Μήνας: Μάρτιος 2017

Το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο καταδίκασε την Ελλάδα για εμπορία ανθρώπων και εξαναγκαστική εργασία, έπειτα από εξέταση προσφυγής Μπαγκλαντεσιανών εργατών στις καλλιέργειες φράουλας της Μανωλάδας.

Το δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα να καταβάλει σε κάθε έναν από τους 42 αιτούντες, οι οποίοι είχαν συμμετάσχει στην αρχική τότε δίκη στο ελληνικό κακουργιοδικείο 16.000 ευρώ και καθένα από τους άλλους αιτούντες 12.000 ευρώ για το σύνολο της ζημίας που υπέστησαν, καθώς και 4,363.64 ευρώ σε όλους τους αιτούντες για τα έξοδα και τις δαπάνες της δίκης.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα παραβίασε τα άρθρα 4 § 2 της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης, λόγω της αποτυχίας του κράτους να εκπληρώσει τις θετικές υποχρεώσεις που υπέχει από τη διάταξη αυτή, δηλαδή την πρόληψη, της εμπορίας ανθρώπων, την προστασία των θυμάτων, τη διεξαγωγή αποτελεσματικής έρευνας σχετικά με τα αδικήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για τη διακίνηση.

Το σκεπτικό της απόφασης

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, οι προσφεύγοντες ήταν 42 υπήκοοι Μπαγκλαντές που ζουν στην Ελλάδα.

Δεν είχαν άδεια εργασίας όταν προσλήφθηκαν μεταξύ του Οκτωβρίου του 2012 και του Φεβρουαρίου του 2013 για να μαζέψουν φράουλες σε ένα αγρόκτημα στη Μανωλάδα.

Τους είχαν υποσχεθεί μισθό των 22 ευρώ για επτά ώρες, και τρία ευρώ για κάθε ώρα υπερωρίας.

Δούλεψαν καθημερινά από τις 7 π.μ. έως τις 19:00 υπό την επίβλεψη ένοπλων φρουρών.

Οι εργοδότες τους τούς είχε προειδοποιήσει ότι θα λάβουν μισθό μόνο αν συνέχιζαν να εργάζονται.

Οι αιτούντες ζούσαν σε πρόχειρα παραπήγματα, χωρίς τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό.

Τον Φεβρουάριο του 2013, το Μάρτη 2013 και τον Απρίλιο του 2013, οι εργαζόμενοι κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας την καταβολή των απλήρωτων μισθών τους, αλλά χωρίς επιτυχία.

Στις 17 Απριλίου 2013, οι εργοδότες τους προσέλαβαν άλλους μετανάστες.

Φοβούμενοι ότι δεν θα πληρωθούν 100 έως 150 εργαζόμενοι από την περίοδο 2012-2013 άρχισε να κινούνται προς την κατεύθυνση των δύο εργοδοτών, προκειμένου να απαιτήσουν τους μισθούς τους.

Ένας από τους ένοπλους φρουρούς άνοιξε πυρ, τραυματίζοντας σοβαρά 30 εργαζόμενους, συμπεριλαμβανομένων 21 από τους αιτούντες.

Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και στη συνέχεια ανακρίθηκαν από την αστυνομία.

Οι δύο εργοδότες, μαζί με τη φρουρά που είχε ανοίξει πυρ και μια ένοπλη επιστάτη, συνελήφθησαν για απόπειρα φόνου – κατηγορία που στη συνέχεια αναταξινομήθηκε ως πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών – καθώς επίσης και για την εμπορία ανθρώπων.

Με απόφαση της 30ής Ιουλίου 2014 το ελληνικό Κακουργιοδικείο τους απάλλαξε από την κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων και καταδίκασε την ένοπλη φρουρά και έναν από τους εργοδότες για σοβαρές σωματικές βλάβες και παράνομη χρήση πυροβόλων όπλων, με ποινές φυλάκισης που μετατράπηκαν σε χρηματική ποινή.

Το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επισήμανε ότι τα εθνικά δικαστήρια ερμήνευσαν και εφάρμοσαν την έννοια της εμπορίας ανθρώπων με πολύ περιοριστικό τρόπο, ταυτίζοντας την με τη δουλεία.

Ωστόσο, η κατάσταση των προσφευγόντων δεν ισοδυναμεί με δουλεία.

Η διαφορά μεταξύ της δουλείας και της καταναγκαστικής ή υποχρεωτικής εργασίας έγκειται στην αίσθηση των θυμάτων ότι η κατάστασή τους ήταν μόνιμη και ότι η κατάσταση ήταν απίθανο να αλλάξει.

Εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες δεν μπορούσαν να βιώσει αυτό το συναίσθημα, με την έννοια ότι ήταν όλοι τους εποχικοί εργαζόμενοι.

Τα επίμαχα πραγματικά περιστατικά, και ιδιαίτερα τις συνθήκες εργασίας των προσφευγόντων, έδειξε σαφώς ότι περιήλθαν σε εμπορία ανθρώπων και της καταναγκαστική εργασία.

Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση των προσφευγόντων εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4 § 2 της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο μέτρο που αφορούσε εμπορία ανθρώπων και την καταναγκαστική εργασία.

Δείτε τη σάτυρα για όσα συνέβησαν τότε από τους Ράδιο Αρβύλα

https://youtu.be/937UAnLl4rs

ΠΗΓΗ: real.gr

Αίσθηση προκαλεί η είδηση που κυκλοφορεί την τελευταία ώρα για τροχαίο στο Survivor.

Οπως αναφέρουν πληροφορίες Ειρήνη Κολιδά και Μάριος Πρίαμος Ιωαννίδης τραυματίστηκαν σε τροχαίο στον Αγιο Δομίνικο. Την είδηση, μάλιστα, φέρονται να επιβεβαιώνουν πηγές του ΣΚΑΪ.

Το ατύχημα συνέβη κατά τη μεταφορά τους στο Συμβούλιο του Νησιού, όπου θα γινόταν η ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας για την αποχώρηση. Η Ειρήνη Κολιδά φέρεται -χωρίς να επιβεβαιώνεται επίσημα μέχρι στιγμής- να τραυματίστηκε στα πλευρά, ενώ ο Μάριος χτύπησε τον αυχένα του. Μάλιστα, πληροφορίες θέλουν την παίκτρια να επιστρέφει στην Ελλάδα.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες αναμένεται και  επίσημη ανακοίνωση του ΣΚΑΪ μέσα στην επόμενη ώρα.

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

 

Μέχρι στιγμής δεν έχει επιτευχθεί «τεχνική συμφωνία» (Staff Level Agreement) για την Ελλάδα, διαμήνυσε ο πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντέισελμπλουμ, από το βήμα της ολλανδικής Βουλής.

Παρ’ όλα αυτά, αναγνώρισε ότι «οι διαπραγματεύσεις έχουν σημειώσει πρόοδο τις τελευταίες μέρες» και εξέφρασε την αισιοδοξία του για αίσια έκβαση των διαβουλεύσεων.

«Η επόμενη δόση θα μπορούσε να ανέλθει στα 7 δισ. ευρώ» έσπευσε να προσθέσει, διευκρινίζοντας βέβαια, ότι «όλα θα εξαρτηθούν από την πορεία της αξιολόγησης».

Σημειώνεται ότι χθες, το πρακτορείο Reuters μετέδωσε ότι Ελλάδα και δανειστές έχουν έρθει σε «κατ’ αρχήν συμφωνία» στα βασικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης, όπως τα εργασιακά, το συνταξιοδοτικό και τα ενεργειακά.

Βέβαια, τόσο η Κομισιόν όσο και η ελληνική κυβέρνηση προχώρησαν στη μη επιβεβαίωση του σχετικού δημοσιεύματος.

Βεβαία, εκτός συνταρακτικού απροόπτου, πρέπει να θεωρείται η τεχνική συμφωνία στο άτυπο Eurogroup της Παρασκευής 7 Απριλίου, όπως προκύπτει από τις πληροφορίες  βουλευτών των Ανεξάρτητων Ελλήνων οι οποίοι ενημερώθηκαν από τον υπουργό οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και την υπ. Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου.

Ενδεικτική είναι η δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για θέματα Απόδημου Ελληνισμού, Τέρενς Κουίκ, ο οποίος, δήλωσε «κλείσαμε».

Το μόνο «αγκάθι» μέχρι την Παρασκευή είναι το θέμα της ΔΕΗ, ενώ, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες από τους ΑΝΕΛ, το ζήτημα των εργασιακών εξετάζεται σε ανώτερο επίπεδο.

Πάντως οι ίδιες πηγές υποστηρίζουν πως τα εργασιακά δεν εμποδίζουν την ολοκλήρωση της συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο την Παρασκευή.

Τα μέτρα, που αφορούν την περίοδο μετά το 2019, προβλέπουν τη μείωση του αφορολόγητου περίπου στις 6.000 ευρώ, ενώ η μάχη έχει επικεντρωθεί στο ύψος της μείωσης των συντάξεων.

