Μήνας: Ιούνιος 2018

Η παρουσία ρομπότ στην ελληνική βιομηχανία και σε άλλες παραγωγικές δραστηριότητες δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ικανοποιητική, αλλά είναι ελπιδοφόρα. Η Ελλάδα υπολείπεται των αναπτυγμένων χωρών στη χρήση ρομποτικών συστημάτων στην παραγωγική διαδικασία, παρόλα αυτά σταδιακά διαφαίνονται σαφή σημάδια βελτίωσης της κατάστασης, όπως δείχνει έρευνα του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα στην Ελλάδα πόσα βιομηχανικά ρομπότ είναι εγκατεστημένα, επειδή δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία για τα ρομποτικά συστήματα και κανένας εγχώριος φορέας (ούτε ο ΣΕΒ) δεν ασχολείται με την καταμέτρηση.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ρομποτικής (IFR), ενώ το 2005 η ελληνική βιομηχανία χρησιμοποιούσε δύο ρομπότ ανά 10.000 εργαζομένους, ο αριθμός τους ανήλθε σε 17 ρομπότ ανά 10.000 εργαζόμενους το 2016. Με δεδομένο ότι, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, οι απασχολούμενοι στην εγχώρια μεταποίηση φθάνουν περίπου τους 350.000, προκύπτει ότι στη χώρα μας θα πρέπει να είναι εγκατεστημένα περίπου 600 ρομποτικά βιομηχανικά συστήματα.

Όμως αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και αποτελεί μια υπερεκτίμηση, καθώς σύμφωνα με παράγοντες της ελληνικής αγοράς, ο αριθμός των βιομηχανικών ρομπότ στη χώρα μας είναι περίπου 250. Η απόκλιση οφείλεται στο ότι η IFR παίρνει τα στοιχεία της για κάθε χώρα από τις ξένες εταιρείες που κάνουν εξαγωγές ρομποτικών συστημάτων, μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα. Στη συνέχεια όμως αρκετά από αυτά τα συστήματα επανεξάγονται, καθώς οι λίγες ελληνικές εταιρείες που ασχολούνται με την ανάπτυξη βιομηχανικών ρομποτικών εφαρμογών και την εγκατάσταση των ρομπότ στην παραγωγή (integrators), κλείνουν συμφωνίες στο εξωτερικό και αναλαμβάνουν να εγκαταστήσουν βιομηχανικά ρομπότ σε άλλες χώρες.

Αν για λόγους διεθνών συγκρίσεων δεχθεί κανείς τα στοιχεία της IFR, παρόλη την αύξηση μέσα σε μια δεκαετία, που δείχνει ότι υπάρχει δυνατότητα για περαιτέρω ανάπτυξη, η Ελλάδα υπολείπεται σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς ο μέσος όρος διεθνώς είναι 74 ρομπότ ανά 10.000 εργαζομένους (έναντι 66 το 2015). Η μεγαλύτερη αναλογία ρομπότ βρίσκεται στη Ν. Κορέα (631) και ακολουθούν κατά σειρά Σιγκαπούρη (488), Γερμανία (309), Ιαπωνία (303), Σουηδία (223), Δανία (211), ΗΠΑ (189) και Ιταλία (185).

Συγκριτικά, η Ελλάδα υστερεί σε αναλογία βιομηχανικών ρομπότ σε σχέση με χώρες όπως η Σλοβακία (135), η Πορτογαλία (57), το Ισραήλ (31) και η Τουρκία (23), ενώ υπερτερεί έναντι της Ρουμανίας (15), της Βραζιλίας (10), της Ρωσίας (3) και της Ινδίας (3).

Η Ελλάδα δεν φτιάχνει ρομπότ, αλλά τα εξάγει!

Όλα τα βιομηχανικά ρομπότ στην Ελλάδα είναι στατικά (συνήθως κινούμενοι βραχίονες) και κανένα δεν είναι αυτόνομα κινούμενο ή ανθρωποειδές. Κανένα επίσης δεν παράγεται στη χώρα μας, καθώς εισάγονται όλοι οι ρομποτικοί βραχίονες και οι ρομποτικές πλατφόρμες, που είναι κυρίως είναι ιαπωνικής κατασκευής. Καμία ελληνική εταιρεία δεν έχει καταφέρει να «σταθεί» ανταγωνιστικά στην παραγωγή ρομποτικών συστημάτων, καθώς οι ξένες εταιρίες έχουν «αχτύπητα» χαμηλές τιμές και ασυναγώνιστα υψηλή τεχνογνωσία.

Αυτό που όμως κάνουν μερικές ελληνικές εταιρείες (integrators) και μάλιστα είναι ανταγωνιστικές διεθνώς από άποψη κόστους, είναι να βάζουν τη δική τους προστιθέμενη αξία, αναλαμβάνοντας να αναπτύξουν το κατάλληλο επιπρόσθετο υλικό και λογισμικό, ώστε τελικά να δημιουργηθεί ένα πλήρες ρομποτικό σύστημα που θα μπορεί να ενσωματωθεί σε μια εγχώρια εταιρεία με τις δικές της ανάγκες. Οι κυριότερες τέτοιες εταιρείες στη χώρα μας είναι οι Gizelis Robotics, Sabo, Ζήνων κ.α.

