Μήνας: Μάρτιος 2018

Για πίεση της Αθήνας ώστε να μετριαστεί ανακοίνωση των υπ. Εξ. της ΕΕ για την υπόθεση δηλητηρίασης του Σεργκέι Σκριπάλ στη Μ. Βρετανία κάνει λόγο ο γερμανικός Τύπος. Ο γερμανικός Τύπος καταγράφει τη δήλωση στήριξης στη Μ. Βρετανία με την κοινή ανακοίνωση των ευρωπαίων υπουργών Εξωτερικών για την υπόθεση δηλητηρίασης του ρώσου πρώην διπλού πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ και της κόρης του στο Σαλισπέρι.

Οι γερμανοί αρθρογράφοι σημειώνουν ωστόσο ότι η ΕΕ δεν διατυπώνει σαφείς κατηγορίες κατά της Μόσχας και κάνουν λόγο για «αντιρρήσεις της Ελλάδας», οι οποίες φέρονται να οδήγησαν στη χρήση ηπιότερης γλώσσας στην ευρωπαϊκή ανακοίνωση.

«Η ΕΕ δεν προβαίνει σε ξεκάθαρη επίρριψη ευθυνών», γράφει για το θέμα η Frankfurter Allgemeine Zeitung. Όπως επισημαίνει η εφημερίδα της Φραγκφούρτης στην ηλεκτρονική της έκδοση, «σε ανακοίνωση που εκδόθηκε κατά τη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών στις Βρυξέλλες αναφέρεται μόνο ότι η ΕΕ λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη την εκτίμηση της Μ. Βρετανίας ότι η Ρωσία είναι κατά πάσα πιθανότητα υπεύθυνη για την επίθεση. Μια αιτία για τη συγκριτικά συγκρατημένη διατύπωση στο κείμενο θεωρείται ότι ήταν αντιρρήσεις της Ελλάδας». Η FAZ υπενθυμίζει ότι «η γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ και ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχαν υπογράψει μαζί με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ την περασμένη Πέμπτη μια σαφώς πιο προχωρημένη ανακοίνωση».

«Ρωγμές στο δυτικό μέτωπο»

«Η ΕΕ διστάζει να επιρρίψει κατηγορίες εναντίον της Μόσχας», σημειώνει για το ίδιο θέμα σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της η Süddeutsche Zeitung, συμπληρώνοντας ότι προπάντων «η Αθήνα ζητεί σαφείς αποδείξεις (σ.σ. για τη ρωσική υπαιτιότητα)». Η εφημερίδα του Μονάχου παραθέτει επίσης δήλωση της αυστριακής υπουργού Εξωτερικών Κάριν Κνάισλ, η οποία επισήμανε ότι το ζητούμενο είναι σε πρώτη φάση «η διαλεύκανση» της υπόθεσης. Η SZ σχολιάζει ότι «στο δυτικό μέτωπο απέναντι στη Ρωσία μετά την επίθεση με δηλητήριο στο Σαλισμπέρι εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές». Ο γερμανός αρθρογράφος αναφέρει ότι κατόπιν ενεργειών της Ελλάδας «η ανακοίνωση της ΕΕ μετριάστηκε. Αρχικά επρόκειτο να ασκηθεί κριτική στη ρωσική άρνηση ‘να ανταποκριθεί σε νόμιμα αιτήματα της βρετανικής κυβέρνησης’».

Η Welt γράφει στην ηλεκτρονική της έκδοση ότι «η ανακοίνωση περί ρωσικής ευθύνης προφανώς μετριάστηκε έπειτα από πιέσεις της Αθήνας». Η εφημερίδα του Βερολίνου επισημαίνει ότι τελικά η Ελλάδα αναγνώρισε πιθανή ευθύνη της Ρωσίας» και σχολιάζει ότι «η υπό αριστερή ηγεσία κυβέρνηση στην Αθήνα έχει επανειλημμένα ταχθεί υπέρ μιας χαλάρωσης των κυρώσεων κατά της Μόσχας για το θέμα της διένεξης στην Ουκρανία».