Αναφορικά με τα αντίμετρα προβλέπεται μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 200 εκατομμύρια ευρώ με την κυβέρνηση όμως να διεκδικεί η μείωση αυτή να αγγίξει τα 400 εκατομμύρια.

Επίσης προβλέπεται μείωση των συντελεστών φορολόγησης φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες.

Παράλληλα προβλέπεται ότι 120.000 παιδιά θα αποκτήσουν πρόσβαση σε παιδικούς σταθμούς χωρίς καμία επιβάρυνση των οικογενειών και χωρίς εισοδηματικά κριτήρια.

Σε ό,τι αφορά τα πλεονάσματα, αυτά θα διατηρηθούν στο 3,5% για τρία χρόνια και όχι για δέκα όπως ζήτησαν οι δανειστές.

Επίσης φαίνεται πως «κλείδωσε» η συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα με χρηματοδότηση και στην εαρινή σύνοδο του Ταμείου θα αποτυπωθούν με ακρίβεια τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος καθώς πλέον έχουν συμφωνήσει σε αυτό και οι Ευρωπαίοι εταίροι, όπως ανέφερε στο ΑΕΠ-ΜΠΕ η ίδια πηγή.

ΠΗΓΗ:real.gr

Με ισχύ από 1/1/2017 και διάρκειας ενός έτους οι εργοδοτικοί φορείς (ΣΕΒ,ΓΣΕΒΕΕ,ΕΣΕΕ,ΣΕΤΕ) με τη ΓΣΕΕ προχώρησαν σήμερα κατόπιν συμφωνίας στην υπογραφή νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Όπως ρητά συμφωνήθηκε στη νέα ΕΓΣΣΕ όλοι οι θεσμικοί όροι που θεσπίστηκαν με τις προηγούμενες ΕΓΣΣΕ θα συνεχίσουν να ισχύουν, δηλαδή οι τριετίες, το επίδομα γάμου, το Δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα, το επίδομα αδείας, οι όροι για την προστασία της μητρότητας, της πατρότητας, της μονογονεϊκότητας και γενικά για τους εργαζόμενους γονείς. Επίσης, ρυθμίσεις για το 40ωρο και γενικά το χρόνο εργασίας, ρυθμίσεις για ευάλωτες ομάδες εργαζομένων.

Στην ΕΓΣΣΕ 2017 αναφέρεται ότι «τα συμβαλλόμενα μέρη ρητά συμφωνούν ότι εάν κατά τη διάρκεια της ισχύος της παρούσας ΕΓΣΣΕ με οποιονδήποτε τρόπο αρθεί οποιαδήποτε περιοριστική διάταξη,που έχει επιβληθεί με νομοθετική παρέμβαση στο περιεχόμενο της ΕΓΣΣΕ 2010-2011-2012, τότε θα ξεκινήσουν άμεσες διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό των μισθολογικών όρων της ΕΓΣΣΕ».

Στη νέα ΕΓΣΣΕ περιέχονται ρήτρες για ζητήματα όπως: Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία, Αδήλωτη Εργασία, Διακρίσεις Ρατσισμός και Μισαλλοδοξία. Όπως αναφέρει η ΓΣΕΕ λόγω “της πίεσης χρόνου από την περιορισμένη «μετενέργεια» και του αποτρεπτικού-απορρυθμιστικού πλαισίου, μέσα στο οποίο διεξήχθησαν (για άλλη μία χρονιά) οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, δεν επιτεύχθηκε συμφωνία όλων των μερών για δύο ακόμη θεσμικά αιτήματα, που είχαν μπει στην ατζέντα για τη νέα ΕΓΣΣΕ του 2017”.

Νέα στοιχεία για τα κονδύλια, η νομιμότητα των οποίων ερευνάται, που δόθηκαν σε ΜΚΟ και Κέντρα για την κλιματική αλλαγή ανά τον πλανήτη, από υπηρεσία του Υουργείου Εξωτερικών, έδωσε ο Νίκος Κοτζιάς.

Όπως είπε ο υπουργός Εξωτερικών “έχουμε εντοπίσει ένα ποσό γύρω στα 14 εκατ. ευρώ, το οποίο είμαστε σε πορεία να ανακτήσουμε”. Παράλληλα ο κ. Κοτζιάς σημείωσε πως το υπουργείο Εξωτερικών αποδεικνύει ότι είναι, πολύπλευρα, ένα παραγωγικό υπουργείο που αντιπαλεύει τη διαφθορά και κάθε είδους προσπάθεια να γίνει σπατάλη στα χρήματα του Δημοσίου.

Ήδη όπως ανακοινώθηκε ανακτήθηκαν 2,5 εκατ. δολάρια που είχαν δοθεί παράτυπα σε οργάνωση υπό την επωνυμία  “Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της Κοινότητας της Καραϊβικής” μέσω της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας. Το ποσό αυτό είχε χορηγηθεί την περίοδο 2008, 2009 –επί Υπουργίας κας Ντόρας Μπακογιάννη- στο όνομα της υλοποίησης προγραμμάτων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Αν’ αυτού τα χρήματα αυτά ως συνέπεια των «παραλείψεων» -όπως αναφέρει το ΥΠΕΞ-  επενδύθηκαν σε έντοκο ομόλογο δημοσίου, χώρας της Λατινικής Αμερικής, με μηνιαία απόδοση 5%.

Παράλληλα πληροφορίες που μεταδόθηκαν από την εκπομπή Αίθουσα Σύνταξης της ΕΡΤ1 και από τον Σεραφείμ Κοτρώτσο, αναφέρουν ότι την ίδια περίοδο, μέσω της ΥΔΑΣ εστάλησαν και πάλι για πρόγραμμα αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, 5 εκατ. ευρώ σε τράπεζα Αφρικανικής χώρας, ένα εκατ. ευρώ στον Άγιο Μαυρίκιο και ένα εκατ. ευρώ στη Γενεύη.

Τα ποσά αυτά όπως στην περίπτωση της Καραϊβικής, επενδύθηκαν σε ομόλογα χωρών της Λατινικής Αμερικής με απόδοση 60% το χρόνο, χωρίς να φθάσουν ποτέ φυσικά στον υποτιθέμενο προορισμό τους για την κλιματική αλλαγή. Και όπως όλα δείχνουν η “πρωτοβουλία” βαρύνει τους υπηρεσιακούς παράγοντες της συγκεκριμένης υπηρεσίας (ΥΔΑΣ) του ΥΠΕΞ. Το ερώτημα ποιοι ήταν οι παραλήπτες των χρημάτων αυτών είναι ήδη αντικείμενο έρευνας υπό τον Νίκο Βαμβουνάκη ενώ το τελικό πόρισμα αναμένεται να λάβει το δρόμο προς τον εισαγγελέα.

Όμως σύμφωνα με το ρεπορτάζ προκύπτει και ακόμη ένα ζήτημα καθώς τα χρήματα αυτά φέρεται να διακινήθηκαν παράτυπα. Έχει διαπιστωθεί ότι δεν έχουν υπογραφεί ούτε τα στοιχειώδη που προβλέπονταν σε αυτές τις περιπτώσεις μνημόνια συνεργασίας ή πρωτόκολλα, που να πιστοποιούν τη νομιμότητα της συγκεκριμένης εκταμίευσης των ποσών αυτών.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πως όλα αυτά συνιστούν και το αδίκημα της απιστίας προς την υπηρεσία, κάτι πάντως που μένει να αποδειχθεί μέσω της έρευνας που διεξάγεται. Από το ΥΠΕΞ εικάζουν πως το κύκλωμα έχει αφήσει ίχνη στη διακίνηση του μαύρου χρήματος το οποίο είναι τουλάχιστον 10 εκατ. ευρώ, όμως κάποιοι ανεβάζουν το ποσό πολύ πιο πάνω.

Το θέμα έχει λάβει ήδη πολιτικές διαστάσεις καθώς στην κυβέρνηση θεωρούν -όπως αναφέρεται εξάλλου και στην ανακοίνωση του ΥΠΕΞ- πως αντικειμενική πολιτική ευθύνη έχει η τότε ΥΠΕΞ κ. Ντόρα Μπακογιάννη.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών:

“Στο πλαίσιο της συλλογής ασκόπως σπαταληθέντων χρημάτων, κρυφών λογαριασμών και πάταξης της διαφθοράς, κατόπιν εντολής του Υπουργού Εξωτερικών, κ. Ν. Κοτζιά και ενεργειών των αρμοδίων Υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών, υπό τον Πρέσβυ, κ. Ν. Βαμβουνάκη, εντοπίστηκε -μετά από μακρά και επίπονη έρευνα- και επεστράφη στις 24 Μαρτίου 2017, στην Τράπεζα της Ελλάδος, το ποσό των 2,5 εκατ. Δολ. ΗΠΑ που είχε χορηγηθεί το 2008 –επί Υπουργίας κας Ντόρας Μπακογιάννη- από την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του ΥΠΕΞ στο «Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της Κοινότητας της Καραϊβικής» (ΚΚΑΚΚ), στο όνομα της υλοποίησης προγραμμάτων.