Η χρήση ρομποτικών συστημάτων στην παραγωγή στην Ελλάδα αφορά δύο ευρείες κατηγορίες: Η μία περιλαμβάνει εργασίες παλετοποίησης, πακεταρίσματος κλπ, ενώ η άλλη εργασίες επεξεργασίας υλικού και κατεργασίας, όπως οι διαδικασίες συγκόλλησης, κατεργασίας μετάλλου, αφαίρεσης υλικού, συναρμολόγησης κ.α.

Στην Ελλάδα υπάρχει σήμερα μια ευρεία γκάμα εφαρμογών και από τις δύο κατηγορίες, καθώς έχουν εγκατασταθεί αρκετά ρομποτικά συστήματα. Μεταξύ άλλων, γίνεται χρήση ρομποτικών συστημάτων σε εργασίες συγκόλλησης στην παραγωγή ηλιακών συστημάτων θέρμανσης νερού, έναν τομέα όπου η Ελλάδα είναι εξαιρετικά ανταγωνιστική. Παρόμοιες περιπτώσεις αποτελούν η χρήση ρομπότ σε βιομηχανίες παραγωγής ξυριστικών, προϊόντων αλουμινίου κ.α.

Η πιο αυτοματοποιημένη εταιρεία στην Ελλάδα είναι η BIC που χρησιμοποιεί πλέον περίπου 40 ρομποτικά συστήματα, ενώ αρκετά έχουν επίσης η Calpak (σύντομα θα έχει γύρω στα δέκα) και η ΦΑΓΕ. ‘Αλλες εγχώριες εταιρείες που χρησιμοποιούν ρομποτικά συστήματα, είναι: Αθηναϊκή Ζυθοποιΐα, ΕΛΒΑΛΧΑΛΚΟΡ, 3Ε, Αλουμίνιο Ελλάδος, Chipita, Unilever, General Mills Ελλάς κ.α.

Παλαιότερα στην Ελλάδα ο κλάδος μεταλλικών κατασκευών (συγκολλήσεις κ.α.) είχε το προβάδισμα σε χρήση ρομπότ, αλλά μετά την κρίση την πρωτοκαθεδρία στην αυτοματοποίηση έχει ο κλάδος τροφίμων. Η φαρμακοβιομηχανία είναι κατ’ εξοχήν κλάδος με μεγάλες ρομποτικές προοπτικές μελλοντικά.

Υστέρηση έως το 2017 αλλά και εκρηκτική αύξηση της ζήτησης το 2018

Ο μηχανολόγος μηχανικός Παναγιώτης Λάγιος, project manager της Gizelis Robotics, του No 1 integrator στην Ελλάδα (με πάνω από 60 ρομποτικές εφαρμογές) και με σημαντικές επίσης εξαγωγές (20 ρομποτικές εφαρμογές σε Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Πολωνία κ.α.), δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «ως ελληνική βιομηχανία είμαστε πάρα πολύ πίσω στη διείσδυση βιομηχανικών ρομπότ και η κρίση συνέβαλε σε αυτό».

Σύμφωνα με την εταιρεία, το ελάχιστο κόστος ενός ρομποτικού βραχίονα είναι 40.000 ευρώ, το μέσο κόστος γύρω σα 100.000 ευρώ, ενώ το ανώτατο μπορεί να ξεπεράσει και το ένα εκατομμύριο ευρώ, αν η εταιρεία που το εγκαθιστά έχει μεγάλες απαιτήσεις.

Ο κ. Λάγιος διαβεβαιώνει ότι αυτό το κόστος επένδυσης αξίζει τα λεφτά του, επειδή «τα ρομπότ βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα και κυρίως ανεβάζουν στα ύψη την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων». Επίσης καθησυχάζει ότι η εισαγωγή των ρομπότ στην παραγωγή δεν μειώνει τη συνολική απασχόληση, όχι μόνο επειδή το ρομπότ έχει χειριστή, αλλά κυρίως επειδή, αυξάνοντας τον κύκλο εργασιών και τα κέρδη μιας εταιρείας, οδηγεί στο να δημιουργηθούν έξτρα συνδεδεμένες και έμμεσες θέσεις εργασίας, στην ίδια την εταιρεία (σε άλλα τμήματά της) και σε «δορυφορικές» εταιρείες όπως σε προμηθευτές της.

Είναι άκρως ενθαρρυντικό ότι, σύμφωνα με τον κ. Λάγιο, «βλέπουμε μια εκρηκτική αύξηση της ζήτησης για βιομηχανικά ρομπότ στην Ελλάδα μετά το τέλος του 2017. Το 2018 έχει μπει με ιλιγγιώδη ρυθμό και έχουμε ήδη αρκετές παραγγελίες φέτος». Εξέφρασε την ελπίδα ότι «δεν θα υπάρξουν εκλογές ή πολιτική αβεβαιότητα γιατί έχει αποδειχθεί ότι κάθε φορά αυτό φρενάρει τα πάντα στη δουλειά μας».

Όσον αφορά τη στάση των ελλήνων εργαζόμενων απέναντι στην προοπτική να εγκατασταθούν ρομπότ στην εταιρεία τους, ο κ. Λάγιος που έχει αρκετές προσωπικές εμπειρίες, δήλωσε ότι «αρχικά είναι συχνά τρομοκρατημένοι για τη θέση εργασίας τους, αλλά μετά την εκπαίδευση και την εξοικείωσή τους καταλαβαίνουν τη χρησιμότητά τους και φθάνουν στο σημείο να παραπονιούνται, αν το ρομπότ χαλάσει!».

