Η Εθνική Ελλάδας ολοκλήρωσε ένα μοναδικό ποδοσφαιρικό «παζλ»: μετά την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, νίκησε και τη Γερμανία, με το ιστορικό 0-1 στο Άουγκσμπουργκ. Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έβαλε έτσι την υπογραφή της σε μια διαδρομή σχεδόν επτά δεκαετιών, από τη χωμάτινη Λεωφόρο του 1957 έως τη WWK Arena του 2026.
Το επίτευγμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή οι πέντε αντίπαλοι αποτελούν τις παραδοσιακά ισχυρότερες ποδοσφαιρικές σχολές της Ευρώπης. Η Ελλάδα έχει πλέον πανηγυρίσει νίκη απέναντι σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία, σε επίσημες και φιλικές αναμετρήσεις, σε διαφορετικές εποχές και με διαφορετικές γενιές διεθνών.
Η διαδρομή αυτή δεν είναι ευθεία ούτε ενιαία. Ξεκινά από τις νίκες επί των δεύτερων ομάδων Ισπανίας και Γαλλίας το 1957, περνά από την επικράτηση επί της Ιταλίας το 1972 και φτάνει στην ποδοσφαιρική έκρηξη της εποχής Ρεχάγκελ, με τα διπλά στην Ισπανία και τη νίκη επί της Γαλλίας στο Euro 2004. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες προστέθηκαν η Αγγλία στο Γουέμπλεϊ και, τώρα, η Γερμανία.
Η νίκη επί της Γερμανίας ήρθε σε μια περίοδο κατά την οποία η Εθνική έχει αρχίσει να αποκτά ξανά σταθερή αγωνιστική ταυτότητα. Το 1-0 στο Άουγκσμπουργκ δεν αποτελεί απλώς μια μεγάλη εκτός έδρας νίκη στο Nations League. Είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας που συνδέει διαφορετικές γενιές του ελληνικού ποδοσφαίρου.
1957: Η πρώτη ρωγμή απέναντι στην Ισπανία και τη Γαλλία
Στις 13 Μαρτίου 1957, στη χωμάτινη τότε Λεωφόρο Αλεξάνδρας, η Ελλάδα νίκησε 2-0 την Ισπανία Β΄ για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου. Ο Ηλίας Υφαντής άνοιξε το σκορ μόλις στο 2ο λεπτό και ο Βαγγέλης Πανάκης διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα στο 43΄.
Ήταν μια νίκη που δεν είχε τη βαρύτητα μιας επίσημης αναμέτρησης των δύο πρώτων εθνικών ομάδων, όμως για το ελληνικό ποδόσφαιρο της εποχής είχε ξεχωριστή σημασία. Λίγους μήνες αργότερα, στις 5 Οκτωβρίου, η Ελλάδα επικράτησε ξανά στη Λεωφόρο, αυτή τη φορά με 2-1 επί της Γαλλίας Β΄.
Πανάκης και Υφαντής ήταν και πάλι οι σκόρερ και η ελληνική ομάδα έβαζε τις πρώτες δύο ψηφίδες σε ένα παζλ που χρειάστηκε σχεδόν 70 χρόνια για να ολοκληρωθεί.
1972: Η Ιταλία πέφτει στο Καραϊσκάκη
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα ήρθε η πρώτη μεγάλη νίκη απέναντι σε μια από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες χωρίς τον αστερίσκο της δεύτερης ομάδας.
Στις 4 Μαρτίου 1972, η Ελλάδα υποδέχθηκε την Ιταλία στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Οι Ιταλοί ήταν φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 και διέθεταν μια ομάδα γεμάτη προσωπικότητες. Η Ελλάδα, όμως, δεν περιορίστηκε σε ρόλο κομπάρσου.
Ο Αντώνης Αντωνιάδης στο 12΄ και ο Βασίλης Πομώνης στο 55΄ έδωσαν στην Ελλάδα τη νίκη με 2-1, σε μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες της προ-Ρεχάγκελ εποχής.
2003-2004: Η γενιά που άλλαξε τα δεδομένα
Η επόμενη μεγάλη σελίδα γράφτηκε από την ομάδα που έμελλε να κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004.
Στις 7 Ιουνίου 2003, η Ελλάδα ταξίδεψε στη Σαραγόσα για να αντιμετωπίσει την Ισπανία στα προκριματικά του Euro. Το σουτ του Στέλιου Γιαννακόπουλου στο 42΄ χάρισε στην ελληνική ομάδα τη νίκη με 1-0 και ένα αποτέλεσμα που αποδείχθηκε καθοριστικό για την πρόκριση στην τελική φάση.
Έναν χρόνο αργότερα, στην Πορτογαλία, η Ελλάδα αντιμετώπισε τη Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν και του Τιερί Ανρί στα προημιτελικά του Euro 2004.
Στις 25 Ιουνίου, στη Λισαβόνα, ο Θοδωρής Ζαγοράκης δημιούργησε τη φάση και ο Άγγελος Χαριστέας με κεφαλιά στο 65΄ έστειλε την κάτοχο του τίτλου εκτός διοργάνωσης. Η Ελλάδα προκρίθηκε στα ημιτελικά και λίγες ημέρες αργότερα κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Η Γαλλία είχε πλέον προστεθεί σε μια λίστα που είχε ξεκινήσει από το 1957.
