Αν και είναι ακόμα σχετικά νωρίς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι πολύ πιθανό να ενσωματωθεί στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση που έχει εισέλθει για τα καλά στον εκλογικό κύκλο. Οι συνεντεύξεις του πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας την Κυριακή το επιβεβαιώνουν.
Ο πρωθυπουργός (Πρώτο Θέμα) χαρακτήρισε την πολιτική σταθερότητα, «συγκριτικό πλεονέκτημα που οφείλουμε να διαφυλάξουμε». Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (Καθημερινή) πρόσθεσε ότι «η πορεία προς τις εκλογές λαμβάνει και ένα χαρακτήρα εθνικών κριτηρίων, εκτός από τα προγραμματικά ή τα ιδεολογικά κριτήρια» και όρισε ως εξής το διακύβευμα των επόμενων εκλογών: «Το ζητούμενο δεν είναι ποιον θα προτιμήσει ο ελληνικός λαός, αλλά το ζητούμενο είναι το αποτέλεσμα των εκλογών να οδηγήσει σε εξελίξεις που τα εθνικά κριτήρια και τα εθνικά προτάγματα δεν θα υπονομευθούν».
Η σταθερότητα, όμως, μπορεί να αποτελέσει πεδίο διλημμάτων μόνο εφόσον οι συνέπειες του πολέμου είναι ελεγχόμενες από την κυβέρνηση.
Εάν αποβούν ανεξέλεγκτες τα πράγματα δυσκολεύουν. Οι οιωνοί δεν είναι καλοί: α. διεθνείς αναλυτές, σύμφωνα με τους FT, κάνουν λόγο για μακροχρόνια ενεργειακή κρίση, β. η Ελλάδα, όπως και η ΕΕ εν συνόλω, πιέζεται για μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο, ίσως και με την συμμετοχή ελληνικών φρεγατών σε μία συμμαχική ναυτική δύναμη στα Στενά του Ορμούζ- θα είναι ό,τι πιό κοντά σε πολεμική εμπλοκή έχουν βιώσει εδώ και πολλά χρόνια οι ένοπλες δυνάμεις.
Η “συσπείρωση στη σημαία” (“rally round the flag”) προσέθεσε στις τελευταίες δημοσκοπήσεις έως και 2,5 ποσοστιαίες μονάδες στη Ν.Δ (Εκτίμηση Ψήφου), κατά τρόπο που ο στόχος της αυτοδυναμίας να μην θεωρείται πλέον απίθανος. Αντέχει, όμως, αυτή η συσπείρωση της εκλογικής βάσης του κυβερνώντος κόμματος για έναν ακόμα χρόνο, μέχρι την άνοιξη του 2027; Και πόσο θα ενταθούν οι πιέσεις γαλάζιων βουλευτών για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες για να αξιοποιηθεί αυτό το θετικό μομέντουμ;
Για να περιγράψουμε το νέο γεωπολιτικό τοπίο και τις πιθανές παρενέργειες της παράτασης του πολέμου μπορούμε να απαριθμήσουμε:
-Θα συναινέσει η Ελλάδα στη συμμετοχή της στην αρμάδα στα Στενά του Ορμούζ που απαιτεί από ευρωπαίους και νατοϊκούς συμμάχους ο Ντόναλντ Τραμπ; Μετά τις σημαντικές ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και την αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της χώρας (με ταυτόχρονη, έστω και πρόσκαιρη, περιθωριοποίηση της Τουρκίας) η Αθήνα είναι δύσκολο να δυσαρεστήσει την Ουάσιγκτον. Ο ασφαλέστερος δρόμος είναι να καλυφθεί πίσω από μία ευρωπαϊκή απόφαση, πλην της Γαλλίας, όμως, έως σήμερα καμία άλλη χώρα δεν φαίνεται έτοιμη να …βαφτεί στα χρώματα ενός πολέμου που δεν (συν)αποφάσισε.
-Πώς θα διαχειριστούμε πιθανά μεταναστευτικά ρεύματα από το Ιράν εφόσον οι συγκρούσεις γενικευθούν; Εκ των πραγμάτων το μεταναστευτικό θα αποκτήσει σοβαρές διαστάσεις και θα αποτελέσει και θέμα εσωτερικής αντιπαράθεσης.
-Εφόσον επαληθευτούν οι δυσοίωνες προβλέψεις για μακροχρόνια ενεργειακή κρίση, πόσο εύκολο είναι να αντιμετωπίσει τις συνέπειες η κυβέρνηση ακόμα κι αν αξιοποιήσει κάθε ευρώ των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων. Ήδη το πλαφόν φαίνεται να μην λειτουργεί ιδιαίτερα, στην περιφέρεια, δε, τα αποτελέσματά του μάλλον πενιχρά θα είναι. Ακριβότερη ενέργεια, όμως, θα επηρεάσει τις επιχειρήσεις και την εφοδιαστική αλυσίδα, άρα είναι πιθανό να προκαλέσει νέες ανατιμήσεις και οι πολίτες να αντιδράσουν. Η ακρίβεια, άλλωστε, παραμένει ακλόνητα το υπ. αριθμόν ένα πρόβλημα που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις.
-Η συνέχιση ή και η γενίκευση του πολέμου είναι επίσης πιθανό να επηρεάσουν και τον ελληνικό τουρισμό. Η Κύπρος υφίσταται ήδη τις συνέπειες, όμως στην αντίληψη και τον προγραμματισμό των tour operators διεθνώς η Ελλάδα δεν είναι μακριά από την ζώνη πολέμου και αυτό ίσως προκαλέσει συνέπειες.
Όλα τα παραπάνω θα αποτελούσαν ζήτημα διαχείρισης μιας κυβέρνησης με ισχυρή επιρροή και σχετικά μακρύ ορίζοντα από τις εκλογές. Για μία κυβέρνηση που έχει εισέλθει στους τελευταίους 12 μήνες της θητείας της και αγωνιά για την αυτοδυναμία το θέμα γίνεται πολύ πιό σοβαρό. Έτι δε περαιτέρω σε έναν αδιαμόρφωτο ακόμα εσωτερικό πολιτικό χάρτη και με τον πρωθυπουργό να πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ του εθνικού συναισθήματος της δεξιάς εκλογικής του βάσης και του πραγματισμού της κεντρώας επιρροής του. Όλοι, όμως, προκρίνουν τα θέματα της καθημερινότητας όπου η ενέργεια και η ακρίβεια κρύβουν παγίδες.