Από την άλλη, δεν έχουν λείψει κάποια εργατικά ατυχήματα που εμπλέκουν τα ρομπότ και αυτό, κατά τον κ. Λάγιο, οφείλεται στο ότι καμιά φορά παραβιάζονται από τους εργαζομένους τα συστήματα ασφαλείας που συνοδεύουν το ρομποτικό σύστημα. «Στο εξωτερικό, όπως και σε άλλα θέματα, είναι πιο αυστηροί στο ζήτημα της ασφάλειας, ενώ στη χώρα μας υπάρχει ένα πρόβλημα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όχι στις πολυεθνικές στην Ελλάδα, που είναι τυπικές».

Ζητείται εθνική στρατηγική για την 4η βιομηχανική επανάσταση

«Στη χώρα μας δραστηριοποιούνται καινοτόμες επιχειρήσεις ανάπτυξης ρομποτικών συστημάτων, γεγονός που καθιστά το μέλλον εξαιρετικά ελπιδοφόρο. Η Ελλάδα έχει πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού των παραγωγικών διαδικασιών με τη βοήθεια ρομποτικών συστημάτων τα τελευταία δέκα χρόνια. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να υπολείπεται των ανεπτυγμένων, καθώς και αρκετών αναπτυσσόμενων χωρών και έχει σαφώς αρκετό δρόμο να διανύσει προκειμένου να διατηρηθεί σε συγκρίσιμα επίπεδα», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ειδικός στη βιομηχανική ρομποτική δρ Σωτήρης Μακρής του Εργαστηρίου Συστημάτων Παραγωγής και Αυτοματισμού (LMS) του Τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών και Αεροναυπηγών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Στο ερώτημα αν η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει το τρένο της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, δηλαδή της εισαγωγής της τεχνητής νοημοσύνης στην παραγωγή, η απάντηση του κ. Μακρή είναι ότι «βρισκόμαστε ακόμα στο τρένο των εξελίξεων σε αυτό τον τομέα, όμως επιβάλλεται η συγχρονισμένη ανάπτυξη της ρομποτικής τεχνολογίας μαζί με συμπληρωματικά πεδία ανάπτυξης, όπως η υπολογιστική νοημοσύνη, το Διαδίκτυο των Πραγμάτων και το 5G. Τόσο στην Ευρώπη, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ανεπτυγμένες χώρες έχουν αναπτύξει εθνική στρατηγική σχετικά με την ιδέα της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη και στην Ελλάδα, καθώς θα έδινε τη δυνατότητα να τεθούν οι βάσεις μια οργανωμένης στρατηγικής βιομηχανικής ανάπτυξης για το μέλλον».

Κοινή διαπίστωση αποτελεί ότι η Ελλάδα διαθέτει σημαντικό αριθμό ανθρώπων, που είναι εξαιρετικά ικανοί να πραγματοποιήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα. «Είναι σχετικά απλό το να αποκτήσει κανείς ένα ρομποτικό βραχίονα. Αυτό το οποίο είναι σχετικά πιο δύσκολο, είναι να αποκτήσει τους κατάλληλους ανθρώπους. Η χώρα μας διαθέτει πληθώρα τέτοιων ανθρώπων, συνεπώς υπάρχουν διαθέσιμα όλα τα εφόδια για την είσοδό της στην εποχή της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης», λέει ο κ. Μακρής.

Σε ελληνικά ερευνητικά κέντρα και πανεπιστημιακά εργαστήρια, έχουν αναπτυχθεί πολλά καινοτόμα ρομποτικά συστήματα, ενώ γίνονται αξιόλογες εκπαιδευτικές προσπάθειες και σε επίπεδο σχολείων για να προαχθεί η ανάπτυξη ρομποτικών συστημάτων. Πρόοδοι καταγράφονται και στον πρωτογενή τομέα, π.χ. ήδη στην κτηνοτροφία υπάρχουν ρομπότ που εκτελούν εργασίες συλλογής γάλακτος ή λήψης δεδομένων σχετικά με την κατάσταση των ζώων.

«Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο, αν η πολιτεία υποστήριζε την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας στην καθημερινότητα και ακόμα περισσότερο στη βιομηχανική πραγματικότητα», τονίζει ο κ. Μακρής.

Ο ίδιος είναι αισιόδοξος πως τα ρομπότ δεν θα αυξήσουν την ανεργία. Όπως εκτιμά, «η εισαγωγή ρομποτικών συστημάτων αναμένεται να οδηγήσει στη δημιουργία νέου τύπου εργασιών στην Ελλάδα». Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στην Κίνα ακολουθείται ήδη αυτός ο δρόμος.

Όπως επισημαίνει ο κ. Μακρής, «στην Κίνα που διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό ρομπότ στον κόσμο σήμερα, το επίπεδο των πραγματικών μισθών έχει αυξηθεί μιάμιση φορά στα τελευταία δέκα χρόνια, σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου το επίπεδο των μισθών έχει υποχωρήσει σημαντικά. Σε άλλες χώρες όπως η Γερμανία και το Μεξικό, η εισαγωγή ρομποτικού αυτοματισμού έχει οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού θέσεων εργασίας. Συνεπώς, η εισαγωγή ρομπότ όχι μόνο δεν αφαιρεί θέσεις εργασίας, αλλά δημιουργεί νέες θέσεις».

