Μήνας: Αύγουστος 2017

«Πρέπει να σχεδιάσουμε από τώρα τη μεταμνημονιακή εποχή με δημόσιες πολιτικές παντού και για όλα. Να αφήσουμε το αριστερό μας αποτύπωμα με μια νέα γενιά μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, που ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη, μειώνουν τις ανισότητες και ενδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή», σημειώνεται ανάμεσα σε άλλα στο κείμενο της πολιτικής απόφασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ η οποία συνεδρίασε στις 28 και 29 Ιουλίου.

Στο κείμενο της απόφασης, σημειώνεται με έμφαση ότι θα πρέπει «από τώρα να σχεδιαστούν και να συγκροτηθούν – μέσα από ευρύ επιστημονικό, κοινωνικό, και πολιτικό διάλογο – δημόσιες πολιτικές με ορίζοντα άμεσο και μεσοπρόθεσμο, που να απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες και να αποτυπώνουν τις αξίες και τις προτεραιότητες της δικής μας πολιτικής. Το κυβερνητικό πρόγραμμα πρέπει να αντιστοιχηθεί συνολικά στις ανάγκες, αλλά και τις δυνατότητες της νέας φάσης. Εκεί θα κριθούμε».

Για την ευρωπαϊκή Αριστερά, η απόφαση αναφέρει πως θα «πρέπει να υπερβεί τον ρόλο και τον λόγο που εξαντλείται στην παρακολούθηση των εξελίξεων και των αντιπαραθέσεων, και να συγκροτήσει μια ενιαία πολιτική πλατφόρμα. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα καταστεί αντιπαραθετικό, τόσο προς το σχέδιο με προοπτική την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων που προτείνεται από τις ισχυρές δυνάμεις του ευρωπαϊκού κέντρου (Γερμανία, Ολλανδία κ.ά.) όσο και προς τις πολιτικές πλατφόρμες των εθνικών αναδιπλώσεων».

Αναλυτικά η πολιτική απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως εξής:

1. Η διεθνής οικονομική και πολιτική συγκυρία

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007 δεν φαίνεται να έχει ξεπεραστεί. Συγχρόνως στο πολιτικό επίπεδο οι ΗΠΑ δεν μπορούν να παίξουν πλέον το ρόλο του μοναδικού και αδιαμφισβήτητου ηγεμόνα, αντιθέτως αποσταθεροποιούν τις προηγούμενες συναινέσεις ειδικά μετά την επικράτηση Τράμπ.

Η σύνοδος κορυφής των G20 στο Αμβούργο κατέδειξε ότι η διεκδίκηση της ισότιμης παγκόσμιας συνεργασίας αποτελεί ζήτημα προτεραιότητας στη βάση μιας νέας δίκαιης διεθνούς οικονομικής και πολιτικής τάξης.

Σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση του πυρηνικού αφοπλισμού, αποτελεί η υιοθέτηση από διάσκεψη του ΟΗΕ , με την υποστήριξη άνω των 130 χωρών, σύμβασης απαγόρευσης των πυρηνικών όπλων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ανάλυση για την παγκόσμια οικονομία, για το πού πάει η παγκοσμιοποίηση και το πώς διαμορφώνονται οι διεθνείς συνθήκες (CETA, TTIP κλπ).

Ειδικά στην Ευρώπη, παρά τη μεγαλύτερη συνειδητοποίηση των μεγάλων προκλήσεων (BREXIT, μεταναστευτικά ρεύματα, ευάλωτο τραπεζικό σύστημα κλπ), η θεσμική αρτηριοσκλήρωση των ευρωπαϊκών θεσμών συνεχίζεται. Την ίδια στιγμή έχει εκκινήσει ένας νέος κύκλος αντιπαραθέσεων για τα επόμενα βήματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά και την ίδια την αρχιτεκτονική της ΕΕ, ο οποίος όμως περιορίζεται στο επίπεδο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και των ισχυρών κρατών μελών της Ευρωζώνης.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να υπερβεί τον ρόλο και τον λόγο που εξαντλείται στην παρακολούθηση των εξελίξεων και των αντιπαραθέσεων και να συγκροτήσει μια ενιαία πολιτική πλατφόρμα. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα καταστεί αντιπαραθετικό τόσο προς το σχέδιο με προοπτική την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων που προτείνεται από τις ισχυρές δυνάμεις του ευρωπαϊκού κέντρου (Γερμανία, Ολλανδία κά) όσο και προς τις πολιτικές πλατφόρμες των εθνικών αναδιπλώσεων.

Οι αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη πρέπει να διεκδικήσουν ως μέρος ενός συνολικού σχεδίου:

α) Ενισχυμένο προϋπολογισμό με προσανατολισμό σ’ ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο και έμφαση στα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

β) Την εγγύηση των καταθέσεων παράλληλα με την προώθηση της τραπεζικής ενοποίησης για όλο τον ευρωπαϊκό χώρο.

γ) Την προώθηση ευρωομολόγου από την Ε.Κ.Τ. στα πλαίσια της επιδίωξης για ευρωπαϊκή σύγκλιση.

δ) Την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ιδιότητας του πολίτη, με κοινωνικό πρόσημο, ως προϋπόθεση εκδημοκρατισμού των ευρωπαϊκών θεσμών.

Σε αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαία η ενίσχυση των πρωτοβουλιών επιτάχυνσης και εμβάθυνσης της πολιτικής συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωπαϊκής Αριστεράς μέσω της διεύρυνσης του πεδίου συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με δυνάμεις των Πρασίνων και των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει τη συζήτηση στους κόλπους της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων για «δύσκολα» ζητήματα, που τίθενται επιτακτικά στην κορυφή της ευρωπαϊκής και διεθνούς ατζέντας και που σχετίζονται με μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα ριζοσπαστική πρόταση για την επαναθεμελίωση της ΕΕ, τις συμμαχίες και το πρόγραμμα που μπορεί να μας οδηγήσει σε αυτή την αλλαγή.

Σε αυτό το στόχο συμβάλλουν, η πρωτοβουλία «Progressive Caucus» και η διοργάνωση διμερών και πολυμερών συναντήσεων και πρωτοβουλιών κεντρικού πολιτικού ή θεματικού περιεχομένου στο ευρωκοινοβούλιο. Η πρόσφατη απόφαση του 5ου Συνεδρίου του ΚΕΑ για τη διοργάνωση το φθινόπωρο του 2017 του «1ου Ευρωπαϊκού Πολιτικού Φόρουμ» στη Μασσαλία (πρόταση που υιοθετήθηκε χάρις και στην επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ) επίσης αποτελεί σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή.

Σε κάθε περίπτωση, είναι πλέον εμφανές ότι βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη περίοδο όξυνσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στο νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, όξυνση που αποτελεί το αποτέλεσμα, τόσο της οικονομικής κρίσης όσο και των πολιτικών διαχείρισης της.

Με δεδομένη την κοινωνική δυναμική που πυροδότησε η κρίση, το κυρίαρχο επίδικο της εποχής είναι ποια πολιτική δύναμη θα καταφέρει να εκφράσει στο πολιτικό επίπεδο τα κοινωνικά εκείνα στρώματα που διάκεινται με καχυποψία, ή και με εχθρότητα ακόμη, απέναντι στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα των χωρών του αναπτυγμένου δυτικού καπιταλισμού.

Η Αριστερά με τις διαφορετικές της εκφάνσεις, αλλά εν τέλει με μία ενιαία πολιτική στόχευση, διεκδικεί την υπεράσπιση της εργασίας, τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, τη διασφάλιση των δημοκρατικών ελευθεριών και την προστασία του περιβάλλοντος.

Απέναντί της δομείται νεοδεξιά με τη στρατηγική εθνικών αναδιπλώσεων και εθνικισμών, που δεν αμφισβητεί τα ιερά και τα όσια του νεοφιλελευθερισμού, αναπαράγει ρατσιστικά και μισαλλόδοξα στερεότυπα και πολλές φορές φλερτάρει ανοιχτά με το φασισμό.

Τα αποτέλεσμα του πολιτικού ανταγωνισμού για την εκπροσώπηση των πληγέντων κοινωνικών στρωμάτων, διαφέρουν από χώρα σε χώρα.

Στην Ελλάδα, η ελπίδα για υπέρβαση των συνεπειών της κρίσης που προκάλεσαν οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, εκφράστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την ίδρυση του ο ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης απέναντι σε ένα συντριπτικό συσχετισμό σε επίπεδο Ευρώπης.

Η στρατηγική μας επιλογή να διεκδικήσουμε τη διακυβέρνηση σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και βαθιάς οικονομικής κρίσης, δικαιώθηκε σε πολλά σημεία και κρίνεται διαρκώς. Μπορούμε και πρέπει να συνεχίσουμε να υλοποιούμε πολιτικές υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, έστω και σε ασφυκτικά πλαίσια. Από τη διατήρηση και την ενίσχυση των πολιτικών του δεσμών με τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα, καθορίζεται εν πολλοίς η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντιμετώπιση της επιχειρούμενης προσπάθειας για αναδιαμόρφωση στρατηγικών σφαιρών επιρροής ιδιαίτερα στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, αποτελεί μείζον θέμα για το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι προφανές ότι στο άμεσο μέλλον τα συλλογικά όργανα του κόμματος οφείλουν να ασχοληθούν με το θέμα και ειδικότερα με το Κυπριακό, για το οποίο εμμένουμε στις θέσεις μας για κατάργηση του αναχρονιστικού καθεστώτος των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων και τον καθορισμό σαφούς χρονοδιαγράμματος για την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο. Στηρίζουμε τη προσπάθεια για μια βιώσιμη λύση δικοινοτικής-διζωνικής Ομοσπονδίας. Τέλος χαιρετίζουμε την απόφαση της κυβέρνησης και της Βουλής των Ελλήνων για την εκπλήρωση του δίκαιου και ιστορικής σημασίας αιτήματος για την παράδοση του φακέλου της Κύπρου στην κυπριακή Βουλή.