Όπως διαπιστώθηκε, τα προγράμματα αυτά ουδέποτε υλοποιήθηκαν, καθότι η ελληνική πλευρά δεν είχε μεριμνήσει τότε, για τη σύνταξη και υπογραφή του απαιτούμενου Μνημονίου Κατανόησης, στο οποίο θα προβλέπονταν υποχρεώσεις και μηχανισμοί για την παρακολούθηση και τον έλεγχο εφαρμογής της Συμφωνίας. Η συνέπεια των «παραλείψεων» ήταν να βρεθεί το εν λόγω ποσό, χωρίς να μας είναι γνωστό με τίνος την απόφαση, ως επένδυση σε έντοκο ομόλογο δημοσίου, χώρας της Λατινικής Αμερικής, με μηνιαία απόδοση 5%.

Πέραν του ποσού αυτού, το Υπουργείο Εξωτερικών έχει ήδη εντοπίσει -επίσης μετά από μακρά και κοπιαστική έρευνα- και ζητήσει την επιστροφή άλλων 10 εκατομμυρίων δολαρίων που είχαν δοθεί, επίσης, κατά την περίοδο 2008-2009, χωρίς τις απαραίτητες διασφαλίσεις, σε διαφόρους οργανισμούς και φορείς του εξωτερικού. Τα ποσά αυτά παραμένουν έως σήμερα αναξιοποίητα.

Υπό τη σκιά των ανωτέρω, εξυπακούεται ότι το Υπουργείο Εξωτερικών θα προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να αποδοθούν οι διαπιστούμενες ευθύνες”.

Η αντίδραση Σκυλακάκη

Στην εκπομπή μίλησε ο κ. Θεόδωρος Σκυλακάκης ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν ΓΓ στο ΥΠΕΞ και ο οποίος υποστήριξε ότι το ΥΠΕΞ ψεύδεται στην ανακοίνωση και ότι υπάρχει μνημόνιο για τα εν λόγω χρήματα το οποίο έχει κυρωθεί από την ελληνική Βουλή επί υπουργίας Δρούτσα.

Ο κ. Σκυλακάκης επεσήμανε ότι το μνημόνιο υπεγράφη από τον ίδιο το Σεπτέμβριο του 2008 και στη συνέχεια, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, το υπουργείο το κύρωσε με νόμο το 2011. Πρόσθεσε πως τα χρήματα μεταβιβάστηκαν πρώτα στην ελληνική υπηρεσία του ΟΗΕ , η οποία είχε τη διαχείριση της υπόθεσης.

Σε ότι αφορά τις άλλες υποθέσεις εκταμίευσης χρημάτων για το ίδιο λόγο ο κ. Σκυλακάκης επιβεβαίωσε ότι δόθηκαν χρήματα σε λογαριασμό της Γενεύης αλλά και προς την Αφρικανική Ένωση.

Τα εμβάσματα

 

Έξοδος από τα μνημόνια και έξοδος από την ΕΕ, πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση; Στο ερώτημα αυτό καλείται να απαντήσει μέσω του 20ου του συνεδρίου το ΚΚΕ, που αναπροσαρμόζει στρατηγική σε επίπεδο εργατικών διεκδικήσεων

Στο ερώτημα “τι να κάνουμε;”, που είχε θέσει ο Βλαντιμίρ Λένιν, επιχειρεί να δώσει απαντήσεις, αλλά στην εποχή πλέον των μνημονίων και του ευρωσκεπτικισμού, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με το 20ο του συνέδριο που ξεκίνησε σήμερα με την παρουσίαση της εισήγησης της κεντρικής επιτροπής από το γενικό γραμματέα Δημήτρη Κουτσούμπα. Τα ποσοστά αποδοχής και υπερψήφισης των θέσεων, που προέκυψαν από τον προσυνεδριακό διάλογο, στις κομματικές οργανώσεις και στις συνδιασκέψεις των τοπικών και περιφερειακών οργανώσεων ήταν συντριπτικά σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο, το οποίο ήταν προγραμματικό και καταστατικό, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τότε έντονες συγκρούσεις. Αυτή τη φορά, ο προσυνεδριακός διάλογος ήταν πιο ήπιος και χωρίς εντάσεις, καθώς εν τω μεταξύ υπήρξαν άλλωστε αποχωρήσεις στελεχών που είχαν διαφωνήσει τότε.
Προβληματισμοί όμως υπάρχουν σε ότι αφορά την αποδοχή της πολιτικής του κόμματος, καθώς και της γραμμής του στο εργατικό κίνημα.
Χωρίς να λέγεται ανοιχτά, υπάρχει μια αναπροσαρμογή στη στάση του ΚΚΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον τελευταίο χρόνο ο Ριζοσπάστης πολλές φορές δεν τιτλοφορεί πρωτοβουλίες ως κινήσεις του ΠΑΜΕ, αλλά ως δράσεις συνδικάτων και ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων, στη λογική ότι πρέπει οι πρωτοβουλίες να παίρνουν ευρύτερο και όχι στενά κομματικό χαρακτήρα. Το ίδιο συνέβη και στο χώρο του αγροτικού κινήματος, όπου η ΠΑΣΥ δεν κινήθηκε αυτόνομα, αλλά έδρασε με τη λογική της συνεργασίας των μπλόκων, ακόμη και με τις δεξιές οργανώσεις.

Ο κυριότερος όμως προβληματισμός αφορά στη γραμμή της «αναπλήρωσης των απωλειών» που υπέστησαν εργαζόμενοι και συνταξιούχοι τα χρόνια των μνημονίων. Το ερώτημα που τίθεται ουσιαστικά στο ΚΚΕ είναι ότι προτείνει την έξοδο από την ΕΕ, ενώ γνωρίζει ταυτόχρονα ότι δεν μπορεί ακόμη να γίνει “σοσιαλιστική επανάσταση” και άρα πως θα παλέψει για την αναπλήρωση των απωλειών, η οποία ουσιαστικά συνεπάγεται έξοδο από τα μνημόνια;
Κεντρικό θέμα ως εκ τούτου είναι και πως τοποθετείται το ΚΚΕ στο ζήτημα του ευρωσκεπτικισμού. Ήταν ενδεικτική η συζήτηση που προκλήθηκε με αφορμή το Brexit. Ο κ. Κουτσούμπας ουσιαστικά υποστήριξε ότι η έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ δε διασφαλίζει και την… έξοδο από τον καπιταλισμό και ότι τόσο το Brexit όσο βέβαια και το Bremain δεν αποτελούν ουσιαστικές εναλλακτικές προτάσεις. Ενώ καθαρά υπέρ του Brexit ήταν το μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιώργος Μαρίνος, ισχυρό στέλεχος με σημαντική επιρροή, το όνομα του οποίου είχε “παίξει” για τη θέση του γενικού γραμματέα στο προηγούμενο συνέδριο.

Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) χθες (29 Μαρτίου) ενέκρινε ένα ψήφισμα στο οποίο αναφέρει ότι σκάνδαλα από τα κόμματα μέλη του δεν θα γίνονται ανεκτά. Η EURACTIV.com αναφέρει από τη Μάλτα.

Στο ψήφισμα, το οποίο εγκρίθηκε από το συνέδριο του ΕΛΚ χθες, οι ηγέτες της κεντροδεξιάς της ΕΕ δεσμεύτηκαν να διατηρήσουν την καταπολέμηση της διαφθοράς «ψηλά στην ατζέντα των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και μεταξύ των κομμάτων της πολιτικής οικογένειας του ΕΛΚ». Για το ΕΛΚ, η διαφθορά θεωρείται ως «σοβαρή κοινωνική αδικία» η οποία εκτρέπει δημόσιους πόρους σε «σε βάρος των φορολογουμένων και των πιο κοινωνικά ευάλωτων», το ψήφισμα σημείωσε.

«Δεν θα δεχτούμε ή να ανεχτούμε κανενός είδους διαφθορά στις δικές μας τάξεις», πρόσθεσε το ψήφισμα.

Η EurActiv πληροφορήθηκε ότι το σκάνδαλο με το Φιγιόν έχει προκαλέσει ανησυχία στην οικογένεια του ΕΛΚ. Αλλά κανένας ηγέτης της Δεξιάς δεν έχει αποσύρει την υποστήριξη του από αυτόν. Πηγές ανέφεραν επίσης ότι η πρόθεση της ηγεσίας του κόμματος είναι να «ξεκαθαρίσει την κατάσταση» με κάποια κεντροδεξιά κόμματα στα Βαλκάνια, καθώς και σε χώρες εκτός ΕΕ, όπως η Μολδαβία, η Γεωργία και η Ουκρανία. Αλλά την ίδια στιγμή, το ΕΛΚ θέλει να στείλει ένα έμμεσο μήνυμα στο Γάλλο συντηρητικό Φιγιόν, οι ίδιες πηγές επέμεναν.

