προτείνει να επιβληθεί παγκοσμίως ένας ελάχιστος εταιρικός φόρος 21% ,τονίζοντας την ανάγκη οι μεγαλύτερες πολυεθνικές να φορολογούνται όπου δημιουργούν κέρδη. «Σε λιγότερο από έξι μήνες στο τιμόνι της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο, ο Τζο Μπάιντεν έθεσε τα θεμέλια για μια παγκόσμια επανάσταση» γράφει η ισπανική El Pais .Η σκέψη είναι ως το καλοκαίρι μάλιστα να έχει υπάρξει η αναγκαία συναίνεση στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), που είναι υπεύθυνος για τον επανασχεδιασμό των διεθνών δημοσιονομικών κανόνων. Και γιατί όχι, από τον Οκτώβριο να αρχίσει να μπαίνει τέρμα σε μια αθλιότητα που αφαιρεί κάθε χρόνο δισεκατομμύρια από τα δημόσια ταμεία: Στην φοροαποφυγή των μεγάλων εταιρειών.

Με τον «Ρούζβελτ» ενάντια στον …Ρέιγκαν

Το σχέδιο Μπάιντεν έρχεται από πολύ μακριά, από το 1933 και το παράδειγμα του Φράγκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ. Οπως έγραφαν οι New York Times ,το 1933 ο τραπεζίτης Τζέι Πι Μόργκαν δεν πλήρωσε ούτε ένα σεντ σε φόρους εισοδήματος για το 1931 και το 1932, προκαλώντας την οργή του Ρούζβελτ. Ο μεγαλοτραπεζίτης Μόργκαν διατυμπάνιζεδ μάλιστα ότι δεν είναι παράνομο να εκμεταλλεύεσαι τα κενά στο φορολογικό σύστημα. Και συνεπώς το σφάλμα έγκειται στους πολιτικούς που δεν μπορούν να καλύψουν αυτά τα κενά !
Το πρόβλημα της φορο-αποφυγής των πολυεθνικών και των μεγάλων εταιρειών έχει λάβει βέβαια σήμερα εκρηκτικές διαστάσεις χάρη στην ολοένα και πιο εξελιγμένη βιομηχανία «δημιουργικής» φορολογικής μηχανικής, αλλά και στους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους -σε χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές -μερικές από τις οποίες είναι και εντός της ίδιας της ΕΕ- για να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις. Η κατάσταση αυτή έχει και μια τραγελαφική διάσταση καθώς το 40% των παγκόσμιων άμεσων ξένων επενδύσεων είναι στα …χαρτιά , σύμφωνα με το ΔΝΤ. Δηλαδή, δεν υπάρχει καμία παραγωγική δραστηριότητα πίσω από αυτές τις «επενδύσεις»! «Χώρες -φορολογικοί παράδεισοι , όπως η Ιρλανδία ,η Ολλανδία και νησάκια όπως τα Καϊμάν και οι Βερμούδες έχουν πλουτίσει σε βάρος των άλλων ως έδρες πολυεθνικών κολοσσών ,που καταβάλλουν ελάχιστο φόρο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες επίσης , όπως είπε η Γέλεν, αυτή η πολιτική είχε ως αποτέλεσμα οι εταιρείες να πληρώνουν λιγότερους φόρους από ποτέ από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια καταστροφική πολιτική ,δήθεν για το κοινό καλό.

Η Αμερικανίδα υπουργός Οικονομικών Τζάνετ Γέλεν συνεργάζεται ήδη με τις χώρες της G20 για να συμφωνήσουν σε έναν παγκόσμιο κατώτατο φορολογικό συντελεστή για τον τερματισμό μιας “30ετούς βουτιάς προς τα κάτω των συντελεστών εταιρικού φόρου”, όπως είπε χαρακτηριστικά. Μια πρόταση που ήδη έχει γίνει δεκτή από Γερμανία,Γαλλία και άλλες ευρωπαικές χώρες, καθώς η πολιτική ελίτ αρχίζει και κατανοεί ότι πρέπει να μειωθεί το χάσμα πλουσίων-φτωχών και να περιοριστούν οι κοινωνικές ανισότητες. Όχι από φιλανθρωπική διάθεση φυσικά, αλλά για να μην ακολουθήσει μια κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Υπήρξαν άλλωστε στιγμές στη Μέκκα του καπιταλισμού -στις Ηνωμένες Πολιτείες- όπου κάθε επιπλέον δολάριο στα εξαιρετικά υψηλά εισοδήματα φορολογείτο έως και 90%. Χωρίς φυσικά επικράτηση του …κομμουνισμού! Ούτε να τελειώσει ο κόσμος).

