Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και συγγραφέας Γιώργος Ρούσης, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και μαχητικές φυσιογνωμίες της ελληνικής Αριστεράς.
Ο Κερκυραίος κομμουνιστής διανοούμενος άφησε την τελευταία του πνοή το πρωί της Τρίτης 27 Ιανουαρίου 2026, έπειτα από μακρόχρονη μάχη με βαριά ασθένεια, την οποία αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια, σθένος και πολιτική εγρήγορση μέχρι το τέλος.
Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την ελληνική αριστερή διανόηση, αλλά και για εκείνη τη γενιά που συνέδεσε τη θεωρητική επεξεργασία με την πολιτική πράξη, το πανεπιστήμιο με το κίνημα, τη σκέψη με την ανυπακοή.
Από την Κέρκυρα στους αγώνες της νεολαίας
Γιος του Μάχου και της Γιωργίας, ο Γιώργος Ρούσης στρατεύθηκε από πολύ νωρίς στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Μαθητής ακόμη Γυμνασίου στην Κέρκυρα και αργότερα στην Αθήνα, εντάχθηκε ενεργά στους μεγάλους αγώνες της δεκαετίας του ’60: στο κίνημα του 114, στο αίτημα για το 15% για την Παιδεία, στο κίνημα των Λαμπράκηδων και στις γραμμές του ΚΚΕ.
Ανήκε στη γενιά εκείνη που διαμορφώθηκε πολιτικά μέσα από τις συγκρούσεις της μετεμφυλιακής Ελλάδας και ωρίμασε μέσα στη ρήξη με το αυταρχικό κράτος και την κοινωνική αδικία, βλέποντας την πολιτική όχι ως επάγγελμα αλλά ως συλλογική ευθύνη.
Αντίσταση στη δικτατορία και διεθνιστική δράση
Στα χρόνια της χούντας των συνταγματαρχών, ο Γιώργος Ρούσης συμμετείχε ενεργά στην αντιστασιακή δράση ως στέλεχος της ΚΝΕ. Υπηρέτησε με συνέπεια τον διεθνισμό, αναλαμβάνοντας διεθνείς αποστολές και συμβάλλοντας στη διατήρηση ζωντανών των δεσμών του ελληνικού κινήματος με τα αντιδικτατορικά και επαναστατικά ρεύματα της εποχής.
Η περίοδος αυτή σφράγισε καθοριστικά τη σκέψη του, εδραιώνοντας την πεποίθησή του ότι η θεωρία αποκτά νόημα μόνο όταν δοκιμάζεται στις συνθήκες της σύγκρουσης και της πολιτικής πράξης.
Ο πανεπιστημιακός που δεν αποστειρώθηκε
Μετά τη μεταπολίτευση, ο Γιώργος Ρούσης διετέλεσε καθηγητής πολιτικής θεωρίας στο Γενικό Τμήμα Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου. Έγινε γνωστός για τη μαχητικότητά του, το ερευνητικό του έργο και τη σταθερή προσπάθειά του να φωτίσει κρίσιμες πλευρές της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας, σε κάθε φάση της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.
Δεν υπήρξε ποτέ «ουδέτερος» ακαδημαϊκός. Αντιμετώπιζε το πανεπιστήμιο ως πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής σύγκρουσης, υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα των φοιτητών, τα κινήματα της νεολαίας και τις κοινωνικές αντιστάσεις, χωρίς να διστάζει να ασκεί κριτική, ακόμη και προς πολιτικούς χώρους με τους οποίους βρισκόταν σε εγγύτητα.
Πολιτική διαδρομή και δημόσια παρουσία
Αποχωρώντας από το ΚΚΕ, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ) και από τους ιδρυτές της εφημερίδας «ΠΡΙΝ», της οποίας διετέλεσε για ένα διάστημα και εκδότης. Παράλληλα, αρθρογράφησε σε πλήθος εφημερίδων, με τα κείμενά του στην «Ελευθεροτυπία» να αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από ένα ευρύ, πολιτικοποιημένο κοινό.
Συμμετείχε ενεργά σε κορυφαίες κινητοποιήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου: στην Κίνηση «1η του Μάρτη» ενάντια στην παράδοση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν και στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, την οποία και επισκέφθηκε, καθώς και στις μεγάλες διαδηλώσεις της Γένοβας.
Εκλογικές υποψηφιότητες και επιστροφή στο ΚΚΕ
Το 2000 εξέφρασε δημόσια τη στήριξή του στο ΚΚΕ. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το 2023 επέστρεψε στο ΚΚΕ, καταλαμβάνοντας την τιμητική 15η θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ενώ τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Βόρειας Κέρκυρας με τη Λαϊκή Συσπείρωση.
Η διαδρομή του δεν υπάκουσε ποτέ σε κομματικές βεβαιότητες, αλλά σε μια σταθερή αγωνία για την υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.
Το συγγραφικό έργο και η πνευματική κληρονομιά
Ο Γιώργος Ρούσης άφησε πίσω του ένα εκτενές και πολυσχιδές συγγραφικό έργο. Ανάμεσα στα βιβλία του ξεχωρίζουν τα:
«Συμμετοχή των εργαζομένων: Πεδίο ταξικής πάλης ή ταξικής συνεργασίας»,
«Εισαγωγή στη θεωρία της δημόσιας διοίκησης»,
«Ο Λένιν για τη γραφειοκρατία»,
«Σοσιαλισμός και Περεστρόικα»,
«Ασιατικός τρόπος παραγωγής και σοσιαλισμός»,
«Κομμουνισμός: Τέλος ή η αρχή της ιστορίας;»,
«Το κράτος από τον Μακιαβέλι στο Βέμπερ»,
«Ο λόγος στην ουτοπία»,
«Αρχαία δημοκρατία, για πάντα νέα»,
«Σύγχρονη επαναστατική διανόηση»,
«Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς».
Το τελευταίο του βιβλίο, από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», τιτλοφορείται «22 κείμενα ρήξης με την αστική ιδεολογία».
Ένας άνθρωπος μιας ολόκληρης εποχής
Πέρα από τη δημόσια διαδρομή του, όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν τρυφερό άνθρωπο, καλό φίλο, αφοσιωμένο συνομιλητή. Με τον θάνατό του, παίρνει μαζί του ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής Αριστεράς.
Η απώλειά του προκαλεί βαθιά θλίψη. Η σκέψη και η παρακαταθήκη του, ωστόσο, παραμένουν ζωντανές στους αγώνες, στα βιβλία και στις μνήμες όσων πίστεψαν ότι η θεωρία οφείλει να είναι εργαλείο χειραφέτησης και όχι διακοσμητικό της εξουσίας.