Ντολ: δεν αφορά το Φιγιόν

Ερωτηθείς από την EurActiv εάν το ψήφισμα αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, ο Πρόεδρος του ΕΛΚ Ζόζεφ Ντολ υποστήριξε ότι το ψήφισμα είναι γενικής φύσης και δεν αφορά συγκεκριμένα άτομα. Δήλωσε ότι το ΕΛΚ, όπως πολλά άλλα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, δεν είναι απρόσβλητο από τη διαφθορά. «Αναγνωρίζουμε το πρόβλημα, αναλαμβάνουμε την ευθύνη και θα ασχοληθούμε με το θέμα», πρόσθεσε, τονίζοντας ότι έχει ξεκινήσει ήδη η εφαρμογή ενός δεσμευτικού κώδικα δεοντολογίας με σαφείς συνέπειες για όποιον παραβαίνει τους κανόνες.

Αναφερόμενος στoν Φιγιόν, είπε ότι το γαλλικό σύστημα δικαιοσύνης κάνει έρευνα και πρόσθεσε ότι άλλες χώρες με ανεξάρτητα συστήματα δικαιοσύνης, επίσης, «ερευνούν αντίστοιχα θέματα».

«Εμπιστεύομαι τη δικαιοσύνη. Ήμουν σε όλες τις εφημερίδες και πέντε χρόνια μετά δεν υπήρχε τίποτα εναντίον μου. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο προσωπικά καθώς και για την οικογένειά μου», δήλωσε ο Γάλλος πολιτικός. Αλλά δεν έχει την ίδια άποψη για τα Βαλκάνια και άλλες χώρες. «Όταν πρόκειται για τη διαφθορά στα Βαλκάνια και άλλες χώρες, το δικαστικό σύστημα δεν είναι ανεξάρτητο και η διαφθορά δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί», είπε.

«Αυτό είναι κάτι για το οποίο εγώ ο ίδιος και το ΕΛΚ ανησυχούμε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτό το ζήτημα. Δεν είναι δουλειά μου να κάνω υποδείξεις, αλλά όταν δεν υπάρχει ένα ανεξάρτητο δικαστικό σύστημα θα πρέπει να είμαστε πιο σκληροί», ο ηγέτης του ΕΛΚ τόνισε. «Σκάνδαλα διαφθοράς σε οποιοδήποτε επίπεδο των κομμάτων μελών μας είναι αυτό ακριβώς που το ΕΛΚ αποδοκιμάζει και πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους εξίσου, και οι πολιτικοί μας να είναι υπόλογοι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στους λαούς τους», κατέληξε ο Γάλλος πολιτικός.

Η ορθοδοξία υπήρξε πάντα μια θρησκεία, ένα πιστεύω με οικουμενικό λόγο που αναγκάστηκε κάτω από τις συνθήκες της οθωμανικής αυτοκρατορίας να κατακερματιστεί σε εθνικές εκκλησίες και να εκπέμψει τον θεολογικό της λόγο μέσα από την πάλη για εθνική ανάταση. Για αυτό, ο ορθόδοξος πατριωτισμός ήταν πάντα ταυτόχρονα και οικουμενικός.

