Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την δυσφορία εγχώριων πολιτικών κύκλων σχετικά με τη στάση του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ ως προς την επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Ενοχλεί ότι “κοντράρει” τον Ντόναλντ Τραμπ και δεν παραχωρεί τις κοινές αμερικανοϊσπανικές βάσεις, σε τέτοιο βαθμό που οι Financial Times να τον αποκαλούν (εγκωμιαστικά) “νέμεσις του Αμερικανού προέδρου στην Ευρώπη”; Ή ότι δεν ανταποκρίθηκε στην αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο επειδή έχει αναπτύξει στενή στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία;
Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, έψεξε τον σοσιαλιστικό Ισπανό πρωθυπουργό (αμφότερα τα κόμματά τους ανήκουν στο PES), σε πείσμα των εγκωμίων του Νίκου Ανδρουλάκη, υπό το επιχείρημα ότι “η Ισπανία αποτελεί μέλος του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν αντιμετωπίζει άμεση απειλή από γειτονική της χώρα και την ίδια ώρα πουλάει όπλα στην Τουρκία“.
Για να εισπράξει τα συγχαρητήρια του Άδωνι Γεωργιάδη:
“Συγχαίρω τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο για αυτή του την ανάρτηση. Η υποκρισία της Αριστεράς με τον Ισπανό πρωθυπουργό έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Ο κ. Σάντσες εξοπλίζει την Τουρκία, χώρα που κατέχει Ευρωπαϊκό Έδαφος στην Κύπρο και απειλεί με πόλεμο άλλη Χώρα της ΕΕ, την Ελλάδα. Και την ίδια στιγμή εμφανίζει τον εαυτό ως διαπρύσιο υπερασπιστή της Διεθνούς Νομιμότητας. Κάπου να υπάρχει και ένα όριο”.
Εάν, λοιπόν, κακώς η Ισπανία δεν προστρέχει σε στρατιωτική συνδρομή της Κύπρου, κατανοητό. Και ορθό.
Όμως, η δυσφορία μάλλον υποκρύπτει το γεγονός ότι ο Ισπανός σοσιαλιστής θεωρείται “παραφωνία” για όσους επικαλούνται μεν το διεθνές δίκαιο αλλά συντάσσονται αβίαστα σε μία επιδρομή που ακόμα και αμερικανικά μέσα χαρακτηρίζουν παράνομη και σημαντική μερίδα των Ρεπουμπλικανών τουλάχιστον αχρείαστη. Αλλά και στην Ισπανία, η τελευταία δημοσκόπηση της Ipsos (FT) διαπιστώνει ότι σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων του Λαϊκού (δεξιού) Κόμματος διαφωνούν με την τακτική Τραμπ.
Μας ενοχλεί, επίσης, το ότι η Ισπανία συνεργάζεται με την Τουρκία στον στρατιωτικό τομέα; Σωστά μας ενοχλεί.
Όμως, η φίλη μας η Τζόρτζια Μελόνι δεν είναι αυτή που άνοιξε (μέσω της Piaggio) την πλαϊνή πόρτα του SAFE στον Ερντογάν και συνεργάζεται στρατιωτικά εξίσου με την Ισπανία; Μάλλον το γεγονός ότι η Ιταλία ταυτίζεται διακριτικά με την επιχείρηση Τραμπ την απαλλάσσει από την κριτική μας.
Ακόμα χειρότερα με τους Βρετανούς. Αθωώνει τον Κιρ Στάρμερ το γεγονός ότι με αρκετές μέρες καθυστέρηση αποφάσισε να στείλει την δική του φρεγάτα στα κυπριακά νερά, κι αφού προηγουμένως η Μεγαλόνησος έγινε ιρανικός στόχος λόγω της παραχώρησης των βρετανικών βάσεων σε αμερικανικά μαχητικά; Η Βρετανία που είναι και εγγυήτρια δύναμη στο Κυπριακό δεν είναι η πιό πιστή παραδοσιακά σύμμαχος της Τουρκίας, σε βαθμό ανθελληνικό πολλές φορές;
Ακόμα και η φιλτάτη Γαλλία δεν διατηρεί πάντοτε ανοικτούς διαύλους συνεργασίας με την Τουρκία, παρότι έχει υπογράψει μαζί μας αμυντική συμφωνία που, υποτίθεται, προβλέπει και ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής εάν δεχτούμε τουρκική επίθεση;
Ο Σάντσεθ μπορεί να έχει -και έχει- τους δικούς του πολιτικούς λόγους, παρότι από αμερικανικά μέσα παρουσιάζεται ως δηλωμένος ειρηνιστής με καλές προθέσεις απέναντι στην στρατηγική Τραμπ. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η αντιπαράθεση μαζί του θα του στοιχίσει, ιδιαίτερα εάν ο τελευταίος βάλει μπροστά τον μηχανισμό του εμπορικού αποκλεισμού της Ισπανίας ή ακόμα κλείσει τις στρόφιγγες του αμερικανικού LNG από το οποίο εξαρτάται -κατά περίπου 40%- η ενεργειακή ασφάλεια της χώρας της Ιβηρικής.
Είναι, όμως, βέβαιο ότι περισσότεροι προβληματίζονται για την ευρωπαϊκή “παραφωνία” που ονομάζεται Σάντσεθ και λιγότερο για το ότι η χώρα του συνάπτει συμβόλαια αμυντικών συμφωνιών με την Άγκυρα. Άλλωστε, αυτό το έκαναν και οι προκάτοχοί του που δεν ήταν σοσιαλιστές. Κι εμείς, για να τα λέμε όλα, έχουμε παρόμοιες συμφωνίες με κάτι πάμπλουτα μεν σκοτεινά δε καθεστώτα στον περίγυρο του Ιράν…