Το οικονομικό σχέδιο Μπάιντεν έχει όμως βαθύτερους στόχους: Να αντικατασταθεί επιτέλους το καταστροφικό δόγμα των “Reaganomics” – της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του πρώην προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν που εφαρμόζεται από τη δεκαετία του `80- με τα Bidenomics» γράφει ο Γερμανός οικονομολόγος Τόμας Φρίκε ,συνιδρυτής του «Forum New Economy», στο Der Spiegel.
Η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ξεκίνησαν ο Ρέιγκαν και η Μάργκαρετ Θάτσερ το 1981 ,καθόρισε την δυτική οικονομική και κοινωνική πολιτική σχεδόν για μισό αιώνα : ότι το κράτος πρέπει να είναι αρκετά μικρό και να ιδιωτικοποιηθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις γιατί οι ιδιώτες λειτουργούν καλύτερα από το δημόσιο, οι φόροι να μειωθούν- τουλάχιστον για το κεφάλαιο, να μην υπάρχουν κανόνες ,αλλά ο ανταγωνισμός να ρυθμίζει τα πάντα. Και από την άλλη πλευρά; Εξοντωτική εργασιακή αντιμετώπιση στους απλούς πολίτες και αποδυνάμωση των συνδικάτων .Γιατί η νεοφιλελεύθερη αντίληψη λέει ότι οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να αποδώσουν σωστά, χωρίς πίεση.
Μία από τις καταστροφικές συνέπειες των Reganomics είναι ότι το μερίδιο του πλουσιότερου ποσοστού των Αμερικανών στο συνολικό εισόδημα στις ΗΠΑ έχει διπλασιαστεί από 10% σε πάνω από 20% από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αντίθετα, το ποσοστό των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων αυξήθηκε από 13% σε 20% . Πραγματική καταστροφή λοιπόν, το νεοφιλελεύθερο δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η ενίσχυση των πιο πλουσίων οδηγεί στο καλό όλων!

Ο Ντράγκι προπομπός του Μπάιντεν στην ΕΕ

Τις κινήσεις Μπάιντεν μεταφέρει στην Ευρώπη ,ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας ,Μάριο Ντράγκι . Σύμφωνα με ανάλυση του Center for American Progress ,ο «σούπερ Μάριο» αποτελεί «μια τεράστια ευκαιρία για τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να προωθήσει την ατζέντα του και στον οικονομικό τομέα στην Ευρωπαική Ενωση . «Η αποχώρηση της Μέρκελ δημιουργεί ένα κενό ισχύος – και ο Μάριο Ντράγκι μπορεί να το γεμίσει κάπως» γράφει η γερμανική Die Welt και προσθέτει: «Ο Ιταλός επιστρέφει στην ευρωπαϊκή σκηνή με μια αίσθηση δύναμης και θέλησης για να συμβάλει στην εκ νέου διαμόρφωση της ΕΕ».
Ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης, φέρνει μαζί του ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο: «Ο Ντράγκι έχει ένα εξαιρετικό δίκτυο σε ευρωπαϊκό επίπεδο και πολλοί παίκτες στην Ευρώπη τον έχουν εμπιστευτεί από τότε που ηγήθηκε της ΕΚΤ. Ο ρόλος του στην κρίση του ευρώ του έδωσε τεράστια εύσημα. Και τώρα ο Ντράγκι δεν κρύβει το γεγονός ότι εργάζεται για τη διατήρηση των ευρωομολόγων πέρα ​​από την εποχή της πανδημίας. Γιατί θέλει να υπάρξει μια ΕΕ με κοινό προϋπολογισμό που να βοηθά τα προβληματικά κράτη σε φάσεις ύφεσης» τονίζει η Die Welt. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ιταλό πολιτικό επιστήμονα Λούτσιο Καράτσιολο ,« ο Ντράγκι θα αγωνιστεί για τη μεταρρύθμιση των κανόνων για το χρέος…Θέλει να μετατρέψει το Σύμφωνο Σταθερότητας με την έννοια των Νέο- Κεϋνσιανιστών, έτσι ώστε να είναι δυνατή η αύξηση του χρέους για επενδύσεις”, λέει ο Καράτσιολο, διευθυντής του ιταλικού περιοδικού Γεωπολιτικής “Limes”.
Στη γραμμή Μπάιντεν-Ντράγκι είναι άλλωστε και η Κριστίν Λαγκάρντ. Γνωστή και με το παρατσούκλι «η Αμερικάνα», η πρόεδρος της ΕΚΤ επανέλαβε μιλώντας στο δίκτυο CNBC ότι «αν είναι απαραίτητο, θα ξοδέψουμε περισσότερα”. Διαβεβαίωσε ότι «το σχέδιο έκτακτης ανάγκης κατά της πανδημίας (Pepp) χαρακτηρίζεται από απόλυτη ευελιξία» και όσον αφορά τις μελλοντικές κινήσεις, η Λαγκάρντ υπαινίχθηκε μια χαλάρωση του προϋπολογισμού της ΕΚΤ.

