Ο Κικίλιας, ο Πολάκης και η “καραντίνα” των ΗΛΙΘΙΩΝ

“Θέλω να βοηθήσω αντί να κάθομαι στο σπίτι”, είπε ο Παύλος Πολάκης –ως πολύ γνωστός και εξαιρετικός χειρουργός-εντατικολόγος στους παροικούντες την εγχώρια ιατρική Ιερουσαλήμ– και αυτοπροτάθηκε ως εθελοντής στο πλευρό των συναδέλφων του του δοκιμαζόμενου Εθνικού Συστήματος Υγείας.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Το τι έκαναν οι Ανδρέας Ξανθός και Παύλος Πολάκης, ως υπουργοί, για την ανόρθωση του ρημαγμένου ΕΣΥ, μετά την περίοδο των μνημονίων, είναι επίσης γνωστό στην μετριοπαθή ιατρική κοινότητα και δεν έχει αυτό σε τίποτε να κάνει με την ενίοτε ακραία και κατακριτέα ( ο γράφων το έχει πράξει πολλάκις και είναι γνωστό πως δέχθηκε επιθέσεις γι’  αυτό) πολιτική συμπεριφορά του “αψύ” Κρητικού.

Έσπευσε –και μπράβο του– ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας να διατυπώσει δημόσια “ευχαριστώ” στον προκάτοχό του για την αλληλεγγύη και την διάθεση προσφοράς του. Τα αυτονόητα, δηλαδή, μεταξύ πολιτικών και γιατρών που αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία βρίσκεται σε “πόλεμο” με έναν ύπουλο εχθρό, ο οποίος απειλεί να εξοντώσει συμπολίτες μας –όπως στην Ιταλία και Ισπανία– και να αποσαρθρώσει τον κοινωνικό ιστό και την οικονομία.

Είναι γνωστό, άλλωστε, πως από την πρώτη στιγμή που ο κοροναϊός χτύπησε και την δική μας πόρτα, ο Βασίλης Κικίλιας βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία και συνεργασία με το “δίδυμο” του υπουργείου Υγείας της προηγούμενης κυβέρνησης.

Ανδρέας Ξανθός και Παύλος Πολάκης προσφέρθηκαν ακαριαία, έγιναν αρκετές συναντήσεις και επικοινωνίες, κατατέθηκαν προτάσεις, ανεστάλη κάθε δημόσια αντιπαράθεση και κόπηκαν επικρίσεις και αιχμές- παρότι αφορμές δόθηκαν.

Κάντε τον κόπο, μετά από τα παραπάνω, να δείτε τα σχόλια κάτω από το “ευχαριστώ” του Βασίλη Κικίλιας στον Παύλο Πολάκη στα social media. Χλευασμός, μίσος, ύβρεις, ειρωνείες, ακόμα και επιθέσεις στον υπουργό Υγείας για την δημόσια επιβράβευση στον πρώην αναπληρωτή υπουργό.

Κάποιοι απ΄ αυτούς τους ΗΛΙΘΙΟΥΣ μπορεί να έχουν προσβληθεί ήδη από τον κοροναϊό, ορισμένοι μπορεί να χρειαστεί να εισαχθούν σε δημόσιο νοσοκομείο, άλλοι να βρεθούν στη δύσκολη θέση να δουν συγγενείς τους να νοσούν, ελάχιστοι -ελπίζω– μπορεί να βυθιστούν στον θρήνο γιατί θα χάσουν κάποιο πρόσωπο στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τους.

Αντί, λοιπόν, να δεχθούν με αλληλεγγύη και ικανοποίηση την εθελοντική (αυτο) προσφορά Πολάκη και την ειλικρινή αποδοχή της από τον Κικίλια, αντί να εξάρουν το παράδειγμα συναίνεσης των δύο πολιτικών σε αυτή την ζοφερή περίοδο για την χώρα, διασπείρουν τον δηλητηριώδη φανατισμό τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τι κοινό ΗΛΙΘΙΩΝ “εκπαιδεύσαμε” τα προηγούμενα χρόνια;

Πόσο τοξική καταστήσαμε την κοινωνία μας για να μην μπορούν τα περιοριστικά μέτρα και ο θανάσιμος κίνδυνος από την επιδημία να δημιουργήσουν τα ελάχιστα αντισώματα στον διχασμό; Φταίμε όλοι, αλλά είναι προφανές πως κάποιοι φταίνε πολύ περισσότερο.

Εκείνοι που απαξίωναν τον ΕΣΥ, που πρότειναν να “γκρεμίσουμε” νοσοκομεία, που ονειρεύονταν την εισβολή των ιδιωτών στη δημόσια περίθαλψη, που ζητούσαν παραιτήσεις αντί για συνεννόηση.

Αλλά και όσοι πριν απ΄ αυτούς είχαν χωρίσει την κοινωνία σε στρατόπεδα “πατριωτών” και “προδοτών”,  υπερασπιστών της πατρίδας και “Δούρειων Ίππων”, θιασωτών της “ευλογίας” των μνημονίων και κατηγόρων των αντιπάλων ως “γερμανοτσολιάδων”.

Προσδοκούσαμε, ορισμένοι, πως η οικονομική κρίση θα μα βοηθούσε να αλλάξουμε, να επαναπροσδιορίσουμε την κοινωνική μας δομή σε βάσεις συνεννόησης. Δεν το κατορθώσαμε. Μάλλον χειρότεροι βγήκαμε από την κρίση. Και όσα ακολούθησαν (π΄χ στα εθνικά μας θέματα) επιδείνωσαν το κλίμα.

Τώρα, ο “τέταρτος καβαλάρης” του κοροναϊού θα μπορούσε να μας συγκλονίσει, να αναδιατάξει τη σκέψη μας, να άρει την κοινωνική εχθροπάθεια. Φοβάμαι πως είναι πολύ δύσκολο ακόμα κι αυτό, ακόμα και τώρα…

 

About Author