Πηγή: Deutsche Welle

Από τη στιγμή που ο Ερντογάν εξασφάλισε το «πράσινο φως» του Πούτιν για να εισβάλει στο Αφρίν, η τύχη του κουρδικού αυτού καντονίου ήταν προδιαγεγραμμένη. Η υπεροχή του τουρκικού στρατού και σε αριθμό στρατιωτών και σε οπλικά συστήματα ήταν συντριπτική, ακόμα και εάν δεν συνυπολογιζόταν η απόλυτη κυριαρχία στον αέρα. Η μόνη έκπληξη ήταν ότι οι Τούρκοι χρειάστηκαν σχεδόν δύο μήνες για να ολοκληρώσουν την επιχείρηση, ενώ αρχικά υπολόγιζαν μία εβδομάδα.

Υπενθυμίζουμε πως με την εξαίρεση ενός διαδρόμου που το συνέδεε με την περιοχή που ελέγχει το καθεστώς Άσαντ, το καντόνι του Αφρίν είχε γύρω του εχθρικά εδάφη. Σε ένα μεγάλο μέρος της περιμέτρου είναι η Τουρκία και σε ένα άλλο οι περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ένοπλων ισλαμικών οργανώσεων. Οι εν λόγω οργανώσεις, που καθοδηγούνται από την Άγκυρα, συμμετείχαν πλήρως στην επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας».

Το σχέδιο των Τούρκων ήταν να προωθηθούν σε όλη σχεδόν την περίμετρο του καντονίου για να δημιουργήσουν μία ζώνη προστασίας τουρκικών πόλων από κουρδικά πυρά. Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν δύο επιθέσεις από Βορρά και Νότο, με σκοπό να καταλάβουν τις δύο ορεινές περιοχές περιοχή. Όταν με δυσκολία το επέτυχαν, ο δρόμος για την πόλη Αφρίν ήταν ανοιχτός και από τις δύο κατευθύνσεις, λόγω του πεδινού εδάφους που επέτρεπε την προέλαση των τεθωρακισμένων.
Εκείνη τη χρονική στιγμή, οι Κούρδοι έπαψαν να πολεμούν σαν τακτικός στρατός και υιοθέτησαν τακτικές ανταρτοπολέμου, με τις οποίες, άλλωστε, είναι εξοικειωμένοι. Όταν, μάλιστα, ο τουρκικός στρατός και οι ισλαμιστές βρέθηκαν προ των θυρών, επιτιθέμενοι στην πόλη σε δύο μέτωπα, από δυτικά και ανατολικά (το πρωί της Κυριακής), το YPG επέλεξε να διασώσει τις δυνάμεις του, αντί να τις καταδικάσει σε μία εκ των προτέρων χαμένη μάχη εντός τους αστικού ιστού.

Η κατάληψη του Αφρίν δημιουργεί νέα δεδομένα επί του πεδίου. Υπενθυμίζουμε ότι το 2014 οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους πολιορκούσαν την πόλη Κομπάνι, το τελευταίο προπύργιο των Κούρδων. Οι Κούρδοι του YPG, με την βοήθεια των Αμερικανών στον αέρα, κατάφεραν να περάσουν στην αντεπίθεση. Συσπειρώνοντας γύρω τους και Άραβες και Γεζίντι μαχητές (στο πλαίσιο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων) έθεσαν σταδιακά υπό τον έλεγχό τους όλη τη βορειοανατολική Συρία.

Στρατηγικός στόχος τους ήταν να κινηθούν προς δυσμάς με σκοπό να ενώσουν το απομονωμένο κουρδικό καντόνι του Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία και στη συνέχεια να δημιουργήσουν έναν διάδρομο για να αποκτήσουν πρόσβαση στη θάλασσα. Η Μεσόγειος, άλλωστε, δεν απέχει πολύ από το Αφρίν. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού, πέρασαν από ανατολικά προς δυτικά τον Ευφράτη και μετά από σκληρές μάχες κατέλαβαν από το Ισλαμικό Κράτος την πόλη Μπανμπίτζ.

Η εξέλιξη αυτή εξώθησε την Άγκυρα να εισβάλει στη βόρεια Συρία με σκοπό ακριβώς να ματαιώσει τα σχέδια των Κούρδων. Με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», οι Τούρκοι κινήθηκαν προς νότο, λίγο δυτικότερα της Μανμπίτζ. Οι τζιχαντιστές παρέδωσαν την παραμεθόριο συριακή πόλη Τζαραμπλούς αμαχητί. Ο τουρκικός στρατός έφθασε μέχρι την κωμόπολη Αλ Μπαμπ, την οποία κατέλαβε με δυσκολία από το Ισλαμικό Κράτος. Κατ’ αυτό τον τρόπο έκλεισε τον δρόμο των Κούρδων προς δυσμάς.