Πρόσφατες μελέτες εξάλλου έχουν δείξει ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματική μια λύση συνεργασίας των ρομπότ με τον άνθρωπο, παρά η αυτοματοποίηση όλων των παραγωγικών διαδικασιών. Ένα παράδειγμα τέτοιας εφαρμογής έχει αναπτυχθεί στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος ROBO-PARTNER, όπου το LMS του Πανεπιστημίου Πάτρας έχει ηγετικό ρόλο.

Τα ρομπότ θέλουν κατάλληλη βιομηχανία

«Χωρίς την κατάλληλη βιομηχανία, δεν υπάρχει ανάγκη για ρομπότ σε μεγάλη κλίμακα στη χώρα μας. Ορισμένες βιομηχανίες έχουν ρομπότ για κάποιες ανάγκες, όμως κανένα εργοστάσιο δεν είναι αυτοματοποιημένο, παρά μόνον πολύ μερικά», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Ευάγγελος Παπαδόπουλος της Σχολής Μηχανολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ, Διευθυντής του Εργαστηρίου Αυτομάτου Ελέγχου και Ρυθμίσεως Μηχανών & Εγκαταστάσεων, όπου γίνεται σημαντική ρομποτική έρευνα.

Όπως επισημαίνει, «από Έλληνες ερευνητές έχουν δημιουργηθεί μερικά ρομπότ, όχι όμως βιομηχανικά, εκτός ίσως από κάποια κινούμενα ρομπότ (mobile wheeled robots) που θα μπορούσαν να θεωρηθούν έτσι. Τα βιομηχανικά ρομπότ είναι πλέον εμπορεύματα, που αγοράζονται με τιμοκατάλογο ‘από το ράφι’. Οι εγχώριες εταιρείες ρομποτικής είναι εισαγωγείς και integrators, δηλαδή εισάγουν ρομπότ και παρεμφερή συστήματα και τα προσαρμόζουν στις ανάγκες του πελάτη».

Για τη γεωργία στην Ελλάδα επισημαίνει ότι «στην Ελλάδα, στην καλύτερη περίπτωση, να έχουμε αυτοματισμούς και λογισμικό διαχείρισης, συχνά με στοιχεία δορυφορικά». Όσον αφορά τον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, όπως λέει, «δεν υπάρχουν ρομπότ, μόνο ‘έξυπνο’ λογισμικό. Εξαίρεση ίσως αποτελούν τα τηλεχειριζόμενα ρομπότ DaVinci ορισμένων νοσοκομείων».

Για το ελληνικό κράτος αναφέρει ότι «δεν έχει καμία στάση ή άποψη πάνω στο ζήτημα…», ενώ για τις ελληνικές εταιρείες ότι «εξετάζουν τα οικονομικά της εισαγωγής των ρομπότ σε συνδυασμό με το τεχνολογικό επίπεδο του προσωπικού τους. Αρκετές θέλουν να τα εισαγάγουν, αλλά συνήθως διστάζουν».

Το μέλλον

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μέλλον της βιομηχανίας θα είναι «έξυπνο», ψηφιακό και ρομποτικό. Τα 3,05 εκατομμύρια θα φθάσει το 2020 ο αριθμός των βιομηχανικών ρομπότ παγκοσμίως, από 1,47 εκατομμύρια το 2014, δηλαδή θα υπάρξει υπερδιπλασιασμός τους μέσα σε μία εξαετία, σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ρομποτικής (International Robotics Federation-IFR). Το 2018, τα ρομπότ που είναι εγκατεστημένα σε βιομηχανίες και σε άλλες επιχειρήσεις διεθνώς, αναμένεται να φθάσουν τα 2,32 εκατομμύρια.

Όλο και περισσότερα εργοστάσια σε όλο τον κόσμο γίνονται «έξυπνα», με περισσότερους αυτοματισμούς, περισσότερα ρομπότ και μηχανές ψηφιακά συνδεδεμένες. Με αυτό τον τρόπο, συνεχώς μειώνεται ο χρόνος ανάπτυξης και παραγωγής νέων προϊόντων, ενώ αυξάνεται η ποιότητά τους. Ενώ στο παρελθόν μόνο μεγάλες εταιρείες αυτοκινήτων και ηλεκτρονικών εγκαθιστούσαν ρομπότ, τώρα πια ολοένα μικρότερες εταιρείες σε πολλούς άλλους κλάδους κάνουν το ίδιο. Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο για χάσιμο…

Τραγική η είδηση την Παρασκευή: Ο ‘Αντονι Μπουρντέν ο ασύγκριτος σεφ, ο διορατικός συγγραφέας, ο ένθερμος υποστηρικτής του κινήματος #MeToo και ο παρουσιαστής της όμορφης ωδής του CNN στον κόσμο, της ταξιδιωτικής και γαστρονομικής εκπομπής «Parts Unknown» πέθανε σε ηλικία 61 ετών.

Ο Μπουρντέν ήταν μοναδικός, αναφέρεται σε άρθρο του “The Cut”, στο οποίο παρατίθενται βαθυστόχαστες ρήσεις του.