Πολλοί, εγκλωβισμένοι σε έναν δυτικόστροφο δογματισμό αναρωτιούνται πώς μπορεί η Εκκλησία να είναι πατριωτική και να συναντιέται με τον πολιτικό πατριωτισμό, ακόμα και ενός αριστερού;
Όσοι αναρωτιούνται με αυτό τον τρόπο, κάνουν (κατά τη γνώμη μου) δύο λάθη. Ενίοτε δυσκολεύονται να αντιληφθούν τον πατριωτικό αγώνα και τον ταυτίζουν με έναν άκρατο εθνικισμό, αυτό που ονομάζουμε ως σωβινισμό.
Ο πατριωτισμός είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τον σωβινισμό. Ο πατριωτισμός αποτελεί στοιχείο της ταυτότητας του πολίτη, όπως είναι και το θρησκευτικό του αίσθημα. Η πάλη για αυτή την ταυτότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι εκείνου του αγώνα που ονομάζουμε πολιτιστικό. Οι «πολιτιστικοί πόλεμοι» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των μεγάλων κοινωνικών αγώνων και αντιπαραθέσεων, κύρια στη Γερμανία του 19ου αιώνα και στις ΗΠΑ του 20ου. . Είναι δε, σήμερα, παντού παρόντες.
Ο πατριωτισμός είναι η υπεράσπιση του χώρου όπου διασφαλίζεται η καθημερινότητα του πολίτη. Όπου καταγράφεται η υπερηφάνεια για τις κατακτήσεις της κοινότητας στην οποία ανήκει. Είναι, η συνέχεια και δημιουργική ανάπτυξη του πολιτισμού, των αρχών και αξιών όπου εδράζεται μια εθνική οντότητα οργανωμένη σε πολιτική οντότητα, κατά κανόνα σε κράτος.
Αντίθετα, ο σωβινισμός είναι η ψευδής αίσθηση της ανωτερότητας του φύλου, της φυλής, στην οποία ανήκει κάποιος έναντι του πολιτισμού και της ταυτότητας του άλλου. Αν ο πατριωτισμός είναι η θετική στάση απέναντι στο ίδιο, ο σωβινισμός είναι η άρνηση και απόρριψη του άλλου, του διαφορετικού. Η πιο ακραία μορφή του σωβινισμού είναι ο ρατσισμός, το μίσος απέναντι σε αυτό το διαφορετικό. Κάθε πατριώτης οφείλει να έχει ανοικτό το μέτωπο απέναντι σε τέτοιου είδους μορφές και αντιλήψεις.
Πιστεύω βαθιά, ότι είναι λανθασμένη η άποψη που στο όνομα της πάλης για το πάτριο έδαφος, πολιτισμό, ιστορία και παραδόσεις, δείχνει ανοχή απέναντι στον ακραίο εθνικισμό. Όπως και αντίστροφα, είναι βαθιά αντιπαραγωγικό και επικίνδυνο όποιος στην καλοπροαίρετη διάθεση του να αντιπαλέψει σοβινιστικές εκδηλώσεις απορρίπτει τον πατριωτισμό.
Ελλάδα και Κύπρος ανήκουν στον Δυτικό και Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Είναι παραγωγοί και μήτρα του. Υπήρξαν τμήμα του μεγάλου δημοκρατικού αρχαιοελληνικού πολιτισμού. Λαμπάδες που φώτιζαν στο διάβα της ιστορίας. Ήταν Δύση, αλλά δεν ήταν μόνο Δύση. Ήταν το σταυροδρόμι που παρήγαγε πολιτισμό με τον οποίο επηρεάστηκαν Ανατολή και Νότος. Ήταν το χωνευτήρι ανάπλασης των πολιτισμών που ερχόντουσαν από την ανατολή και τον Νότο. Η θέση τους αυτή ως παραγωγικό σταυροδρόμι μετεξελίχθηκε στην εποχή της φεουδαρχίας και της δημιουργίας μεγάλων εδαφικών και θαλάσσιων αυτοκρατοριών σε σταυροδρόμι μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας. Η Ελλάδα υπέστη την δυναστεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η Κύπρος τόσο της εδαφικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και της πιο νεωτερικής θαλάσσιας Βρετανικής.
Θέλω να υπογραμμίσω αυτή την αυτονόητη ιστορική πραγματικότητα, διότι όσο και αν μας συνδέουν πολλαπλοί δεσμοί με τη Δύση, δεν είμαστε ακριβώς το ίδιο με όλα τα κράτη της. Τα 2/3 από αυτά υπήρξαν φορείς και εκτελεστές αποικιοκρατίας. Όμως, εμείς όχι. Όχι μόνο, λοιπόν, δεν έχουμε κανένα λόγο να απολογούμαστε μαζί με την υπόλοιπη δύση για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, αλλά ούτε στιγμή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπήρξαμε θύματα αποικιοκρατικών αυτοκρατοριών. Κατά προέκταση, με βάση τον διεθνή νόμο, την ηθική της εποχής της δημιουργίας των εθνικών κρατών, την πίστη σε κοινές αρχές και αξίες, αλλά ακόμα και την μεταφυσική και την θρησκευτική της σημερινής εποχής, δεν τους χρωστάμε, αλλά μας χρωστάνε και είναι πρέπον, υποχρέωσή τους, να απέχουν από την άσκηση πραγματικών και ακόμα περισσότερο ανύπαρκτων δικαιωμάτων πάνω στο κορμί της Μεγαλονήσου και της Ελλάδας. Να απέχουν από εκδηλώσεις αλαζονείας απέναντί μας και πολύ περισσότερο από κάθε μορφής άσκηση βίας.
Σε αντίθεση με το 1821 και το 1960, Ελλάδα και Κύπρος δεν είναι πλέον κράτη υπό διαμόρφωση, αλλά κράτη ισχυρά, ανεξάρτητα και μέλη πολλών εκ των σπουδαιότερων οργανισμών του σημερινού κόσμου. Κράτη που συνδιαμορφώνουν με όλη την ΕΕ την πολιτική ως προς την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, την ενίσχυση του καθεστώτος της τελωνειακής Ένωσης Τουρκίας-ΕΕ, αλλά και την αποχώρηση του ΗΒ από την ΕΕ. Είμαστε, πλέον, κρίνοντες και όχι κρινόμενοι. Είμαστε συναποφασίζοντες για ύψιστα εθνικά-κρατικά συμφέροντα τρίτων, όπως είναι τα κράτη που ανέφερα. Ιδιαίτερα ως προς τους δεύτερους, που η διαπραγμάτευση για την ευόδωση των επιθυμιών τους θα αρχίσει σύντομα, θα πω δημόσια την εκτίμησή μου: Η στάση τους απέναντί μας, όπως στο Κυπριακό, θα επηρεάσει σημαντικά τις δικές μας μελλοντικές επιλογές.
Συνολικά, δεν μπορεί στη σημερινή εποχή να επικαλούνται κάποιοι δεσμούς, δικαιώματα, απαιτήσεις από μια παρωχημένη εποχή όταν Ελλάδα και η Κύπρος ήταν ακόμα αποικίες τους. Για αυτό περιμένουμε όπως όλοι επιδείξουν έναντι μας τον απαιτούμενο σεβασμό. Τον απαιτούμενο σεβασμό έναντι των αρχών του διεθνούς δικαίου και του αισθήματος δικαιοσύνης και δικαιότητας.
Η Ελλάδα υπήρξε μια από τις πρώτες περιοχές μεγάλων αυτοκρατοριών που διεκδίκησε και με συνεχείς αγώνες κατέκτησε την εθνική της κυριαρχία. Πολύ πριν την εποχή της κατάρρευσης των μεγάλων αυτοκρατοριών. Με την εθνικοαπελευθερωτική επανάστασή της, που αφετηρία της θεωρείται η 25η Μαρτίου του 1821, έδειξε στους λαούς ότι χρειάζεται να υπάρχει ενότητα στην ψυχή, θέληση στο νου και καρδιά με αποφασιστικότητα. Στο βαθμό που απουσίαζαν οι πιο πάνω ιδιότητες, ενεπλάκη σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις, μείωσε τον ενθουσιασμό του φιλελληνισμού, ο οποίος ήταν απαραίτητος για την επιτυχία της επανάστασης, έθεσε την ίδια την Επανάσταση σε κίνδυνο. Το τίμημα ήταν δε υψηλότατο: κατάρρευση της χώρας, υπερχρέωση, υψηλός δανεισμός στη διάρκεια όλης της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους.
Η ιστορία της Ελληνικής επανάστασης συνεχίστηκε με την επέκταση του ελληνικού κράτους και την συμπερίληψη όλο και περισσότερων περιοχών που ιστορικά ήταν ελληνικές και στις οποίες ζούσαν πλειοψηφικά ελληνικοί πληθυσμοί. Όταν η Ελλάδα έπαψε να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στην κρατική της ολοκλήρωση και την επέκταση σε ξένους χώρους, οδηγήθηκε στη μικρασιατική καταστροφή. Όποτε έτεινε να επιδείξει συμπεριφορά όπως εκείνων των κρατών που είχαν εδαφικές αυτοκρατορίες, τότε ηττήθηκε και υποχώρησε από τα δίκαιά της. Εντέλει, η γεωγραφική και πληθυσμιακή της επέκταση έμεινε ανολοκλήρωτη.
Είχε προηγηθεί μια ακόμα λανθασμένη επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης: Η άρνηση να ενταχθεί το 1914 η χώρα στο μέτωπο των δυνάμεων που πολεμούσαν την αυστρογερμανική συμμαχία. Τότε που η Μ. Βρετανία έδινε ως αντάλλαγμα αυτής της συμμετοχής, ή έστω της παραχώρησης δικαιωμάτων ελλιμενισμού σε νησί του Ιονίου, την ένωση της αποικιοκρατούμενης Κύπρου με την Ελλάδα. Τελικά η Ελλάδα ?μετά το 1916- συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, χωρίς, όμως, τα ανταλλάγματα του 1914.
Η καταστροφή στη Μικρά Ασία και η παράλειψη του 1914 ήταν αποτελέσματα μονόπλευρων προσανατολισμών των κυρίαρχων δυνάμεων της χώρας σε συγκεκριμένες συμμαχίες και εξαρτήσεις.
Σήμερα γνωρίζουμε, ότι η Ελλάδα είναι ενταγμένη στη Δύση, αλλά ταυτόχρονα είναι γέφυρα Ανατολής ? Δύσης. Ότι οφείλει να έχει μια εξωτερική πολιτική πολυδιάστατη και ενεργητική, δημοκρατική, με πληθώρα πρωτοβουλιών. Ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, να μην αγνοούνται οι επιδιώξεις και επιθυμίες των άλλων.
Ότι θα πρέπει να αναπτύξουμε ως Έλληνες τις δυνατότητές μας, χωρητικότητες το ονομάζω, στην κατανόηση των σύγχρονων προβλημάτων, στη διαμόρφωση εναλλακτικών λύσεων και στην υλοποίηση της κάθε φορά καλύτερης δυνατής λύσης.
Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν καταλυτικός. Άνοιξε την εποχή του τέλους των αυτοκρατοριών, και των θαλάσσιων, όπως της Βρετανικής. Η μάχη για τη λύση του εθνικού ζητήματος συνδέθηκε με το κοινωνικό ζήτημα. Η ένοπλη μάχη των λαών με τα μαζικά κινήματα διεκδίκησης λύσεων σε καθημερινά και δομικά προβλήματα. Η πάλη για αυτοδιάθεση με την συμπερίληψη των δικαιωμάτων μικρότερων κοινοτήτων και μειονοτήτων. Όπου δεν έγινε αυτός ο συνδυασμός διαμορφώθηκαν μακρόχρονα προβλήματα που επηρεάζουν σειρά κρατών μέχρι σήμερα.
Μεταπολεμικά η ιστορία, χάρη και στην πάλη των πολιτών και των μαζικών κινημάτων, έθεσε για άλλη μια φορά στην Ημερήσια Διάταξη το Κυπριακό. Ως πρόβλημα απελευθερωτικό και ταυτόχρονα ρύθμισης των κρατικών και κοινωνικών σχέσεων.
Είναι γεγονός, ότι το αίσθημα της ιστορικής συνέχειας έπαιζε σημαντικό ρόλο στην αυτοσυνειδησία των Κυπρίων. Από την άλλη δεν λήφθηκαν επαρκώς υπόψη οι διαθέσεις των τουρκοκυπρίων και οι τρόποι σύμπραξής τους στον αγώνα για αυτοδιάθεση, ενώ ο παράγοντας Τουρκία άλλοτε υπερτιμήθηκε και άλλοτε υποτιμήθηκε. Μονομερείς αντιλήψεις οδήγησαν σε προβλήματα με την τουρκοκυπριακή κοινότητα που με «περίσσια τέχνη» αξιοποιούσε ο βρετανικός παράγοντας.
Η Τουρκία και ορισμένοι τουρκοκύπριοι ηγέτες «ενσωματώθηκαν» με μεγάλη ευκολία στα βρετανικά σχέδια πρόκλησης αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο κοινότητες της Μεγαλονήσου.
Οι Βρετανοί έκαναν εκ νέου την Τουρκία παίκτη σε μια υπόθεση που η τελευταία είχε παραιτηθεί επίσημα και «αμετάκλητα» (τότε και μόνο τότε) από κάθε δικαίωμα ως προς την Κύπρο.
Ο ξένος παράγοντας, όπως και στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, ενέτεινε τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην Κύπρο. Αξιοποίησε κάθε λάθος που γινόταν από το κίνημα της αυτοδιάθεσης. Επεδίωξε να μετατρέψει το Κυπριακό από ζήτημα αυτοδιάθεσης, κοινωνικής δικαιοσύνης και εθνικής απελευθέρωσης σε ζήτημα σχέσεων στο εσωτερικό της Κύπρου.
Φέρθηκε σκληρά στο διογκούμενο κίνημα απελευθέρωσης της Μεγαλονήσου. Σκότωσε και βασάνισε τους αγωνιστές που επέλεξαν να αντισταθούν από την πρώτη του Απρίλη του 1955 με κάθε μέσο, και ένοπλα, αναδεικνύοντας το θάρρος, την αυτοθυσία και το τραγικό τέλος σειράς ηρώων του κυπριακού αγώνα.
ενώ το 1956 απαγόρευσε το ΑΚΕΛ, αναδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο τη σύνδεση του κινήματος για την απελευθέρωση της Κύπρου με το κοινωνικό ζήτημα, τα θέματα της δημοκρατίας, ισότητας και ελευθερίας.
Το Κυπριακό έγινε θέμα στον ΟΗΕ και διεθνοποιήθηκε. Τα λάθη που έγιναν, έδωσαν «πάτημα» στο Λονδίνο που επεδίωξε:
– να εμπλέξει την Τουρκία ως «τρίτο παίκτη» στο Κυπριακό
– να επιβάλλει τον εαυτό της ως προωθητή της «ευνουχισμένης ανεξαρτησίας» της Κυπριακής δημοκρατίας και
– να μετατρέψει εκ νέου την Τουρκία σε παίκτη επί και εντός του Κυπριακού.
Κανείς από τους δύο τους, Τουρκία και ΗΒ δεν ήθελαν μια πλήρως ανεξάρτητη δημοκρατική Κύπρο. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα όπως και ανάμεσα στους Ελληνοκυπρίους υπήρξαν αυταπάτες ως προς τον ρόλο του ΟΗΕ. Στο εσωτερικό του τελευταίου κυριαρχούσαν οι παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις και όχι, ακόμα, ο αναδυόμενος κόσμος της ανεξαρτησίας και του απελευθερωτικού αγώνα.
Η πλευρά μας περίμενε πολλά περισσότερα από τον ΟΗΕ από ό,τι αυτός μπορούσε να δώσει. Ο ΟΗΕ αποδείχτηκε και τότε ότι ήταν αναγκαίος για τη λύση του Κυπριακού. Δεν οδηγούσε, όμως, αυτόματα και σε κάθε περίπτωση σε μια δίκαιη και λειτουργική λύση.
Συχνά στο Κυπριακό, δεν υπήρχε σαφής αξιολόγηση του διεθνούς συσχετισμού ισχύος της κάθε εποχής και των γεωπολιτικών αλλαγών που κάθε φορά επέρχονταν. Δεν εκτιμήθηκαν με ακρίβεια οι αδυναμίες και οι δυνατότητες της Τουρκίας. Ενώ υποτιμήθηκαν τα βρετανικά σχέδια αξιοποίησης και εμπλοκής της Τουρκίας στην όποια λύση του Κυπριακού.
Η πορεία είναι γνωστή. Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας συνοδεύτηκε από δύο Συνθήκες που κάθε άλλο παρά βοηθούσαν: εκείνη των εγγυήσεων και η άλλη των «συμμαχιών».
Όταν η νεοραγιάδες της χούντας αποφάσισαν να ανατρέψουν τον Μακάριο στο όνομα της ένωσης, αλλά στην πραγματικότητα προκειμένου να εξυπηρετήσουν συμφέροντα τρίτων, το Κυπριακό κράτος μπήκε σε μια πορεία μεγάλης αγωνίας.
Θα ήθελα, Μακαριότατε, Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,
Να ζητήσω εκ μέρους όλων μας, εδώ σε αυτόν τον ιδιαίτερο τόπο, συγγνώμη για το έγκλημα της χούντας των Αθηνών.
Σήμερα, το Κυπριακό είναι ένα από τα πιο πολύπλοκα προβλήματα της παγκόσμιας πολιτικής. Πολλαπλοί παίκτες εμπλέκονται σε αυτό με διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες επιδιώξεις.
Το Κυπριακό, συμπεριλαμβάνει πολλαπλά και πολυεπίπεδα προβλήματα: το κοινωνικό, το διακοινοτικό, ζητήματα ιστορίας. Το Κυπριακό, όμως, από τη σκοπιά των διεθνών σχέσεων, όπως και εκείνης του διεθνούς δικαίου,
είναι πρωτίστως πρόβλημα κατοχής της Μεγαλονήσου από ξένο στρατό.
Η ένοπλη και βίαιη επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο με πρόφαση την προστασία των Τουρκοκυπρίων παραβίασε τις συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης. Ήταν και είναι παράνομη. Παραβίασε τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ και όλων των κανόνων και προβλέψεων του διεθνούς δικαίου.
Η επέμβαση της Τουρκίας προκάλεσε το ξερίζωμα χιλιάδων Κυπρίων από τις εστίες τους. Προκάλεσε την προσφυγιά δεκάδων χιλιάδων Ελληνοκυπρίων και υποχρέωσε τους Τουρκοκύπριους να ζουν ντε φάκτο υπό στρατιωτικό καθεστώς. Η πλειοψηφία των τελευταίων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη μεγαλόνησο. Η Τουρκία τους πίεζε όλο και περισσότερο με την στρατιωτική της παρουσία, αλλά και με τη μεταφορά εποίκων από τις ανατολικές περιοχές της, κάνοντας τη ζωή των Τουρκοκυπρίων ανυπόφορη. Το γεγονός αυτό δεν καλύπτεται από τη δημόσια εκ μέρους της απαίτηση για τα δικαιώματα των τουρκοκυπρίων. Εξάλλου, με κανένα τρόπο δεν είναι διατεθειμένη να δώσει ανάλογα δικαιώματα στο σύνολο των δικών της πληθυσμών. Ουσιαστικά, την Άγκυρα δεν την ενδιαφέρουν οι τουρκοκύπριοι, αλλά η διασφάλιση γεωστρατηγικών «δικαιωμάτων».
Η Ελλάδα σε αντίθεση με την Τουρκία δεν ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις για την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού διότι σέβεται απόλυτα την ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όποια γνώμη και αν είχαμε για αυτές δεν την διατυπώσαμε ποτέ, ούτε δημόσια, ούτε κατ? ιδίαν. Ο σεβασμός μας για την Κυπριακή Δημοκρατία είναι απόλυτος και ολικός.
Η Ελλάδα ενεπλάκη στο Κυπριακό μέσω της βοήθειας που έδωσε για την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Μαζί με τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη παλέψαμε να ενταχθεί η Κύπρος στην ΕΕ. Μετά το βέτο του Λουξεμβούργου το 1997, οδηγηθήκαμε, Ελλάδα και τα υπόλοιπα μέλη της ΕΕ, στον έντιμο και προωθητικό συμβιβασμό του Τάμπερε το φθινόπωρο του 1999 που μορφοποιήθηκε στις αποφάσεις του Ελσίνκι και στο άνοιγμα του δρόμου της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ.
Σήμερα, η Ελλάδα, εμπλέκεται στην διαπραγμάτευση του Κυπριακού στην εξωτερική / διεθνή πτυχή του. Ως προς τις δύο προαναφερθείσες Συνθήκες στις οποίες καλώς ή κακώς συμμετείχε και έχει αναλάβει διεθνείς δεσμεύσεις και ευθύνες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η διεθνής πτυχή του Κυπριακού συντίθεται από τρία αλληλένδετα προβλήματα: το καθεστώς των εγγυήσεων, τα υποτιθέμενα δικαιώματα παρέμβασης τρίτων στην Κύπρο, την παρουσία ξένων στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο.
Μόλις ανέλαβε η νέα Κυβέρνηση Σωτηρίας στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2015, γνωστοποιήσαμε άμεσα στον ΟΗΕ και σε κάθε διεθνή παράγοντα που εμπλέκεται στο Κυπριακό ότι η θέση μας είναι ότι αυτό το καθεστώς και αυτές οι συνθήκες θα πρέπει να καταργηθούν, χωρίς μεν και αλλά. Και αυτό διότι ένα τέτοιο καθεστώς είναι παράνομο σύμφωνα με το σύγχρονο διεθνές δίκαιο και το σύνολο των αποφάσεων του ΟΗΕ. Διότι αυτό το καθεστώς χρησιμοποιήθηκε για την χρήση βίας, και μάλιστα ένοπλης, που απαγορεύει το διεθνές δίκαιο. Διότι είναι ένα καθεστώς αναχρονιστικό και δεν αντανακλά τις πραγματικότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Από πολλές πλευρές έγινε προσπάθεια να μη τεθεί στην ατζέντα της διαπραγμάτευσης του Κυπριακού το ζήτημα των εγγυήσεων, των δικαιωμάτων επέμβασης πάνω στο πληγωμένο κορμί της Μεγαλονήσου.
Αυτό φάνηκε και στη Γενεύη. Η Τουρκία δεν ήταν σε θέση να κάνει ή δεν ήθελε να κάνει οποιαδήποτε πρόταση. Ίσως είχε εγκλωβιστεί στην αυταπάτη ότι αυτά που λέμε δεν τα εννοούμε. Εμείς , όμως, τα εννοούμε και μάλιστα κατηγορηματικά. Διότι πώς μπορεί να λέει κανείς ότι λύνει ένα πρόβλημα όταν θέλει να αφήνει ανέπαφη την ουσία και τη βάση γέννησής του;
Δεν είναι τυχαίο, ότι μετά την πρώτη ημέρα συζητήσεων στη Γενεύη, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι έχει να κάνει τάχα σημαντικότερα πράγματα από το να συζητά το Κυπριακό, λέγοντας ότι πρέπει να πάει στην Άγκυρα λόγο του προεκλογικού αγώνα και των εξελίξεων στη Συρία. Με αυτό τον τρόπο αρνήθηκε να παραμείνει στη δεύτερη μέρα των συζητήσεων. Στη συνέχεια, συνειδητά ψευδώς, δήλωνε ότι φύγαμε εμείς από την Γενεύη, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα εκεί μαζί με τον ΓΓ του ΟΗΕ.
Το κύριο, βέβαια, είναι ότι οι Τούρκοι έφυγαν από την Γενεύη διότι δεν ήθελαν ή και δεν μπορούσαν να συζητήσουν το κύριο ζήτημα, τον πυρήνα του Κυπριακού από τη διεθνή σκοπιά: την κατάργηση των εγγυήσεων, την απάλειψη κάθε δυνατότητας παρέμβασης, την απόσυρση του κατοχικού στρατού.
Ήταν φανερό, ότι από την επομένη της Γενεύης αναζητούσαν άλλοθι για να σπάσουν τη διαπραγμάτευση σε άλλα θέματα. Γνωρίζουν, πλέον, πολύ καλά, ότι δεν μπορούν να πείσουν κανέναν πια στον κόσμο ότι δικαιούνται να έχουν δικαίωμα στρατιωτικής παρουσίας και επέμβασης στην Κύπρο. Γι? αυτό επέλεξαν μια win-win επιλογή: να θέσουν νέα, άσχετα ζητήματα προκειμένου να καλύψουν την αδυναμία ή έλλειψη θέλησης να συζητήσουν το κύριο, ή στην καλύτερη περίπτωση να κερδίσουν τη δυνατότητα ελέγχου της Μεγαλονήσου με μη στρατιωτικά μέσα, ώστε να συμβιβαστούν σε άλλα ζητήματα. Έτσι μας προέκυψε το αίτημα για το δικαίωμα των «4 ελευθεριών» για τους Τούρκους.
Ταυτόχρονα, κάτοχοι θεσμικών θέσεων στα κατεχόμενα, όπως ο ψευδοπρωθυπουργός, έκαναν λόγο για πλάνο «Β» και τη δυνατότητα προσάρτησης της κατεχόμενης Κύπρου στην Τουρκία. Κάποιοι άλλοι στα κατεχόμενα έκαναν λόγο για «μοντέλο Γιβραλτάρ». Είναι αξιοθαύμαστο, πώς οι τόσο ευαίσθητοι σε άλλα θέματα διεθνείς παράγοντες και διαμεσολαβητές παριστάνουν σαν να μην άκουσαν τίποτε από όλα αυτά.
Οι απαιτήσεις των Τούρκων για τις 4 ελευθερίες δεν αφορούν το Κυπριακό πρόβλημα. Είναι μια απαίτηση που διατυπώνεται προς την ΕΕ στο όνομα του Κυπριακού. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η Τουρκία απαιτεί να φροντίσουν οι εμπλεκόμενοι στο Κυπριακό την ικανοποίηση των ως άνω αιτημάτων προκειμένου να υπάρξει λύση στο Κυπριακό. Έτσι, για άλλη μια φορά, η Τουρκία προσπαθεί να καλύψει το θέμα της Κατοχής και να αναγάγει ως δήθεν κεντρικό πρόβλημα του Κυπριακού τα δικά της δικαιώματα. Αυτό το κάνει αφενός ζητώντας στρατιωτική βάση για λόγους που έχουν να κάνουν με το μεσανατολικό και αφετέρου τις «4 ελευθερίες» που αφορούν δικαιώματα των Τούρκων στην ΕΕ.
Προσωπικά, μετά τη Γενεύη, περίμενα ότι οι Τούρκοι θα θέσουν άσχετα ζητήματα προκειμένου να εκβιάσουν. Δεν με εξέπληξαν. Περισσότερη εντύπωση μου προκάλεσε η συμπεριφορά διεθνούς διαμεσολαβητή. Τι έκανε αυτός ο διαμεσολαβητής; Μήπως αντί να διαμεσολαβεί ανάμεσα στις δύο κοινότητες ανακήρυξε εαυτόν σε διαμεσολαβητή ανάμεσα στην Τουρκία και την ΕΕ; Αναρωτιέμαι, έχει τέτοια εξουσιοδότηση και από ποιόν; Αν η Τουρκία έχει ένα αίτημα προς την ΕΕ να πάει η ίδια και να το διαπραγματευτεί. Καλοδεχούμενη θα είναι. Οι άλλοι, όμως, δεν έχουν καμία δουλειά να θεωρούν ότι με αφορμή το Κυπριακό οφείλουν να συμβάλλουν στην ικανοποίηση απαιτήσεων της Τουρκίας που αφορούν τις σχέσεις της με την ΕΕ.
Και αναρωτιέμαι, ανέλαβαν να λύσουν το Κυπριακό μετά τις παραβιάσεις των προηγούμενων συμφωνιών ή ανέλαβαν την καλύτερη υλοποίηση παλιών συμφωνιών και την περισσότερο φιλότουρκη ερμηνεία τους;
Μήπως δεν είναι διαμεσολάβηση αλλά δικηγορία όταν αναλαμβάνουν να τους εξηγήσουν πώς να διατυπώσουν καλύτερα τα αιτήματά τους προς την ΕΕ;
Μήπως λειτουργούν ως λομπίστες στην υπηρεσία της Τουρκίας;