2. Άξονες του πολιτικού σχεδίου για την επόμενη περίοδο

Η Β’ αξιολόγηση

Η διαπραγμάτευση για τη δεύτερη αξιολόγηση ήταν ακόμα μία μάχη που δόθηκε υπό το καθεστώς πιέσεων και συγκρούσεων ακόμα και ανάμεσα στους δανειστές. Πρέπει να επισημάνουμε ότι κάποιοι από τους δανειστές μας, είτε από τους θεσμούς, είτε από κράτη μέλη της Ευρωζώνης, προσπάθησαν να καθυστερήσουν την διαπραγμάτευση, προβάλλοντας πολλές φορές και απαιτήσεις που στόχευαν κυρίως στην πρόκληση φθοράς στην κυβέρνηση, αλλά και στην διάρρηξη των κοινωνικών μας συμμαχιών και εκπροσωπήσεων.

Η επαναφορά νέων απαιτήσεων ως προς το φορολογικό και το ασφαλιστικό (ενώ ήταν θέματα που είχαν κλείσει στην πρώτη αξιολόγηση) στόχευαν στην πολιτική πίεση προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Το πρόσημο της δεύτερης αξιολόγησης είναι τελικά θετικό, με επιτυχίες, αλλά και αναγκαίους συμβιβασμούς. Οι νίκες που πετύχαμε σε μια σειρά από θέματα, ήρθαν μέσα από τη μάχη επιχειρημάτων στο τεχνικό επίπεδο, αλλά και επειδή καταφέραμε να καταστήσουμε τα μεγάλα επίδικα της διαπραγμάτευσης, κεντρικά πολιτικά διακυβεύματα της ίδιας της Ευρώπης.

Προοπτικές της Οικονομίας

Το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης αναμένεται να τονώσει αισθητά τη μεγέθυνση στην οικονομία το δεύτερο εξάμηνο. Το πρώτο εξάμηνο η πραγματική οικονομία κινήθηκε θετικά, (λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών πάντοτε), τόσο στη βιομηχανική παραγωγή, στη μεταποίηση, στις εξαγωγές καθώς και σε αύξηση των θέσεων εργασίας. Στο τομέα των επενδύσεων αναμένεται αλλαγή κλίματος. Επιδιώκουμε επενδύσεις υγιείς, που θα καλύπτουν ανάγκες των Περιφερειών και των κλάδων, θα μεγιστοποιούν θέσεις εργασίας, και θα σεβαστούν το περιβάλλον.

Τέλος η τυχόν υπέρβαση των δημοσιονομικών στόχων θα πρέπει να εντοπιστεί έγκαιρα, ώστε να δώσει παραπέρα ώθηση στην οικονομία με ενίσχυση των δαπανών για το κοινωνικό εγγυημένο εισόδημα ή με την εξόφληση ληξιπροθέσμων οφειλών του δημοσίου.

Έξοδος στις αγορές:

Ο βασικός στόχος μας είναι η έξοδος από το μνημόνιο και την αυστηρή επιτήρηση, καθώς και η αναπτυξιακή πορεία της χώρας με όρους βιωσιμότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Για να υπηρετηθούν αυτοί οι στόχοι απρόσκοπτα και με διάρκεια, πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της ομαλής χρηματοδότησης του δημόσιου χρέους. Η τελευταία απόφαση του Eurogroup, έχει δύο σημαντικές πρόνοιες στη παραπάνω κατεύθυνση.

Η πρώτη είναι η ρήτρα ανάπτυξης. Πριν την καθιέρωσή της, ο στόχος της ανάπτυξης και της απασχόλησης υποτάσσονταν στον στόχο της εξυπηρέτησης του χρέους. Τώρα η προτεραιότητα δείχνει να αλλάζει. Η εξυπηρέτηση του χρέους συνδέεται με την ανάπτυξη.

Η δεύτερη εξίσου κρίσιμη ρύθμιση είναι η δημιουργία αποθεματικού από τον ESM για να υπάρξουν εγγυήσεις για την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Είναι η πρώτη φορά, όπου χωρίς άλλες προϋποθέσεις, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης εγγυάται την έξοδο μιας χώρας στις αγορές.

Για μας λοιπόν, η έξοδος στις αγορές είναι ένα από τα μέσα που θα αξιοποιηθούν για να ομαλοποιηθεί η χρηματοδότηση της οικονομίας. Δεν είναι ο τελικός στόχος της οικονομικής πολιτικής. Τελικός στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι μια ανάπτυξη που θα σέβεται το περιβάλλον και θα χαρακτηρίζεται από ένα δίκαιο κοινωνικό προσανατολισμό.

Έξοδος από το μνημόνιο

Η συμφωνία με τους δανειστές, όπως αποτυπώνεται στην απόφαση του τελευταίου Eurogroup, αποσαφηνίζει σημαντικά και δίνει ορατότητα στις προοπτικές. Μπορεί συνολικά η συμφωνία να απέχει σε ορισμένα σημεία από τους αρχικούς στόχους της κυβέρνησης, ωστόσο περιέχει δυνατότητες προς αξιοποίηση. Πρώτον, καθιστά εφικτή την πρόσβαση στις αγορές και την έγκαιρη ολοκλήρωση του Προγράμματος σε 12 μήνες από σήμερα, καθώς και τον τερματισμό του ειδικού καθεστώτος επιτροπείας της χώρας, που είναι συνδεδεμένο με αυτό. Δεύτερον, η απόφαση του Eurogroup προβλέπει με τρόπο ρητό τη μετατόπιση του κέντρου βάρους της προσπάθειας στην ανάπτυξη, στις επενδύσεις και στην απασχόληση.

Ωστόσο παραμένουν πολλά εμπόδια. Το πρώτο έχει να κάνει με την ολοκλήρωση των δεσμεύσεων του προγράμματος. Πολλά από τα εναπομείναντα μέτρα είναι θέμα εφαρμογής και δεν εμπεριέχουν μεγάλες πολιτικές δυσκολίες. Το κόμμα οφείλει να παρουσιάσει ένα σχέδιο για τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί να εμφανιστούν. Το σχέδιο αυτό οφείλει να λάβει υπόψη του τις κοινωνικές μας συμμαχίες και τους αναγκαίους συμβιβασμούς. Είναι σημαντικό να πορευόμαστε με βάση το ότι οι ρήξεις και οι συμβιβασμοί που θα επιλέξουμε, θα είναι προϊόν συλλογικής απόφασης και όχι επιμέρους και ευκαιριακών σχεδιασμών.

Το δεύτερο εμπόδιο αποτελεί η απέχθεια των θεσμών, ακόμη και στο κατώτερο τεχνικό επίπεδο, να διαθέτει μια αριστερή κυβέρνηση ευελιξία κινήσεων. Η μείωση του βαθμού επιτήρησης δεν μπορεί να περιμένει το τέλος των μνημονίων. Ιδιαίτερα αυτή η προσπάθεια πρέπει να συμπεριλαμβάνει την Παιδεία, όπου η επιτήρηση είναι εκτός των συμφωνηθέντων του μνημονίου. Από την άλλη, χωρίς σχέδιο δεν πρόκειται να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όμως τα προβλήματα δεν τελείωσαν. Το ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο παραμένει αντιφατικό. Οι «εταίροι» ενεργούν πρωτίστως ως δανειστές. Και καθώς δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο που να κατοχυρώνει τα δικαιώματα του κράτους-οφειλέτη, ισχύει μόνο το «δίκαιο» του ισχυρού. Έτσι οι δανειστές μπορούν κατά βούληση να τροποποιούν την ατζέντα και τους κανόνες, να μετακινούν τα «γκολπόστ», να προκαλούν συνειδητά αβεβαιότητα βλάπτοντας την οικονομία.

Υπό το πρίσμα αυτό, οι δυνατότητες που περικλείει η τελευταία συμφωνία πρέπει να κατανοηθούν ως ένα παράθυρο ευκαιρίας. Είναι η πρώτη ευκαιρία και ίσως από άποψη χρόνου η μοναδική στη σημερινή διακυβέρνηση που υπάρχουν προϋποθέσεις και κυρίως το θετικό οικονομικό κλίμα, για να υλοποιηθεί το κυβερνητικό σχέδιο της δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης. Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει το θετικό οικονομικό κλίμα να μετουσιωθεί και σε θετικό πολιτικό κλίμα. Η καλύτερη άμυνα συνεπώς και η καλύτερη προετοιμασία για το μέλλον είναι η επιθετική αξιοποίηση των θετικών δυνατοτήτων που περικλείει η νέα συμφωνία και η συγκυρία.