Εισέβαλε στον κόσμο της γαστρονομίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης το 1999, χάρη στο θρυλικό δοκίμιο του New Yorker, “Μην φάτε πρoτού διαβάσετε αυτό” (που άνοιξε το δρόμο για το βιβλίο του, Confidential Kitchen).

Από τότε, περάσαμε σχεδόν 20 χρόνια για να δούμε τον Μπουρντέν να ζει τη ζωή του με μια απαράμιλλη αίσθηση εντιμότητας και περιέργειας – την οποία επιδείκνυε και στην εκπομπή του CNN, καθώς προσπάθησε να μας διδάξει όλους για τον ανθρωπισμό και την ενσυναίσθηση μέσω του φαγητού.

«Ο σεφ είχε μια μοναδική προθυμία να παραδέχεται τα ελαττώματά του, να επανεξετάζει συμπεριφορές του παρελθόντος και να μιλά με τρόπους που άλλοι απέρριπταν. Μίλησε και έγραψε με ένα βαθμό διορατικότητας που λίγοι έχουν ποτέ ή θα έχουν ποτέ τη δυνατότητα να φτάσουν.

Μία ματιά σε μερικές από τα βαθυστόχαστες ρήσεις του.

Σχετικά με την καθυστερημένη επιτυχία στη ζωή:

“Θα μπορούσα να πεθάνω όταν ήμουν στα 20 μου. Έγινα επιτυχημένος στα 40 μου. Έχω γίνει μπαμπάς στα 50 μου. Νιώθω σαν να έχω κλέψει ένα αυτοκίνητο – ένα πολύ ωραίο αυτοκίνητο – και συνεχίζω να κοιτάζω στον καθρέφτη για φώτα που αναβοσβήνουν. Αλλά δεν υπάρχει ακόμα τίποτα”.

Για την πρόκληση και την ομορφιά του ταξιδιού:

“Το ταξίδι δεν είναι πάντα όμορφο. Δεν είναι πάντα άνετο. Μερικές φορές προκαλεί πόνο, ή ραγίζει την καρδιά σου. Αλλά αυτό είναι εντάξει. Το ταξίδι σε αλλάζει, πρέπει να σε αλλάξει. Αφήνει σημάδια στη μνήμη σου, στη συνείδησή σου, στην καρδιά σου και στο σώμα σου. Παίρνεις κάτι μαζί σου. Ας ελπίσουμε ότι αφήνεις κάτι καλό πίσω “.

Για τη ζωή:

“Η ζωή είναι περίπλοκη. Είναι γεμάτη εναλλαγές. Δεν είναι ικανοποιητική. … Αν πιστεύω σε κάτι, είναι η αμφιβολία. Η βασική αιτία όλων των προβλημάτων της ζωής είναι η αναζήτηση μιας απλής απάντησης”.

Για την υποστήριξη του κινήματος #MeToo:

“Σε αυτές τις συνθήκες, πρέπει να επιλέξετε μια πλευρά. Είμαι χωρίς δισταγμό και ακλόνητα με τις γυναίκες. Όχι από ηθικότητα, ακεραιότητα ή ηθική ντροπή – όσο κι αν θα ήθελα να πω κάτι τέτοιο – αλλά επειδή αργά στη ζωή, συνάντησα μια εξαιρετική γυναίκα με μια ιδιαίτερα απαίσια ιστορία, που με σύστησε σε άλλες εξαιρετικές γυναίκες με εξίσου απαίσια ιστορίες”.

Για την εργασία σε μια κουζίνα:

“Λατρεύω την απόλυτα παράξενη ζωή της κουζίνας: τους ονειροπόλους, τους εκκεντρικούς, τους πρόσφυγες και τους κοινωνιοπαθείς με τους οποίους συνεχίζω να δουλεύω. Τις μυρωδιές των κόκαλων που ψήνονται, των ψαριών των υγρών που σιγοβράζουν. Τον θόρυβο και τον κρότο, το σφύριγμα και το ψέκασμα, τις φλόγες, τον καπνό και τον ατμό. Βεβαίως, είναι μια ζωή που σε εξουθενώνει. Οι περισσότεροι από εμάς που ζούμε και λειτουργούμε στον γαστρονομικό υπόκοσμο είμαστε κατά κάποιο τρόπο δυσλειτουργικοί. Όλοι έχουμε επιλέξει να γυρίσουμε τις πλάτες μας στο εννέα με πέντε, ή στο να έχουμε ένα βράδυ Παρασκευής η Σαββάτου ελεύθερο, στο να έχουμε μια φυσιολογική σχέση με έναν μη μάγειρα”.

Για τον χαρακτήρα:

“Οι δεξιότητες διδάσκονται . Τον χαρακτήρα τον έχετε ή δεν τον έχετε”.

Η Μύκονος στο επίκεντρο, αυτή τη φορά για τις εικόνες που είδαν δύτες στο βυθό της θάλασσας, στην περιοχή Άγιος Χαράλαμπος.