Εν κατακλείδι, το νόημα του αγώνα της Ελλάδας στον 19ο αιώνα και ο αγώνας για αυτοδιάθεση των Κυπρίων στον 20ο αιώνα δεν έγινε για να εξυπηρετούνται τρίτοι. Αυτοί οι αγώνες έγιναν για ανεξαρτησία και κυριαρχία. Για να ζουν οι λαοί σε ειρήνη και όχι υπό ζυγό.
Η Ελλάδα σήμερα στηρίζει κάθε επιλογή της Κύπρου στην εσωτερική πτυχή της διαπραγμάτευσης για το Κυπριακό. Η Ελλάδα στηρίζει μια Κύπρο χωρίς ελέγχους ξένων στρατών, παρωχημένων συστημάτων εγγυήσεων, κάθε είδους εξωτερικής εγγύησης από τους κατακτητές. Απαγόρευση κάθε δικαιώματος παρέμβασης τρίτων και κάθε καταπάτησης του διεθνούς δικαίου ή χρήσης βίας στις διεθνείς σχέσεις, από όπου και αν προέρχονται.
Η Ελλάδα στηρίζει την απόδοση των δικαιωμάτων που δικαιούνται οι τρεις μειονότητες (Μαρωνίτες, Αρμένιοι, Λατίνοι). Τα μέγιστα δυνατά δικαιώματα για τους Τουρκοκύπριους, έτσι ώστε να μπορούν να ονειρεύονται και εκείνοι την Κύπρο ως τη δική τους πατρίδα, πατρίδα των παιδιών τους, μακριά από αδικίες και ξένες επεμβάσεις. Τη μέγιστη ασφάλεια για τους Ελληνοκύπριους σε μια ενωμένη και δημιουργική Πατρίδα.

*Ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, στο Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ (Λευκωσία, 28.3.2017)

Ο αντιπρόεδρος της μεγαλύτερης τουρκικής κρατικής τράπεζας, της Halkbank, Μεχμέτ Χακάν Ατίλα, συνελήφθη από Αμερικανούς πράκτορες σε αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης. Η αμερικανική δικαιοσύνη τον κατηγορεί για την υπόθεση των παράνομων συναλλαγών με το Ιράν στην οποία εμπλέκεται και ο Ιρανοτούρκος επιχειρηματίας Ριζά Ζαράμπ, ο οποίος είναι επίσης στενός φίλος του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Ο Ζαράμπ φέρεται να είναι συνέταιρος του γιού και της συζύγου του ισλαμιστή ηγέτη της Τουρκίας.

O Ρεζά Ζαράμπ σε μπαρ στην Κωνσταντινούπολη

Η εξέλιξη θεωρείται εξαιρετικά σοβαρή καθώς η σύλληψη έγινε μία ημέρα πριν φτάσει στην Τουρκία ο υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον.

Ο συλληφθείς Ατίλα φέρεται να είναι ο “ταμίας” του Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα με πληροφορίες, η σύλληψή του Τούρκου τραπεζίτη προκάλεσε ταραχή στον ίδιο τον Ερντογάν και στο στενό του περιβάλλον, αφού ο Μεχμέτ Χακάν Ατίλα είχε παλαιότερα εμπλακεί στο μεγάλο σκάνδαλο δωροδοκίας τεσσάρων Τούρκων υπουργών, οι οποίοι αποτελούσαν επιλογές του προέδρου της Τουρκίας. Και οι τέσσερις οδηγήθηκαν σε παραίτηση, αλλά δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Όταν παραιτήθηκαν οι υπουργοί του, ο Ερντογάν ήταν ακόμα πρωθυπουργός. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής είχε υποστηρίξει ότι έπεσαν “θύματα” «συνωμοσίας» του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.