Στο σημείο αυτό και καθώς εισερχόμαστε στον επίλογο των μνημονίων, πρέπει να επιδιωχθεί η αποσαφήνιση όλων των παραμέτρων που αφορούν την οριστική έξοδο από τα μνημόνια και τη μετάβαση στη νέα εποχή. Παράλληλα θα πρέπει να υπάρξει διαπραγμάτευση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς συγκεκριμένων τρόπων στήριξης της αναπτυξιακής προσπάθειας.

3. Στρατηγική πολιτική μακράς πνοής

Παραγωγική ανασυγκρότηση

• Να σχεδιάσουμε από τώρα τη μεταμνημονιακή εποχή με δημόσιες πολιτικές παντού και για όλα. Να αφήσουμε το αριστερό μας αποτύπωμα με μια νέα γενιά μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, που ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη, μειώνουν τις ανισότητες και ενδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή. Πρέπει από τώρα να σχεδιαστούν και να συγκροτηθούν – μέσα από ευρύ επιστημονικό, κοινωνικό, και πολιτικό διάλογο – δημόσιες πολιτικές με ορίζοντα άμεσο και μεσοπρόθεσμο, που να απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες και να αποτυπώνουν τις αξίες και τις προτεραιότητες της δικής μας πολιτικής. Το κυβερνητικό πρόγραμμα πρέπει να αντιστοιχηθεί συνολικά στις ανάγκες, αλλά και τις δυνατότητες της νέας φάσης. Εκεί θα κριθούμε.
• Θέλουμε ένα κράτος που να υπάρχει και να εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολιτών. Δεν εφησυχάζουμε στο σημερινό καθεστώς. Πρέπει να αποκατασταθεί η σχέση πολίτη και κράτους. Πρέπει να γίνει ιεράρχηση προβλημάτων που ταλαιπωρούν τους πολίτες και να οργανωθεί η αντιμετώπισή τους. Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία των δικαιωμάτων, με αλληλοσεβασμό μεταξύ των πολιτών, με σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτείας και λαού.
• Προτεραιότητα στη νέα περίοδο είναι η συμμετοχή της κοινωνίας στο σχεδιασμό και την υλοποίηση της αναπτυξιακής διαδικασίας. Συστατικό της δικής μας αντίληψης για την ανάπτυξη πέρα από το κράτος και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι η διαμόρφωση ενός χώρου όπου πρωταγωνιστές θα είναι οι πολίτες. Πρωτοβουλίες κοινωνικής οικονομίας, δομές αλληλεγγύης, ενεργειακές κοινότητες, σχήματα μικροπιστώσεων, ομάδες παραγωγών, πρωτοβάθμιοι συνεταιρισμοί, ακόμη και άτυπες συλλογικές ομάδες. Στόχο έχουν να καταστεί πρωταγωνιστής ο άνθρωπος και οι πραγματικές του ανάγκες.
• Ολοκλήρωση της νέας αναπτυξιακής στρατηγικής και εξειδίκευση του περιεχομένου της ανά τομέα, αντικείμενο πολιτικής και Περιφέρεια.
• Η αναγκαία προσέλκυση ξένων παραγωγικών επενδύσεων πρέπει να επιδιώκεται σ’ ένα περιβάλλον στήριξης της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, ενίσχυσης των τοπικών οικονομιών και γενικότερα της ενδογενούς ανάπτυξης.

Περιφερειακά Αναπτυξιακά Συνέδρια

Απαιτείται σοβαρή μελέτη και εκπόνηση ενός σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση ανά περιφέρεια με συνδιαμορφωτή την ίδια την κοινωνία και με σεβασμό στο περιβάλλον.

Σε αυτή την προσπάθεια κρίνεται σημαντική η συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων (τοπική αυτοδιοίκηση, επαγγελματικά σωματεία, επιμελητήρια, ομάδες συμφερόντων, πανεπιστημιακά ιδρύματα, ινστιτούτα καθώς και μεμονωμένους πολίτες που διαθέτουν γνώση του εκάστοτε αντικειμένου). Η δίκαιη ανάπτυξη αποτελεί το κεντρικό διακύβευμα και για τον λόγο αυτό, ο αναπτυξιακός σχεδιασμός θα πρέπει να διαθέτει μόνιμα και σταθερά χαρακτηριστικά, όπου ομάδες εργασίας συναποτελούμενες από τους άνωθεν χώρους, θα καλούνται να συντονίζουν και ενίοτε να επικαιροποιούν το πρόγραμμα ανά Περιφέρεια.

Το κόμμα λοιπόν πρέπει να συμβάλλει στην κυβερνητική προσπάθεια και να διευρύνει ακόμα περισσότερο το πεδίο πλαισίωσης του αναπτυξιακού σχεδιασμού, ώστε να διαμορφωθεί το νέο παραγωγικό υπόδειγμα. Η πραγματοποίηση των 13 περιφερειακών συνεδρίων μπορεί να συνεισφέρει στην ολοκλήρωση και εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης.

Τα 13 περιφερειακά αναπτυξιακά συνέδρια αποτελούν επομένως μια πρόκληση, προκειμένου να συγκεντρωθεί και να συγκροτηθεί το υλικό εκείνο βάσης, που θα αποτελέσει την παρακαταθήκη για την χαρτογράφηση των αναγκών, των προτάσεων και των προοπτικών του συνόλου της χώρας.

Είναι η 1η φορά που επιχειρείται μια τέτοια διαδικασία. Η κυβέρνηση δεν επιβάλλει, αλλά προσπαθεί να συνδιαμορφώσει ένα σχέδιο με την ίδια την κοινωνία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας.

Αναπτυξιακός Σχεδιασμός – Εργασία:

Η πρόσφατη ελληνική κρίση δεν είναι κυκλική ή συγκυριακή, αλλά δομική. Επομένως, η αύξηση απλώς του ΑΕΠ στο πλαίσιο του υφιστάμενου μοντέλου ανάπτυξης, δεν αρκεί για την υπέρβασή της. Απαιτείται μια «φυγή προς τα εμπρός», με δομικές αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο, τις εργασιακές σχέσεις, τη δημόσια διοίκηση, τη λειτουργία των θεσμών.

Το βασικό εργαλείο που διαθέτει μια κυβέρνηση – ειδικά σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς – είναι αυτό των χρηματοδοτικών εργαλείων, η δυνατότητα δηλαδή, να κατευθύνει πόρους προς συγκεκριμένους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας. Στο συγκεκριμένο τομέα, τόσο η διαχείριση του ΕΣΠΑ και των κοινοτικών πόρων, όσο όμως και ο προσανατολισμός του Αναπτυξιακού Νόμου, δείχνουν την κατεύθυνση που έχουμε επιλέξει να κινηθούμε, με γνώμονα την ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των μορφών της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, της νεοφυούς επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας, χωρίς να είμαστε αποκλειστικά προσανατολισμένοι μονάχα στα μεγάλα αναπτυξιακά έργα.

Η αναπτυξιακή στρατηγική μας, προκρίνει συνεπώς για την έξοδο από την κρίση, την υιοθέτηση ενός βιώσιμου, κοινωνικά δίκαιου προτύπου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Σε αντίθεση με τις νεοφιλελεύθερες λογικές – της άνισης αναδιανομής του πλούτου προς όφελος των λίγων και της ελάχιστης συμμετοχής της κοινωνικής πλειοψηφίας – συνδέει την αύξηση του παραγόμενου πλούτου με τον ταυτόχρονο μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου και την αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Συγχρόνως, η σύνδεση της ανάπτυξης με την εργασία, δεν μπορεί να μένει μόνο σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής εκφώνησης, ούτε το θέμα «εργασία και εργασιακές σχέσεις» να απουσιάζει από την συζήτηση για την ανάπτυξη.

Σχετικά με την προσέλκυση υγιών επενδύσεων, πέρα από τα άμεσα οφέλη (δημιουργία θέσεων εργασίας, αύξηση κύκλου εργασιών σε εγχώριες αλυσίδες αξίας) ενισχύουν και την θέση της ελληνικής οικονομίας στο διεθνές περιβάλλον. Είναι όμως απαραίτητο οι επενδύσεις αυτές να γίνουν βάσει συγκεκριμένων, σαφών κριτηρίων που θα διασφαλίζουν τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά τους, αλλά και την ομαλή σύνδεσή τους με το εγχώριο παραγωγικό σύστημα, θα σέβονται τις εργασιακές σχέσεις και το περιβάλλον.

Για την κοινωνία όμως, ακόμα πιο σημαντικές είναι οι επενδύσεις που σχεδιάζονται με τη λογική ολοκληρωμένων προγραμμάτων – πλατφορμών που κινητοποιούν εγχώριους και διεθνείς πόρους, δημόσιους και ιδιωτικούς, στην κατεύθυνση της υλοποίησης πρωτοβουλιών που παράγουν ένα ευρύτερο αναπτυξιακό και κοινωνικό αποτύπωμα (πχ προγράμματα για υλοποίηση τοπικών- περιφερειακών έργων υποδομής στο σύνολο της χώρας, δράσεις για στοχευμένη ενίσχυση νεοφυών, εξωστρεφών μικρομεσαίων επιχειρήσεων).