Πλαστικά καλαμάκια και μπουκάλια, καλοριφέρ, νεροχύτες και ένα μηχανάκι (!) ανέσυραν από τον βυθό της Μυκόνου εθελοντές δύτες, οι οποίοι έλαβαν μέρος σε δράση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Πάνω στο μηχανάκι είχαν κολλήσει ένα σωρό υποβρύχιοι ζωντανοί οργανισμοί και χρειάστηκαν 45 λεπτά μέχρι να το καθαρίσουν! Οι εικόνες άρχισαν να κάνουν το γύρο του διαδικτύου…

Το μηχανάκι που βρέθηκε στο βυθό

Ανάλογες δράσεις έχουν γίνει και στο παρελθόν στη Μύκονο, ωστόσο αυτή τη φορά οι εικόνες με το μηχανάκι προκάλεσαν αίσθηση. Το πως βρέθηκε στο βυθό παραμένει άγνωστο…

https://youtu.be/Ri0om27KZoU

Stonewall: Η εξέγερση που οδήγησε στη γέννηση των “Pride”

Το Pride δεν είναι απλά μια φιέστα, ένα ακόμη πολύχρωμο πάρτι με μουσική. Είναι μια δήλωση υπερηφάνειας ενάντια στην περιθωριοποίηση, το στιγματισμό, τη χλεύη, τη βία στα οποία η γκέι κοινότητα είπε «αρκετά» ένα βράδυ του Ιουνίου του 1969 σε ένα μικρό μπαρ στη Νέα Υόρκη.

Χορός, μουσική, φτερά και πούπουλα, γκλίτερ, λαδωμένα μούσκουλα, πολύχρωμα άρματα, «περήφανοι» γονείς, παππούδες και γιαγιάδες, οι «φιλικοί αστυνομικοί» της γειτονιάς σου, όλο το φάσμα της γκέι – ή όπως είναι πλέον πολιτικά ορθό «ΛΟΑΤΚΙ+» – κοινότητας, περίεργοι και φιλικοί στρέιτ… Σε κάθε Pride, σε κάθε γωνιά του κόσμου, θα δεις σίγουρα το πιο ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων να δείχνει ότι στην πράξη μπορούμε να ζούμε όλοι σαν ένα, χωρίς διαφορές. Και στον αντίποδα, θα υπάρχουν πάντα και οι αντιδράσεις: «Και γιατί μας ζαλίζουν οι γκέι ότι είναι περήφανοι;», «Αφού κάνουν αυτοί παρελάσεις, τότε γιατί να μην κάνουμε και στρέιτ;», «Πόσο παρωχημένη φιέστα»… Η απάντηση κρύβεται σε ένα μικρό μπαρ της Νέας Υόρκης το 1969. Αυτή είναι η ιστορία του Stonewall.

Τέλη της δεκαετίας του ’60. Το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και κατ’ επέκταση για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχει στιγματίσει μια από τις πιο ταραχώδεις δεκαετίες της σύγχρονης ιστορίας, σε έναν κόσμο που δείχνει έτοιμος να αλλάξει. Γυναίκες, μαύροι, εργατική τάξη παλεύουν για να διεκδικήσουν μια ισότιμη θέση στην κοινωνία. Ανάμεσά τους υπάρχει μια ομάδα που εξακολουθεί να ζει στο περιθώριο, αντιμέτωπη με την απόλυτη απαξίωση. Έως τα τέλη αυτής της δεκαετίας, η ομοφυλοφιλία θεωρείται ακόμη «ασθένεια», διώκεται από το νόμο, τιμωρείται με φυλάκιση, είναι λόγος να χάσεις τη δουλειά σου, ακόμη και να σου κάνουν θεραπεία με… ηλεκτροσόκ επειδή θεωρούν ότι πρέπει να σε «αλλάξουν».

Το βράδυ του Ιουνίου που άλλαξε τα πάντα
Το «Stonewall Inn» στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης είναι ένα από τα δεκάδες μέρη στα οποία ομοφυλόφιλοι, λεσβίες και τραβεστί μπορούσαν να βρουν «καταφύγιο» και να συναντηθούν μεταξύ τους. Ο όρος gay nightlife είναι ακόμη ανύπαρκτος και μέρη σαν αυτό λειτουργούν στην ουσία στην παρανομία και βρίσκονται στο έλεος των αστυνομικών αρχών που έχουν δικαίωμα ανά πάσα στιγμή να κάνουν επιδρομές, προσαγωγές, συλλήψεις, να ρίχνουν ξύλο, να ξεφτιλίζουν υπολήψεις και αξιοπρέπειες. Η αστυνομία κάνει τα «στραβά μάτια» μόνο χάρη στην «προστασία» που παρέχει η μαφία σε μέρη σαν αυτό, με το αζημίωτο πάντα…

Στις 28 Ιουνίου του 1969 η αστυνομία θα κάνει μια ακόμη επιδρομή στο Stonewall, με το πρόσχημα ότι δεν έχει άδεια να σερβίρει αλκοόλ. Η βία που ασκείται κατά των θαμώνων είναι πρωτοφανής. Όμως οι θαμώνες, για πρώτη φορά, δεν δείχνουν αποφασισμένοι να τη δεχθούν και περνούν στην αντεπίθεση. Απαντούν στο ξύλο των αστυνομικών ρίχνοντάς τους και αυτοί ξύλο, αρχίζουν να σπάνε και να αναποδογυρίζουν τα περιπολικά, αξιώνουν ανθρώπινη μεταχείριση.

Η αστυνομία, αιφνιδιασμένη, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει περισσότερη βία. Και συναντά ακόμη περισσότερη αντίδραση. Τα νέα μαθαίνονται από στόμα σε στόμα και ομάδες gay ξεφυτρώνουν από όλα τα «καταγώγια» στα οποία αναγκάζονταν να κρυφτούν απαντώντας στην αστυνομική βία με δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Αλλά το κυριότερο είναι στο πλευρό τους τάσσονται για πρώτη φορά και στρέιτ πολίτες, αγανακτισμένοι από την ασυδοσία και αυθαιρεσία των αρχών.