Ο Τούρκος πρόεδρος τον είχε κατηγορήσει ότι επηρέαζε την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, με στόχο να τον πλήξει. προσωπικά και πολιτικά. Ο Ερντογάν άσκησε ασφυκτικές και έντονες παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Ως δια θαύματος, οι διώξεις εναντίον των Τούρκων υπουργών αποσύρθηκαν και η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο.

Σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές ο αντιπρόεδρος της τουρκικής τράπεζας συνελήφθη στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης. Οι αρχές πιστεύουν ότι θα τους δώσει την ευκαιρία να του αποσπάσουν περισσότερα στοιχεία για τη δράση της Halkbank, η οποία ελέγχεται απόλυτα από το περιβάλλον του Τούρκου προέδρου και είναι μέρος της οικονομικής πολιτικής που ασκεί η Τουρκία στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.

Ο Χακάν Αττίλα, που θεωρείται τραπεζίτης και ταμίας του Ερντογάν

Ο Ατίλα κατηγορείται από τον εισαγγελέα των ΗΠΑ πως βοήθησε τον συνέταιρο της οικογένειας Ερντογάν, τον Ριζά Ζαράμπ να παρακάμψει τις κυρώσεις εναντίον του Ιράν και να σταλούν με παράνομο τρόπο εκατομμύρια δολάρια. Η σύλληψη του αντιπροέδρου της Halkbank ο οποίος είναι υπεύθυνος διεθνών συναλλαγών ίσως δεν είναι τυχαία λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου όπως και λίγες ώρες πριν την άφιξη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον στην Άγκυρα όπου θα συναντηθεί με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Στην τουρκική κυβέρνηση υπάρχει ανησυχία πως ενδεχομένως ο Ατίλα να ομολογήσει πολλές από τις συναλλαγές που έχουν γίνει μέσω της Halkbank και έχουν σχέση με το περιβάλλον του Τούρκου προέδρου.

Αντιδράσεις στην Αγκυρα

Η σύλληψη του κορυφαίου Τούρκου τραπεζίτη με την κατηγορία ότι συμμετείχε σε μια σκευωρία με στόχο την παραβίαση των κυρώσεων σε βάρος του Ιράν, είναι μια «εντελώς πολιτική» κίνηση, υποστήριξε σήμερα ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγ, ενώ ένας σύμβουλος του Ερντογάν είπε πως η Τουρκία θα προβεί στις απαραίτητες διπλωματικές και νομικές κινήσεις αναφορικά με τη σύλληψη του τραπεζίτη.

Το στέλεχος της Halkbank κατηγορείται ότι συνωμότησε με τον τουρκοϊρανό έμπορο χρυσού Ρεζά Ζαράμπ, ο οποίος δικάζεται ήδη. Ο Μποζντάγ υποστήριξε πως δεν υπάρχουν στοιχεία που να ενοχοποιούν τον Ζαράμπ ή την Τουρκία.

Η σύλληψη κλιμακώνει μια υπόθεση που τροφοδοτεί την ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία. Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν έχει δηλώσει πως πιστεύει ότι οι αμερικανικές αρχές άσκησαν τη δίωξη κατά του Ζαράμπ με «απώτερες σκοπιμότητες». Ο Ζαράμπ συνελήφθη τον Μάρτιο 2016 στο Μαϊάμι.

«Δεν υπάρχει σ’ αυτό τίποτε νομικά υγιές και η Τουρκία αντιμετωπίζει μια εντελώς πολιτική σκευωρία», δήλωσε ο Μποζντάγ μιλώντας στο δίκτυο A Haber. «Έχει στόχο να αμαυρώσει το κράτος, την κυβέρνηση και τον πρόεδρο της Τουρκίας».

Οι μετοχές της Halkbank, της πέμπτης μεγαλύτερης τράπεζας της Τουρκίας με βάση τα περιουσιακά στοιχεία της, υπέστησαν χθες τη μεγαλύτερη πτώση τους μέσα σε μια ημέρα, κατά 14% μετά την απαγγελία κατηγορίας σε βάρος του αναπληρωτή γενικού διευθυντή Χακάν Ατίλα. Σήμερα σημείωσαν αύξηση 0,7%.

Πηγή: mignatiou.com

Η σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στη Χίο από τους Οθωμανούς Τούρκους στις 30 Μαρτίου 1822, έγινε ως αντίποινα για την κήρυξη της επανάστασης στο νησί από τον Σάμιο Λυκούργο Λογοθέτη.

Η έκρηξη της Επανάστασης βρήκε το πολυπληθές ελληνικό στοιχείο της Χίου να ευημερεί (117.000 έναντι 3.000 Οθωμανών Τούρκων και 100 Εβραίων). Με τον στόλο τους, το εμπορικό τους δαιμόνιο και τη διπλωματία τους, οι Χιώτες κυριαρχούσαν στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Το γεγονός αυτό ώθησε τον Σουλτάνο να παραχωρήσει στο νησί πολλά προνόμια, που άγγιζαν το καθεστώς αυτονομίας.

Έτσι, οι κυρίαρχες τάξεις της Χίου δεν είχαν κανένα λόγο να ξεσηκωθούν κατά των Τούρκων. Το μαρτυρά και η αποτυχία του Τομπάζη τον Απρίλιο του 1821. Οι ντόπιοι πρόκριτοι είχαν και μία σοβαρή δικαιολογία να αντιδρούν στον ξεσηκωμό: η Χίος βρίσκεται σχεδόν δύο μίλια από τη Μικρασιατική ενδοχώρα, με αποτέλεσμα κάθε απόπειρα εξέγερσης να είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Στις 10 Μαρτίου 1822 ο Σάμιος Λυκούργος Λογοθέτης, με την προτροπή του Χιώτη Αντωνίου Μπουρνιά, αποβιβάστηκε στο νησί με 1.500 άνδρες και πέτυχε να συνεγείρει τους ντόπιους, κυρίως τους κατοίκους της υπαίθρου. Οι 3.000 Τούρκοι του νησιού πρόλαβαν να κλειστούν στο Κάστρο και η ολιγοήμερη πολιορκία τους δεν έφερε κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα, καθώς οι άνδρες του Λογοθέτη ήταν ανεπαρκώς εξοπλισμένοι.

O αντιναύαρχος Καρά-Αλή πασάςΜόλις έφθασε το μαντάτο της εξέγερσης στην Υψηλή Πύλη, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ την εξέλαβε ως αχαριστία των Χίων, αλλά και ως προσωπική προσβολή, επειδή η αδελφή του καρπούταν από το νησί τον φόρο από τα μαστιχόδεντρα. Έμπλεος οργής διέταξε αμέσως να φυλακιστούν όλοι οι Χιώτες της Κωνσταντινούπολης και εξήντα από αυτούς να αποκεφαλιστούν. Στη συνέχεια έδωσε την εντολή στον αντιναύαρχο Καρά-Αλή πασά να καταπλεύσει στον νησί και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους εξεγερθέντες.

Στις 30 Μαρτίου 1822 και μετά από έντονο κανονιοβολισμό, ο Καρα-Αλής αποβίβασε στην ακτή 7.000 άνδρες και με τη συνδρομή της τουρκικής φρουράς κατέστειλε εύκολα και σύντομα την εξέγερση, εκμεταλλευόμενος τον κακό σχεδιασμό της και τις έριδες για την αρχηγία μεταξύ Μπουρνιά και Λογοθέτη. Στη συνέχεια πυρπόλησε όλα τα περίχωρα και την πρωτεύουσα του νησιού και επιδόθηκε σε ανήκουστες σφαγές. Υπολογίζεται ότι από τους 117.000 χριστιανούς κατοίκους του νησιού, 42.000 σφαγιάστηκαν, 50.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική Ευρώπη. Οι Τούρκοι έχασαν περίπου 600 άνδρες, ενώ αναφέρθηκαν και θύματα μεταξύ των Εβραίων, που διεκπεραιώθηκαν από τη Μικρασιατική ακτή στο νησί για να πλιατσικολογήσουν και επόπτευαν το δουλεμπόριο.

Τα αιματηρά γεγονότα της Χίου προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση στην Ευρώπη. Η κοινή γνώμη ξεσηκώθηκε και οι τάξεις των φιλελλήνων πύκνωσαν. Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν τις φρικιαστικές σκηνές στις εφημερίδες, ζωγράφοι (Ντελακρουά) τις απεικόνισαν και ποιητές (Ουγκώ, Χέμανς, Πιέρποντ, Χιλ, Σιγκούρνεϊ) έψαλλαν τη θλιβερά καταστροφή. Πολλοί έκαναν λόγο για το ασυμβίβαστο της τουρκικής φυλής με τον ανθρωπισμό, ενώ άλλοι τόνισαν την αδυναμία συνύπαρξης Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Η ελληνική νέμεση θα έλθει σύντομα, με την ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας του Καρα-Αλή από τον Κωνσταντίνο Κανάρη (6 – 7 Ιουνίου 1822).

ΠΗΓΗ: sansimera.gr