Στον τομέα της εργασίας, κεντρική προτεραιότητα είναι η καταπολέμηση της ανεργίας. Ήδη έχουμε σημαντικά αποτελέσματα, όμως δεν αρκούν. Στην αντιμετώπιση της ανεργίας εμπλέκονται τόσο το Υπουργείο Εργασίας όσο και το Υπουργείο Οικονομίας. Χρειάζεται ένα συγκροτημένο και κοινό σχέδιο σε σχέση με τα προγράμματα που υλοποιούμε και τα κονδύλια που διαθέτουμε, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 2019 οπότε και θα ενεργοποιηθούν τα αντίμετρα (250 εκ. το χρόνο για πολιτικές απασχόλησης). Το σχέδιο αντιμετώπισης της ανεργίας, εκπορεύεται τόσο από τα προγράμματα απασχόλησης που υλοποιεί το Υπουργείο Εργασίας, όσο και από τη δημιουργία ζήτησης που βασικά υλοποιείται από το Υπουργείο Οικονομίας. Χρειαζόμαστε απόλυτη σαφήνεια σε σχέση με τους διαθέσιμους πόρους, τις πηγές και τις πολιτικές. Το ζήτημα του χρόνου είναι απολύτως κρίσιμο εδώ. Αυτή τη στιγμή φαίνεται να διαμορφώνεται μια ιδιαίτερα θετική συγκυρία στο μέτωπο της μείωσης της ανεργίας. Στα δυόμιση χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Οικολόγων Πράσινων, έχουμε αποκαταστήσει τις 330.000 θέσεις εργασίας από το ένα εκατομμύριο οι οποίες χάθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης. Για αυτό και βάζουμε στόχο στα 2+4 χρόνια, να έχουμε, όχι μόνο καλύψει το χαμένο έδαφος ως προς την απασχόληση, αλλά να την έχουμε αυξήσει ακόμα και σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα. Υπό αυτό το πρίσμα, συντονισμένες παρεμβάσεις τώρα θα μπορέσουν να φέρουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα και να διαμορφώσουν ένα συνολικά ευνοϊκότερο πεδίο κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Η διαμόρφωση μια θετικής δυναμικής στην εργασία θα είναι πολύτιμο εργαλείο στις διαπραγματεύσεις μας για τη μετά το τέλος του προγράμματος περίοδο.

Είναι επίσης σημαντικό το κομμάτι της καταπολέμησης της παραβατικότητας στην εργασία. Το σώμα Επιθεώρησης Εργασίας είναι το βασικό εργαλείο μέσω του οποίου παρεμβαίνουμε στην αγορά εργασίας υπέρ των εργαζομένων. Δεδομένης της πολύ αυστηρής επιτροπείας των θεσμών σε όλες τις νομοθετικές ρυθμίσεις εργατικού δικαίου, το ΣΕΠΕ στην πραγματικότητα είναι το μόνο όργανο με το οποίο μπορούμε να ασκήσουμε αριστερή πολιτική στον τομέα της εργασίας.

Επίσης, σημαντική είναι η επικέντρωση στους «αόρατους» και τους «εγκλωβισμένους». Παρεμβάσεις υπέρ των εργαζομένων που βρίσκονται σε επιχειρήσεις που κλείνουν, παρεμβάσεις στο ζήτημα των εργατικών κατοικιών κλπ επιβεβαιώνουν την ανάγκη να βρίσκεται η Αριστερά στην κυβέρνηση και συσπειρώνουν τον κόσμο μας.

Κοινωνικό Κράτος:

Οι παρεμβάσεις που έχουν πραγματοποιηθεί σε όλους τους τομείς του κοινωνικού κράτους, είναι σημαντικές για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, αποτελούν απλώς όμως μια αφετηρία. Στην παιδεία, προτεραιότητα πρέπει να είναι ο νέος Νόμος Πλαίσιο για τα ΑΕΙ, ο οποίος συμβάλλει στην αποκατάσταση του αυτοδιοίκητου, στον εκδημοκρατισμό των ακαδημαϊκών θεσμών, στην αναβάθμιση των ΤΕΙ ενώ επίσης επαναφέρει το πανεπιστημιακό άσυλο. Κρίσιμο είναι να επισημανθεί, ότι ο νόμος προβλέπει τη δημιουργία θεσμών αναπτυξιακών προοπτικών, όπως η ίδρυση των Ακαδημαϊκών Περιφερειακών Συμβουλίων όπου πανεπιστήμια, ΤΕΙ και ερευνητικά κέντρα, συζητούν τις δυνατότητες που έχουν τα ιδρύματα αυτά να συμβάλουν στις αναπτυξιακές προοπτικές μιας Περιφέρειας. Η συνύπαρξη και των τριών θεσμών γίνεται για πρώτη φορά.

Στον χώρο της παιδείας επιβάλλεται να υλοποιηθεί η μεταρρύθμιση σε όλες τις βαθμίδες. Μετά τις αλλαγές στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, τη γενίκευση του ολοήμερου σχολείου και τις πολλές παρεμβάσεις στο τομέα της Ειδικής Αγωγής, η έμφαση πρέπει να δοθεί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η καθιέρωση 12χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και 2χρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής, η αναβάθμιση του ρόλου του Λυκείου και του απολυτηρίου του, είναι μεταρρυθμίσεις που είναι ώριμες να υλοποιηθούν. Η αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης και οι αναγκαίες αλλαγές στο 1ο έτος της τριτοβάθμιας, θα μας επιτρέψουν να υλοποιήσουμε τη δέσμευσή μας για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και την ελεύθερη πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ορίζοντα 5ετιας.

Στον τομέα της υγείας, τα αποτελέσματα της δουλειάς μας είναι πολύ θετικά. Αυτονόητο είναι να συνεχιστεί το σχέδιο αναμόρφωσης της δημόσιας υγείας, από την ενίσχυση σε επίπεδο προσωπικού και υποδομών, μέχρι την υλοποίηση κομβικών μεταρρυθμίσεων όπως αυτή στον τομέα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Είναι τέλος αναγκαίο να ενισχυθεί η προσπάθεια για τη διερεύνηση υποθέσεων διασπάθισης δημοσίου χρήματος και διαφθοράς.

Το κρισιμότερο όμως διακύβευμα είναι η αναμόρφωση των θεσμών κοινωνικής προστασίας, ώστε αυτή να μην διαθέτει προνοιακό, αλλά καθολικό χαρακτήρα.

Οι μέχρι σήμερα παρεμβάσεις μας, αποκατέστησαν την αξιοπρεπή διαβίωση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και πρέπει να επεκταθούν. Κρίνεται αναγκαίο να δημιουργηθεί μηχανισμός που να αντιμετωπίζει άμεσα και αποτελεσματικά περιπτώσεις όπου η στέρηση των κοινωνικών παροχών, εκθέτει τα πρόσωπα σε σοβαρούς κινδύνους ή τα οδηγεί σε εξαθλίωση. Για το κόμμα είναι σημαντικό το κράτος να μην περιορίζεται στην περιοχή των απολύτως αναγκαίων για την επιβίωση υπηρεσιών, αλλά να προσφέρει σε όλους ασφάλεια και αξιοπρεπή διαβίωση.

Διαφθορά-Διαπλοκή:

Είναι κεφαλαιώδες ζήτημα για το ΣΥΡΙΖΑ, η αποκάλυψη και απόδοση ευθυνών για περιπτώσεις διαφθοράς και διαπλοκής. Έχουμε απέναντί μας ένα σύστημα δεκαετιών, το οποίο πολεμά λυσσαλέα κάθε μας προσπάθεια. Αυτό όμως το γνωρίζαμε από την πρώτη στιγμή. Για το λόγο αυτό, πρέπει να οξύνουμε τη σύγκρουση με αυτό το σύστημα και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ξεχωριστή θέση σε αυτή τη μάχη έχει η υπόθεση με τις λίστες της φοροδιαφυγής. Ακριβώς επειδή πρόκειται για ένα κορυφαίο ζήτημα αξιοπιστίας της κυβέρνησης, θα πρέπει να κινηθούμε άμεσα, ώστε να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες και να μην βρουν οι ένοχοι καταφύγιο στην απόφαση του ΣτΕ.

Είναι γεγονός ότι κύκλοι της ελληνικής δικαιοσύνης, φαίνεται να δημιουργούν την υπόνοια ότι μπορεί να λειτουργούν στη βάση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Είναι επομένως αναγκαίο από τη δική μας μεριά να συζητήσουμε σε βάθος την νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στις σχέσεις μεταξύ των εξουσιών και να εκπονήσουμε μια πολιτική στρατηγική για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Δεν πρέπει όμως να τηρούμε ίσες αποστάσεις. Η δικαιοσύνη θα πρέπει λειτουργεί με όρους που να μην δημιουργούν ούτε καν την υπόνοια ότι νομοθετεί.

Παράλληλα το κόμμα πρέπει να συνεχίσει να παρακολουθεί την άσκηση πολιτικής εξουσίας από τα στελέχη του, προκειμένου να γίνονται σεβαστές οι αρχές και οι αξίες της Αριστεράς, διατηρώντας το ηθικό μας πλεονέκτημα.