Οι ταραχές θα κρατήσουν τουλάχιστον τρία μερόνυχτα και θα μεταφερθούν και σε άλλα σημεία της αμερικανικής μεγαλούπολης. Οι αρχές αναγκάζονται να κάνουν πίσω για να ξεθυμάνει η κατάσταση.

Η “κληρονομιά” του Stonewall
Μετά την εξέγερση και τις ταραχές στο Stonewall είναι πλέον εμφανές ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Ο κόσμος οργανώνεται, έρχεται σε επαφή, αποφασίζει να αντιδράσει. Λίγους μήνες μετά οργανώνονται δύο ακτιβιστικές ομάδες, με σκοπό να αποκτήσει επιτέλους συνοχή και «φωνή» αυτή η μερίδα πληθυσμού. Μία από αυτές είναι το Απελευθερωτικό Μέτωπο Ομοφυλοφίλων (Gay Liberation Front) που θα πρωτοστατήσει στον αγώνα για τα gay δικαιώματα τα επόμενα χρόνια. Ιδρύονται πλέον εφημερίδες και φανζίν, αψηφώντας τις έως τότε απαγορεύσεις.

Η πρώτη επέτειος από τα γεγονότα του Stonewall βρίσκει την gay κοινότητα πιο οργανωμένη και ετοιμοπόλεμη από ποτέ. Στις 28 Ιουνίου 1970 διοργανώνονται τα πρώτα Gay Pride σε Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Σαν Φρανσίσκο και Σικάγο. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: 49 χρόνια μετά, pride διοργανώνονται σχεδόν σε όλο τον κόσμο, ακόμη και σε χώρες όπου κυβερνήσεις και θρησκείες παραμένουν κάθε άλλο παρά φιλικά απέναντι στους gay.

Μέσα από την αναζήτηση και διεκδίκηση αυτής της «περηφάνιας», η gay κοινότητα κατέστησε σαφές ότι δεν υπάρχει πλέον γυρισμός στο παρελθόν: Η ομοφυλοφιλία βγήκε από τη λίστα με τις ψυχικές ασθένειες, καταργήθηκαν νόμοι που την καθιστούσαν παράνομη και ποινικά κολάσιμη, κυβερνήσεις υποχρεώθηκαν να σταματήσουν την εγκληματική αδιαφορία που έδειξαν στα πρώτα χρόνια που εμφανίστηκε η μάστιγα του AIDS, έσπασε το ταμπού για τη συμμετοχή τους στις ένοπλες δυνάμεις και άλλους εργασιακούς χώρους, υπάρχουν ανοιχτά gay αρχηγοί κρατών, άνοιξε ο δρόμος για σύμφωνα συμβίωσης, γάμους, τεκνοθεσία. Για κάποιους όμως, σε πολλά μέρη του κόσμου, ακόμη και σήμερα, το bullying και η περιθωριοποίηση παραμένουν καθημερινή πραγματικότητα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός συνιστά λόγο φυλάκισης, στέρησης δικαιωμάτων, ακόμη και θανάτου, ο εγκλεισμός στη «ντουλάπα» είναι μονόδρομος.

Πηγή: news247.gr

Εκατόν τριάντα μία προσωπικότητες από 23 χώρες του δυτικού κόσμου συναντώνται από χθες Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή στο Τορίνο της Ιταλίας για την 66η ετήσια συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της λέσχης, αντικείμενο των φετινών συναντήσεων είναι να «ευνοηθεί ο διάλογος ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική» και να συζητηθούν «οι ισχυρές τάσεις και τα μείζονα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος».

Στο τέλος της συνάντησης, την Κυριακή, «δεν θα υπάρξει λεπτομερής ατζέντα, δεν θα προταθούν αποφάσεις και δεν θα διεξαχθεί καμιά ψηφοφορία», διευκρινίζει η ιστοσελίδα.

Δισεκατομμυριούχοι, επικεφαλής τραπεζών, τέσσερις πρωθυπουργοί, δύο αντιπρόεδροι κυβερνήσεων, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, η γερμανίδα υπουργός Άμυνας, ο βασιλιάς της Ολλανδίας, ο πρόεδρος της Airbus, καθηγητές Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων σε φημισμένα πανεπιστήμια και… ο ακούραστος 95χρονος πλέον Χένρι Κίσινγκερ περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών. Από την Ελλάδα συμμετέχουν ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης και ο διευθύνων σύμβουλος της τσιμεντοβιομηχανίας Τιτάν Δημήτρης Παπαλεξόπουλος. Καθώς το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των φετινών συζητήσεων, η βρετανική Guardian επισημαίνει επίσης τη συμμετοχή του Ελληνοκυπρίου Ντέμη Χασάμπη, ο οποίος διευθύνει το πρόγραμμα DeepMind της Google.