2024: Το Γουέμπλεϊ προσθέτει την Αγγλία
Το επόμενο κεφάλαιο γράφτηκε στις 10 Οκτωβρίου 2024, στο Γουέμπλεϊ. Η Ελλάδα αντιμετώπισε την Αγγλία στο Nations League και πήρε τη νίκη με 2-1, για πρώτη φορά στην ιστορία της απέναντι στα «Τρία Λιοντάρια».
Ο Βαγγέλης Παυλίδης ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Άνοιξε το σκορ στο 49΄ και, στις καθυστερήσεις, πέτυχε το δεύτερο προσωπικό του γκολ, διαμορφώνοντας το τελικό 2-1 σε μια βραδιά που είχε προηγηθεί από τον τραγικό θάνατο του Τζορτζ Μπάλντοκ.
Η επιτυχία εκείνη αποτέλεσε ένα ακόμη βήμα για την Εθνική του Γιοβάνοβιτς, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει το Nations League με τέσσερις νίκες στα πρώτα τέσσερα παιχνίδια και διεκδικούσε την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία της διοργάνωσης.
2026: Το τελευταίο κομμάτι ήταν η Γερμανία
Το τελευταίο κομμάτι του παζλ μπήκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 στο Άουγκσμπουργκ.
Η Ελλάδα δεν είχε νικήσει ποτέ τη Γερμανία στις προηγούμενες επίσημες αναμετρήσεις των δύο ομάδων. Αυτή τη φορά, όμως, η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς άντεξε την πίεση, διατήρησε την αγωνιστική της συνοχή και βρήκε το γκολ που έκρινε την αναμέτρηση.
Στο 74΄ ο Δημήτρης Κουρμπέλης επιχείρησε το σουτ, η μπάλα κόντραρε στον Γιόσουα Κίμιχ και κατέληξε στα δίχτυα. Το 0-1 παρέμεινε μέχρι το τέλος και η Ελλάδα πανηγύρισε ένα αποτέλεσμα που έλειπε από τη συλλογή της.
Η Γερμανία ήταν ο τελευταίος από τους πέντε μεγάλους της Ευρώπης που δεν είχε γνωρίσει ήττα από την Ελλάδα.
Η «χρυσή βίβλος» απέναντι στο Big 5
Η διαδρομή αποτυπώνεται σε επτά χαρακτηριστικές νίκες:
13/03/1957 – Ισπανία Β΄ 2-0 – Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου
05/10/1957 – Γαλλία Β΄ 2-1 – Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου
04/03/1972 – Ιταλία 2-1 – Φιλικός αγώνας
07/06/2003 – Ισπανία 0-1 – Προκριματικά Euro 2004
25/06/2004 – Γαλλία 0-1 – Euro 2004, προημιτελικά
10/10/2024 – Αγγλία 1-2 – Nations League
27/09/2026 – Γερμανία 0-1 – Nations League
Υπάρχει, βέβαια, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις πρώτες νίκες του 1957 και στις μεταγενέστερες. Οι Ισπανία και Γαλλία εκείνης της περιόδου παρατάχθηκαν με τις δεύτερες ομάδες τους. Οι νίκες του 1972, του 2003, του 2004, του 2024 και του 2026 αφορούν αναμετρήσεις απέναντι στις πρώτες εθνικές ομάδες.
Αυτό κάνει ακόμη πιο διακριτές τις διαφορετικές φάσεις της διαδρομής: από τις πρώτες ενδείξεις ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορούσε να ανταγωνιστεί μεγάλες σχολές, μέχρι τις νίκες σε κορυφαίες διοργανώσεις και μεγάλα ευρωπαϊκά γήπεδα.
Από το έπος του 2004 στη νέα γενιά
Το κοινό στοιχείο των μεγάλων αυτών αποτελεσμάτων δεν είναι κάποια συγκεκριμένη αγωνιστική συνταγή. Οι ομάδες, οι προπονητές και οι εποχές είναι διαφορετικές.
Αυτό που παραμένει είναι η δυνατότητα της ελληνικής Εθνικής να ανταποκρίνεται σε αγώνες υψηλών απαιτήσεων. Το 2004 ήταν η άμυνα, η πειθαρχία και οι στατικές φάσεις που έγραψαν ιστορία. Το 2024 και το 2026 η εικόνα είναι διαφορετική, με περισσότερη κατοχή, καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας και μια γενιά παικτών που αγωνίζεται σε ανταγωνιστικά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Η νίκη στο Άουγκσμπουργκ, επομένως, δεν ακυρώνει την ιστορία του 2004 ούτε αποτελεί απλώς μια νοσταλγική συνέχεια εκείνης της ομάδας. Προσθέτει ένα νέο κεφάλαιο σε μια διαφορετική γενιά, η οποία έχει ήδη δημιουργήσει τη δική της σειρά μεγάλων αποτελεσμάτων.
Και με τη Γερμανία πλέον στη λίστα, η Ελλάδα έχει νικήσει τουλάχιστον μία φορά και τις πέντε κορυφαίες ποδοσφαιρικές σχολές της Ευρώπης: Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία.
Το «παζλ» ολοκληρώθηκε στο Άουγκσμπουργκ. Το επόμενο ζητούμενο για την Εθνική είναι αν αυτή η σειρά μεγάλων αποτελεσμάτων μπορεί να μετατραπεί σε σταθερή παρουσία στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.