Ελευθερίες – Δικαιώματα – Δημοκρατία

Μια από τις κύριες προτεραιότητες του επόμενου διαστήματος, είναι να βαθύνουμε τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση και τις κρίσιμες αλλαγές για την εμβάθυνση της δημοκρατίας. Η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα για το ΣΥΡΙΖΑ. Για τον λόγο αυτό, τα μέλη του κόμματος πρέπει να συμβάλουν στο διάλογο για τη συνταγματική αναθεώρηση καθώς οι προοδευτικές αντιλήψεις θα κατοχυρωθούν μέσα από τον αγώνα αναθεώρησης του.

Επίσης είναι αναγκαίο μεταξύ άλλων να επανεξετάσουμε το θέμα σχέσεων κράτους και εκκλησίας, να αντιμετωπίσουμε συντεταγμένα με σεβασμό και αλληλεγγύη τα ζητήματα που αναδεικνύονται στο προσφυγικό-μεταναστευτικό. Να εργαστούμε στην κατεύθυνση της αναβάθμισης συνθηκών και δομών των φυλακών και να επιδιώξουμε την διαμόρφωση σοβαρών όρων επανένταξης για τους αποφυλακισμένους. Είναι επίσης ώριμο να προχωρήσουμε και σε τομές, όπως ο πολιτικός γάμος ομοφυλοφίλων και το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στην τεκνοθεσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την αρχή τάχτηκε στο πλευρό της Ηριάννας μαζί με πλήθος διανοουμένων, ανθρώπων του πολιτισμού και του αθλητισμού, και ανέδειξε την αναντιστοιχία των δικαστικών αποφάσεων με το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Γι’ αυτή του τη στάση ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους για δήθεν παρέμβαση στη δικαιοσύνη, με κατηγορίες για ανοχή στην ανομία και την τρομοκρατία.

Είναι αναγκαία η έναρξη της συζήτησης για την ενδεχόμενη αναθεώρηση διατάξεων του λεγόμενου τρομονόμου, στην κατεύθυνση, τόσο της ενίσχυσης της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, όσο και των εγγυήσεων ασφαλείας.

Δεν παραιτούμαστε από το δικαίωμά μας να κρίνουμε τις δικαστικές αποφάσεις. Η άρνηση όποιας εκ των εξουσιών να υπόκειται σε κριτική και να λογοδοτεί, την απομειώνει στα μάτια του πολίτη. Άλλωστε, ο σεβασμός προς τη δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι μία κενή περιεχομένου επαναλαμβανόμενη επίκληση. Αποδεικνύεται έμπρακτα με τη μη επέμβαση της πολιτικής εξουσίας και με την πλήρη συμμόρφωσή της προς τις δικαστικές αποφάσεις. Ακόμα και εκείνες που θεωρεί άστοχες.

Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις

Η ΝΔ όλο το προηγούμενο διάστημα είχε επιλέξει μια αντιπολιτευτική τακτική που στηριζόταν σε δύο άξονες. Από τη μια μεριά καταστροφολογούσε και κινδυνολογούσε για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, συνεπικουρούμενη από τα συστημικά ΜΜΕ, ενώ από την άλλη έσπευδε να ταυτιστεί με κάθε ακραία απαίτηση των δανειστών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να οδηγήσει την κυβέρνηση σε διάρρηξη των κοινωνικών της συμμαχιών, αλλά και να την αποσταθεροποιήσει. Μετά την παταγώδη κατάρρευση αυτής της τακτικής με την συμφωνία της 15ης Ιουνίου, έχει επιλέξει το δρόμο του αντιπερισπασμού, αφού η πορεία της οικονομίας δεν της επιτρέπει να αντιπολιτευτεί σοβαρά σε αυτό το πεδίο. Με τις καταγγελίες για δήθεν παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, μέχρι τις επιχειρήσεις προβοκάτσιας για τους συμβασιούχους, η ΝΔ προσπαθεί ανεπιτυχώς να συντηρήσει μια δήθεν εικόνα πολιτικής αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης χωρίς ωστόσο επιτυχία. Εμείς δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε την αξιωματική αντιπολίτευση σε αυτό τον κατήφορο. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναδεικνύει τις διαχωριστικές γραμμές που υπάρχουν μεταξύ μας. Από το μοντέλο ανάπτυξης και την αγορά εργασίας, μέχρι τα δικαιώματα της ελευθερίες και το κοινωνικό κράτος, πρέπει διαρκώς να αναδεικνύουμε την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πλέον είναι σε όλες και όλους σαφές, ότι εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού, οι πολέμιοι του κοινωνικού κράτους, οι υπεύθυνοι της κρίσης, βρίσκονται σε αδιέξοδο.

Το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη: Στο πρόσφατο συνέδριο, επιβεβαίωσε τη στρατηγική σύμπλευση με ΝΔ. Δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης, έχει αποχωριστεί πλήρως από τις παραδοσιακές κοινωνικές του ρίζες, εκφράζει κυρίως ανώτερα στρώματα που επιθυμούν την επιστροφή στην περίοδο πριν το 2008. Δεν έχει κάνει αυτοκριτική, ούτε για την περίοδο του εκσυγχρονισμού, ούτε για τις πανθομολογούμενες πρακτικές διαφθοράς, ούτε φυσικά για την συγκυβέρνηση με Σαμαρά.

Αντιθέτως, υπερασπίζεται το σύνολο των πολιτικών του επιλογών. Δεν υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας, παρά μόνο υπό την προϋπόθεση μια ριζικής στροφής του, που αυτή τη στιγμή τίποτα δεν την προοιωνίζεται. Παρόλα αυτά, είναι αναγκαία η δική μας απεύθυνση σε κοινωνικές δυνάμεις που προέρχονται από αυτό το χώρο και αμφιταλαντεύονται. Δεν πείθονται από εμάς, αλλά δεν αποδέχονται και τη στρατηγική σύμπλευση ΠΑΣΟΚ με ΝΔ. Εκεί υπάρχει πεδίο ανάπτυξης πολιτικών πρωτοβουλιών βάσης.

Κόμμα

Ο αυτόνομος ρόλος του κόμματος σε συνθήκες αριστερής διακυβέρνησης, όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά γίνεται πιο κρίσιμος. Δεν περιορίζεται στην επίλυση εξατομικευμένων θεμάτων, αλλά στην κατοχύρωση δικαιωμάτων, στη διεκδίκηση άλλων, στην ανάδειξη θεμάτων, στην επεξεργασία θέσεων και πολιτικών προτάσεων, στην αξιοποίηση προοδευτικών νομοθετικών ρυθμίσεων ή μέτρων που θεσμοθετεί η κυβέρνηση. Με πρωτοβουλία και δημιουργικότητα, το κόμμα ενημερώνει τη κοινωνία, πρωταγωνιστώντας στην επίλυση προβλημάτων και στην υλοποίηση ώριμων αλλαγών. Το κόμμα με πυξίδα τις ανάγκες των πολλών, συνεχίζει να αποτελεί την αριστερή συνείδηση της κυβέρνησης.

Μεταξύ άλλων, πρέπει να συζητηθούν ξεχωριστά σε μια ειδική συνεδρίαση της ΚΕ τα εξής: Τα οικονομικά του κόμματος. Η ιδεολογική δουλειά του κόμματος, συμπεριλαμβάνοντας το ρόλο του Ινστιτούτου Πουλαντζά και την εκπαίδευση των στελεχών, η λειτουργία της επιτροπής δεοντολογίας, τα ΜΜΕ.

Η ΚΕ θα εξαντλήσει τα περιθώρια διαβούλευσης με την κυβέρνηση, προκειμένου η πάγια θέση της ΝΕ Α’ Αθήνας σχετικά με τη μη ανέγερση εμπορικού κέντρου στην Ακαδημία Πλάτωνος να υλοποιηθεί.

Κατά συνέπεια, με την σημερινή της απόφαση η ΚΕ δεν κλείνει αλλά ανοίγει την συζήτηση. Η απόφαση πρέπει να αποτελέσει μια νέα αφετηρία για το κόμμα, αφετηρία μιας συλλογικής παραπέρα επεξεργασίας, ιεράρχησης, εμβάθυνσης και εξειδίκευσης των θέσεων απέναντι στα κρίσιμα ζητήματα, τόσο της συγκυρίας όσο και της στρατηγικής προοπτικής. Εσωκομματική συζήτηση να διεξαχθεί οργανωμένα σε όλα τα όργανα, με στόχο τα συμπεράσματα που θα προκύψουν να αποτελέσουν την βάση μιας νέας συνεδρίασης της ΚΕ στα τέλη Σεπτεμβρίου».

«Με την ψήφιση των τριών νομοσχεδίων, των υπουργείων Παιδείας, Υγείας και Ψηφιακής Πολιτικής, αποδεικνύεται έμπρακτα η δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους, τη στήριξη των πιο ευάλωτων συμπολιτών μας, τη Δημοκρατία και τη Διαφάνεια», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή του το κυβερνών κόμμα.

Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει βολές προς την αξιωματική αντιπολίτευση, και σημειώνει πως «παρά τις προσπάθειες παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού, από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας του κ. Μητσοτάκη, είναι ξεκάθαρο πλέον ποιος προασπίζεται το δημόσιο συμφέρον, ποιος δρα με βάση τις αξίες της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, ποιος ενδιαφέρεται για τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και ποιος, αντίθετα, υπηρετεί τα ιδιωτικά συμφέροντα στην Υγεία, την Παιδεία, την Ενημέρωση.