Η συμμετοχή στη συνάντηση επιτρέπεται μόνο κατόπιν προσκλήσεως. Και το γεγονός ότι οι συζητήσεις παραμένουν μυστικές, καθώς και το ότι συγχρωτίζονται εκεί προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο, τα μέσα ενημέρωσης και τις επιχειρήσεις τροφοδοτούν τακτικά θεωρίες συνομωσίας. Καθώς οι συζητήσεις διεξάγονται πίσω από κλειστές πόρτες, ορισμένοι ισχυρίζονται πως στόχος των συναντήσεων αυτών είναι να δημιουργηθεί μια Νέα Παγκόσμια Τάξη και να ελεγχθούν οι παγκόσμιες πολιτικές.

Η πρώτη συνάντηση της λέσχης οργανώθηκε το 1954 στο ξενοδοχείο De Bilderberg στο Όστερμπεκ της Ολλανδίας. Ο ιδρυτής πρόεδρός της ήταν ο πρίγκιπας Μπέρνχαρντ, ο παππούς του σημερινού βασιλιά της Ολλανδίας Βίλεμ-Αλεξάντερ. Και στην εναρκτήρια ομιλία της πρώτης συνάντησης, το 1954, ο Μπέρνχαρντ είχε πει για τον λόγο ύπαρξης της λέσχης Bilderberg: «Επειδή οι ελεύθερες χώρες της Ευρώπης, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς πρέπει να δρουν ως μια μονάδα, πρέπει και να προσπαθήσουν να σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία». Και το 2000, ο βρετανός πολιτικός Ντένις Χήλυ, ο οποίος συμμετείχε επί δεκαετίες στη Bilderberg, είχε δηλώσει: «Το να πει κανείς πως πασχίζουμε για μια παγκόσμια κυβέρνηση είναι υπερβολικό, αλλά όχι εντελώς άδικο. Εμείς στην Bilderberg αισθανθήκαμε πως δν μπορούμε να συνεχίσουμε να πολεμάμε ο ένας τον άλλον για το τίποτα και να σκοτώνονται άνθρωποι και εκατομμύρια να μένουν άστεγοι. Έτσι αισθανθήκαμε πως μια ενιαία κοινότητα σ’ όλον τον κόσμο θα ήταν κάτι καλό».

Οι συζητήσεις διεξάγονται υπό τον λεγόμενο κανόνα του Τσάταμ Χάουζ (επισήμως Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων), ο οποίος προβλέπει πως οι συμμετέχοντες μπορούν να χρησιμοποιούν τις πληροφορίες που προκύπτουν από τις συζητήσεις αυτές, αλλά δεν τους επιτρέπεται να αποκαλύψουν την ταυτότητα του προσώπου που τους έδωσε τις πληροφορίες αυτές. Δεν τηρούνται πρακτικά ούτε γίνεται κάποια ηχογράφηση των συζητήσεων και οι δημοσιογράφοι δεν επιτρέπεται να μεταφέρουν το περιεχόμενο των συζητήσεων. Ωστόσο από το 2012 η λέσχη δίνει στη δημοσιότητα τον κατάλογο των συμμετεχόντων.

Τα φετινά θέματα των συζητήσεων είναι τα εξής:

1. Ο λαϊκισμός στην Ευρώπη
2. Η πρόκληση της ανισότητας
3. Το μέλλον της εργασίας
4. Η τεχνητή νοημοσύνη
5. Οι ΗΠΑ πριν από τις εκλογές στα μέσα της προεδρικής θητείας
6. Το ελεύθερο εμπόριο
7. Η αμερικανική παγκόσμια ηγεσία
8. Η Ρωσία
9. Οι κβαντικοί υπολογισμοί
10. Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν
11. Ο κόσμος της «μετα-αλήθειας»
12. Τρέχοντα γεγονότα

Το θέμα του λαϊκισμού ανέβηκε στην κορυφή της φετινής ατζέντας, από την όγδοη θέση που βρισκόταν πέρυσι, πράγμα που σημαίνει ότι αυξήθηκε η σημασία του. Οι λόγοι είναι μάλλον προφανείς. Η ΕΕ, που είχε ήδη ένα «μαυρισμένο μάτι» από το Brexit, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με έναν λαϊκιστικό κυβερνητικό συνασπισμό στην Ιταλία, ενώ η διατλαντική συμμαχία υποφέρει υπό την πίεση του Τραμπ. Ο Guardian εκτιμά πως, για τον λόγο αυτό, το Τορίνο, στην Ιταλία, ήταν η τέλεια επιλογή για τη συνάντηση του 2018.

Στη φετινή συνάντηση πρόεδρος είναι ο Ανρί ντε Καστρίς, πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού και διακομματικού Institut Montaigne με έδρα το Παρίσι. Μεταξύ των 131 συμμετεχόντων περιλαμβάνονται ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και νυν πρόεδρος της Goldman Sachs International, ο διευθύνων σύμβουλος της Shell Μπεν φαν Μπόιρντεν, η γενική διευθύντρια της UNESCO Οντρέ Αζουλέ, ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας Μάρκ Κάρνεϊ, η εκτελεστική πρόεδρος της Banco Santander Άνα Μποτίν, ο διευθυνων σύμβουλος της Ryanair Μάικλ Ο’Λίρι, ο ιρλανδός υπουργός Οικονομικών Πασκάλ Ντόνοχιου, η διευθύντρια του Εργαστηρίου Βιολογίας Βλαστοκυττάρων Έλενα Κατανέο, ο διευθυντής της εφημερίδας London Evening Standard και πρώην υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Όζμπορν, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο διευθυντής της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet Μουράτ Γετκίν.