Για εκείνη την τουρκική επιχείρηση, ο Ερντογάν είχε εξασφαλίσει το «πράσινο φως» και του Πούτιν, με τον οποίο ήδη συνέπλεε, αλλά και της Ουάσιγκτον, η οποία δεν ήθελε να έρθει σε ρήξη με την Άγκυρα. Για ένα διάστημα διαμορφώθηκε μία ασταθής ισορροπία. Αυτή ανετράπη, όταν οι Αμερικανοί ανακοίνωσαν πως θα συγκροτηθεί μία δύναμη 30.000 μαχητών με κορμό τους Κούρδους, η οποία θα έχει αποστολή τη φύλαξη των συνόρων με την Τουρκία.

Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ο εναέριος χώρος στην περιοχή που βρίσκεται το Αφρίν ελέγχεται από τους Ρώσους, ο Ερντογάν εξασφάλισε από τον Πούτιν το «πράσινο φως» για την εισβολή στο Αφρίν. Οι Κούρδοι δεν είχαν δεχθεί τη ρωσική πρόταση να το παραδώσουν στον έλεγχο του Άσαντ, με αποτέλεσμα η ρωσική δύναμη που υπήρχε εκεί και συνεργαζόταν με την κουρδική διοίκηση να αποχωρήσει. Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί ούτε είχαν τη δυνατότητα να αποτρέψουν την τουρκική εισβολή, ούτε καν το προσπάθησαν έστω σε διπλωματικό επίπεδο. Δεν ήθελαν να αντιπαρατεθούν στον Ερντογάν, ελπίζοντας ότι τελικώς θα τον επαναφέρουν στο δυτικό στρατόπεδο.

Όταν με καθυστέρηση οι Κούρδοι διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αντισταθούν για πολύ, ζήτησαν να παραδώσουν την περιοχή στο καθεστώς Άσαντ. Ήταν, όμως, αργά. Οι πολιτοφύλακες που έστειλε η Δαμασκός δεν ήταν ικανοί να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Ήταν περισσότερο μία συμβολική κίνηση. Η Μόσχα, άλλωστε, είχε υποσχεθεί στον Ερντογάν ελευθερία κινήσεων, εξασφαλίζοντας ανταλλάγματα σε άλλα μέτωπα. Ο Άσαντ φοβάται δικαιολογημένα ότι οι Τούρκοι δεν θα φύγουν εύκολα από τα συριακά εδάφη, αλλά δεν είχε περιθώρια να αντιταχθεί.

Η πτώση του Αφρίν ακυρώνει -τουλάχιστον για το ορατό μέλλον- τη στρατηγική των Κούρδων να κινηθούν προς δυσμάς. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για επιτυχία της Άγκυρας, η οποία στις κατεχόμενες συριακές περιοχές ήδη οικοδομεί πρόπλασμα τουρκικών κρατικών δομών, επιβεβαιώνοντας την ανομολόγητη, αλλά προφανή πρόθεσή της μελλοντικά να προσαρτήσει την περιοχή. Ουσιαστικά, δηλαδή, να επαναλάβει αυτό που είχε κάνει με την Αλεξανδρέττα στη δεκαετία του 1930.

Στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι η στρατιωτική και πολιτική εξουδετέρωση του κουρδικού παράγοντα σε όλη τη βόρειο Συρία. Ο Ερντογάν, μάλιστα, είχε απειλήσει τους Αμερικανούς πως εάν επιχειρήσουν να εμποδίσουν τον τουρκικό στρατό θα δοκιμάσουν «οθωμανικά χαστούκια». Πέρα, όμως, από τους λεονταρισμούς, αυτό που συζητήθηκε στη συνάντηση Ερντογάν-Τίλερσον είναι οι Κούρδοι να αποσυρθούν ανατολικά του Ευφράτη και να παραδώσουν την Μπανμπίτζ σε μία μικτή διοίκηση Αμερικανών, Τούρκων και ντόπιων.