Η διαφαινόμενη άλλωστε απομάκρυνση των Χριστιανοδημοκρατών από την ηγεσία του Βερολίνου μετά τις εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου ,δημιουργεί μια ευκαιρία για τον Ντράγκι και την Λαγκάρντ να ελαφρώσουν ολόκληρη την Ευρώπη από την εξοργιστική γερμανική πολιτική της λιτότητας .«Ο Ντράγκι θέλει να υιοθετήσει η Ευρώπη μια νέα πορεία , ενάντια τους νεοφιλελεύθερους ιδεολόγους που επιδιώκουν την επιστροφή της ΕΕ στους αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες ,που έφεραν την οικονομική καταστροφή. Και αυτό δεν πρόκειται για μια αυστηρά ευρωπαϊκή συζήτηση. Η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο δεύτερος μεγαλύτερος εισαγωγέας αμερικανικών προϊόντων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ αντιπροσωπεύουν το ήμισυ της οικονομικής παραγωγής στον κόσμο, και μια ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομία σημαίνει μεγαλύτερη αγορά αμερικανικών προϊόντων. Οπως λοιπόν ο Πρόεδρος Μπάιντεν πιέζει για τολμηρά μέτρα και μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, πρέπει να ενθαρρύνει την Ευρώπη να κάνει το ίδιο ,με στόχο τη διαμόρφωση ενός διατλαντικού σχεδίου οικονομικής ανάκαμψης» τονίζεται στην ανάλυση του Center for American Progress .
«Ένα νέο παράδειγμα, μια νέα εποχή»

Χρειάστηκαν να περάσουν δεκαετίες λοιπόν για να καταλάβει το ίδιο το «σύστημα» ότι η οικονομική ιδεολογία του νέο-φιλελευθερισμού έχει καταρρεύσει. Συνέβαλε και η πανδημία σε αυτό ,με τις ολέθριες επιπτώσεις της! «Ουδεμία νεοφιλελεύθερη δοξασία είχε θετική επίδραση σε όλον τον κόσμο. Αντίθετα, προκάλεσε μόνο καταστροφές και εξακολουθεί να αποτυγχάνει άσχημα όπου εφαρμόζεται ακόμη, όταν έρχεται αντιμέτωπη με νέες προκλήσεις» λέει ο Τόμας Φρίκε.
Αυτή τη λίστα καταστροφών βλέπει πλέον το ίδιο το σύστημα και ο Μπάιντεν πράττει αναλόγως: Με διάφορα σχέδια που θα πρέπει να συμβάλουν στο να κλείσει ξανά το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. `Η τουλάχιστον να μην το αφήσει να αναπτυχθεί περαιτέρω.
«Χρειαζόμαστε ένα κράτος που παρέχει τη νέα υποδομή και που θα δημιουργεί ακόμη και δημόσια απασχόληση. Δεν θα έρθει από μόνη της. Η ιδιωτική οικονομία δεν το κάνει αυτό» λέει ο Χάιντς Γιόζεφ Μπόντρουπ , καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Westphalian . «Κάθε ιδιώτης επιχειρηματίας λειτουργεί μόνο σύμφωνα με την έννοια του κέρδους. Ρωτάει, αν επενδύσω, βγάζω κέρδος και πόσο γρήγορα θα μου επιστραφούν τα χρήματα που ξοδεύω σε μια επένδυση. Πρέπει τελικά να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το νεοφιλελεύθερο πείραμα απέτυχε εντελώς» λέει ο καθηγητής Μπόντρουπ.
«Εχει ξεκινήσει ένα νέο παράδειγμα” – μια νέα εποχή που θα μπορούσε να είναι τόσο μακροχρόνια όσο αυτή που διαμορφώθηκε κάποτε από τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ» λέει ο Νόα Σμίθ. «Μια εποχή καλύτερη για τους ανθρώπους, το κλίμα και την οικονομία, διότι διορθώνει την ιστορική ανοησία του νεοφιλευθερισμού» …