«Όσο κι αν προσπαθούν να διχάσουν τον κόσμο, ντύνοντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους με μια ρητορεία περασμένων δεκαετιών, οι μεταρρυθμιστικές τομές θα συνεχιστούν», καταλήγει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Τις στιγμές της κατάρρευσης της οροφής του κτιρίου στο παλιό λιμάνι της Πάτρας, η οποία έχει στοιχίσει τη ζωή τουλάχιστον ενός άνδρα, περιγράφει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο Γιάννης Μάκκας, ο οποίος βρισκόταν λίγα μέτρα πιο μακριά.

Ειδικότερα, όπως λέει ο Γιάννης Μάκκας, «τη στιγμή που βρισκόμουν στο γραφείο μου το οποίο είναι απέναντι από το παλιό λιμάνι, άκουσα πρώτα ένα κρότο και μετά ένιωσα μία μικρή δόνηση, σαν σεισμό».

Στη συνέχεια, προσθέτει, «άνοιξα το παράθυρο και τα είδα όλα κατεδαφισμένα».
Ταυτόχρονα, όπως περιγράφει ο Γιάννης Μάκκας, «είδα ανθρώπους να βγαίνουν από τον χώρο που στεγάζονταν παλιά τα κρατητήρια του Λιμενικού, κρατώντας βαλίτσες στα χέρια τους».

 

Αίσιο τέλος είχε, χάρη στην άμεση επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, η πολύωρη περιπέτεια ενός ταύρου στην Αναρράχη Πτολεμαΐδας, ο οποίος έπεσε σε χαράδρα βάθους 80 μέτρων όταν απομακρύνθηκε για άγνωστο ακόμα λόγο από το υπόλοιπο κοπάδι.

Το άτυχο ζώο ανασύρθηκε από τη χαράδρα με τη χρήση αυτοσχέδιας πλατφόρμας-φορείου που κατασκεύασαν οι πυροσβέστες, την οποία ακολούθως «τράβηξε» το όχημα της πυροσβεστικής. Ο σχεδιασμός της επιχείρησης του απεγκλωβισμού, για την οποία χρειάστηκε να συνεργαστούν έξι άτομα, διήρκεσε αρκετές ώρες, αφού η κλήση στην πυροσβεστική έγινε το πρωί και η ανάσυρση του ζώου από τη χαράδρα ολοκληρώθηκε νωρίς το απόγευμα.

Ο ταύρος που δεν μπορούσε να μετακινηθεί, γιατί πιθανότατα είχε σπάσει το πόδι του, θα οδηγηθεί άμεσα στον κτηνίατρο για να διαγνώσει τη γενική κατάσταση της υγείας του και να περιποιηθεί το τραύμα του.

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, με στόχο κυρίως τον υφυπουργό Ενέργειας Αντρέι Τσερεζόφ, αλλά και τρεις εταιρείες οι οποίες κατηγορούνται πως μετέφεραν στην Κριμαία τέσσερις τουρμπίνες τις οποίες είχε παραδώσει στη Μόσχα η γερμανική εταιρεία Siemens.

Στη “μαύρη λίστα” της ΕΕ προστέθηκαν εκτός από τον Τσερεζόφ, ο διευθυντής της ρωσικής εταιρείας που αγόρασε τις τουρμπίνες από τη Siemens και ένας ανώτατος υπάλληλος του ρωσικού υπουργείου Ενέργειας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Βρυξέλλες, τους απαγορεύεται να ταξιδεύουν σε χώρες της ΕΕ και παγώνουν τυχόν περιουσιακά στοιχεία που διαθέτουν στην Ευρώπη.

Η αρχική πρόταση της Γερμανίας περιλάμβανε και ένα τέταρτο πρόσωπο, όμως σύμφωνα με διπλωματικές πηγές εξέφρασε αντιρρήσεις η Ιταλία, και το όνομά του δεν συμπεριλήφθηκε στη μαύρη λίστα. Οι αποφάσεις για την επιβολή κυρώσεων εκ μέρους της ΕΕ λαμβάνονται ομόφωνα.

Η Siemens υποστηρίζει ότι οι τέσσερις τουρμπίνες που παρέδωσε για ένα έργο στη νότια Ρωσία, στη χερσόνησο του Ταμάν, μεταφέρθηκαν παρανόμως στην Κριμαία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να αναγνωρίσει την “προσάρτηση” της Κριμαίας από τη Ρωσία και έχει επιβάλει σειρά κυρώσεων ενώ απαγορεύει στις ευρωπαϊκές εταιρείες να κάνουν εμπόριο ή να επενδύουν στη χερσόνησο αυτήν.

Κατέρρευσε το απόγευμα της Παρασκευής η οροφή κτιρίου στη χερσαία ζώνη του παλιού λιμανιού της Πάτρας.

Ένας άνδρας έχασε την ζωή του από την κατάρρευση οροφής κτιρίου, που βρίσκεται στην χερσαία ζώνη του παλιού λιμανιού της Πάτρας.

Αλλοδαπός, αλγερινής υπηκοότητας, ήταν σύμφωνα με πληροφορίες, ο άνδρας που έχασε την ζωή του το απόγευμα της Παρασκευής, μετά από την κατάρρευση οροφής κτιρίου, στην χερσαία ζώνη του παλιού λιμανιού της Πάτρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αλλοδαπός είχε πάει στο συγκεκριμένο σημείο, διότι είχε βρει τρόπο, προκειμένου να φορτίσει την μπαταρία του κινητού τηλεφώνου του.

Όμως, λίγη ώρα πριν φύγει, όπως είπαν φίλοι του στους πυροσβέστες που ερευνούν τον χώρο, σημειώθηκε η κατάρρευση, με αποτέλεσμα να καταπλακωθεί από την οροφή.

Στο μεταξύ, άνδρες της 6ης ΕΜΑΚ και της Πυροσβεστικής υπηρεσίας Πατρών, συνεχίζουν, με την βοήθεια ειδικά εκπαιδευμένου σκύλου, τις έρευνες για τον εντοπισμό τυχόν εγκλωβισμένων.

Ειδικότερα και σύμφωνα με την ιστοσελίδα tempo24, ξαφνικά μέσα σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα κατέρρευσε η οροφή στα πρώην κρατητήρια στο παλιό λιμάνι της Πάτρας στο ύψος της Όθωνος Αμαλίας και Αγίου Νικολάου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες το εν λόγω κτίριο επρόκειτο να κατεδαφιστεί ωστόσο δεν πρόλαβαν με αποτέλεσμα η οροφή να καταρρεύσει.

Στο σημείο βρίσκονται ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας ενώ διεξάγονται έρευνες για τυχόν εγκλωβισμένους.

 

 

Δείπνο των προοδευτικών ηγετών της ΕΕ θα πραγματοποιηθεί στο τέλος Αυγούστου με πρωτοβουλία του Αυστριακού σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Κρ. Κερν. Επειδή στις 7 Σεπτεμβρίου θα έρθει ο Μακρόν στη χώρα μας και μετα ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζεντιλόνε, ενώ ακολουθεί ευρωμεσογειακή συνάντηση κορυφής στην Κύπρο, δημιουργούνται προϋποθέσεις για ένα μέτωπο υπέρ της κοινωνικής Ευρώπης που θα εκφραστεί δυναμικά στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Νοέμβριο στο Γκέτερμποργκ, η οποία θα γίνει ακριβώς με αυτό το θέμα, για μια περισσότερο δίκαιη Ευρώπη.

Η επίσκεψη Μακρόν στην Αθήνα έχει “χτυπήσει” κόκκινο συναγερμό στο Μέγαρο Μαξίμου καθώς ο πρωθυπουργός επενδύει πολιτικά σε αυτή την τόσο σημαντική επίσκεψη, δεδομένης, μάλιστα, και της υψηλής δημοτικότητας του Γάλλου προέδρου στη χωρα μας μετά την θετική εμπλοκή του στο θέμα της μείωσης του χρέους. Ο Μακρόν που μπορεί να πιέζεται ήδη πολιτικά στη Γαλλία, αποκτά ένα σαφές ευρωπαϊκό προφίλ μέσω του οποίου του Παρίσι επιχειρεί να εξισορροπήσει τη σχέση με το Βερολίνο.

Ήδη η εθιμοτυπία του Μαξίμου καταστρώνει το πρόγραμμα της επίσκεψης, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες θα διαθέτει και ειδική μέριμνα για τη σύζυγο του Γάλλου προέδρου Μπριζίτ, εφόσον, βεβαίως, αποφασισθεί να έρθει κι εκείνη στην Αθήνα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτήν την ώρα βρίσκεται σε εξέλιξη κοινή σύσκεψη με τον υπουργό Ενέργειας και Περιβάλλοντος Γιώργο Σταθάκη, τον υπουργό Οικονομίας Δημήτρη Παπαδημητρίου, τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Κατρούγκαλο, τον υφυπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης, Στέργιο Πιτσιόρλα.

Αντικείμενο, όπως αναφέρουν είναι οι πληροφορίες, είναι το επιχειρηματικό-αναπτυξιακό σκέλος για τρία πολύ σημαντικά γεγονότα τον προσεχή Σεπτέμβριο και τον Νοέμβριο.