Η σύμπραξη της Άγκυρας με τη Μόσχα έχει αλλάξει τα δεδομένα στην περιοχή. Η Ουάσιγκτον -και μαζί της όλη η Δύση- περιέλθει σε εμφανώς μειονεκτική θέση στο συριακό μέτωπο. Εκεί, το πλεονέκτημα το έχουν πλέον οι Ρώσοι και οι Ιρανοί, που στηρίζουν το καθεστώς Άσαντ, και εν μέρει οι Τούρκοι. Ο λόγος που οι Αμερικανοί είναι πολύ δύσκολο να εγκαταλείψουν ολοσχερώς τον κουρδικό παράγοντα δεν είναι η πίστη τους σε έναν αξιόμαχο σύμμαχο. Είναι ότι χωρίς αυτόν, ουσιαστικά θα βρεθούν έξω από την «καρδιά» της Μέσης Ανατολής με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ειδικά όταν το δίδυμο Τραμπ-Πομπέο έχει ανοίξει μέτωπο με την Τεχεράνη.
Στην πραγματικότητα, ούτε η Μόσχα ούτε η Τεχεράνη θέλουν ενίσχυση της Τουρκίας, αλλά για τον Πούτιν μετράει περισσότερο να κρατάει τον Ερντογάν δίπλα του. Οι Τούρκοι έχουν ήδη εγκατασταθεί εντός της συριακής επικράτειας και με πρόσχημα ότι το κουρδικό YPG απειλεί την εθνική ασφάλεια της χώρας τους θα κάνουν ό,τι μπορούν για να παραμείνουν εκεί. Στις περιοχές που ήδη κατέχουν, άλλωστε, αλλοιώνουν με συστηματικό τρόπο την πληθυσμιακή σύνθεση, εγκαθιστώντας σε κουρδικές περιοχές φανατικούς σουνίτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν τζιχαντιστική δράση.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Άσαντ, έστω και εμμέσως, έστω και ελλιπώς, ανταποκρίθηκε στην έκκληση των Κούρδων να στείλει δυνάμεις στο Αφρίν. Είναι σαφές πως τους προτιμάει από τους Τούρκους. Οι Κούρδοι δεν έχουν στραφεί εναντίον του καθεστώτος του και έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο για να επιτευχθεί η στρατιωτική συρρίκνωση του Ισλαμικού Κράτους, γεγονός που βοήθησε αποφασιστικά το καθεστώς να επιβιώσει και να ανακτήσει τον έλεγχο πολύ μεγάλου μέρους της νότιας και κεντρικής Συρίας.

Εκτός αυτού, διεκδικούν αυτονομία εντός του συριακού κράτους και όχι απόσχιση. Ένα καθεστώς αυτονομίας των Κούρδων στη βόρεια Συρία από μία άποψη βολεύει τον Άσαντ, επειδή θα λειτουργεί σαν γεωπολιτικό «μαξιλάρι» μεταξύ αυτού και της επικίνδυνης Τουρκίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Άσαντ ήταν υποχρεωμένος να ευθυγραμμισθεί με τις ρωσικές οδηγίες.

Η Μόσχα και περισσότερο η Τεχεράνη μπορεί να συνεργάζονται με την Άγκυρα, αλλά διατηρούν τις επιφυλάξεις τους. Όχι μόνο, επειδή η Τουρκία είναι οργανικά συνδεδεμένη με τη Δύση, αλλά και επειδή τα συμφέροντά τους με στρατηγικούς όρους είναι αντιτιθέμενα. Αυτή την περίοδο συμπλέουν μαζί της με τακτικούς όρους και σε κλίμα δυσπιστίας. Έτσι, ενώ δεν θέλουν να στραφούν εναντίον της, δεν θέλουν και την ενδυνάμωσή της. Γι’ αυτό και της άναψαν το πράσινο φως όσον αφορά την επιχείρηση εναντίον του Αφρίν.

Ο Πούτιν προσπαθεί να ισορροπήσει. Από τη μία άναψε «πράσινο φως» στον Ερντογάν όσον αφορά την εισβολή στο Αφρίν, αλλά από την άλλη θα του είναι δύσκολο να αποδεχθεί μία μόνιμη τουρκική κατοχή στη βορειοδυτική Συρία. Η εικόνα θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει όταν θα τεθεί το ζήτημα ποιος θα ελέγξει την περιοχή.

Πηγή: protothema.gr

Υπό κράτηση ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Reuters.

Σύμφωνα με δικαστικές πηγές που επικαλείται το πρακτορείο, η κράτηση έχει γίνει στα πλαίσια έρευνας που διενεργεί η γαλλική αστυνομία για παράνομη χρηματοδότηση προεκλογικής εκστρατείας του πρώην προέδρου το 2007.

H γαλλική δικαιοσύνη νωρίτερα αυτόν τον χρόνο είχε διατάξει την παραπομπή του σε δίκη, στο πλαίσιο της έρευνας για τις δαπάνες της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012, που σύμφωνα με το πρακτορείο, αποκάλυψε ένα εκτεταμένο σύστημα πλαστών τιμολογίων.

Ο Γάλλος πρώην Πρόεδρος κατηγορείται ότι υπερέβη εσκεμμένα το ανώτατο όριο των δαπανών που επιτρέπει ο νόμος και έχει οριστεί στα 22,5 εκατ. ευρώ.

Όπως μεταδίδουν τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ο Σαρκοζί κρατείται από τις αστυνομικές αρχές της Ναντέρ σε σχέση με την έρευνα για την παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας από το καθεστώς Καντάφι της Λιβύης το 2007.

Σύμφωνα με την γαλλική Le monde ο Νικολά Σαρκοζί αρνήθηκε και σε πιο παλιά του κατάθεση την χρηματοδότηση από την Λιβυική κυβέρνηση επί Καντάφι. Οι Γαλλικές αρχές έχουν συλλέξει αρκετά στοιχεία για πληρωμές στους λογαριασμούς του πρώην Γάλλου προέδρου από τότε που αυτός ήταν ακόμα υπουργός.

Το άρθρο συνεχίζει λέγοντας ότι αρκετοί πρώην αξιωματούχοι της Λιβύης στην εποχή του Καντάφι ανέφεραν νέα στοιχεία για παράνομες υποψίες χρηματοδότησης.

Από την πλευρά του ο Γάλλος πρώην πρόεδρος αρνείται τις κατηγορίες ότι έλαβε οποιαδήποτε παράνομη χρηματοδότηση για την καμπάνια του, ενώ έχει απορρίψει τους ισχυρισμούς για τη Λιβύη ως «γκροτέσκο».

Ο Nicolas Sarkozy κλήθηκε από τη γαλλική αστυνομία στη Ναντέρ, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες της Le Monde, μπορεί να παραμείνει υπό κράτηση έως και 48 ώρες.

Η δικαστική έρευνα είχε ξεκινήσει το 2013, ενώ στη δικογραφία περιλαμβάνονται στοιχεία και από την υπόθεση Πυγμαλίων. Ο πρώην πρόεδρος καταθέτει για πρώτη φορά στην έρευνα που διεξάγουν οι αστυνομικοί του Κεντρικού Γραφείου καταπολέμησης της διαφθοράς και φορολογικών και οικονομικών αδικημάτων.

Ο Sarkozy ήταν πρόεδρος της Γαλλίας από το 2007 έως το 2012. Προσπάθησε να επανεκλεγεί και το 2017 αλλά δεν κατάφερε να εξασφαλίσει υψηλό ποσοστό.

Τo Reuters προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του N. Sarkozy, ο οποίος όμως δεν ήταν διαθέσιμος για κάποιο σχόλιο.

Τον φόβο ότι η Ρωσία θα προσπαθήσει να επηρεάσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2019 εξέφρασε ο πρώην επικεφαλής του NATO, Anders Fogh Rasmussen, υποστηρίζοντας ότι οι Βρυξέλλες θα πρέπει να διαθέσουν περισσότερα κονδύλια για να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή.

«Εκτιμώ ότι οι Ρώσοι θα εμπλακούν στις επερχόμενες ευρωεκλογές που θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2019», δήλωσε ο Rasmussen στο CNBC. Πρόσθεσε ότι από σήμερα έως τις αμερικανικές εκλογές του 2020, θα διεξαχθούν 20 εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρες του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. – μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα – και ότι Ρώσοι αξιωματούχοι «θα κάνουν ότι μπορούν» για να επηρεάσουν το αποτέλεσμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, κάλεσε την Ε.Ε. να συνεργαστεί πιο στενά με τις ΗΠΑ για να συντονίσουν και να επιβάλουν περισσότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας. «Η μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνει ο πρόεδρος Putin είναι αυτή της ισχύος. Και αυτό απαιτεί σταθερότητα σε ολόκληρο τον Ατλαντικό».

Ο πρώην επικεφαλής του ΝΑΤΟ είπε επίσης ότι θα ήθελε να δει ένα νέο κύμα κυρώσεων που θα έχουν στόχο τον στενό κύκλο του Vladimir Putin.

Πηγή: Liberal.gr