Ειδικότερα, κατά τις ίδιες πληροφορίες, πρόκειται για:

α) Την επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου.

β) Τη διεξαγωγή του Πρώτου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Ιταλίας που θα πραγματοποιηθεί στην Κέρκυρα στις 14 Σεπτεμβρίου. Εκεί ο Έλληνας πρωθυπουργός θα έχει συνάντηση με τον Ιταλό ομόλογό του Πάολο Τζεντιλόνι.

γ) Την Ευρωαραβική διάσκεψη που θα γίνει στην Αθήνα, η οποία οργανώνεται από ιδιωτικούς φορείς και στην οποία θα συμμετέχουν αξιωματούχοι, επιχειρηματίες και funds από τον αραβικό κόσμο.

Η άγνωστη σχέση Τσίπρα- Μακρόν

Είναι κοντά στην ηλικία, στην επίκληση του “νέου” και στην άποψη υπέρ της αναδιάρθρωσης του χρέους. Διαφέρουν στο πολιτικό βιογραφικό, στην επαγγελματική διαδρομή και στην αντίληψη για τον οικονομικό φιλελευθερισμό. Αλλά υπάρχει κάτι ίσως πιο καθοριστικό από όλα αυτά για τη μεταξύ τους σχέση: Η επενδυτική τράπεζα Rothschild.
Από την μυθολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το μυστικό ταξίδι του πρωθυπουργού στο Παρίσι, στο τέλος του περασμένου Ιανουαρίου, απουσιάζει μια συνάντησή του με τον Εμμανουέλ Μακρόν που προγραμματίστηκε και τελικά δεν έγινε. Εκείνη την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ στήριζε, τυπικά, Μελανσόν, ενώ ήταν πολύ φιλικός προς τον Σοσιαλδημοκράτη Αμόν που επιχειρούσε ριζοσπαστική στροφή. Οι ευρωσοσιαλιστές έβλεπαν μια ευκαιρία δυνητικής συνεργασίας ανάμεσα στην γαλλική αριστερά και κεντροαριστερά μετά τις προεδρικές εκλογές και θεωρούσαν τον Ελληνα πρωθυπουργό εμβληματική φυσιογνωμία για τέτοιου είδους εγχειρήματα. Τελικά, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελαν (για μια ακόμη φορά…), ενώ και ο Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να είχε πειστεί απολύτως ότι έχει νόημα η στήριξη στον Αμόν και η προσδοκία για μετεκλογική συνεργασία του με τον Μελανσόν. Ο ίδιος έβλεπε από τότε ως επόμενο πρόεδρο της Γαλλίας τον Εμμανουέλ Μακρόν και είναι αυτός ένας από τους λόγους που είχε επιλέξει τη μετάβαση από την Lazard στην Rothschild ως εταίρου του ΟΔΔΗΧ μια και ο Μακρόν ήταν παιδί της συγκεκριμένης επενδυτικής τράπεζας.

Η συνάντηση που δεν έγινε

«Ο Πρωθυπουργός, συνοδευόμενος από τον υπουργό Επικρατείας και κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο και τον γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Μιχάλη Καλογήρου, μετά την Σύνοδο των χωρών του Νότου στη Λισαβόνα στην οποία παρέμεινε από την Παρασκευή 27.01 μέχρι και την Κυριακή 29.01 έκανε ολιγόωρη στάση στο Παρίσι για την οποία ήταν ενήμερη τόσο η ελληνική πρεσβεία όσο και η γαλλική κυβέρνηση». Η ανακοίνωση του Μεγάρου Μαξίμου δεν είχε φανεί ικανή για να καταλαγιάσει ο θόρυβος γύρω από το ταξίδι του πρωθυπουργού στο Παρίσι που πυροδότησε ασυγκράτητη φημολογία.
Στην πορεία επιβεβαιώθηκαν συναντήσεις του με ηγετικά στελέχη της L Oreal και της Rothschild, όμως δεν έγινε γνωστό ότι η συνάντηση που τον έκαιγε ήταν αυτή με τον Εμμ. Μακρόν που αποφασίστηκε να ματαιωθεί, όταν ο προπομπός του πρωθυπουργού στο γραφείο του υποψήφιου προέδρου της Γαλλίας διαπίστωσε ότι υπήρχαν κάμερες.
Ο Α. Τσίπρας δεν ήθελε με τίποτα να γίνει γνωστή αυτή η συνάντηση γιατί θα ενοχλούνταν και η Ευρωπαϊκή Ομάδα της Αριστεράς και το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αλλά ούτε επικοινωνιακά είχε αφήγημα για να εξηγήσει την επιλογή του: Τι δουλειά έχει αυτός, ένας αριστερός, στο γραφείο του κεντρώου υποψήφιου προέδρου της Γαλλίας που υποστηρίζει απολύσεις στο Δημόσιο;
Ο ίδιος ήξερε γιατί ζήτησε και έκλεισε αυτή τη συνάντηση: Ο πρώην τραπεζίτης της Rothschild θα ήταν, πιθανότατα, ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας ο οποίος θα είχε καθοριστικό λόγο στο θέμα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ενώ η Rothschild θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ελληνική έξοδο στις αγορές μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης.
Στο Μέγαρο Μαξίμου είχαν εκτιμήσει σωστά ότι ο Μακρόν θα έκανε την έκπληξη στις γαλλικές εκλογές. Εκείνες τις μέρες “έπαιζε” δημοσκόπηση του ινστιτούτου Elabe κατά την οποία στον β’ γύρο ο Εμανουέλ Μακρόν θα επικρατούσε της Μαρίν Λεπέν με 65% των ψήφων, ενώ ο Φρανσουά Φιγιόν θα επικρατούσε με 59% της ακροδεξιάς υποψήφιας.

Η συνάντηση που θα γίνει

Η συνάντηση Τσίπρα-Μακρόν στο Παρίσι τον Ιανουάριο δεν έγινε λόγω καμερών αλλά οι δυο τους αναφέρθηκαν σε αυτή όταν μίλησαν τηλεφωνικά μετά τον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Τότε συζητήθηκε και το ενδεχόμενο να πήγαινε ο Α. Τσίπρας στο Παρίσι για να απευθυνθεί στους ψηφοφόρους του Μελανσόν ζητώντας τους να ψηφίσουν Μακρόν. Τελικά, κρίθηκε ότι κάτι τέτοιο δεν θα βοηθούσε ούτε τον Μακρόν ούτε τον Τσίπρα και έμειναν απλώς στην έκφραση της αμοιβαίας βούλησης να έχουν σχέση εμπιστοσύνης.
Τελικά, η πρώτη τους συνάντηση έγινε στο περιθώριο της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και εκεί ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν φέρεται από ελληνικές πηγές να υποσχέθηκε στον Α. Τσίπρα ότι θα επισκεφθεί τη χώρα μας μετά τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές. Φέρεται να είπε, μάλιστα, ότι αν υπάρξει θετική εξέλιξη για το ελληνικό ζήτημα στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 22 Ιουνίου θα ήθελε να έρθει στην Αθήνα ως ο ηγέτης που σφράγισε τη λύση. Και σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν αυτή η πρώτη του επίσκεψη σε άλλη χώρα με την ιδιότητα του προέδρου της Γαλλίας.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, υπάρχει η δυνατότητα να έρθουν σύντομα κοντά μέσα στο ευνοϊκό πεδίο της ευρωμεσογειακής συνεργασίας και μια νέα συνάντηση ηγετών των χωρών του Νότου σχεδιάζεται ήδη.
Σε κάθε περίπτωση, ο Α. Τσίπρας αποχαιρετά με νοσταλγία τον Φ. Ολάντ και καλωσορίζει με προσδοκία τον Εμμ. Μακρόν, τον οποίο περιμένει σύντομα στην Αθήνα.

Πηγή: Νέα Σελίδα

 

Την απόφαση να διεκδικήσει την προεδρία της Κεντροαριστεράς απέναντι στη Φώφη Γεννηματά έλαβε ο Γιώργος Καμίνης, σύμφωνα με πληροφορίες του iefimerida.gr.

O Δήμαρχος Αθηναίων φέρεται ότι αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης μετά από προτροπή του Νίκου Αλιβιζάτου.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες ο Δήμαρχος Αθηναίων έχει εκφράσει το ενδιαφέρον του, ωστόσο έχει θέσει ορισμένες προϋποθέσεις προκειμένου να μετέχει στη διεκδίκηση της προεδρίας της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Πρώτη προϋπόθεση να μην γίνει τον Σεπτέμβριο η εκλογή προέδρου και δεύτερον να υπάρξει διαφάνεια στις διαδικασίες.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την θέση του Δημάρχου Αθηναίων, όποια κι αν είναι η τελική απόφασή του.

“Συνωστισμός” υποψηφίων

Σύμφωνα, πάντως, με πληροφορίες δεν αποκλείται να έχουμε τον Δεκέμβριο δύο ιδρυτικά συνέδρια για δύο νέα κόμματα. Το πρώτο θα είναι αυτό που έχει εξαγγείλει ήδη η “Δημοκρατική Συμπαράταξη”, αφού έχει προηγηθεί εκλογή ηγεσίας από τη βάση τον Οκτώβριο. Και το δεύτερο θα είναι εκείνο που ετοιμάζεται να εξαγγείλει στις αρχές Σεπτεμβρίου η κίνηση “Ωρα Αποφάσεων” με την Α. Διαμαντοπούλου και τον Γ. Φλωρίδη να έχουν αποδεχθεί, σύμφωνα με πληροφορίες, τρίτο πρόσωπο για επικεφαλής, τον Μιχάλη Μπλέτσα, διευθυντή πληροφορικής στο Media Lab του ΜΙΤ, ένας από τους εφευρέτες του υπολογιστή των 100 δολαρίων.
Στο μεταξύ θα έχει ανοίξει τα χαρτιά του ο Σταύρος Θεοδωράκης, τον οποίο διεκδικούν και οι δύο πλευρές και η απόφαση του οποίου θα επηρεάσει τις εξελίξεις, ενώ μπορεί σε κάθε περίπτωση να προκαλέσει διάσπαση του Ποταμιού. Οι βουλευτές Σπύρος Λυκούδης και Σπύρος Δανέλλης δείχνουν να προτιμούν τη διαπραγμάτευση με την Δημοκρατική Συμπαράταξη για ένα νέο συμμαχικό σχήμα, ο Γρ. Ψαριανός και στελέχη όπως η Α. Λυμπεράκη και ο Γ. Μεϊμάρογλου φαίνεται πως επιλέγουν τον άλλο δρόμο, ενώ δεν λείπουν εκείνοι που προσβλέπουν σε ένα κάλεσμα του Κυρ. Μητσοτάκη για μεταγραφή στην ΝΔ.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει μπερδέψει τους συνομιλητές του. Στενός πολιτικός του φίλος εκτιμά ότι, αφού θέσει τους όρους του επί της διαδικασίας, τελικά θα διεκδικήσει την ηγεσία απέναντι στην Φ.Γεννηματά διεκδικώντας τη θέση του Νου 2, ενώ στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που επικοινώνησε μαζί του την προηγούμενη εβδομάδα δεν τον βρήκε καθόλου “ζεστό”, αντίθετα του φάνηκε ιδιαίτερα επικριτικός τόσο ως προς τη σύνθεση του Κεντρικού Συμβουλίου όσο και ως προς την επιτροπή Αλιβιζάτου που έχει αναλάβει την ευθύνη για την προετοιμασία της εκλογής από τη βάση.
Ο συγκεκριμένος κύβος που αναμένεται να ριφθεί στο τέλος του καλοκαιριού θα είναι καθοριστικός, με την έννοια ότι αν ο Σταύρος γυρίσει την πλάτη στην Φώφη, τότε μπορεί να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου στο ΠΑΣΟΚ, αφού η εσωκομματική αντιπολίτευση (με κεντρικά πρόσωπα τον Ν. Ανδρουλάκη και τον Π.Γερουλάνο) θα θέσει θέμα αποτυχίας του εγχειρήματος διεύρυνσης και υπέρβασης του ΠΑΣΟΚ και θα αμφισβητήσει συνολικά την στρατηγική της Γεννηματά, προκαλώντας ακόμη και αναβολή του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ που έχει εξαγγελθεί για το φθινόπωρο, αλλά ήδη το ξανασκέφτονται στην Χαριλάου Τρικούπη.

Οι ίδιες πληροφορίες θέλουν εξάλλου τον Παύλο Γερουλάνο να δέχεται εισηγήσεις να κατέλθει κι εκείνος ως υποψήφιος για την ηγεσία.

 

 

Με επιστολή του προς την Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) ο Έλληνας πρέσβης στη Γερμανία, Θ. Δασκαρόλης, δίνει «πληρωμένη» απάντηση στο δημοσίευμα της εφημερίδας με τίτλο «Πόσα δισεκατομμύρια αξίζει για μας η Αντιγόνη;».

«Ο Uwe Walter», αναφέρει στην επιστολή του ο κ. Δασκαρόλης, «υποστηρίζει στην κριτική του “Πόσα δισεκατομμύρια αξίζει για μας η Αντιγόνη;” (FAZ της 4ης Ιουλίου) επί της μελέτης της Johanna Haninks “The Classical Debt» ότι το ελληνικό “nation building” έλαβε χώρα τον 19ο αιώνα, ωστόσο ήδη από τον 6ο αιώνα μ.Χ. εμφανίζονται μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως Έλληνες και ταυτίζονται με τον Ελληνισμό. Στην μακρά του ιστορία ο ελληνικός λαός θεμελίωσε την ύπαρξη και τον πολιτισμό του σ’ ένα ισχυρό φρόνημα αντίστασης: κατά των Περσών στην αρχαιότητα, του οθωμανικού δεσποτισμού, της Wehrmacht στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, της αυθαιρεσίας των χρηματαγορών στις μέρες μας. Θέλουμε δεν θέλουμε, συνιστά κι αυτό προσφορά στον ευρωπαϊκό πολιτισμό».

«Και η Αντιγόνη δεν αποτιμάται σε δισεκατομμύρια ούτε προφανώς εξαγοράζεται», επισημαίνει στην επιστολή του πρέσβης και συνεχίζει: «Για όποιον αληθινά την μελετήσει, ενσαρκώνει το αίσθημα της αληθινής δικαιοσύνης, επέκεινα τρεχουσών κανονισμών κι απαγορεύσεων, μια διεκδίκηση τόσο παλαιά όσο και η αυγή της ελληνικής σκέψης. Θα μας πάρει πολύ χρόνο να συζητήσουμε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη προσέλαβε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Κανείς λαός δεν είναι πλήρως απαλλαγμένος από τους προγόνους του: η σύγχρονη Ελλάδα δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι εξιδανικεύτηκε από αρκετούς ξένους. Ο πολιτισμός είναι μία συνεχής εξελικτική διαδικασία. Κάποτε οι χιτώνες θα έπρεπε να εξελιχθούν σε φουστανέλες των Ευζώνων. Ο Αριστοτέλης προσέφερε στην ανθρωπότητα την επαγωγική λογική- κάθε δράση και κάθε παράλειψη επιφέρει συνέπειες. Εάν οι αρχιτέκτονες των ελληνικών “προγραμμάτων βοήθειας” την αγνόησαν, συσσωρεύοντας το ένα μακροοικονομικό λάθος πίσω από το άλλο κατά την εφαρμογή τους, γι’ αυτό δεν ευθύνεται ούτε ο Αριστοτέλης ούτε οι σύγχρονοί του ούτε και οι απόγονοί του».

«Ο κ. Walter», τονίζει ο κ. Δασκαρόλης, «πιστεύει ότι τα “ελγίνεια μάρμαρα” ανήκουν “δικαιότατα” στο Βρετανικό Μουσείο. Την πεποίθησή του αυτή μπορεί κανείς να την θεωρήσει σεβαστή, όμως αντιτίθεται, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, στην πλειοψηφία της βούλησης των Βρετανών πολιτών που, φαντάζομαι, κάτι θα γνωρίζουν περισσότερο απ’ αυτόν. Γεγονός παραμένει το εξής: τα “μάρμαρα” εκλάπησαν από τον Παρθενώνα. Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να θεωρήσω το άρθρο τμήμα μιας σκοπιμότητας που υπηρετεί την έκφραση της ευρέως διαδεδομένης σε πολλούς Γερμανούς αντίληψης περί μη ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους».

 

Κατηγορηματικώς διαψεύδονται από διπλωματικές πηγές, για άλλη μια φορά, οι πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα αντιτάχθηκε σθεναρώς στην απαίτηση της Ισπανίας, αποκλείοντας κατ’ ουσία την προοπτική ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Βενεζουέλας.

Οι ίδιοι κύκλοι κάνουν λόγο για αναληθείς πληροφορίες που διαστρεβλώνουν την αλήθεια και επισημαίνουν πως τα εγχώρια δημοσιεύματα που αναπαράγουν ανακρίβειες αναφερόμενα σε δήθεν θέμα κυρώσεων και ελληνικό βέτο είναι παντελώς ανυπόστατα.

Ειδικότερα, με αφορμή δημοσίευμα στην ηλεκτρονική σελίδα των Financial Times το βράδυ της Τετάρτης σχετικά με τη στάση της Ελλάδας κατά τη συνδιαμόρφωση της στάσης της ΕΕ έναντι τις Βενεζουέλας, διπλωματικές πηγές τονίζουν πως παρά τη γραπτή διάψευση του υπουργείου Εξωτερικών η εφημερίδα ουδέποτε δημοσίευσε την ελληνική απάντηση ούτε προέβη σε διόρθωση της σχετικής καταχώρησης.

Οι διπλωματικές πηγές χαρακτηρίζουν τις ανωτέρω πληροφορίες ως αναληθείς και σημειώνουν πως δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις και διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Καταστούν, μάλιστα, σαφές πως στην πραγματικότητα, κατά την παρέμβασή της στη συνάντηση, η Ελληνίδα εκπρόσωπος δεν αναφέρθηκε καν στο ζήτημα των κυρώσεων, που ούτε συμπεριλαμβανόταν στα εξεταζόμενα στοιχεία της υπό διαπραγμάτευση Δήλωσης της ΕΕ. Η Δήλωση αυτή, τελικά, όπως και αυτές που προηγήθηκαν, εκδόθηκε κανονικά από την ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ στο όνομα όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπογραμμίζουν.